A New Start

Sticky

2014, a New Year, a new start. I’m having a go at blogging and making a simple website or blog. It will be partly in English but also in Dutch as we know many people on both sides of the ocean. I have been writing our life’s story on Facebook and also on two websites http://www.facebook.com/richardsmusings and http://www.facebook.com/richardsoverpeinzingen. But because a number of people think that because the word Facebook is in there, one has to be on Facebook to follow the story, which is not so, of course. So I started this website or blog, richardandmarina.net, which is very simple and easy recognizable. I’m writing “Our Story” in short episodes which can be read in 1 1/2 minutes each. It is best to start at nr.1 and follow the numbers as it is a continued story. I write at least one episode a week. Besides “Our Story” I will also post some sermons/messages, quotes and other items. Hope you enjoy this site, comments are welcome. Please be patient, I have never done this before and don’t be surprised when changes occur. A very happy New Year to all of you, with much of God’s blessing! Richard and Marina.

2014, een Nieuw Jaar, een nieuwe start. Ik ga beginnen bloggen en hoop een eenvoudige website of blog te kunnen maken. Het zal gedeeltelijk in het Engels en in het Nederlands zijn omdat wij veel mensen kennen aan beide zijden van de oceaan. Ik ben “Ons levensverhaal” aan het schrijven op Facebook en op twee webpages, http://www.facebook.com/richardsmusings en http://www.facebook.com/richardsoverpeinzingen. Maar omdat een aantal mensen denken dat je toch op Facebook moet zijn, omdat dat woord vernoemd wordt, hetgeen natuurlijk niet waar is, ben ik met een andere website or blog begonnen, richardandmarina.net, hetgeen heel eenvoudig en makkelijk te onthouden is. Ik schrijf “Ons Verhaal” in korte stukjes die in 1 1/2 minuut gelezen kunnen worden. Het is best te beginnen bij nr.1 en de nummers te volgen omdat het een vervolgverhaal is. Ik schrijf tenminste één episode per week. Samen met “Ons Levensverhaal”, ga ik ook boodschappen, citaten, en andere dingen posten. Ik hoop dat u van deze site zult genieten, opmerkingen zullen gewaardeerd worden. Wees a.u.b. geduldig, ik heb dit nog nooit eerder gedaan, en wees niet verrast als er dingen veranderen. Een heel gelukkig Nieuw Jaar voor u allen, met veel van Gods zegen. Richard en Marina.

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.200. (The End).

Standard

Nr.199 ended with: “Next week will be episode 200 and the last one for the time being………..!” (See richardandmarina.net).

Yes, this will be the last episode of “Musings.” I started writing in February of  2013 and I began with this, “My wife and I were just married 50 years (in September 2012) and we have been serving the Lord together for all those years. We would like to share some of our experiences and answers to prayer with the purpose of showing that God is really real!”

So, how did we experience that God is really real? We have found it in His very real guidance, showing us when and where to move to. Also in the way He provided for us all these years, so often in miraculous ways. We have felt His presence and peace. And as the Word was preached, we have seen Him working in the hearts and lives of people, many becoming born again Christians, many lives and marriages being changed, just wonderful. In Bible studies, prayer meetings, church meetings, and conferences all over Europe, we have experienced the powerful working of His Spirit and we have been filled with the joy of the Lord. Oh yes, God is real indeed!

We would like to thank the Christians in Belgium for the joy they have brought to our hearts, how we miss them. We had expected to make a trip to Belgium by now, but due to poor health, this has not been possible. But we keep in touch by phone, Facebook and email. You are very dear to us.

We also want to take the opportunity here to thank the believers of our home church for all the years they have stood with us. And also other churches and Christians who have prayed for us and supported us financially. God has done great things in Belgium and Europe and this has been because of the teamwork of those going and others staying and supporting.

And we want to make mention that in all our comings and goings, and moving from place to place as God led us, our daughters Rosa, Lily and Renee were part of our work, helping in new Sunday schools, Bible clubs, camps and other activities. We are so thankful that all three know the Lord. Rosa lives across the road from us in her own apartment. Lily and her husband Bart are at present in South Africa for one year, after which they will return to Belgium. Their two oldest daughters are both married to Englishmen and the second daughter Kaat is expecting her first child in October of this year, 2016. The youngest daughter, Hanne is living in England too and continues her theological studies. Our youngest daughter Renee lives here in Elmira and works with mentally challenged people. The last time we were all together as a family was our 50th wedding anniversary in 2012.

And now I must close. We could have written so much more, but……..! I plan to continue to write stories and articles on Facebook and on our Blog, http://www.richardandmarina.net. When you go there and click on “Follow” you will get my next article in your email inbox.

A last thank you to all our readers and especially those who have sent us meaningful words and comments. May God bless you all.

Richard and Marina.

P.S. Your HONEST opinion, would it be worthwhile to put this, with some necessary changes of course, into book format? (rhaverkamp7@gmail.com)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.200. (Het Einde).

Standard

Nr.199 eindigde met: “Volgende week komt episode nr.200 en dat zal voor het ogenblik de laatste zijn………………!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, dit gaat de laatste episode van “Overpeinzingen” zijn. Ik ben in februari 2013 begonnen met het volgende te schrijven: “Mijn vrouw en ik waren onlangs 50 jaar getrouwd (september 2012) en hebben al die jaren samen de Heer gediend. We willen graag een aantal van onze ervaringen en antwoorden op gebed doorgeven om te tonen dat God echt, echt is!”

Nu, hoe hebben we ervaren dat God werkelijk echt is? We hebben het ervaren in Zijn speciale leiding i.v.m. waar en wanneer we moesten wonen. Ook hebben we het ondervonden in Zijn wonderlijke voorzieningen al deze jaren, zo dikwijls op miraculeuze wijze. We hebben Zijn aanwezigheid en vrede gevoeld. En terwijl we het Woord predikten, hebben we Hem zien werken in de harten en levens van mensen. Velen zijn wedergeboren christenen geworden, vele levens en huwelijken zijn veranderd, heel mooi. In Bijbelstudies, bidstonden, gemeentesamenkomsten, en in conferenties over heel Europa, hebben we de werking van de Heilige Geest ervaren en zijn we vervuld geweest met de vreugde van de Heer. Ja, heel zeker, God is werkelijk echt!

We willen zeer graag de christenen in België bedanken voor de vreugde die zij ons gebracht hebben. We missen hen geweldig en we hadden gehoopt een bezoek aan België te kunnen brengen, maar door onze gezondheidsproblemen is dat niet mogelijk geweest. Maar we blijven in contact door middel van email, Facebook en telefoon. De christenen daar liggen ons nauw aan het hart.

We willen ook van deze gelegenheid gebruik maken om de broeders en zusters van onze thuisgemeente te bedanken voor al de jaren dat ze ons bijgestaan hebben. En ook andere gemeenten en christenen die voor ons gebeden hebben en ons financieel ondersteund hebben. De Heer heeft grote dingen in België gedaan door hen die gegaan zijn en anderen die gebleven zijn en ondersteund hebben.

Ook willen we graag vernoemen dat in al ons komen en gaan, van plaats naar plaats, onze dochters Rosa, Lily en Rini deel hebben gehad in het werk door te helpen met zondagsscholen, Bijbel clubs, kampwerk en andere activiteiten. We zijn zo dankbaar dat alle drie de Heer kennen. Rosa woont in haar eigen appartement in dezelfde straat als wij. Lily en haar man, Bart zijn op het ogenblik voor een jaar in Zuid Afrika, waarna ze terugkeren naar België. Hun twee oudste dochters zijn getrouwd met Engelsmannen en de tweede dochter, Kaat, verwacht haar eerste kindje in oktober, 2016. De jongste dochter woont ook in Engeland en zet haar theologische studies voort. Onze jongste dochter, Rini, woont hier in Elmira en werkt met hulpbehoevende mensen.. De laatste keer dat we allemaal als familie samen waren was op onze 50-jarige huwelijksviering in 2012.

En nu moet ik afsluiten. We hadden nog zoveel meer kunnen schrijven……….! Ik ga blijven artikeltjes schrijven op Facebook en onze Blog http://www.richardandmarina.net. Als je daar naar toe gaat, klik dan op “Follow”, dan krijg je een email in je inbox iedere keer als ik iets post.

Een laatste woord van dank aan al onze lezers, vooral hen die bemoedigende opmerkingen gemaakt hebben. Moge de Heer jullie allen zegenen.

Richard en Marina.

P.S.  Uw EERLIJKE opinie, zou het de moeite waard zijn dit, met natuurlijk de nodige veranderingen, in boekvorm uit te geven? (rhaverkamp7@gmail.com)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.199.

Standard

Nr.198 ended with: “There were so many people going with the train that day, that they had to add two carriages. That took a little time, enough for us to get there and get on the train……..! Praise the Lord! And then we started laughing…..! And we still laugh when we think of that……!” (See richardandmarina.net).

From the train on the plane and off to Canada. Leaving our family behind was hard on all of us, but knowing we were all in the will of the Lord and in the hands of our God made a difference. And so we arrived in Canada on Thursday, October 15, 2009. For the first two weeks, we stayed with friends while our condo was being painted and new rugs were put in. I had rented a car to shop around for one. Because of my back problems I needed a car that sits quite high. New ones were too expensive and the right second hand one was hard to find. I don’t know how many car dealers I visited but I was sure getting tired. Saturday came and I drove to Guelph and, to make the story short, within half an hour I had found the right car for the right price, $500.- less than what I received for our car sold in Belgium, wonderful! Our daughter Rosa told me later that she had asked the Lord to “drop a car into my lap.” I believe He did, praise Him!

We moved into our condo and a couple weeks later our boxes from Belgium arrived. While the fridge, couch, bed and TV were bought new, the rest of the furniture was all second hand. We had a great time visiting Salvation Army stores in Kitchener/Waterloo, where we were able to pick up some real good things for a cheap price.

We have been her now for almost seven years, unbelievable how fast time goes. It was great to be able to make a 9000 km trip out West to visit Marina’s family and also friends and churches that had been supporting us from time to time. Except for the last 1½ years, I preached every Sunday and also at some weeknight meetings. Marina spent much of her time phoning and writing cards to folk in Belgium. Last year I had a serious breakdown and had to stop all activity, but slowly I am improving and preaching again. Marina had colon cancer surgery last year December but is now completely clean. She also received a new pacemaker, just in time. I had prostate surgery in May, which went well. We do not have the strength anymore which we used to have and that is frustrating at times, but we have to accept our limitations, this is life. The Lord continues to provide for us, at times in amazing ways, for which we praise Him.

Next week will be episode 200 and the last one for the time being………..! (Go to richardandmarina.net).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.199

Standard

Nr.198 eindigde met: “Er waren zoveel reizigers die morgen dat er twee wagons aan de trein toegevoegd moesten worden en dat duurde even, maar het gaf ons de mogelijkheid om toch nog op tijd in de trein te raken………! Prijs de Heer! En toen begonnen we te lachen……! En wanneer we daaraan terugdenken lachen we opnieuw……..! (Zie richardandmarina.net).

Van de trein naar het vliegtuig en weg naar Canada. Afscheid nemen van onze kinderen en kleinkinderen was heel moeilijk voor ons allen, maar wetende dat we in de wil van God en in de handen van God waren, maakte een groot verschil. En zo arriveerden we in Canada op donderdag, 15 oktober, 2009. De eerste twee weken verbleven we bij vrienden terwijl ons appartement geverfd werd en er nieuwe tapijten gelegd werden. Ik had een auto gehuurd om er ergens een te kunnen kopen. Omwille van mijn rugproblemen moest ik iets hebben met een verhoogde zetel. Nieuwe wagens waren te duur en de juiste tweedehandse te vinden was niet eenvoudig. Ik weet niet meer hoeveel autoverkopers ik bezocht heb, maar ik begon het echt moe te worden. Op zaterdag reed ik naar Guelph, en om het verhaal kort te houden, binnen een half uur vond ik de juiste wagen voor de juiste prijs, $500.- minder dan wat ik gekregen had voor onze auto in België, fantastisch. Onze dochter Rosa vertelde me later dat ze gebeden had dat de Heer een auto “in mijn schoot zou laten vallen.” Ik kan getuigen dat Hij dat echt gedaan heeft. Prijs de Heer.

Twee weken nadat we in onze condo waren ingetrokken, arriveerden onze dozen uit België. En terwijl de koelkast, sofa, bed en TV nieuw gekocht werden, andere meubels en benodigdheden werden tweedehands aangeschaft. We hadden veel plezier met het bezoeken van Leger des Heils winkels in Kitchener/Waterloo waar we van alles aan een heel goedkope prijs konden kopen.

We zijn hier nu al bijna zeven jaar, ongelooflijk hoe snel de tijd gaat. Het was geweldig een 9000 km trip te maken naar het Westen om Marina’s familie te bezoeken, plus vrienden en gemeenten die ons door de jaren nu en dan gesteund hebben. Uitgezonderd de laatste 1½  jaar, heb ik iedere zondag gepredikt en ook op doordeweekse samenkomsten. Marina heeft heel veel tijd besteed aan het telefoneren en kaartjes schrijven naar mensen in België. Verleden jaar heb ik een ernstige inzinking gehad en moest ik alle activiteiten stoppen, maar ik begin langzaam aan wat kracht terug te krijgen en begin ook weer te prediken. In decenber had Marina een darmkanker operatie  maar is nu volledig schoon. Ze heeft ondertussen ook haar tweede pacemaker gekregen. Ik heb in mei een prostaatoperatie ondergaan die goed verlopen is. We missen de kracht en energie die we vroeger hadden, en dat is wel eens frustrerend, maar we moeten onze beperkingen aan vaarden, zo is het leven. De Heer blijft voorzien in onze noden, soms op wonderlijke wijze, waarvoor we Hem heel dankbaar zijn.

Volgende week komt episode nr.200 en dat zal voor het ogenblik de laatste zijn………………! (Zie richardandmarina.net).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.198

Standard

Nr.197 ended with: “We agreed to meet a certain day, bring all our boxes and pack them into eight large and strong cartons our friend brought. But now, could we get everything into those………?” (See richardandmarina.net).

The day came when everything was ready to be packed and shipped. So we took all our boxes, small and bigger ones to our friend’s warehouse, where we started packing them into his eight cartons. We filled carton after carton, until we came to the last one, and now comes the surprise, the last carton was almost full, we had only one box left, the one with Marina’s accordion, and believe me or not, the accordion went in perfectly and there wasn’t any room left, really unbelievable, no one could have planned it better! Did we get help from above? I am sure!

Finally, Wednesday, the day before leaving on Thursday, October 15, 2009, arrived. We were taking the train from Ghent at 7.10 am, as going to the airport at that hour in the morning is very risky because of traffic jams. Our children Lily and her husband Bart, and Rini went along, as well as our youngest grandchild Hanne. They wanted to see us off at the airport. Bart and Lily were going to pick us up in the morning and drive us to the train station, while Rini went straight from her house. And so came the last night in that wonderful house. We did not have to clean it as our daughters were going to do that after we had left.

To be sure we had a good sleep, Marina and I took a light sleeping pill and went to bed. It was pitch dark in our bedroom as there were blinds over the windows. We must have been sound asleep when all at once I heard the door bell ring. I woke up and wondered who in the world would be there at this time of the night? When I opened the door, there were Bart and Lily with Hanne saying, “Dad, it is 6.45 am, we have to leave right now.” Marina and I had slept in and not heard the alarm. We have never gotten dressed so fast. We just left everything and jumped in the car and in my haste forgetting my wallet. Thinking we would never make it to the station in time, Lily phoned Rini to tell her to ask the station manager to hold the train until we had arrived. Of course, they never do that. But we were “lucky?” There were so many people going with the train that day, that they had to add two carriages. That took a little time, enough for us to get there and get on the train……..! Praise the Lord! And then we started laughing……….! And we still laugh when we think of that……..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.198

Standard

Nr.197 eindigde met: ” We kwamen overeen op een zekere dag naar zijn magazijn te komen met al onze dozen om ze in te pakken in de acht grote kartonnen die hij meebracht. Nu was de vraag, krijgen we al onze spullen in die acht dozen…………?” (Zie richardandmarina.net).

De dag arriveerde waarop alles ingepakt en verstuurd zou worden. We namen al onze dozen, grote en kleine naar het magazijn van onze vriend, waar ze ingepakt werden in zijn acht grote kartonnen dozen. We vulden het ene karton na het andere en kwamen uiteindelijk bij de laatste aan. En nu komt de grote verrassing, deze laatste was bijna vol, we hadden nog één doos over, die met Marina’s accordeon. U kunt me geloven of niet, maar die paste precies nog in dat karton, er was geen plekje meer vrij, het was echt ongelooflijk, niemand had dat beter kunnen plannen. Hadden we hulp gekregen van hierboven? Dat weet ik wel zeker!

We zouden op donderdag 15 oktober, om 7.10u vanuit Gent met de trein naar het vliegveld vertrekken. Met de auto was een beetje te riskant omdat er op dat uur dikwijls lange files zijn. Onze kinderen, Lily en haar man Bart, en Rini, plus onze jongste kleindochter Hanne zouden meegaan om ons te zien vertrekken. Bart, Lily en Hanne zouden ons ‘s morgens afhalen en naar de trein brengen, terwijl Rini rechtstreeks van haar huis naar het station zou gaan. En dus sliepen we voor de laatste keer in dat fijne huis. We hoefden het niet op te ruimen, onze dochters gingen dat doen na ons vertrek.

Om zeker te zijn dat we een goede nachtrust zouden hebben, hadden Marina en ik beiden een licht slaappilletje genomen. Het was heel donker in onze slaapkamer omdat we rolluiken hadden. Terwijl we sliepen, hoorde ik plots de deurbel en vroeg me af wie in hemels naam op zo’n uur aan de deur kon staan. Ik deed open en daar stonden Bart, Lily en Hanne, “Vader, het is 6.45u, we moeten meteen vertrekken.” Marina en ik hadden ons alarm niet gehoord en waren ingeslapen. We hebben ons nog nooit zo snel aangekleed! We lieten alles liggen en sprongen in de auto, en in mijn haast vergat ik mijn portefeuille. Omdat we dachten dat we het niet zouden halen, belde Lily Rini die al op het station was en vroeg haar om met de conducteur te spreken en te vragen om de trein nog niet te laten vertrekken totdat we er waren, hetgeen ze natuurlijk nooit doen. Maar we hadden “geluk.” Er waren zoveel reizigers die morgen dat er twee wagons aan de trein toegevoegd moesten worden en dat duurde even, maar het gaf ons de mogelijkheid om toch nog op tijd in de trein te raken………! Prijs de Heer! En toen begonnen we te lachen……! En wanneer we daaraan terugdenken lachen we opnieuw……..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.197.

Standard

Nr.196 ended with: “After more discussion with our friends there, a few days later I was on a plane to Toronto………….!” (See richardandmarina.net).

Why the hurry? Because there were others interested in this condo. Our friends had asked the person responsible, to wait and give me a chance to see it. I arrived in Toronto, was picked up and together with our friends went to see the place. I walked through it, took a good look at it and knew this was for us. The financial side had to be arranged which took time and then, on the fourth day I flew back to Belgium owning a condo in Elmira, praise the Lord! Marina and I decided not to move until the fall as I had a lot of speaking engagements lined up yet and we had to get rid of a lot of things. We had arrived in Belgium in December 1971 and were leaving in October 2009, so after 38 years there was a lot to leave there.

Just to mention this, we bought the condo in April and moved in the end of October, but from April until October another missionary couple, Les and Sharon Frey, who were working in Spain, were on furlough and were able to make use of our condo, it fitted all so well, praise God!

Quite a number of our churches in Belgium organized farewell parties for us, either alone or with a couple others, and there was a final farewell of all the churches together before we left. These meetings were wonderful but also painful, as we were saying goodbye to many spiritual children whom we dearly loved. Many were in tears, as we were at times. In one place a woman came to me in crying and telling me that her father had died just recently “and now, you, my spiritual father are leaving me too.” It wasn’t easy, but I assured her that we will meet again, if not down here, then “up there.”

I had quite a library, hundreds and hundreds of books, and since I could not take all of them with me to Canada, I took a number of boxes with books along to the meetings, put them out on tables and told the people they could take them and give whatever they wanted.

Slowly we were getting rid of things, selling some of our furniture and giving away some. Our daughters helped us pack boxes and boxes full of dishes, clothes, and many other things. We had all kinds and sizes of boxes. A friend had an export company and arranged the moving of our stuff by boat to Canada. We agreed to meet a certain day, bring all our boxes and pack them into eight large and strong cartons our friend brought. But now, could we get everything into those…………? (Go to Musings).