MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.177.

Standard

Nr.176 ended with, “The next day a woman, a relative who was counseling Rosa, called them and asked whether they would be willing to look after a young woman for two weeks while her parents went out West. Burt asked where that would be, she answered, in Elmira, downtown….!”

Yes, God is real and He does speak, in many different ways, sometimes putting some words on our hearts, like Burt experienced. Other times with a clear impression on our minds, like I had in the fall of 2014 when I met with the elders to arrange the speaking schedule for 2015. Eight Sundays were assigned to me and even though I accepted them, there was an uneasiness inside of me, what we sometimes call, “a check.” Something said, “no, you won’t be here.” I felt very uncomfortable, but didn’t know what to say to the elders, tell them that I was I going to die? And no, I didn’t die, but I had such a serious breakdown in February that I did not speak the rest of the year. We need to learn to recognize and listen to God’s voice, He speaks to us a lot more than we realize.

When Marina and I returned from our brief family visit out West, Burt and Elaine told us they felt led off the Lord to stay with Rosa for an indefinite period, as He would lead, which eventually became 2 1/2 years. We were very thankful knowing that Rosa was in good hands and that the Lord had arranged this! And so, in September we returned to Belgium. We were able for the time being to live upstairs in the building owned by the church in Eeklo, where all our stuff was stored too. Two couples from an assembly told us that they would give us an interest free loan if we wanted to buy a house, what an offer! Again God was looking after us.

So we started house hunting, which was not easy, but we finally found something in Sint Martens Latem, a very well to do town south of Ghent. However, we did not live in the nice part of the town, but in the lower class area. Like things are usually done in Belgium, the owner wanted part of the money “in black” as they say, in Canada they might say, “under the table.” This is done so that tax is paid only on the amount on the bill of sale. I told the man that I was a Christian and wouldn’t do that. He really swore and said “xxxx” I’m a Christian too.” Ha, he sure just proved that. I told him I would pay him a certain amount extra if we could do everything honestly, and he agreed. We signed and had ourselves a house, but……………………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.177.

Standard

Nr.176 eindigde met: “De volgende dag kregen zij telefoon van een familielid, een vrouw in Elmira die Rosa bijstond. Zij vroeg of zij niet twee weken voor een jonge vrouw wilden zorgen terwijl haar ouders naar het Westen reisden. Burt vroeg waar die jonge vrouw woonde en kreeg als antwoord, in Elmira, downtown……………..!”

Ja, God is heel echt, en Hij spreekt ook heel echt tot ons op vele verschillende manieren. Soms legt Hij woorden op ons hart zoals bij Burt, andere keren krijgen we een sterke indruk in onze gedachten, zoals ik dat kreeg in de herfst van 2014, toen ik met de oudsten samenkwam om het rooster van de zondagpredikingen van 2015 samen te stellen. Er werden mij acht zondagen toegewezen en ik nam die aan, maar tegelijkertijd had ik een gevoel van ongemak, in het Engels noemen we dat soms een “check.” Iets zei in mijn hart, “nee, je gaat er niet zijn.” Ik voelde me heel onbehagelijk, maar wat moest ik tegen de oudsten zeggen, dat ik volgend jaar dood ging zijn? En nee, ik stierf niet, maar ik had wel een heel ernstige inzinking in februari zodat ik werkelijk dat jaar niet meer prediken kon. We dienen Gods stem te leren herkennen en naar Hem te luisteren, Hij spreekt veel meer tot ons dan we beseffen.

Toen Marina en ik terugkeerden van ons korte bezoek aan de familie in het Westen, vertelden Burt en Elaine ons dat de Heer hen had ingegeven om voor een onbepaalde periode bij Rosa te blijven, uiteindelijk werd dat 2 1/2 jaar. Wij waren natuurlijk geweldig dankbaar dat Rosa in goede handen was en dat de Heer dit zo geregeld had. En zo vlogen wij in september terug naar België. We konden voor enige tijd op de bovenverdieping van het gemeentegebouw in Eeklo verblijven, waar ook onze spullen opgeslagen waren. Twee echtparen van een gemeente boden ons een renteloze lening aan om een huis te kunnen kopen, wat een geweldig offer van die mensen was. Opnieuw ervoeren we Gods voorziening.

En dus begonnen wij te zoeken naar een huis, hetgeen niet zo eenvoudig was, maar uiteindelijk vonden we toch iets in een welgesteld dorp ten zuiden van Gent. Wij woonden wel niet in de sjieke buurt, maar in de  buurt van woningen van lagere stand. Naar algemene gewoonte in België wou de eigenaar een deel in het zwart doen, zodat er alleen maar belasting betaald wordt op het bedrag dat op de verkoopovereenstemming staat. Ik zei tegen hem dat ik christen was en dat niet wilde doen. Hij vloekte geweldig en zei, “xxxxx, ik ben ook christen.” Ha, dat had hij dan juist wel bewezen! Ik vertelde hem dat ik hem een extra bedrag zou geven als we alles eerlijk zouden doen en hij stemde daar mee in. We tekenden en hadden dus nu een eigen huis, maar……………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.176.

Standard

Nr.175 ended with, “Now back in Elmira, I became so desperate that I finally took a note to one of the elders telling that I was quitting as a missionary and that I was going to get a job here in Canada and stay with Rosa………………!” (See richardandmarina.net).

Marina and I prayed and talked a lot about what to do. We couldn’t find any medical help for Rosa and because we didn’t know what to do or to whom to turn, we decided to go God’s way and talk to the elders of our church. We believe that God has instituted authority, in the government, in the church and in the family. And even though our political leaders are imperfect, as well as our spiritual leaders and the fathers of the families, we are to still obey them and submit to them. It is in the human heart to reject authority, think of the first pair of humans in the garden of Eden, what was their sin? They rejected God’s authority and chose to go their own way and we all know what the outcome was!

Two of the elders and their wives, representing all the elders of our assembly, met with us and told us that they did not accept our “resignation”, but felt very strongly that we were to return to Belgium and continue our God-given ministry there. They offered to take turns in caring for Rosa. We prayed together, and then Marina and I, respecting their spiritual place and leadership, felt we should follow their suggestion, trusting God to work things out. It was very wonderful of these two couples to be willing to do what they had offered. And we felt that as long as we followed God’s way, He would guide. And He certainly did, in fact He had an even better plan. It was decided that we would return to Belgium during September and that in August we would make a brief trip out West to see Marina’s relatives.

There was a fine retired Christian couple, Burt and Elaine McCollum living in Montreal. They had for years been involved in the Lord’s work as missionaries with the Union of French Baptist Churches in Canada and Burt had just resigned from his position. Now they were looking to the Lord as to where He would have them go. She had prayed but gotten no direction. He went to his room and sought the Lord and God put two words on his heart, “Elmira, downtown.” He didn’t know what to think of that. The next day a woman, a relative who was counseling Rosa, called them and asked whether they would be willing to look after a young woman for two weeks while her parents went out West. Burt asked where that would be, she answered, in Elmira, downtown…………….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.176.

Standard

Nr.175 eindigde met: “Toen ik eenmaal terug was in Elmira, werd ik zo wanhopig, dat ik een briefje schreef en naar één van de oudsten bracht, waarin stond dat ik ging stoppen met zendeling te zijn en hier in Canada werk ging zoeken om bij Rosa te kunnen blijven…………! (Zie richardandmarina.net).

Marina en ik hadden veel gebeden en gesproken over wat ons te doen stond. We konden geen medische hulp vinden voor Rosa en omdat we niet wisten wat te doen en tot wie we ons konden richten, besloten we Gods weg te gaan en met de oudsten van onze gemeente te spreken. Wij geloven dat God gezag heeft ingesteld, in de regering, in de gemeente en in het gezin. En ook al zijn onze politieke leiders onvolmaakt, alsook onze geestelijke leiders en de vaders van de gezinnen, toch dienen we hen te gehoorzamen en ons aan hen te onderwerpen. Het menselijk hart verwerpt gezag, denk maar aan het eerste menselijk paar in de hof van Eden, wat was hun zonde? Zij verwierpen Gods gezag en gingen hun eigen weg, en we weten wat het gevolg was!

Twee van onze oudsten, die alle oudsten van onze gemeente vertegenwoordigden, kwamen met hun vrouwen, samen met Marina en ik, en vertelden ons dat ze ons “ontslag” niet aanvaarden, ze waren er van overtuigd dat wij terug naar België dienden te gaan om onze Godgegeven dienst voort te zetten. Zij boden aan om de beurt voor Rosa te zorgen. Er werd samen gebeden. Marina en ik respecteerden hun positie en leiderschap en voelden aan dat we op hun voorstel dienden in te gaan, terwijl wij op God vertrouwden om alles te leiden. Het was geweldig wat deze twee echtparen voor ons en Rosa wilden doen. En wij geloofden dat zolang wij Gods weg volgden Hij ons zou begeleiden. En dat deed Hij ook, Hij had eigenlijk nog een beter plan. Er werd besloten dat wij in september naar België zouden terugkeren en dat we in augustus een korte reis naar het Westen zouden maken om afscheid te nemen van Marina’s familie.

Er woonde in Montreal een fijn gepensioneerd christelijk echtpaar, Burt en Elaine McCollum. Zij hadden jaren de Heer daar gediend met de Union of French Baptist Churches in Canada, en Burt had juist ontslag genomen van zijn positie. Zij vroegen zich nu af waar de Heer hen wilde hebben. Elaine had de Heer gebeden maar geen duidelijke leiding ontvangen. Burt was naar zijn kamer gegaan en had God’s aangezicht gezocht. Twee woorden werden op zijn hart gelegd, “Elmira, downtown.” Hij wist niet wat hij daar van denken moest. De volgende dag kreeg hij telefoon van een familielid, een vrouw in Elmira die Rosa bijstond. Zij vroeg of zij niet twee weken voor een jonge vrouw wilden zorgen terwijl haar ouders naar het Westen reisden. Burt vroeg waar die jonge vrouw woonde en kreeg als antwoord, in Elmira, downtown……………..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.175.

Standard

Nr.174 ended with, “On Easter Sunday, March 26, 1989, we held our first Sunday service in the gym of the Alma public school, a new church had been started, Jesus must have rejoiced………..!” (See richardandmarina.net).

The church continued to meet in the school until the end of June, then arrangements were made with the Presbyterian Church to rent their building. This continued for 7 1/2 years, but because the school had made a major addition, the church went back there for 3 1/2 years. In November of ’92, land was purchased and, to make a long story short, on September 10, 2000, the first Sunday service was held in the new building. Every time I drive through Alma now and pass this building I thank God for all He has done. There are now about 150 – 200 people belonging to this church. Of course, we were there only for the first two years. During the summer of ’89 we held a summer lawn club on one of the farms. Marina, with help from others organized this and it was a great time, with a wonderful closing meeting to which many parents and others came.

The greatest joy on earth is to serve the One who loved us and gave Himself for us, and so, even though we couldn’t be in Belgium, the Lord gave us plenty of opportunities to serve Him. Besides working with the new church, I spoke at a number of conferences, in Canada and the US and in different churches. I also made two more trips to Belgium and other European countries to speak at conferences, staying each time for almost two months.

Coming back to Canada was so different than when we used to come “home” on furlough and we would stay with our friends, Len and Vi Bearinger on the farm, where our children enjoyed the little black and white piglets and we all feasted on strawberries, peaches and cream and sweet corn. After they had moved into town we stayed with them there. We thanked God for their hospitality. But now I came back to our own apartment where Marina and Rosa were waiting for me. Rosa’s physical condition was deteriorating and we couldn’t find the right kind of help. It was very difficult and frustrating! At one time when I had been alone in Belgium, I had phoned Marina and she told me how weak Rosa was and she started crying and saying, “Why do we have to be missionaries?” It almost tore my heart out. Now back in Elmira, I became so desperate that I finally took a note to one of the elders telling that I was quitting as a missionary and that I was going to get a job here in Canada and stay with Rosa………………! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.175.

Standard

Nr.174 eindigde met: “Op Paaszondag, 26 maart, 1989 hielden we onze eerste zondagsdienst in de sportzaal van de lagere school in Alma, een nieuwe gemeente was opgestart, Jezus moet zich verheugd hebben………………….!” (Zie richardandmarina.net).

Tot eind juni bleef de gemeente samenkomen in de school, maar omdat die niet gebruikt kon worden gedurende de zomermaanden, kwamen we overeen met de Presberiaanse Kerk om hun gebouw te huren, en dit gedurende 7 1/2 jaar. Maar toen de school bijgebouwd had, ging de gemeente terug daar samenkomen voor 3 1/2 jaar. In November van ’92 werd een stuk grond aangekocht, en om een lang verhaal kort te houden, op 10 september 2000 werd de eerste dienst gehouden in het nieuwe gebouw. Iedere keer als ik nu door Alma voorbij dat gebouw rij, dank ik de Heer voor wat Hij gedaan heeft. Er komen nu zo’n 150 tot 200 mensen naar deze kerk. Natuurlijk waren wij daar alleen maar de eerste twee jaar. Gedurende de zomer van ’89 hielden we een bijbelclub buiten op het gazon van een boerderij. Marina met de hulp van anderen leidde dit en het was geweldig. We hadden een fantastische afsluiting waar veel ouders en anderen naar toe kwamen.

Gedurende ons verblijf in Canada waren we niet inactief, we hielpen met de nieuwe gemeente en daarnaast sprak ik op een aantal conferenties in Canada en de VS, alsook in vele gemeenten. Ik ging ook nog tweemaal voor ongeveer twee maanden naar België and andere Europese landen om op conferenties te spreken.

Terugkomend in Canada was zo anders als vorige malen wanneer wij op “verlof” kwamen en dan bij onze vrienden Len en Vi Bearinger verbleven op de boerderij, waar onze kinderen veel plezier hadden met de kleine zwart witte biggetjes en wij allemaal genoten van aardbeien, perziken met room en zoete mais. Nadat de Bearinger’s naar Elmira verhuisd waren, verbleven wij daar bij hen. We dankten de Heer voor hun gastvrijheid.

Maar nu kwam ik terug naar ons eigen appartement waar Marina en Rosa op mij zaten te wachten. Rosa’s lichamelijke conditie was aan het verslechteren en we konden maar niet de juiste hulp voor haar vinden. Het was heel moeilijk en frustrerend. Toen ik nog alleen in België  was belde ik Marina op een bepaald ogenblik en zij begon te huilen en zei, “Waarom moeten wij zendelingen zijn?” Het brak bijna mijn hart. Toen ik eenmaal terug was in Elmira, werd ik zo wanhopig, dat ik een briefje schreef en naar één van de oudsten bracht, waarin stond dat ik ging stoppen met zendeling te zijn en hier in Canada werk ging zoeken om bij Rosa te kunnen blijven………………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.174.

Standard

Nr.173 ended with, “Towards the end of 1988 and into ’89, we started meeting on Monday evenings in a hall in Alma and I led a study on church doctrines and practices, and after the study we would discuss these. It was an exciting time, what would come of this and was this really of the Lord……….?” (See richardandmarina.net).

You may wonder why I almost seem to be obsessed with starting new churches? Not hard to guess, Jesus had said, “I will build my church” and on the day of Pentecost the Holy Spirit came to do just that. And reading on in Acts we see the planting of churches all over the then known world.

What is the importance of the church? 1. It is God’s dwelling place on earth, Eph.2:22. 2. It is God’s home and training ground for the believer, Eph.5:11-16, and 3. It is God’s testimony on earth, 1Tim.3:14,15. Or as Dr. Jay Kesler has put it so well:

  1. The church is the only institution dealing with ultimate issues, such as: death, judgment, relationships, purpose, lasting priorities, meaning in life, identity, heaven and hell.
  2. The church provides perspective that gives dignity to mankind. We live in a day in which man has become a means rather than an end. This creates a desperate sense of inner worthlessness. The church counteracts this insidious message.
  3. The church provides a moral and ethical compass in the midst of relativism. Like a swamp of murky, slimy water, our society has either rethought, resisted or completely rejected absolutes. Not the church! It still stands on the timeless bedrock of Scripture.
  4. The church is the only place to find true community, healing, compassion and love. It is here people care, really care, not because of status or money, but because the Spirit of God is at work, weaving together the lives within the body.
  5. The church (like no other institution) has provided motivation for the most lasting, unselfish, essential, courage’s ministries on earth. Schools, hospitals, halfway houses, orphanages, leprosariums, missions, etc.…………

Stephen Olford, a famous English/American preacher said this: “The gospel is the most powerful means to change society.” And it is the church that has the gospel.

Bill Hybels has said: “The local church is the hope of the world and its future rests primarily in the hands of its leaders.” And also, “Strong, growing fellowships can change the course of history.” And that has happened and still is happening all over the world, praise God. So, don’t you get excited after reading all this? Every Christian ought to be involved in serving in the church in some way.

The work in Alma continued to grow. We held home Bible studies where I taught the adults and Marina the children in a separate room. On Easter Sunday, March 26, 1989, we held our first Sunday service in the gym of the Alma public school, a new church had been started, Jesus must have rejoiced…………………..! (Go to Musings).