MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.122

Standard

Nr.121 ended with: “He agreed to a visit, “but only this once” he emphasized. And so on one of the last days of December I sat in their living room………..!” (See richardandmarina.net).

We had quite a discussion lasting between two and three hours, but it was more sort of a one way talk. Robert told me right from the beginning that he was a good Catholic and that his church was the only true church of Christ on earth. I answered him that his church when it first started out with the apostles was the true church, but that through the centuries it had changed a lot. Miriam had told me that her husband was willing to have me visit them once, but only once, so I realized that this was probably the only opportunity I would ever have to talk with him.

So for more than two hours I used the Bible to point out how wrong his church was, wrong in claiming that Peter was the first Pope, as he never was. Wrong to call the Pope “father”, as Jesus Himself had said, “Do not call anyone on earth your father, for One is your Father, He who is in heaven” Matt.23:9. Of course, Jesus was not talking about our earthly physical father. That it was wrong to pray to Mary as she was a sinner just like us. That is was wrong to believe in purgatory, as it is not found in the Bible. And on I went, ending with telling him that the church was wrong in teaching that we must earn our eternal life, as the Bible says that Jesus has earned it for us on the cross. “And that’s why I am so sure that I will go to heaven when I die, while you are not sure at all.” Some sixth months later this conversation bore fruit.

Robert just sat there and listened, what could he say? Much of this was totally new to him. I sensed it was time to go. He looked at me and said, “I have to admit that you have something I don’t have, but I don’t agree with what is going on here in Peer.” And that was it, so I left.
Meanwhile Miriam’s condition was deteriorating and she found it difficult to attend the Bible studies. Robert had been told by a doctor that his wife did not have long to live, so when Miriam asked him whether the Bible studies could be held in their home, what could he say….……?

P.S. I may start writing two episodes a week, so watch for the next one. They may become a bit longer too; otherwise it may take another 100 years to get done. 🙂 href=”https://richardandmarina.net/category/musings/”>.

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.122

Standard

Nr.121 eindigde met: “Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….!” (Zie richardandmarina.net).

We hadden een discussie die zo’n twee a drie uur duurde, maar het was wel een beetje een eenrichtingsgesprek. Robert vertelde me onmiddellijk dat hij een goede Katholiek was en dat zijn kerk de enige ware kerk van Christus op aarde was. Ik antwoordde hem met te zeggen dat zijn kerk in het begin nadat de apostelen het gesticht hadden de ware kerk was, maar dat het door de eeuwen heen veel veranderd was. Miriam had mij gezegd dat haar man bereid was mij te ontvangen, maar dan ook maar eenmaal en niet meer, dus realiseerde ik mij dat dit waarschijnlijk de enige kans was om met hem te spreken.

En zo, voor meer dan twee uur gebruikte ik de Bijbel om hem aan te tonen hoe fout zijn kerk zat. Het was totaal verkeerd te zeggen dat Petrus de eerste Paus was geweest, want dat was gewoon niet zo. En het was net zo verkeerd de Paus “vader” te noemen, omdat Jezus zelf gezegd had, “En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.” Matt.23:9. Natuurlijk bedoelde Jezus hier niet onze aardse vaders mee. En het was ook totaal verkeerd tot Maria te bidden, daar zij een zondares was net zoals wij. En het vagevuur wordt helemaal niet in de Bijbel gevonden. En zo bleef ik maar doorgaan, eindigende met hem te vertellen dat de kerk het mis had te leren dat we het eeuwige leven kunnen verdienen, daar de Bijbel ons leert dat Jezus het voor ons verdiend heeft op het kruis. “Daarom ben ik zo zeker dat ik naar de hemel ga als ik sterf, terwijl u dat helemaal niet bent.” Zes maanden later bracht deze conversatie vrucht voort.

Robert zat stilletjes te luisteren, wat kon hij zeggen? Veel van dit was totaal nieuw voor hem. Ik voelde aan dat het tijd was te vertrekken. Hij keek me aan en zei, “Ik moet toegeven dat u iets hebt dat ik niet heb, maar ik ben het niet eens met wat er gaande is hier in Peer.” Dat was het en ik vertrok. Ondertussen ging Miriams gezondheidstoestand achteruit en werd het moeilijk voor haar om de Bijbelstudies bij te wonen. Een dokter had Robert verteld dat zijn vrouw waarschijnlijk niet al te lang meer te leven had, dus toen Miriam vroeg of de Bijbelstudies bij hen thuis mochten doorgaan, wat kon hij zeggen……..?

P.S. Ik ga waarschijnlijk twee episodes per week schrijven, zo let op de volgende. Ze gaan misschien ook iets langer worden, anders ben ik over 100 jaar nog niet klaar, :-). (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.121

Standard

Nr.120 ended with: “Then again, very carefully, I asked, “but what about the beer glasses and the smoke…………?” (See richardandmarina.net).

To be honest, I was a bit nervous, as these were the elders of our home church which was partly supporting us. However, I soon let out a sigh of relief when I saw their smiles and heard them say, “Oh Richard, don’t worry about that, give these young believers time. There is no doubt in our minds that we are seeing a genuine work of the Spirit of God here and we are so happy with that.” What an encouraging words; inwardly I praised the Lord for such spiritual men who recognized a work of God. Sometime later they returned to Canada and reported to the church what they had seen and heard and there was much rejoicing and giving of thanks for the great things the Lord was doing in Belgium.

We are still in 1976 and I have to tell you about something that happened in Peer that was sad and at the same time wonderful. Towards the end of ’75 a woman in Peer had started coming to the Bible study, I will call her Miriam. She was married to someone, let’s call him Robert, who had an important position in one of the largest banks of Belgium. Miriam had cancer and was not well; she paid close attention to the teaching of God’s word and it didn’t take long before she accepted the Lord Jesus into her heart. A bit later she went along to Beerse on a Sunday afternoon to be baptized, what a joy! When she got home, her husband noticed her hair being wet and asked whether she had been swimming. She couldn’t lie and so told him the truth. He was shocked, being a good Catholic, at least in his own eyes, he did not approve of this “new faith” or “new religion”, as it was called. She asked whether he would be willing to have me come and explain things to him. He agreed to a visit, “but only this once” he emphasized. And so on one of the last days of December I sat in their living room…………………! (See Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.121 

Standard

Nr.120 eindigde met: Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….?” (Zie richardandmarina.net).

Eerlijk gezegd, was ik een beetje zenuwachtig, want dit waren de oudsten van onze thuisgemeente die ons gedeeltelijk ondersteunde. Maar ik liet al snel een zucht van verluchting toen ik hen zag glimlachen en hoorde zeggen, “O Richard, maak u toch geen zorgen daarover, geef deze jonge gelovigen toch wat tijd. We twijfelen er niet aan dat dit een echt werk van de Geest van God is en we zijn er zo blij mee.” Wat een bemoedigende woorden; innerlijk loofde ik de Heer voor zulke geestelijke mannen die een echt werk van God herkenden. Enige tijd later keerden zij terug naar Canada en brachten verslag uit aan de gemeente over wat ze gezien en gehoord hadden en er was veel blijdschap en dankzegging voor de grote dingen die de Heer aan het doen was in België.

Het is nog 1976 en ik wil u graag vertellen over iets dat gebeurde in Peer, iets droevigs en tegelijkertijd heel mooi. Tegen eind ’75 begon een vrouw naar de Bijbelstudies te komen, ik zal haar Miriam noemen. Zij was getrouwd met iemand, laten we zeggen dat hij Robert heette, die een heel belangrijke positie had in één van de grootste Belgische banken. Miriam had kanker en was niet zo goed. Zij luisterde heel aandachtig naar het onderwijs vanuit Gods woord en het duurde niet lang voordat zij de Heer Jezus aannam in haar hart. Enige tijd later ging zij mee naar Beerse en liet zich dopen, wat een vreugde! Toen ze thuis kwam bemerkte haar man dat haar haar nat was en vroeg haar of ze was wezen zwemmen. Ze kon niet liegen en vertelde hem de waarheid. Hij was nogal gechoqueerd, en als een goed Katholiek iemand, tenminste dat was hij in zijn ogen, was hij het niet eens met dat “nieuwe geloof”, zoals het genoemd werd. Zij vroeg hem of ik eens mocht komen praten om uitleg te geven over dit geloof. Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….! (Zie Overpeinzingen).
.

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.120

Standard

Nr.119 ended with: “One night I took them to one of my home Bible studies, but as we entered the living room I was a bit shocked ……..!” (See richardandmarina.net).

You see, that fairly small room was not only filled with about 25 people, but it was also full of smoke and the table was cluttered with beer bottles and glasses, some of which were still half full. I thought, oh dear, what are my elders going to think of this? Forty years ago in Canada, smoking and alcohol were taboo in most evangelical circles, just as in other cultures there are other taboos. We had a Russian preacher visiting Belgium some years ago and he was quite upset that women wore slacks to church meetings.

Some years ago I heard the following story. Members of an evangelical church in Germany had heard about the behavior of Christian women in America, that they were wearing mini-skirts, using lipstick and ear rings, etc. They were quite upset about this and decided to send a delegation to America to investigate, because this was pretty serious. And sure enough, when they came back they called the church together and affirmed what they had heard; in fact it was even worse. They all became so sad that many started crying; even some of the men, and as they did, their tears ran down their cigars into their beer glasses! 🙂 Different cultures, different customs, different convictions, right?

We had a wonderful evening as I taught the Word of God, followed by a time of questions and answers. Then we had a brief time of prayer, which we did in some home studies. It was wonderful to hear these new believers, baby Christians pray, just short sentences thanking the Lord for the Bible, for Jesus or for their salvation. After more coffee and discussion, we left the house and got into my car. As we were driving along I started asking the elders what they thought of the meeting. They were just delighted and happy with what they had seen and heard. Then again, very carefully, I asked, “but what about the beer glasses and the smoke…………?” (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.120

Standard

Nr.119 eindigde met: “Op een avond nam ik hen mee naar een Bijbelstudie bij iemand aan huis, maar toen we daar binnengingen kreeg ik een schok…….!” (Zie richardandmarina.net).

Ziet u, de niet al te grote woonkamer zat niet alleen vol met ongeveer 25 mensen, maar het was ook vol rook en de tafel stond vol bierflesjes en glazen, waarvan sommigen nog half vol waren. Ik dacht, o menslief, wat gaan mijn oudsten hiervan denken? Veertig jaar geleden waren roken en alcohol echte taboes in evangelische kringen in Canada, net zoals er taboes zijn in andere culturen. We hadden eens een Russische predikant op bezoek in België en hij was nog al van streek over het feite dat vrouwen pantalons droegen naar kerkelijke samenkomsten.

Enige jaren geleden hoorde ik het volgende verhaal. Leden van een evangelische gemeente in Duitsland hadden iets gehoord over het gedrag van Christelijke vrouwen in Amerika die minirokjes droegen, en oorringen en lipstick gebruikten, enz. Ze waren er zo van streek van dat ze besloten een delegatie naar Amerika te sturen om eens na te gaan of dit werkelijk zo was, want het was voor hen nogal ernstig. En ja hoor, toen ze terug waren riepen ze de gemeente bijeen en bevestigden wat zij gehoord hadden, het was zelfs nog erger. Iedereen werd zo bedroefd dat velen begonnen te wenen, zelfs enkele mannen, en terwijl die dat deden, rolden hun tranen langs hun sigaren in hun bierglazen! 🙂 Verschillende culturen, verschillende gewoonten, verschil van overtuigingen, juist?

Wij hadden een fantastische avond, ik onderwees Gods woord, gevolgd door een tijd van vragen en antwoorden. Daarna hadden we een korte tijd van gebed, zoals we dat in sommige studies deden. Het was echt geweldig om deze jonge gelovigen, baby’s in Christus, met enkele zinnen de Heer te horen danken voor de Bijbel, voor Jezus of voor hun verlossing. Na nog wat koffie en discussie, vertrokken wij. Gedurende onze autorit begon ik de oudsten te vragen hoe ze de avond gevonden hadden. Zij waren opgetogen en heel blij met wat ze gezien en gehoord hadden. Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….? (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.119

Standard

Nr.118 ended with: “And then we got company……….!” (See richardandmarina.net).

Yes, wonderful company. Towards the end of 1975 Marina’s parents came to visit us, just great, especially for our children. We took them to see my parents in Holland as they had met in 1967 when my father and mother had come to Canada for a visit and we had taken them West. Having the grandparents look after our children made it possible for Marina and I to get away for a few much needed days of rest in a quiet place in Holland. We also drove Marina’s parents to Switzerland which was only a day’s drive from where we lived in Belgium. We stopped in at friends of Marina’s parents, members of the Janz Team, who were holding evangelistic meetings all over Germany, while living in the Black Forest area. These people had been members of Marina’s grandfather’s church in Saskatchewan. What a reunion! But as all good things come to an end, Mom and Dad returned to Canada and we continued with the work of the Lord in Belgium

A few months later we got company again, quite important company. Two elders and their wives from our home church in Canada came to visit us. They told us that they had been sent by our church to check up on us and to see whether it was really true what I was writing in our monthly letters to the church: that more people had become Christians, that we had another baptism or that a new Bible study or even a new church had been started. They had a hard time believing all that, but they soon discovered that it was all true and they were delighted! We visited our Antwerp church on a Sunday morning, where people were really participating in the service, in fact so much so that the elders did not even get a chance to get up and say something until at the end of the meeting. They were quite impressed! They also visited the church in Beerse and in Peer and again they were thrilled with what God was doing.

One night I took them to one of my home Bible studies, but as we entered the living room I was a bit shocked ……..! (Go to Musings).