OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.53

Standard

Nr.52 eindigde met: “Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken….!”

Maar waar naar toe? We waren in contact gebleven met vrienden rond Harriston, Ontario, de streek waar ik Christen geworden was. De boer en zijn vrouw waarvoor ik gewerkt had waren beiden overleden. Zijn broers bewerkten het land, maar het huis stond leeg. Ik sprak met hen en zij zeiden dat we het huis renteloos mochten gebruiken, wat wij zagen als een echte voorziening van de Heer. Ik heb wat gewerkt voor hen en ik had ook verschillende andere baantjes, zoals het verven van huizen, om ons kleine gezinnetje te onderhouden. Als al vernoemd, wij wisten waar de Heer ons hebben wilde, maar we zaten nog te wachten op duidelijke leiding ivm de detailles. Op het Bijbel College had ik een heel sterke ingeving gehad, de woorden kwamen als een flits, “De tijd komt dat je Bijbelstudies zult geven in huiskamers over heel het land.” Ik veronderstelde dat Nederland dat land was daar ik een last op mijn hart had voor mijn vaderland.

Marina had een gelijkaardige ervaring terwijl zij op het Instituut van Kinderevangelisatie in Holland, Michigan, USA was. Ik zal het haar in haar eigen woorden laten vertellen. “Een Kinderevangelisatie zendelinge die in België werkte kwam voor de studenten spreken over de grote nood in dat land. Zij zei dat voor elke zendeling in België er 200 in de Belgische Kongo waren. Ik was echt geraakt door wat zei vertelde en de nood in dat land. ’s Nachts sprak de Heer tot mij in een droom en terwijl Hij een hamer van een rechter boven mijn hoofd hield, waarmee ik dacht dat Hij mij een tik op mijn hoofd ging geven, zei Hij, “Zie waar Ik je hebben wil, in België.” Dit kwam als een geweldige schok voor mij omdat ik altijd naar Afrika had willen gaan. Maar de Heer had andere plannen. Toch interessant om te vernoemen dat door ons werk in België er nu 5 echtparen en een alleenstaande vrouw zendelingen zijn in Afrika, die meer verwezenlijken dan ik alleen had kunnen doen.” Gods wonderbaarlijke wegen! Toen kwam er een belangrijke man op bezoek………! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.53

Standard

Nr.52 ended with: “We both knew very well where the Lord wanted us, but the time wasn’t yet ready and the details not clear. So we packed up and left…….!”

But where to go? We had been in contact with friends around Harriston, the area where I had become a Christian. The farmer and his wife I had worked for had both died and his brothers were working the land, but the house was not being used. I talked to them and they told us that we could use the house rent free, which we saw as a real provision from the Lord. I did some work for them and I also did some other odd jobs like house painting to support our little family. But as mentioned above, we knew where the Lord wanted us, but we were still waiting for clear guidance as to the details. While in Bible College I had a very strong impression, the words came to me in a flash and really hit me, “The time will come that you will have Bible studies in the homes of people all over the country.” I assumed that that country would be The Netherlands as I had been quite burdened for my home country.

Marina had a similar experience while attending the Child Evangelism Institute in Holland, Michigan, USA. I’ll let her tell it in her own words, “One day a Child Evangelism missionary who worked in Belgium spoke to us students about the great need in that country. She said that for every missionary in Belgium, there were 200 in the Belgian Congo. I was really touched by that report and the need in Belgium. That night the Lord spoke to me in a dream and while He raised a judge’s hammer above me, with which I thought he was going hit me on the head, He said, “See where I want you to go, to Belgium.” This came as a real shock to me, as I had always wanted to go to Africa. However the Lord had other plans. Interesting enough, through our work in Belgium there are now 5 Belgian couples and a single lady missionaries in Africa, accomplishing more than I could have ever done by myself!” God’s amazing ways! And then we had an important visitor……! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.52

Standard

Nr.51 eindigde met: “Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! Dank zij de straatverlichting konden we de Sault binnen rijden. Toen we bij een motel aankwamen was de accu volledig leeg en onze autolichten uit. We gingen vlug, doodmoe van de lange rit naar bed ons afvragende hoe we de volgende morgen de auto aan de gang zouden kunnen krijgen. Ik werd al vroeg wakker en na gebeden te hebben stapte ik in onze auto. Ik stak de sleutel in het contact en toen ik hem omdraaide, sloeg de motor één keer aan en startte onmiddellijk, ongelooflijk! Ik dankte de Heer en reed naar een garage waar ze een nieuwe dynamo installeerden en de accu genoeg oplaadden zodat we vertrekken konden. Na 900 km kwamen we ’s avonds laat aan bij het huisje van de Zending waar we al eerder in gewoond hadden. Gedurende ons verblijf daar dienden we in de kleine zendingskerk, las en studeerde ik veel en had lange gesprekken met de zending secretaris die daar woonde. Ik leerde veel van hem, daar die Zending heel actief en succesvol was in het stichten van nieuwe gemeenten in Mexico en enkele landen in Zuid Amerika.

Tegelijkertijd begonnen Marina en ik een onzeker gevoel te krijgen ivm deze Zendingsorganisatie. Er waren enkele dingen waar we het niet mee eens waren, maar dat was niet het belangrijkste, het was iets anders, iets wat we op dat ogenblik niet begrepen maar wat ons later zou duidelijk worden. Op een avond waren we samen de bijbel aan het lezen en viel ons oog op een tekst in Deut. hfd.1:6b en 7a, “Gij zijt lang genoeg bij deze berg gebleven, …..begeeft u op weg” De volgende morgen kwam de zendingssecretaris bij ons en heel verontschuldigend vertelde ons dat we niet langer in dit huisje konden blijven omdat er een echtpaar uit Zuid Amerika onderweg was en het huisje nodig had. Daar waren onze drie geestelijke gidsen weer, de innerlijke stem van de Heilige Geest, het woord van God en de omstandigheden. Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken…..! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.52

Standard

Nr.51 ended with: “Late at night when we were getting closer to the Sault the alternator gave the ghost, the battery started dying and slowly our lights became dimmer and dimmer……..!

We were able to drive into the city thanks to the street lights. When we got to a motel our battery had died completely and we had no car lights at all. We quickly went to bed, dead tired from the long drive and wondering how we would get the car started the next morning. I got up quite early and after prayer got into the car. As I turned the key in the ignition the motor turned over just once and started, unbelievable. I thanked the Lord, drove to a garage where they put in a new alternator and charged the battery enough to get us on our way. We left right away and drove the last 900 km without problems arriving late at night in the little mission house, where we had stayed before. While there, we ministered in the small mission church, did a lot of reading and studying and had many discussions with Mission’s representative about missions and church planting. I learned a lot from him, as the Mission had been very active and successful in starting new churches in Mexico and some South American countries.

Yet at the same time Marina and I began to feel an inner uneasiness about working with this Mission organization. There were a few things we did not agree with, but that was not really it,  it was something else, which at the time we didn’t understand, but which would become clear later on. One evening we were reading the Bible together and a verse stood out to both of us, Deut.1:6b and 7a, “You have dwelt long enough at this mountain…..turn and take your journey.” The next morning the Mission’s representative came to us and apologetically said that we could no longer stay in the house as a missionary couple from South America was coming back and needed the place. There were the three guide posts again, the inner voice of the Spirit, the word of God and the circumstances. We both knew very well where the Lord wanted us, but the time wasn’t yet ready and the details not clear. So we packed up and left…….! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.51

Standard

Nr.50 eindigde met: “Wat moesten we doen? We hadden het geld niet voor zoiets, maar we hadden de Heer, ook al wisten we toen nog niet dat er opnieuw een wonder onderweg was……!”We baden heel oprecht en vroegen de Heer om op de een of andere manier te voorzien. De vrouw van mijn vriend was vroeger hoofdverpleegster in een ziekenhuis geweest en gaf Marina wat wijze raad. Na enige tijd bracht ik Marina terug naar de dokter in de kliniek, die haar onderzocht en toen vroeg waarom ze bij hem gekomen was. Toen glimlachte hij en zei dat hij heel verrast was omdat alles in orde en normaal was en dat er helemaal geen operatie nodig was. Toen we dat thuis aan de verpleegster vertelden kon ze het bijna niet geloven en zei dat ze dit nog nooit meegemaakt had. Prijs de Heer, Hij had ons gehoord en verhoord, alle eer aan Hem! Niet lang daarna begon mijn vriend druk op ons uit te oefenen om bij hem te blijven, omdat hij mij echt nodig had.

Maar wij waren blijven bidden voor de leiding van de Heer en voelden duidelijk aan dat we moesten terugkeren naar die zendingsorganisatie in Ontario. En zo, op zondag 24 december, de dag voor Kerst, na een laatste schoonmaak van ons huis en na mijn laatste preek gehouden te hebben in die kerk reden we naar Marina’s ouders waar we op Kerstavond aankwamen. Het was pijnlijk mijn “vriend” te moeten teleurstellen. Dit was nu de derde poging ons tegen te houden Gods wil te doen. We verbleven bij Marina’s ouders tot na Nieuw Jaar en vertrokken toen naar Ontario, een reis van meer dan 3.000 km. De eerste dag reden we naar Winnipeg, de hoofdstad van Manitoba, 800 km. Twee kleine meisjes achter in en onze twee maand oude baby op een stapel luiers in een bananendoos tussen ons in. Marina gaf haar borstvoeding terwijl we rustig bleven doorrijden. De tweede dag, naar Sault Ste Marie, 1300 km, het sneeuwde de hele weg en soms tamelijk hevig. Maar we wisten ons in Gods wil en bescherming. Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.51

Standard

Nr.50 ended with: “What to do, we did not have the money, but we did have the Lord and unknown to us then, another miracle was in the making……!”

We earnestly prayed and asked the Lord to somehow intervene. My farmer friend’s wife had been a head nurse in a hospital and gave Marina some advice. Then after some time I took her back to the doctor in the hospital, who examined her and then asked why she had come to him. He then smiled and said that he was very surprised, everything was fine and no operation was needed. When we got home and told the former nurse what had happened, she could hardly believe it and said that she had never heard of anything like it. Praise the Lord, He had heard and answered our prayer, all praise to Him. Sometime after that, my friend began to press us to stay with him as he really needed me.

However, we had continued to seek the Lord and felt that we needed to go back to the Mission in Ontario. He was quite upset with us, but we knew we had to follow the Lord’s leading. And so, on Sunday December 24, the day before Christmas, after the last bit of cleaning up of the house, and preaching my last message at the church, we left to drive to Marina’s parents arriving there on Christmas eve. Leaving my “friends” place wasn’t very nice, this was now the third time someone try to hold us back from doing God’s will. We stayed with Marina’s parents until after the New Year and then left to drive to Ontario. The first day we drove to Winnipeg, Manitoba, about 800 km. Two little girls on the back seat and Rini, the two months old baby on a pile of diapers in a banana box between us. Every now and then Marina would nurse her while we kept on driving. The second day, to Sault St Marie in Ontario, more than 1300 km. It snowed all the way, and at times quite heavy, but we knew we were moving in God’s will and His protection. Late at night when we were getting closer to the Sault the alternator gave the ghost, the battery started dying and slowly our lights became dimmer and dimmer……..! (Go to Musings)