MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.109

Standard

Nr.108 ended with: “And now, what did the Lord have in store for us next…….? (See richardandmarina.net).

Before we left Canada, we had made one more very important visit. We went to see Henk and Beryl Gelling in Clinton. They had visited us the beginning of 1974 in Antwerp and we had talked and prayed about the possibility of them joining us in the work in Belgium. However, once they were back on the farm, doubts set in and questions as to whether they could be useful in Belgium and, was this really God’s will for them and how could they know? All along Beryl felt they should go, but Henk had doubts. When we visited them this time, we had a good conversation and in the words of Henk “you told me to get serious with God.” After talking and praying together they decided to come over in the summer of 1975, if the Lord continued to lead that way. And that is what happened, more about that later.

Han and Heleen Stolk, a young couple from Holland, stayed with our children while we were in Canada. Heleen helped organize the first youth weekend on my uncle and aunt’s farm in eastern Holland after our move from Canada. She was very much involved in all the youth weekends that followed and she also stayed with us for several months during the first part of 1974. She would often go along to Beerse to babysit a young boy of a single mother who wanted to attend the Bible study. It didn’t take long before she was saved. Han and Heleen were married that summer, I even led the wedding service.

After we returned from our brief time in Canada, I continued with the Bible studies in Beerse and in Limburg where people were coming to the Lord continually and the need to start a church became urgent. When going to Limburg I would often go during the day and work on the house we had rented in Koersel. Every room needed wall papering, painting and new carpets. There was a lot of work but I had help from some of the new Christians. Soon we would be in a Limburg, trusting the Lord to start our third church……! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.109

Standard

Nr.108 eindigde met: “En nu, vol verwachting zagen we uit naar wat de Heer zijn verdere plannen voor ons waren……!” (Zie richardandmarina.net).

Voordat we Canada verlieten hadden we nog één belangrijk bezoek afgelegd bij Henk en Beryl Gelling in Clinton. Begin 1974 hadden zij ons bezocht in Antwerpen en we hadden toen samen gebeden en gesproken over de mogelijkheid om met ons te komen samenwerken. Maar toen ze terug op hun boerderij waren kwamen de twijfels en begonnen ze zich af te vragen of ze wel echt gebruikt konden worden in België en, of dit wel echt Gods wil voor hen was? Beryl voelde aan dat ze gaan moesten, maar Henk bleef twijfelen. Toen we hen bezochten hadden we een goed gesprek en in Henk zijn eigen woorden, “je zei me serieus te worden met God.” Na er over gepraat en gebeden te hebben besloten ze om in de zomer van 1975 naar België te komen, als de Heer hen zo bleef leiden. En zo gebeurde het, meer hierover later.

Han en Heleen Stolk, een jong Nederlands echtpaar, verbleven bij onze kinderen terwijl wij in Canada waren. Heleen had geholpen met de organisatie van het eerste jeugdweekeind op de boerderij van mijn oom en tante in het oosten van Nederland, nadat wij uit Canada waren gekomen. Zij was ook geweldig betrokken bij al de volgende jeugdweekeinden en zij woonde ook bij ons in Antwerpen voor enkele maanden begin 1974. Zij ging dikwijls mee naar Beerse om op een jongetje te passen van een alleenstaande moeder die de Bijbelstudies wou bijwonen. Spoedig werd deze jonge vrouw een echt kind van God. Han en Heleen zijn die zomer getrouwd, ik heb zelfs hun trouwdienst geleid.

Nadat wij terugkeerden van ons kort verblijf in Canada, ging ik verder met de Bijbelstudies in Beerse en Limburg, waar er voordurend mensen tot geloof kwamen en de nood aan een nieuwe gemeente dringend werd. Als ik naar Limburg ging vertrok ik dikwijls al vroeger op de dag om in het huis dat we in Koersel gehuurd had te werken. Iedere kamer moest geschilderd en behangen worden, en had nieuwe bevloering nodig. Er was veel werk, maar ik kreeg hulp van enkele jonge christenen. Spoedig zouden we in Limburg wonen, vertrouwend op de Heer voor de start van onze derde gemeente……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.108

Standard

Nr.107 ended with: “But what to do now, we had a lot of places to go but no car………?!” (See richardandmarina.net).

After the meeting Ollie Shantz phoned and told us that he had another car for us and that he would be driving through the night to get it to us by morning. The following day we took my dentures to be repaired and shortly after we were home, Ollie arrived with a brand new Ford Crown Victoria; it had only 6 miles on it when he picked it up, it was a real beauty! After some coffee we took Ollie to the airport and that same morning he flew home again, dear brother! After lunch we picked up my dentures and started out further West. That night I was to speak in a church in Thunderbay, about 700 km from where we were. We had phoned the night before and cancelled the meeting as we would not be able to be there on time. The next evening I was to speak in Winnipeg, province of Manitoba, about 1300 km from where we were. Thunderbay was a little over half way.

We drove as far as we could that day, had a short night in a motel and drove on to Winnipeg where we had a wonderful meeting. What a joy to be able to tell folk about what God was doing in Belgium. The next day we drove almost 800 km to Marina’s parents in the province Saskatchewan; it was wonderful to see them again after 3½ years. We stayed there a few days while visiting friends and relatives. We held meetings in Regina, Saskatoon and Moose Jaw, and also in Edmonton, Red Deer and Calgary in the province of Alberta. What a blessing to find so many folk praying for us, so encouraging! From there back to Marina’s parents and a few days later back to Ontario, almost 3.000 km, driving through the US, which was faster. We had a last visit with our home church and friends there, after which we flew back to Belgium, glad to be home again with our children, who were so happy to see us. And now, what did the Lord have in store for us next…….? (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.108

Standard

Nr.107 eindigde met: “Maar wat nu, we waren nog maar net aan onze reis begonnen en hadden geen auto meer…….?!” (Zie richardandmarina.net).

Ollie Shantz belde ons na de samenkomst en vertelde dat hij een andere auto voor ons had en dat hij de nacht door zou rijden om de volgende morgen bij ons te zijn. De volgende dag namen we mijn kunstgebit om gerepareerd te worden en kort nadat we thuis waren, arriveerde Ollie met een gloed nieuwe Ford Crown Victoria; toen hij die afhaalde zat er nog maar 10 km op, het was een pracht wagen! Nadat we koffie gedronken hadden brachten we Ollie naar het vliegveld van waar hij diezelfde morgen nog terug vloog naar huis, wat een dierbare broeder! Na de middag haalden we mijn gebit op en starten we onze reis verder West. Die avond moest ik spreken in een kerk in Thunderbay, op ongeveer 700 km, maar omdat we wisten dat we er niet op tijd zouden kunnen zijn, hadden we de avond voordien gebeld en afgezegd. De avond daarop moest ik in Winnipeg, provincie Manitoba, spreken, op ongeveer 1300 km, Thunderbay was iets over halfweg.

We reden die dag zover mogelijk, hadden een korte nacht in een motel en toen verder naar Winnipeg waar we een geweldige samenkomst hadden. Wat een vreugde de mensen daar te mogen vertellen over wat de Heer aan het doen was in België. De volgende dag reden we bijna 800 km naar Marina’s ouders in de provincie Saskatchewan, het was geweldig hen na 3½ jaar terug te zien. We verbleven een korte tijd bij hen terwijl wij familie en vrienden bezochten. Ook sprak ik in samenkomsten in Regina, Saskatoon en Moose Jaw, en ook in Edmonton, Red Deer en Calgary in de provincie Alberta. Wat een zegen om zoveel mensen te ontmoeten die regelmatig voor ons baden, zo bemoedigend! Toen terug naar Marina’s ouders en enkele dagen later naar Ontario, bijna 3.000 km door de VS, aangezien het sneller was. Na een laatst contact met onze thuisgemeente en vrienden daar, vlogen we terug naar België, blij om weer thuis te zijn bij onze kinderen, die ook zo blij waren ons weer te zien. En nu, vol verwachting zagen we uit  naar wat de Heer zijn verdere plannen voor ons waren……! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.107

Standard

Nr.106 ended with: “But as we were nearing the city, driving 80 km an hour, a car from a side road to the right ran a stop sign and there was a terrible crash……..…..!” (See richardandmarina.net).

Because the side road was sort of hidden, we did not see the car coming until he was pretty well in front of us. I slammed on the brakes as we hit him right in the middle, causing him to roll over a number of times, ending up on its side across the road in the bushes. We sat somewhere in the middle of the road a bit dazed, still shocked at what had just happened, but most surprised that we were not really hurt. Marina had nothing! I broke my top dentures by hitting the steering wheel with my mouth, and also hitting the left side of my chest, which later showed some blue spots, but no broken bones at all. It was absolutely amazing! The policemen shook their heads in utter disbelief. Imagine hitting a car at that speed and not having safety belts on, they were not in use then yet in most cars. Marina should have been thrown against the dashboard, but inexplicably, she hadn’t been. Was there an angel between her and the dash?

It took some time to free the young driver, the only one in the other car. He was very seriously hurt and was in the hospital for a very long time. We never found out why he drove onto our highway at great speed. The police called the people we were going to stay with and they came to get us. Our car was a total wreck and completely written off. I called Ollie Shantz, one of the men who had rented the car for us, the other being Edgar Martin, and told him what had happened. I glued the two pieces of my dentures together and still preached that evening, but there was a crack between my front teeth and as I spoke, the skin of my top lip would get squeezed and it really hurt, but the Lord gave grace and we had a wonderful meeting. But what to do now, we had just started our trip and now, no car………?! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.107

Standard

Nr.106 eindigde met: “Maar terwijl wij de stad naderden met een snelheid van zo’n 80 km per uur, kwam er plots een auto uit een zijweg, die een stopteken negeerde en er was een geweldige klap…….!” (Zie richardandmarina.net).

Omdat de zijweg niet echt zichtbaar was, zagen we de auto niet komen to hij bijna voor ons was. Ik sprong op de rem op het ogenblik dat we tegen hem aanklapten. We raakten hem in het midden en hij rolde verschillende malen over en kwam toen aan de overkant op de zijkant in de struiken terecht. We zaten daar een beetje versuft op het midden van de weg, totaal verrast door dit gebeuren, maar het meest verwonderd dat we niet echt gewond waren. Marina had helemaal niets, terwijl ik alleen maar mijn bovengebit gebroken had door met mijn mond tegen het stuur te slaan en hetzelfde met de linkerkant van mijn borst die later wat blauwe plekken vertoonde. Niets gebroken, het was echt verbazingwekkend. De politieagenten schudden hun hoofd in ongeloof. Stelt u voor, tegen een auto aanrijden met die snelheid, zonder veiligheidsgordels die toen nog niet in gebruik waren in de meeste auto’s. Marina had tegen het dashboard geworpen moeten zijn, maar dat was niet gebeurd, echt onverklaarbaar. Was er een engel tussen haar en het dashboard?

Er was nogal tijd nodig om de jonge man, de enige in die auto te bevrijden en hij was heel ernstig gewond en lange tijd in het ziekenhuis. We zijn nooit te weten gekomen waarom hij met zulk een snelheid dat stopteken genegeerd heeft. De politie belde de mensen bij wie wij die nacht zouden verblijven en zij kwamen ons halen. Onze auto was een totaal wrak en volledig afgeschreven. Ik belde Ollie Shantz, één van de twee mannen die onze auto gehuurd hadden, de andere was Edgar Martin, en vertelde hem wat er gebeurd was. Ik lijmde de twee stukken van mijn gebit aan elkaar en kon hem in mijn mond houden. Ik predikte toch die avond, maar door een barst tussen mijn voortanden werd de binnenkant van mijn bovenlip daar soms tussen geknepen, wat nogal pijnlijk was, maar de Heer hielp mij en wij hadden een fantastische samenkomst. Maar wat nu, we waren nog maar net aan onze reis begonnen en hadden geen auto meer…….?! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.106

Standard

Nr.105 ended with: “It was just perfect; we could hardly have found a better place. But then we heard who the owner was whom we had to see…….!” (See richardandmarina.net).

To our great surprise we were told that the owner was a prostitute in Antwerp who ran the “Blue Room.” I had to go and see her, but I didn’t want to go alone; just imagine some young Christian seeing me going into that place! :-), so I asked my co-worker to go along. We had a very nice conversation and there was no problem renting the house. In fact, she promised to come to the official opening, which she did some months later. She came with one of “her men” and even brought a large plant as a gift. I’m just fast forwarding a bit now. We had a wonderful opening service and I really preached the gospel, clear and plain. Someone sitting in front of her heard the man say to her, “Quite the change, from a whorehouse to a church.” The woman’s brother lived close by and anytime there was something, we would go to him, we had a good relationship.

We sought the Lord for guidance and decided to move the beginning of 1975 during the Christmas holidays. Martin Luesink, my best man, and his wife Marjorie were working with OM in Belgium and after much prayer decided to move into the mill in Beerse and take over the work there from us. Realizing that once we had moved to Koersel, it would be difficult to go on furlough, Marina and I decided to make a flying 5 week trip to Canada to visit our home church and other churches and friends who had been supporting us, plus Marina’s relatives. We had a number of meetings in churches in southern Ontario. Two wonderful men of our home church rented a car for us to drive West and stop in at churches along the way. The first was in Sault Ste Marie, about 740 km from where we were. A meeting was planned for the evening. But as we were nearing the city, driving 80 km an hour, a car from a side road to the right ran a stop sign and there was a terrible crash……..…..! (Go to Musings).