Nr.42 eindigde met: “en daarna ’s zondags ’s avond laat naar ons kleine huisje op de boerderij gereden. Toen we daar aankwamen was het licht in het grote huis uit, het oude Noorse echtpaar lag al in bed en ons huisje zat op slot en we hadden geen sleutel……..!

Omdat het zo laat was moet het echtpaar gedacht hebben dat wij maandag zouden komen. Wat nu? De deur was als een appartement deur, van buiten geopend met een sleutel, van binnen met een knop. Naast de deur was een venster dat geopend kon worden door het naar boven te schuiven. Ik was zeker dat het op slot zat, maar ik probeerde toch maar eens, en ja hoor, het ging omhoog. De opening was niet groot, maar groot genoeg voor mijn klein vrouwtje. En zo, in plaats van mijn bruidje over de drempel te dragen, heb ik haar door het venster geduwd, waarna zij van binnen de deur opende en we samen met veel gelach en plezier binnen waren. Wat een manier om het huwelijksleven te beginnen! Ha! 🙂

We hebben daar zes maanden gewoond, gedurende welke wij teruggingen naar de plaatsen waar we Vakantie Bijbel Scholen hadden gehouden om nazorg te organiseren. We hielpen ook met een zondagsschool in een dorp vlak bij en ik was onderdirecteur voor Youth For Christ in Swift Current. Maar het belangrijkste was eigenlijk het feit dat ik een boek in handen kreeg, “The New Testament Orde for Church and Missionary” door Alexander Hay. Het deed me heel ernstig het N.T. bestuderen ivm gemeente en gemeentestichting en het werd de basis voor ons toekomstig gemeentestichtend werk in België. De Heer voorzag op verschillende manieren. Op een dag brachten we Marina’s zuster naar haar ouders, zij was op weg naar Toronto om een zendingsorganisatie te bezoeken, maar ze had niet genoeg geld voor de treinreis. We beloofden de Heer dat wat er ook aan ons gegeven zou worden die morgen, het aan haar te geven. Onderweg stopten wij bij enkele vrienden en één van hen gaf ons 20 dollar als huwelijks geschenk. Wij gaven het onmiddellijk aan Marina’s zuster die nu haar trein ticket kon kopen. Toen reden we naar mijn schoonouders, maar…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.41 eindigde met: “We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….!” Ik begrijp nog steeds niet waarom ik de winkel in ben gegaan daar ik toch niet kon betalen. Er stond een jonge man achter de toonbank en ik vroeg hem of de servetjes voor Richard en Marina klaar waren. Hij keek rond en zei, ja hier zijn ze. Ik vroeg hem hoeveel ze kosten. Hij antwoordde dat hij dat niet wist en dat er geen rekening bij zat. Hij zei dat de baas maandag terug zou zijn. De enige informatie die hij had was dat wij Richard en Marina heten, geen familienaam, adres, telefoonnummer, niets, en toch liet hij ons gaan. Misschien was hetgeen op de servetjes gedrukt stond, “Richard en Marina, verenigd om de Heer te dienen. Ps.121:8” voldoende om ons te vertrouwen. Ik liep terug naar de auto en riep naar Marina, de Heer heeft het op de rekening gezet. ’s Maandags zijn we teruggegaan om te betalen.

De volgende dag, zaterdag, 15 september was een mooie, zonnige dag en zijn we getrouwd in een klein houten kerkje op de prairies in een piepklein dorpje, Gouldtown. Er waren bijna 200 aanwezigen, hetgeen heel wat was, aangezien er niemand van mijn familie bij was. De directeur van het College sprak over Jes.58:11a, “En de Heer zal u voortdurend leiden.” Marina’s zuster zong van Ruth 1:16, “Waar gij zult heengaan, zal ik heengaan.” En zo werden we verenigd om de Heer te dienen, hetgeen we nu al meer dan 51 jaar gedaan hebben. En de Heer is getrouw geweest en heeft gedurende al die jaren in al onze noden voorzien. De dames van de kerk hadden een fantastische lunch klaargemaakt voor iedereen en allen genoten van de huwelijkstaart. We hadden geen geld voor een honeymoon, behalve dat we de eerste nacht in een hotel geslapen hebben en daarna ’s zondags ’s avond laat naar ons kleine huisje op de boerderij gereden zijn. Toen we daar aankwamen was het licht in het grote huis uit, het oude Noorse echtpaar lag al in bed en ons kleine huisje zat op slot en we hadden geen sleutel……..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.40 eindigde met: “Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….!”

We waren overtuigd dat het Gods wil was dat we zouden huwen. Ons voordurend gebed was, “Indien Gijzelf niet medegaat, doe ons van hier niet optrekken.” Ex.33:15. En we meenden dit met geheel ons hart. Voor de uiteindelijke beslissing was genomen, had ik nogmaals een hele dag doorgebracht in vasten en gebed in de heuvels dicht bij Marina’s thuis. Ik had de Heer vurig gezocht en ontving opnieuw de zekerheid dat we ons inderdaad in het centrum van Zijn wil bevonden. En nu hadden we twee weken om alles klaar te maken. Het was echt wonderlijk Gods voorziening te ervaren, in grote en kleine dingen. Toen we aankwamen bij Marina’s thuis was er post voor ons met enkele financiële gaven, één van mijn ouders in Nederland om een nieuw pak voor mij te kopen. Marina had al een heel mooie trouwjurk gekregen om te gebruiken. Een oud echtpaar afkomstig uit Noorwegen, die een boerderij met wat vee hadden boden ons het huisje van hun vroegere knecht aan. Wij mochten daar gratis in wonen zolang we hun vee tweemaal per dag voederden. Tegelijkertijd zagen we ook Gods hand in kleinere dingen en detailles. Een vriendin bakte een huwelijkstaart van drie lagen voor ons, die door één van Marina’s tantes gedecoreerd werd. Toen we de taart gingen ophalen om naar Marina’s tante te brengen, stopten we bij een lieve vriendin die dicht bij de Heer leefde. Toen we bij haar weggingen zei ze dat de Heer haar gezegd had ons iets te geven, maar ze vond het een beetje dwaas. Haar dochter was enkele weken daarvoor getrouwd en had wat spullen bij haar gelaten. Ze gaf ons een papieren zakje en toen we dat opendeden zagen we een aantal kleine “pilaartjes” die dienden om tussen de  lagen van de taart te staan. Wij hadden daar helemaal niet aangedacht, in feite niemand had daarvan gesproken, maar de Heer had het wel in gedachten, hoe wonderlijk! We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.39 eindigde met: “Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken..!

Eigenlijk kwamen we elkaar buiten tegen. Ik groette haar en zij vertelde me dat ze gehoord had dat ik trouwplannen had. Ik zei, ja en zij antwoordde, “Maar jij hebt toch de toelatingsformulieren ondertekend waarin staat dat studenten niet mogen huwen terwijl zij aan het College studeren, als ze dat toch doen, ze een jaar moeten wegblijven?” Ik keek heel verbaasd want ik kon me dat gedeelte van die formulieren niet herinneren. Ik antwoordde haar dat we dan maar een jaar moesten wegblijven omdat we overtuigd waren dat we in Gods wil handelden. Ze scheen niet blij te zijn met mijn antwoord. Ongeveer een week later ging ik naar de directeur en vroeg hem of hij ons trouwen wilde. Hij antwoordde dat het hem een groot genoegen zou zijn! Ik heb me dikwijls afgevraagd hoe het gesprek tussen hem en zijn vrouw gegaan is! We zetten een datum, 15 september.

Tussen het eind van dat schooljaar en begin juli werkte ik op een boerderij en verkocht ook Fuller Brush, huishoudartikelen van deur tot deur en ik verdiende genoeg om de zomermaanden door te komen. Ik mocht gedurende die tijd in mijn kamer op het College verblijven. Gedurende juli en augustus hebben Marina’s vader, Marina en ik en een team van jonge mensen 8 weken Vakantie Bijbelscholen gehouden in verschillende plaatsen in Saskatchewan. Lac La Ronge was het verst, meer dan 700 km ten noorden van het College. In die plaats hadden we tot 125 kinderen. Onze scholen begonnen op maandagmorgen om 9u en stopten om 16.00u, voor 5 dagen. Op vrijdagavond hielden we dan een afsluitingsprogramma waarop al de kinderen en hun ouders uitgenodigd waren en waaraan de kinderen actief deel namen door zang en voordrachtjes. Het waren echt opwindende en gezegende tijden, maar ook heel vermoeiend. ’s Zaterdags ruimden we alles op, pakten alles in en reden naar de volgende plaats om daar alles op te zetten en op maandag weer te kunnen beginnen. Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.38 eindigde met: “De volgende keer over die eigenaardige en interessante dingen, wonderlijke omstandigheden, Gods knipoogjes…..!”

Goddelijke leiding. Ik word altijd een beetje nerveus als iemand zegt, “God heeft me gezegd.” Ik geloof dat het beter is te zeggen, “Ik denk dat God me gezegd heeft” want het moet getoetst worden. Ik heb al vermeld: 1. De innerlijke leiding van Gods Geest. 2. De bevestiging vanuit Gods woord, en nu, 3. Omstandigheden. Deze kunnen soms heel duidelijk zijn, God sluit een deur door bijvoorbeeld een gebrek aan financiën. Maar leiding komt dikwijls ook door kleine dingen, we noemen ze Gods knipoogjes. Bijvoorbeeld, Marina’s moeder die nog niets van ons afwist, gaf Marina een mooie deken voor Kerst, hetgeen ze altijd alleen maar gaf aan hen die gingen trouwen. En Marina’s grootmoeder, die ook van niets wist, gaf haar een handdoek, hetgeen ze gewoonlijk alleen maar gaf aan getrouwde kleinkinderen. Gods leiding wordt dikwijls ervaren in kleine dingen. Na de afsluiting van het schooljaar verloofden wij ons begin Mei. We hadden nog helemaal geen huwelijksdatum gezet, maar allerlei dingen werden ons al aangeboden, bijvoorbeeld een trouwjurk, een huwelijkstaart, een huis, gratis, zolang wij wat vee zouden voederen. Het was echt wonderlijk en bijna overweldigend. Een van de leraren echter, had een gesprek met mij en vertelde mij dat ik onverantwoord bezig was, want hoe ging ik voor mijn vrouw en eventuele kinderen zorgen, zonder werk te hebben? Marina en ik waren overeengekomen dat als de Heer ons in Zijn dienst zou roepen, Hij ook in al onze noden zou voorzien. Ik was geweldig ontmoedigd door dit gesprek en ging naar mijn kamer, viel op mijn knieën en riep tot God. De woorden flitsten door mijn hoofd, “Sta op en lees Mijn woord.” Ik greep mijn Bijbel en sloeg het open en mijn oog viel op Jesaja 51:12, “Ik, Ik ben het die u troost. Wie zijt gij dat gij bevreesd zijt voor een sterflijk mens.” Wat een passend woord van de Heer, ik had niets anders nodig. Pas op echter, ik geloof niet dat dit de normale manier is waarop God ons leidt. Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken………! (Ga naar Overpeinzingen)