MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.144.

Standard

Nr.143 ended with: “Are you part of a church with such a vision? If not, talk to your church leaders and encourage them in this. Wonderful things can then happen, as we saw in Limburg………!” (See richardandmarina.net).

Yes, let’s get back to Limburg now for there were some interesting developments. As there was real growth in East Flanders, the same was true in Limburg. I still went there quite regularly, and also to Beerse, as our good friends and co-workers Martin and Marjorie Luesink felt led to go back to Canada, where Martin looked after Henk Gelling’s farm for a year and then moved to Regina, Sask. Marjorie felt responsible to look after her mother who was not well. Martin worked for the Canadian Bible College there. They raised five children of which the older one is serving the Lord in Greece with her husband. The youngest daughter is a pastor’s wife in Alberta. But of course, their leaving Belgium meant extra work for me in Beerse. I will come back to this at a later date.

The Gelling’s returned to Canada in 1978 after they had finished their period of three years, to which they had committed themselves. But because the church in Koersel was still quite young and small, the Gelling’s, together with the elders of their assembly, decided to go back to Belgium for another three years. By 1980 they realized that they would be staying in Belgium a lot longer and decided to go to Canada and sell the farm. I remember Henk saying something like this, “What are chickens compared to the eternal souls of people?” In July of 1981 they returned to Belgium and to this day, July 30, 2015, they are still there, praise the Lord. I have an awful lot of respect for them, making such a sacrifice and we thanked God then and continue to thank Him now for them and their ministry.

As the work in East Flanders grew, so also in Limburg. During this time another couple, John and Marga den Boer from the Netherlands, who were working with the Belgian Gospel Mission, decided to join forces with us. They were instrumental in starting three small churches, two of which later on merged so that there are now two still functioning. In 1996 they went back to work with the Belgian Gospel Mission and are still with them up to this day.

Until now the workers had come from outside of Belgium, but now God had something else in mind! Exciting…………..!
(Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.144.

Standard

Nr.143 eindigde met: “Maakt u deel uit van een gemeente of kerk met zulk een visie? Indien niet, spreek met uw kerkleiders hierover en bemoedig hen hierin. Geweldige dingen kunnen dan gebeuren, zoals we zagen in Limburg……….!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, laten we nu eens teruggaan naar Limburg want er waren daar interessante ontwikkelingen. Terwijl er echt vooruitgang was in Oost Vlaanderen, zagen we dat ook in Limburg. Ik ging daar nog steeds regelmatig, en ook naar Beerse, omdat onze goede vrienden, Martin en Marjorie Luesink aanvoelden dat ze terug moesten keren naar Canada, waar Martin voor een jaar voor Henk’s boerderij zorgde, waarna ze verhuisden naar Regina, Saskatchewan, omdat Marjorie zich verantwoordelijk voelde om voor haar zieke moeder te zorgen. Martin werkte voor het Canadian Bible College daar. Ze hebben vijf kinderen grootgebracht waarvan de oudste dochter nu met haar man de Heer dient in Griekenland, en de jongste dochter de vrouw is van een voorganger in Alberta. Maar hun vertrek uit Beerse zorgde natuurlijk voor extra werk voor mij. Ik kom hier later nog op terug.

Henk en Beryl Gelling keerden in 1978 terug naar Canada, nadat de driejarige periode waartoe zij zich verbonden hadden, afgelopen was. Maar omdat de Koersel gemeente nog jong en tamelijk klein was, besloten de Gelling’s, samen met de oudsten van hun gemeente, om naar Belgie terug te gaan voor nog eens een periode van drie jaar. Tegen 1980 echter beseften zij dat ze heel wat langer in Belgie zouden blijven en besloten zij naar Canada te gaan om hun boerderij te verkopen. Ik herinner me nog dat Henk zoiets zei als, “Wat zijn kippen vergeleken met de eeuwigheid van mensen?” Zij keerden terug naar Belgie in juli 1981 en zijn daar nog tot op deze dag, 30 juli, 2015, prijs de Heer. Ik heb ontzettend veel respect voor hen, voor hun overgave en opoffering en we hebben de Heer toen voor hen en hun dienst gedankt en doen dat nog steeds.

En zoals het werk in Oost Vlaanderen groeide, gebeurde dat ook in Limburg. Gedurende deze tijd kwam een ander echtpaar, John en Marga den Boer uit Nederland, die met de Belgische Evangelische Zending werkten, met ons in contact en zij besloten met ons te gaan samenwerken. De Heer zegende hun werk en drie kleine gemeenten werden gesticht, waarvan na enkele jaren twee van deze samensmolten en er dus nu twee blijven doorgaan. In 1996 besloten zij terug met de BEZ te gaan werken, wat ze tot op heden nog doen.

Tot nu toe waren de werkers allemaal buitenlanders, maar nu had de Heer iets anders in gedachten! Aangrijpend…………….! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.143.

Standard

Nr.142 ended with: “Maybe we ought to get back to that, or, as time goes on, we may be forced, due to persecution, to go back to that, as is already happening in many parts of the world. Are we preparing for that………?” (See richardandmarina.net).

Yes, that living room evangelism really worked. People who were not willing to come to a tent meeting right in the town square, or stand listening at an open air meeting where everyone could see them, had no problem with coming to someone’s living room. We would often start with a small group, but it would soon grow and become so large that we had to split and start up another study somewhere else. That’s also the way it went, at least in the beginning, with church planting. Just to use our home in Lovendegem, east Flanders as an example, we started with a Bible study, which grew into a church in our home. As more and more people were added to the church, our house became too small and we went to a building in Eeklo.

Because a number of people from Ghent were coming to Eeklo, I started a Bible study in Ghent and soon we had enough new Christians to start an assembly in someone’s living room in that city. When that group grew we had to rent a building. At the same time the church in Eeklo continued to grow and I started a Bible study with a number of people from Maldegem. That study grew and the people who became Christians came to Eeklo for the Sunday morning service. After some time, a group split off and a new church was started in Maldegem.

Our Sunday meeting was very simple, singing, Sunday school and a communion service, which we called the Lord’s Supper, or the “Breaking of Bread.” Different ones would take part and after the emblems had been passed around, someone would give a brief message. Because we did not need a pastor for every church, as all were encouraged to participate, we were able to start new churches quite rapidly. Teaching was done during the weekly Bible studies.

Most of our churches came into being through a healthy “hive off” from an existing church. Right from the start of a new church, I would tell people that God wanted us to have babies, meaning new Christians, but also new churches. I still believe that. Every church should aim at starting what is sometimes called “daughter” churches. Every church should be a “mother” church. Church planting is the fastest way to evangelize the world, and the world needs to be evangelized, it is in such a mess, only God can change things when we allow Him, but there has to be vision for that. Did Jesus not say, “I will build my church?” Are you part of a church with such a vision? If not, talk to your church leaders and encourage them in this. Wonderful things can then happen, as we saw in Limburg………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.143.

Standard

Nr.142 eindigde met: “Misschien moeten we daar opnieuw naar terug, of gaan we in de toekomst door vervolging gedwongen worden om daar naar terug te gaan, zoals dat nu al het geval is in vele delen van de wereld. Zijn we ons daarop aan het voorbereiden……………?” (Zie richardandmarina.net).

Ja, inderdaad, die woonkamerevangelisatie werkte echt. Mensen die liever niet naar een tentsamenkomst in het midden van het dorp kwamen, of staan luisteren bij een openluchtsamenkomst, waar iedereen hen kon zien, hadden er geen probleem mee om naar iemands woonkamer te komen. We begonnen dikwijls met een kleine groep die al snel groeide en zo groot werd dat er gesplitst moest worden en zo werd er een nieuwe studie ergens anders begonnen. Zo ging het ook, tenminste in het begin, met het stichten van gemeenten. Om ons huis in Lovendegem te gebruiken als voorbeeld, we begonnen met een Bijbelstudie die groeide tot een gemeente. Toen er meer en meer mensen aan de gemeente toegevoegd werden, werd ons huis te klein en verhuisden we naar een gebouw in Eeklo.

Omdat er een aantal mensen van Ghent naar Eeklo kwamen, begon ik met een Bijbelstudie in Ghent en spoedig hadden we genoeg mensen om daar een gemeente in iemands woonkamer te beginnen. Toen die groep groeide moesten we een gebouw huren. Tegelijkertijd groeide de Eeklo gemeente aan en begon ik een Bijbelstudie met een aantal mensen die in Maldegem woonden. Die groep groeide en de nieuwe gelovigen kwamen naar Eeklo voor de zondagdienst. Na enige tijd splitsten zij zich af van Eeklo om een nieuwe gemeente in Maldegem te beginnen.

Onze zondagsamenkomst was heel eenvoudig, er werd gezongen, zondagschool gehouden en we hadden communie, wat ook wel het Avondmaal genoemd werd of het “Breken van het brood.” Verschillende mensen namen deel en nadat het brood en de wijn waren rondgedeeld werd er door iemand een korte boodschap gegeven. Omdat iedereen aangemoedigd werd om actief deel te nemen, hadden we geen voorganger nodig en konden nieuwe gemeenten snel gestart worden. Onderwijs werd door de week in de Bijbelstudies gegeven.

De meeste gemeenten kwamen tot stand door een goede en gezonde afsplitsing van een bestaande gemeente. Vanaf het begin vertelde ik de mensen dat het Gods wil was dat wij baby’tjes zouden hebben, nieuwe christenen, maar ook nieuwe gemeenten. Ik geloof dat nog steeds, en iedere gemeente of kerk zou moeten streven naar het stichten van wat een “dochter” gemeente genoemd wordt. Ieder gemeente zou een “moeder” gemeente moeten zijn. Gemeentestichting is de beste en snelste manier om de wereld te evangeliseren, en de wereld dient hard nodig geëvangeliseerd te worden, het is zulk een troep overal en alleen God kan de dingen veranderen ten goede als we Hem toelaten, maar er moet visie zijn. Heeft Jezus niet gezegd, “Ik zal mijn gemeente bouwen?” Maakt u deel uit van een gemeente of kerk met zulk een visie? Indien niet, spreek met uw kerkleiders hierover en bemoedig hen hierin. Geweldige dingen kunnen dan gebeuren, zoals we zagen in Limburg……….! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.142.

Standard

Nr.141 ended with: “And we saw many believing, not only in our area, but also in other parts of Belgium, wonderful! Much was happening……………….!” (See richardandmarina.net).

Yes, for a period of about 20 years, from the early ‘70’s to the early ‘90’s, we had an “open door” in Belgium. People were confused and didn’t know what to believe anymore. When a seminary professor who later became a bishop didn’t know whether he was going to heaven when he died, and when religious teachers were telling the children in school that the Bible wasn’t trustworthy and was full of scientific nonsense and historical mistakes, what were they to believe? When our three daughters were taught in a very Catholic school that Jesus did not really rise from the grave, because “that just isn’t possible”, what can one expect? So this gave us a tremendous opportunity to preach the Bible as the true word of God and to present the real gospel as the unchanging good news message from God. And when some believed and their lives changed, others became interested and started attending our Bible studies. And so over a period of 20 years 24 churches were started, actually a few more, but after a while a couple small ones merged, and a couple small assemblies among the Belgian soldiers stationed in Germany discontinued due to the soldiers having been withdrawn from that country.

But that special period of blessing and growth stopped, a period in which new people became born again Christians every week, or at times on the average, every day. Why did it stop? No one knows. Throughout church history we see that at certain times and/or in certain places or areas, God did a special work. And so He did in Belgium, and we were privileged to be part of it. At the same time I believe our way of evangelism and church planting had something to do with it too. We did not do much traditional evangelism, like door to door visitation, open air meetings and campaigns and so on. We found that the best place during that time was in people’s living rooms. That’s where we had our Bible studies and that is also where a number of churches were started. Much like in N.T. times, notice the phrase “the church in their house” in Paul’s epistles. Maybe we ought to get back to that, or, as time goes on, we may be forced, due to persecution, to go back to that, as is already happening in many parts of the world. Are we preparing for that………? (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.142.

Standard

Nr.141 eindigde met: “En wij hebben velen echt gelovig zien worden, niet alleen in onze streek, maar overal in België, fantastisch! Er was echt veel aan het gebeuren……………..!”” (Zie richardandmarina.net).

Jazeker, voor een periode van ongeveer 20 jaar, van begin jaren ‘70 tot begin jaren ‘90, hadden wij een “open deur” in België. Mensen waren verward en wisten niet meer wat nog te geloven. Als een seminarie professor die later bisschop werd niet wist of hij naar de hemel zou gaan wanneer hij stierf, en wanneer godsdienstleraren de kinderen op school vertelden dat de Bijbel een onbetrouwbaar boek was, vol wetenschappelijke onzin en historische fouten, wat dan nog te geloven? Wat kan men verwachten wanneer bijvoorbeeld onze drie dochters die naar een zeer Katholieke middelbare school gingen verteld werd dat Jezus niet uit het graf opgestaan was, want “zoiets is toch niet mogelijk?” Maar dit gaf ons dan wel de geweldige gelegenheid de Bijbel als het echte woord van God te verkondigen en het evangelie te presenteren als de ware en onveranderlijke blijde boodschap van God. Toen sommigen dit geloofden en hun levenswandel veranderde, werden anderen geïnteresseerd en begonnen de Bijbelstudies bij te wonen. En zo gebeurde het dat over een periode van 20 jaar 24 christengemeenten ontstonden, eigenlijk meer, maar naar enige tijd smolten een paar kleinere gemeenten samen, en hielden een paar kleine vergaderingen onder de Belgische soldaten die in Duitsland gestationeerd waren, op te bestaan daar de soldaten teruggeroepen werden naar België.

Maar die speciale periode van zegen en groei hield op, een periode gedurende welke ieder week, en soms gemiddeld zelfs iedere dag mensen echte wedergeboren christenen werden. Waardoor hield het op? Niemand weet dat eigenlijk. Maar door de hele kerkgeschiedenis heen merken we op dat op bepaalde tijden of plaatsen God iets specials deed. En zo ook in België en wij hadden het voorrecht daar aan deel te mogen hebben. Toch geloof ik dat onze manier van evangelisatie en gemeentestichting daar ook iets mee te doen had. Wij gebruikten niet zozeer de traditionele manieren van evangelisatie, zoals van deur tot deur gaan, openluchtsamenkomsten, campagnes houden, enz. Wij ontdekten dat woonkamers de beste plaats waren om mensen met het evangelie te bereiken. Daar hielden we onze Bijbelstudies en daar zijn ook enkele gemeenten ontstaan. Dit zien we ook in het N.T., denk maar aan de woorden in de brieven van Paulus, “de gemeente bij hen aan huis.” Misschien moeten we daar opnieuw naar terug, of gaan we in de toekomst door vervolging gedwongen worden om daar naar terug te gaan, zoals dat nu al het geval is in vele delen van de wereld. Zijn we ons daarop aan het voorbereiden……………..? (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.141.

Standard

Nr.140 ended with: “We got talking about the Bible and at a certain moment I quoted Jesus’ words in John 14, “I am the way, the truth and the life.” Her reply? “Who says Jesus said that?” Then I was dumbfounded…………..!” (See richardandmarina.net).

Yes, I was indeed, and I asked her to repeat what she had just said. So she said again, “Who says Jesus said those words?” To be honest, I became a bit irritated and answered her, “But it says that clear and plain in John 14.” “Oh yes” she replied, “but our college professor told us that Jesus’ disciples saw Him as the way, the truth and the life, and when they wrote the gospels they put those words in his mouth as though He had said them, but we don’t really know whether He did or not.” I was quiet for a moment and then said, “But what then did Jesus say and not say?” “We don’t know” she answered. “Well, who does know?” I replied. “The theologians” she answered. I smiled and said, “It is hard to find two theologians who agree. No wonder the girls you teach are not interested in what you tell them. Jesus says in Matt.15:6b, “You have made the word of God of no effect (powerless) by your traditions.” In other words, according to you, we could all have our own Bible, according to what each of us picks and chooses.” End conversation. Now dear reader, maybe Catholics reason differently in the country where you live, but this is the way it is in Europe, aside from a few exceptions. This is what is taught in the schools and this is what we were up against.

The word of God has power, real power! It isn’t just given for information, but just as much, or maybe even more for transformation! It is meant to change the lives of people. Physical healings are miracles, but the greatest miracle is the power of the word of God to change character, that’s what’s most needed in this world. We need something to transform people’s hearts from being selfish to unselfish. I wish I could tell you about the people I saw changed by the word of God. I would love to tell you about all the changed lives of alcohol and drugs addicts, broken marriages, homosexuals separating, etc. too much to mention here. That is what it is all about and all of this because of the gospel and a personal relationship with God. That’s why I continue to be really excited about the gospel, for it is the power of God to salvation for everyone who believes, see Romans 1:16-17.

And we saw many believing, not only in our area, but also in other parts of Belgium, wonderful! Much was happening……………….! (Go to Musings).