MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.113

Standard

Nr.112 ended with: “Martin had been asking them for some time to meet with me, but they were hesitant. Now, however, they were ready to come, but they brought two Catholic priests along……..!” (See richardandmarina.net).

Well, it became a very interesting evening. The discussion between the two priests and me was very polite, even though I put one question after another to them for which they had no real answers. They were familiar with many of the Bible texts I quoted or showed them, but they said that these could not be taken literally. I kept at them until they quite evidently started to become uncomfortable and excused themselves and left, saying they had another appointment to attend to. After they were gone I asked Phillip to read aloud one Bible text after another as answers to the questions I had asked. When they went home, they took the Bibles I had given them and much later Ingrid told me that on the way home, Phillip had said, “Richard doesn’t interest me but I’m going to read the Bible.” I know what he meant; it was not Richard the person who had touched his heart, but the Bible! And that is so good, I often told folks, it isn’t me or us who you need, but God’s Word. You don’t need to come to us, as long as you go to the Lord and His Word.

I had noticed their interest and went to visit them a number of times. Ingrid wasn’t all that happy with that as she had a stronger bond with the Catholic Church than Phillip. He kept talking to priests asking them what he needed to do to go to heaven. They would give different answers, but it all came down to the same thing, do your best. One Sunday evening during the winter of 1974, they invited a couple with whom they were friends, to come and meet me. This couple also brought a Catholic priest along, but his answers were quite vague, superficial and not satisfying to Phillip. And so, the Biblical answers he received from me began to sprout and soon something wonderful would happen! I left their house at 2 am with joy and anticipation in my heart……! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.113

Standard

Nr.112 eindigde met: “Martin had bij hen aangedrongen om eens met mij samen te komen, maar zij waren nogal terughoudend. Nu echter waren ze bereid voor een ontmoeting, maar ze brachten wel twee Katholieke priesters mee…………!” (Zie richardandmarina.net).

Het werd een heel interessante avond. De discussie tussen de twee priesters en mij verliep heel beleefd, ook al confronteerde ik hen met de ene vraag na de andere waarop ze geen echte antwoorden hadden. Natuurlijk kenden zij vele van de teksten die ik aanhaalde, maar zeiden dat die niet letterlijk genomen mochten worden. Ik bleef doorgaan totdat het duidelijk werd dat zij zich niet op hun gemak voelden en zich excuseerden met te zeggen dat ze nog een afspraak hadden. Nadat zij vertrokken waren liet ik Phillip de ene tekst na de andere hardop voorlezen die antwoord gaven op de vragen die ik gesteld had. Toen ze naar huis gingen namen ze de Bijbels die ik hen gegeven had mee en veel later vertelde Ingrid mij dat op weg naar huis Phillip gezegd had, ”Die Richard, die interesseert mij niet, maar de Bijbel ga ik lezen.” Ik weet wel wat hij bedoelde, het was niet de persoon Richard die zijn hart aangeraakt had, maar de Bijbel. Ik heb dikwijls tegen mensen gezegd dat het niet om mij of om ons draaide, maar om Gods Woord. “U hoeft niet bij ons te komen, zolang u maar naar de Heer en Zijn Woord gaat.”

Ik had hun interesse bemerkt en bezocht hen regelmatig. Ingrid was daar eerst niet zo blij mee, daar zij zich meer met de Katholieke Kerk verbonden voelde dan Phillip. Hij bleef met priesters spreken en hen vragen wat hij moest doen om in de hemel te geraken. Hun antwoorden verschilden maar kwamen wel op hetzelfde neer, namelijk, dat hij zijn best moest doen. Op een zekere zondagavond in de winter van 1974 nodigden zij een bevriend echtpaar uit om mij eens te ontmoeten. Die mensen brachten ook een priester mee, maar zijn antwoorden waren nogal vaag en oppervlakkig en zeker niet bevredigend voor Phillip. En zo begonnen de Bijbelse antwoorden die ik hem gaf vrucht te dragen en spoedig zou er iets wonderlijks gebeuren. Ik verliet hun huis om 2 uur ’s nachts met vreugde en verwachting in mijn hart……! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.112

Standard

Nr.111 ended with: “And there was much more to be done, too much to mention. But where was all the money going to come from……?” (See richardandmarina.net).

Yes, looking back now, I still wonder, where did all the money come from? Because we worked with volunteers, the labor was free, except for meals, coffee and extras, but all the materials, cement, paint for both outside and inside, ceiling material, electrical materials, water and sewage materials, etc. etc. had to be bought. And the money came, some from young believers, some from our co-workers, but most came from Canada as our support went up without us asking for any funds, absolutely amazing and proof that God was in this, we give Him all the glory!

On Sunday mornings Marina and I and our daughters would drive to Beerse, a 45 minute drive, to be there for the morning meeting. We would start with an open session of singing and announcements, after which the children would go to their Sunday school classes. Marina was responsible for this as Marjorie did not know the Dutch language yet, but she would also help. The adults would celebrate the Lord’s Supper and have a message. Then we would drive home and get ready for the Bible study in our house in the evening. After a while we started with a once a month Sunday evening meeting at which we celebrated the Lord’s Supper as in Beerse.

On the first such a meeting a doctor from Peer attended, he was a fine Catholic man but not a born again Christian. I will call him Phillip and his wife, who could not attend due to being very pregnant, Ingrid. Because I knew he was not a real child of God yet, I really explained the meaning of the Lord’s Table and who could take part. Phillip got the message and let the bread and cup pass. I had met Phillip and Ingrid some time ago in the fall of 1974. They came to the home of Martin and Lydie Symons, our future Flemish full-time workers. Martin had been asking them for some time to meet with me, but they were hesitant. Now, however, they were ready to come, but they brought two Catholic priests along……..! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.112

Standard

Nr.111 eindigde met: “Maar voor de rest, waar moest al het geld van komen voor dit alles……..?(Zie richardandmarina.net).

Ja, nu terugkijkende, vraag ik me nog steeds af, van waar kwam al dat geld? Omdat we met vrijwilligers werkten moesten zij niet betaald worden, wel maakten wij maaltijden en koffie, en hadden extraatjes voor hen. Maar al het materiaal, cement, verf voor binnen en buiten, plafond materiaal, elektrisch materiaal, waterleiding en riool materiaal, enz. enz. moest allemaal gekocht worden. Maar de financiën kwamen binnen, een deel van de jonge gelovigen, een deel van onze medewerkers, maar het meeste kwam uit Canada, onze steun ging geweldig omhoog zonder dat wij om fondsen vroegen, echt verbazingwekkend en een duidelijk bewijs dat dit het werk van de Heer was, we geven Hem dan ook alle eer!

’s Zondagmorgens reden Marine en ik met onze dochters naar Beerse voor de ochtend dienst, ongeveer 45 minuten rijden. We hadden eerst een opening met zang en aankondigingen, waarna de kinderen naar hun zondagschool klasjes gingen. Marina was hier verantwoordelijk voor omdat Marjorie de Nederlandse taal nog niet kende, maar wel meehielp. De volwassenen hielden dan Avondmaal met een boodschap er na. Daarna reden wij naar huis om dingen klaar te zetten voor de Bijbelstudie in onze woonkamer ’s avonds. Na enige tijd begonnen we ook met één keer op de maand ‘s avonds Avondmaal te vieren zoals in Beerse.

Op de eerste avond dat we zo samenkwamen was er een dokter uit Peer aanwezig, een fijne Katholieke man, maar niet een wedergeboren christen. Ik zal hem Phillip noemen, en zijn vrouw die niet aanwezig kon zijn omdat ze hoogzwanger was, Ingrid. Omdat ik wist dat hij nog geen echt kind van God was, legde ik de betekenis van het Avondmaal heel goed uit en ook wie er kon deelnemen. Phillip begreep het en liet het brood en de beker voorbij gaan. Ik had Phillip en Ingrid enige tijd daarvoor in de herfst van 1974 ontmoet bij Martin en Lydie Symons, onze toekomstige voltijdse werkers, thuis. Martin had bij hen aangedrongen om eens met mij samen te komen, maar zij waren nogal terughoudend. Nu echter waren ze bereid voor een ontmoeting, maar ze brachten wel twee Katholieke priesters mee…………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.111

Standard

Nr.110 ended with: “……but now we thanked God over and over again for having sent us here and being part of this wonderful work and this was only the beginning……..!” (See richardandmarina.net).

We’re into 1975 now and we have moved from the mill in Beerse to our house in Koersel, province of Limburg in east Belgium. Next to this province is another province called Limburg, but it is part of the Netherlands. I went to high school there in the city of Heerlen and it is from that city that I immigrated to Canada in 1958. So here we are and there is excitement in the air for at least four reasons: 1. More people are coming to the Lord, especially in Limburg, while the Bible studies keep growing. 2. The large hall at the mill in Beerse is being worked on, but it will take a long time to get it ready for all the baptisms that are going to take place there. Remember the words: “The place will throng with people”? (See nr.96) 3. The amazing provisions from the Lord for the work at the mill. 4. Two couples coming into the work, Martin and Marjorie Luesink moved into the mill and in June Henk and Beryl Gelling would join us in Limburg.

Living in Koersel now, I was able to give more attention to the young believers and Bible studies there. But I also continued to go to Beerse a couple times a week for Bible studies and to help with the work at the mill. Saturdays were especially busy as a number of young believers would help with the renovations. The large hall had been used to keep chickens in, so one can imagine what it looked like! We had to put in sewer pipes, water pipes, drainage pipes, toilets, and a cement floor. The walls had to be redone and a new ceiling put up. A large baptism tank was built with bricks which the owner of the mill, who had a brick factory, donated, for which we were very thankful. We also had to put up light fixtures and other things. And there was much more to be done, too much to mention. But where was all the money going to come from……? (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.111

Standard

Nr.110 eindigde met: “Maar nu konden we niet ophouden de Heer te danken dat Hij ons hier gezonden had en dat we deel mochten hebben aan dit wonderlijke werk, en dit was nog maar het begin…….!(Zie richardandmarina.net).

We schrijven 1975 en zijn nu verhuisd van de molen in Beerse naar ons huis in Koersel, in de provincie Limburg in oost België. Er naast is nog een provincie Limburg, maar dat is Nederland. Ik ging daar in de stad Heerlen naar de middelbare school en ben ook van daar in 1958 geëmigreerd naar Canada. Dus zijn we nu hier en er hangt opwinding in de lucht en wel om vier redenen: 1. Meer en meer mensen komen tot de Heer, vooral in Limburg, terwijl de Bijbelstudies blijven groeien. 2. Er wordt hard gewerkt aan de grote zaal van de molen in Beerse, maar het zal nog wel een tijdje duren voordat het klaar is voor al de doopdiensten die daar gehouden gaan worden. Herinnert u zich de woorden nog, “Het zal er gonzen van mensen”? (Zie nr.96) 3. De verbazende voorzieningen van de Heer voor het werk aan de molen. 4. Twee zending echtparen komen er bij, Martin en Marjorie Luesink in Beerse, en Henk en Beryl Gelling die in juni bij ons in Limburg gaan komen wonen.

Gezien we nu in Koersel woonden kon ik meer aandacht geven aan de jonge gelovigen en de Bijbelstudies daar. Maar ik bleef ook enkele malen per week naar Beerse gaan voor Bijbelstudies en om mee te helpen met het werk aan de molen. Vooral de zaterdagen waren druk, omdat een aantal jonge gelovigen kwam meehelpen met de renovaties. De grote zaal was gebruikt als kippenhok, dus je kunt je wel voorstellen hoe het er uit zag! Voordat we een nieuwe cement vloer konden leggen, moesten we waterleidingen, afvoerpijpen, rioolpijpen en wc’s aanleggen. De muren moesten bewerkt en geschilderd worden, en het plafond volledig vernieuwd. Dan ook nieuwe verlichting in het plafond en een heel aantal andere dingen, teveel om op te noemen. Er werd een groot doopvond gemaakt met stenen die onze huisbaas, die een steen fabriek had, ons gratis schonk, waarvoor we heel dankbaar waren. Maar voor de rest, waar zou al het geld van komen voor dit alles……..? (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.110

Standard

Nr.109 ended with: “Soon we would be in Limburg, trusting the Lord to start our third church……!” (See richardandmarina.net).

Yes, a third church and we had only been in Belgium three years. The church in Antwerp was doing well and so was the much smaller one in Beerse. We sensed the moving of God’s Spirit. We did not have to do any evangelism, like going from door to door or holding campaigns. I would begin a home Bible study with a small group. People were totally ignorant of the Bible as none of them had ever had one and they were so surprised at what they found. They would look at me with their eyes, and sometimes also their mouths (:-) wide open as I told them that I was sure that I would go to heaven when I died. They had never heard anyone say that before. And of course, they would question me about that, “are you better than we are?” Or, “have you done so many good works?”

And oh, the joy of then explaining the gospel and telling them that I was no better than anyone else, that I was as big a sinner as they were, but that Jesus died and paid for my sin on the cross and called out “It is finished”, it is paid for, the work is done. And that God said that if we acknowledge our sins and turn to Him and accept what Jesus has done, we will be saved. Again, what a joy to see the startling expression on their faces, they could hardly believe this, but some did quite soon and experienced the new birth and of course, couldn’t keep quiet about this. Their walk and talk changed which, of course, drew the attention of others, who became curious and sometimes came along to the next study. It was just wonderful to experience the moving of God’s Spirit. We had not really wanted to go to Belgium, Marina had her eyes on Africa and I didn’t want to go back to crowded Europe, but now we thanked God over and over again for having sent us here and being part of this wonderful work and this was only the beginning……..! (Go to Musings).