MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.49

Standard

Nr.48 ended with: “Then I saw a very large bag on the ground filled to the brim with groceries. To this day we have no idea who put that there as no one knew of our need, except God! We had a wonderful breakfast……………!”

Once my back was better I found a job helping to set up a new large Simpson Sears store. I was then asked to stay on and work in the men’s department, where “small” stuff like shirts, socks, ties, etc. was sold. I worked there until June 1967 and enjoyed it very much. One day the personnel manager asked me to come to his office. He expressed his satisfaction with my work and then offered to train me to become a department manager. It was a terrific offer. He asked me what I thought. I thanked him for the offer and then said that I was sorry, but that I could not accept. He looked very surprised and wanted to know why. I told him that I was going to be a missionary. Oh boy, that didn’t sit right. Did I ever get it. He told me I was a fool throwing away a life chance and instead go telling people, who didn’t want to hear anyway, about Jesus. He became very upset and told me again that I was a big fool. Now I had heard this before.

You may remember that people in California offered to put me through university to become doctor. I refused that too and was looked upon as a fool. (See nr.26,27). The wonderful, amazing thing is, that God uses fools! Hah! I stopped working in June when my parents arrived from Holland. We hadn’t seen or talked to each other for 12 years. Transatlantic phone calls didn’t exist then yet, at least not in the places where I lived. What a reunion that was there at the Toronto airport. They had never met Marina and our two little girls. After a few days we all packed into our old Buick and started on our trip West. All the while Marina and I had been and were constantly seeking the Lord as to our future missionary ministry. (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.48

Standard

Nr.47 eindigde met: “Ik vernoem dit omdat de Psalm zegt, “En gij zult Mij eren.” En dat doe ik dus. En zo vertrokken we, wetende dat de Heer met ons was……!

Na zes fantastische weken waarin we God aan het werk zagen in harten en levens ging ik op een boerderij werken. Marina en ik bleven doorgaan met samenkomsten, kinderclubs en vakantie- Bijbelscholen op verschillende plaatsen. Na de zomer moest Marina het kalmer aan doen want iets wonderlijks was op komst. Op de avond van 25 oktober, terwijl we een bidstonde bij ons thuis hadden, zei Marina plots tegen mij, Richard het is tijd. Ik bracht haar naar onze auto en reed snel naar het ziekenhuis waar een aantal uren later ons tweede dochtertje, Lily Ann Joy geboren werd, joy = vreugde en ze was die naam waard! Enige tijd later verhuisden wij naar Regina, de hoofdstad van Saskatchewan. Ik hield evangelisatiesamenkomsten in verschillende plaatsen en predikte iedere zondag in een gemeente die geen voorganger had.

We namen ook contact op met de New Testament Missionary Union, een zendingsorganisatie die voornamelijk werkte in Zuid Amerika en Spanje. Deze Zending had een kantoor in Fonthill, Ontario, niet ver van de Niagara watervallen. In mei 1966 reden we naar Ontario en gingen wonen in een klein huisje dat bezit was van die Zending. Er was een kleine gemeente waar we deel van werden en in dienden. Omdat ik ernstige rugproblemen had kon ik een tijd niet werken en vertrouwden we op de Heer om in onze noden te voorzien. Enige tijd later kreeg ik werk bij een grote winkel, Simpson Sears, maar voordat ik daar begon bracht ik veel tijd door met studie en in gebed met de zendingsvertegenwoordiger. Op een avond voordat we naar bed gingen baden Marina en ik en vroegen we de Heer in onze nood te voorzien. Onze keukenkasten waren leeg en er was niets voor ontbijt. De volgende morgen wilde ik naar buiten gaan maar had moeite om de deur open te krijgen. Ik duwde wat harder en hoorde iets vallen. Ik zag een grote zak liggen vol met etenswaren. Tot op deze dag hebben we geen idee wie dat daar gezet heeft. Niemand wist van onze nood, behalve de Heer! We hadden een fantastisch ontbijt……….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.48

Standard

Nr.47 ended with: “I mention this as the Psalm says, “You shall glorify Me.” And so we left knowing that God was in this with us…..!”

After 6 wonderful weeks, and seeing God work in many hearts and lives, I went to work on the farm. Marina and I kept on with meetings, children’s clubs and DVBS’s  in different areas. After the summer Marina had to slow down as something wonderful was coming. On the evening of October 25, while having a prayer meeting in our home, Marina all at once said, Richard it’s time. So I got her into the car and drove to the hospital where some hours later our second little girl, Lily Ann Joy was born, and what a joy she was. A little later we moved to Regina. Missions was still much on our hearts and we were seeking the Lord’s will and guidance. During our time in Regina I held special meetings in some places and I preached in a pastor-less church for several months.

We also got in contact with the New Testament Missionary Union, a mission organization working mainly in South America and Spain. They had an office in Fonthill, Ontario, close to Niagara Falls. During May 1966 we drove to Ontario and moved into a small house that the mission had. There was a small church in which we fellow-shipped and ministered. Because of severe back problems I couldn’t work for a while and so we were trusting the Lord to meet our needs. Some time later I got a job with Simpson Sears, but before that I spent a lot of time in study and prayer with the Mission’s representative. One night before going to bed, Marina and I prayed together and asked the Lord to meet our needs, our cupboards were empty and there was nothing for breakfast. The next morning after getting up I wanted to go outside but had a hard time opening the door. I pushed harder and heard something falling. Then I saw a very large grocery bag on the ground filled to the brim with groceries. To this day we have no idea who put that there as no one knew of our need, except God! We had a wonderful breakfast……………! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.47

Standard

Nr.46 eindigde met: “Na afgestudeerd te zijn hadden wij beiden een diploma van het College op zak en waren we klaar om de Heer te dienen, maar waar……..?”

Gedurende het schooljaar kwamen vertegenwoordigers van zendingsorganisaties op bezoek en spraken met studenten. Na afgestudeerd te zijn sloten sommigen zich dan aan bij zo’n organisatie, deden een jaar deputatiewerk om steun bij elkaar te krijgen en vertrokken dan naar een zendingsveld. Wij hadden ook met een paar organisaties gesproken maar voelden ons niet vrij om aan te sluiten. Wij verhuisden naar een appartement van vrienden en ik ging op een boerderij werken. Maar voordat ik daar begon trok ik met 4 jonge mannen die een kwartet vormden en heel goed zongen, Saskatchewan rond voor 6 weken. We hielden ’s avonds bijeenkomsten in kerken of hallen, waar zij dan zongen en ik predikte, terwijl wij overdag werkten voor boeren om wat geld te verdienen. Maar de dag voordat we vertrokken had ik niet genoeg geld voor mijn vrouw en kindje en voor de eerste kosten van onze rondreis.

Die avond heb ik tot ver in de nacht gebeden, terwijl ik Gods woord las en de Heer vroeg om in deze nood te voorzien. Ik was echt ten einde raad daar we niet konden vertrekken zolang ik dat geld niet had, en ik was de leider en verantwoordelijk. De woorden in Psalm 50:15 troffen mij, “Roep Mij aan ten dage der benauwdheid; Ik zal u redden en gij zult Mij eren.” Ik vertelde de Heer dat ik in benauwdheid zat en herinnerde Hem aan deze belofte. Ik bleef doorbidden totdat ik plots de innerlijke zekerheid ontving dat Hij mij gehoord had. De volgende morgen ging de telefoon en een vriend van ver vroeg mij of ik zijn brief ontvangen had, waarop ik nee antwoordde. Hij vertelde mij dat een paar dagen geleden de Heer het op zijn hart had gelegd mij een cheque te sturen. En ja hoor, die morgen had de postbode de brief bij. Terwijl mijn vriend helemaal niet wist van onze plannen was de cheque precies het bedrag dat ik nodig had. God had gehoord en voorzien, ongelooflijk! Ik vernoem dit omdat de Psalm zegt, “En gij zult Mij eren.” En dat doe ik dus. En zo vertrokken we, wetende dat de Heer met ons was……! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.47

Standard

Nr.46 ended with: “After graduating, Marina and I both had a Bible College diploma and we were ready serve the Lord, but where……?” During College students would often get in contact with Mission organizations. After graduating would then join a Mission, do a year of deputation work to get the support they needed and then go to a mission field. We had also had contact with a couple Missions, but we had no freedom to join. We moved into an apartment of friends. I went to worked on a farm. But before that, four young men from the College who formed a quartet and sang beautifully went with me on a tour through Sask. At night we held meetings in churches or halls, where they sang and I preached. During the day we worked for farmers to make some money. However, the day before we left I did not have enough money to leave for my wife and baby and also to cover the first costs of the tour. That night I prayed far into the night, reading God’s word and pleading with him to provide. I was at my wits end, as we would not be able to go if we did not have the money and I was responsible. While reading I came to the words of Psalm 50:15, “Call upon Me in the day of trouble; I will deliver you and you shall glorify Me.” I told the Lord I was in trouble and reminded Him of this promise.

Again and again I prayed, until sometime during the night I received the assurance that He had heard me. The next morning the telephone rang and a far away friend asked whether I had received his letter, I said no. Well, he said, a few days ago the Lord laid it on my heart to send you a cheque, it should be there anytime. And sure enough the mailman had the letter with him that morning. The cheque covered exactly what we needed, while the donor did not know about our traveling plans and our need. God had heard and answered! I mention this as the Psalm says, “You shall glorify Me.” And so we left knowing that God was in this with us…………………..! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.46

Standard

Nr.45 eindigde met: “Begin september reden we naar het College waar later iets wonderlijks zou gebeuren……!

Het was weer een heel drukke zomer geweest, maar we hadden zoveel vreugde en zegen ervaren dat het echt de moeite waard was geweest. Niettemin waren we blij terug op het College te zijn waar Marina gevraagd werd te helpen in de keuken, hetgeen bijdroeg de kosten van het schooljaar te dekken. De studies begonnen weer en ik genoot geweldig van de lessen en de gemeenschap. Vaak zat ik met tranen in mijn ogen en nam de rijke leer en schoonheid van Gods Woord in mij op. Op sommige weekenden reden Marina en ik naar de plaatsen waar we Vakantie Bijbelscholen gehouden hadden. We hielden dan samenkomsten, deden nazorg met de kinderen en bezochten de ouders. De tijd vloog voorbij en toen op 23 maart gebeurde dat wonderlijke iets, de geboorte van ons eerste kindje, een heel mooi meisje die we de naam Rosalinda gaven maar voor lange tijd Sunshine (Zonneschijn) noemden, omdat ze die naam zo waard was. Voor ons is ieder baby’tje een wonder, een bundeltje vreugde en een bewijs voor het bestaan van een Schepper! We waren zo blij! Na het beëindigen van het schooljaar trokken wij naar een klein plaatsje in Zuid Saskatchewan waar ik voorganger was van een kleine gemeente. Ook hielden we Bijbelclubs en Vakantie Bijbelscholen in verschillende plaatsen. Onze kleine Rosa ging overal mee en zat altijd heel rustig in de klas terwijl Marina les gaf aan de kinderen. Ze was nooit lastig en wachtte geduldig voor haar moeder om haar te voeden tussen de lessen door, en zo gingen we verder, fantastisch! En de Heer voorzag in onze noden dikwijls op wonderbaarlijke wijze, waarvoor we zo dankbaar waren. September kwam er aan en voor mij het laatste Collegejaar. We woonden niet op campus, maar in een éénkamer appartement in Swift Current, een stad zo’n 60 km ten NW van Pambrun. Ik reed iedere dag op en neer naar school en gedurende mijn vrije tijd verkocht ik huishoudmiddelen van deur tot deur, terwijl Marina huizen schoonmaakte voor verschillende vrouwen. Na afgestudeerd te zijn hadden wij beiden een diploma van het College op zak en waren we klaar om de Heer te dienen, maar waar……..? (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.46

Standard

Nr.45 ended with: “The beginning of September we drove to the Bible College where a wonderful thing would happen……!”

It had been another busy summer, but we had experienced so much joy and blessing that it had been worth it all. However, we were glad to get settled in at the College where Marina got a job working in the kitchen which helped pay for schooling and expenses. Until school started I was able to work for a local farmer harvesting. Then the time of studying started again and how I enjoyed the classes and the fellowship. I often sat with tears in my eyes as I drank in the rich teaching and the beauty of God’s Word. Some weekends Marina and I would drive “up North” to the area’s where we had Vacation Bible Schools and where we then held meetings, did follow up with the children and visited the parents. The time seem to fly by and then on March 23 the wonderful thing happened, our first baby was born, a beautiful girl which we named Rosalinda, but for the longest time called Sunshine, as she was so true to that name. To us every baby is a miracle, a bundle of joy and evidence for the Creator. How happy we were. That spring after school was finished we moved to a small town in southern Saskatchewan and pastored a little church while also holding clubs and DVBS’s in different places. Our little Rosa went along everywhere. She would sit quietly in class while Marina was teaching, never fussing or disturbing the lessons. In between classes Marina would nurse her and on we went, wonderful! And the Lord provided in different ways, we were often amazed and so thankful for His care for us. September came and for me the last year of College. We did not live on campus but in a one room apartment in Swift Current, a city about 60 km NW of Pambrun. I drove up and down to school every day and in between sold Fullerbrush in the city, while Marina worked for some women cleaning house. After graduating, Marina and I both had a Bible College diploma and we were ready serve the Lord, but where……? (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.45

Standard

Nr.44 eindigde met: “In één plaats echter, Piapot, waren we aan het eind van de eerste dag ten einde raad…….!”

We waren maandagmorgen begonnen met een goede groep kinderen en het leek er op dat het een fijne week zou worden, maar we hadden niet met David gerekend, een 9 jarige jongen. Hij was echt hopeloos, storend, rondlopen in de klas terwijl wij een verhaal aan het vertellen waren. De meisjes aan het haar trekken, vechten met de jongens, een echte lastpak en hij bedierf het werkelijk voor iedereen. Die avond nadat de kinderen naar huis gegaan waren kwamen wij als werkers samen en hielden een speciale bidstond. Wij vroegen de Heer Davids hart aan te raken of hem tegen te houden om nog te komen.

De volgende morgen al vroeg kwam David binnen recht op mij af en zei, “Meester, weet ge wat, gisteravond in bed heb ik Jezus aangenomen in mijn hart.” Ik viel bijna om en vroeg me af of hij me voor de gek hield. Maar het wonderlijke was dat David zich totaal anders gedroeg. Hij was rustig in de klas, hij behandelde de andere kinderen helemaal anders, hij was beleefd en begerig om te leren, hij drong er bij andere kinderen op aan om Jezus in hun hart aan te nemen, het was gewoon ongelooflijk! En hij bleef zo de hele week, a wonder had plaats gevonden en wij dankten de Heer op onze blote knieën. Ik had dit zelfde wonder meegemaakt toen ik twintig jaar was, maar om dit te zien gebeuren met zulk een jonge jongen was echt wonderbaarlijk. En het was niet alleen zo met David, wij zagen veel kinderen tot de Heer komen. Wij beseffen dat kinderen makkelijk beïnvloedt kunnen worden en daarom waren we altijd voorzichtig en legde we heel duidelijk uit wat het betekende de Heer Jezus toe te laten in het leven, want wij wilden dat het echt zou zijn. Vele harten en levens werden aangeraakt en wat een vreugde zal er zijn in de hemel wanneer wij elkaar daar gaan ontmoeten. Wat een voorrecht om door de Heer gebruikt te worden om harten en levens te veranderen voor nu en voor de eeuwigheid. Begin september reden we naar het College waar later iets wonderlijks zou gebeuren……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.45

Standard

Nr.44 ended with: “However in one place, Piapot, at the end of the first day we were at our wits end…….!” We had started on Monday morning with quite a good group of children and it looked like it was going to be a great week, but we didn’t know David, a boy about 9 years old. He was just impossible, interrupting all the time, running around while we were telling a story, pulling the girls hair, fighting with the boys, and just being a terrible nuisance and spoiling it for everybody. That evening after the children had gone home, we called the workers together and held a special prayer meeting. We asked the Lord to either touch David’s heart somehow or keep him away from the school.

The next morning there he was bright and early and he came up to me and said “Teacher, you know what, last night in bed I asked Jesus to come into my heart.” I almost fell over and looked at him and wondered whether he was trying to fool me or what. But the amazing thing was that David was totally changed, he was quiet in class, he treated the other children real good, he was polite and eager to learn, he told the other children to give their hearts to Jesus, it was just incredible! And he went on that way all week, a miracle had taken place and we thanked the Lord on our bear knees. I had experienced that same miracle when I was more than 20 years old, but to see it in a young boy like this was really special. And it wasn’t just David, during the two summer months we saw many children becoming children of God. Now we realize that children can be easily influenced and so we were always careful in explaining what it really meant to allow the Lord Jesus in their hearts, because we wanted it to be real. Many hearts and lives were touched and what a time we will have in heaven meeting all these precious ones. What a privilege to be used by God to change hearts and lives for now and eternity. The beginning of September we drove to the Bible College where a wonderful thing would happen……! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.44

Standard

Nr.43 eindigde met: “Toen reden we naar mijn schoonouders, maar…..!”

…..halfweg merkte ik plotseling dat onze benzine bijna op was. Is u dat ooit overkomen? Ik fluisterde in Marina’s oor, onze benzine is bijna op, bid! We hadden niets geen geld meer en we hadden het geschenk van 20 dollar aan Marina’s zuster gegeven. Hoe kon God nu in het midden van de eindeloze prairies voorzien? Eigenlijk, zonder het zelf te realiseren ging mijn hand omhoog en voelde ik in het bovenste zakje van mijn jasje en ziedaar, ik trok er een 5 dollar biljet uit, dat nu ongeveer 35 dollar waard zou zijn. Ik heb totaal geen idee hoe dat daar geraakt is, ik weet alleen dat ik het er nooit ingestoken had. Bestaan er engelen? Ik geloof van wel. Lees Hebr.1:14. Bij het volgende eenzame benzinestation kochten we benzine en reden naar het ouderlijk huis. Vandaar reden we terug naar ons eigen huisje. Toen we daar aankwamen werden we door het Noorse echtpaar uitgenodigd voor het avondeten. Toen ik het kopje en schoteltje van mijn bord nam lag er 15 dollar op mijn bord. Die avond bezochten wij de leider van de zondagsschool in het nabijgelegen dorp en planden wij samen enkele activiteiten. Toen we vertrokken gaf hij ons een enveloppe met 70 dollar. We hadden een 20 dollar huwelijksgeschenk weggegeven en nu hadden we 85 dollar terug! Is God getrouw of niet? Hij is niemands schuldenaar. Prijs Zijn naam. “Geef en u zal gegeven worden.”

Gedurende onze tijd daar kregen we terug contact met mijn Californische vrienden die ons vroegen voor hen te komen werken van maart tot eind juni. En dus laden we onze auto op en reden we naar Californië, waar we een fantastische tijd hadden met het snoeien van perzik bomen, het oogsten van amandelen en het voeden en vangen van duizenden kalkoenen. We verdienden genoeg om door de zomermaanden te geraken en terug te keren naar het College voor mijn derde jaar. Gedurende juli en augustus hadden we opnieuw Vakantie Bijbelscholen in vele plaatsen en zagen we wonderlijke dingen gebeuren in de levens van veel kinderen en jonge mensen. In één plaats echter, Piapot, waren we aan het eind van de eerste dag ten einde raad…….! (Ga naar Overpeinzingen)