Month: May 2015

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.126 

Standard

Nr.125 ended with: “The next morning I woke up hearing the rain coming down and as I drove to Peer, it rained almost all the way………!” (See richardandmarina.net).

Yes, it rained, like a real two or three day Belgian rain. I cried out to the Lord, “All these people who have to stand outside, Lord please, You are the God of Creation, the God of miracles, the God who parted the Red Sea for the Israelites to pass through, the God who stilled the storm on the lake, You are able to do something about this too. This funeral is for your glory.” As I came close to Peer, the rain started letting up, and as I drove into Peer, believe me or not, witnesses enough, the clouds parted, I saw some blue sky and sunrays! And from that moment until shortly after 12 o’clock it was beautiful dry weather with some clouds and sun, while all around Peer it rained. The doctor’s wife, Ingrid, remarked later, “This was the greatest miracle of the day.”

The service started at 10 am, with about 100 people in the living room, the sliding doors wide open and many more folk standing outside on the lawn. There was a microphone and loud speakers, so that even the neighbors across the road could hear what was happening. There was some singing, some Scripture readings, even Robert read a text and spoke briefly, amazing! Then I preached explaining the gospel and telling the people what Miriam had told me to tell them, that she was now in heaven with Jesus. You could hear a pin drop.

We closed the service with prayer and then a number of the men from our church carried the simple wooden coffin with a white sheet and a green cross on it to the cemetery. Many people followed and all along the route people stood watching, it was very moving. This was the first time in the history of this very traditional Catholic Peer that something like this took place. One of the Christians overheard someone saying, “Look at that, you would think a general was being buried.” What a testimony! Later some people came to know the Lord because of this funeral. At the grave we read a scripture, thanked God that Miriam was with Him and asked again for strength and comfort for the family.

As we walked to the hall where coffee and sandwiches were being served, we felt the first drops of rain, and it rained the rest of the day, and the next. A miracle indeed……! To God be the glory! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.126

Standard

Nr.125 eindigde met: “De volgende morgen werd ik wakker en hoorde de regen en bijna de hele weg naar Peer bleef het maar regenen……………!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, zo’n echte twee of driedaagse Belgische regen. Ik riep tot de Heer, “Al deze mensen die buiten moeten staan, Heer a.u.b., U bent de God van de Schepping, de God die wonderen doet, de God die de Rode Zee open kliefde zodat de Israëlieten er door konden, de God die de storm op het meer stilde, U kunt hier toch ook iets aan doen? Deze begrafenis is tot Uw eer!” Dichter bij Peer werd de regen minder, en toen ik Peer binnenreed, geloof me of niet, er zijn getuigen genoeg, de wolken trokken open en ik zag wat blauwe lucht en zonnestralen. En van dat moment tot kort na 12.00 uur was het heel mooi droog weer, met afwisselend wolken en zonneschijn, terwijl het overal rond Peer regende. De dokters vrouw, Ingrid, zei later, “Dat was het grootste wonder van de dag!”

De dienst begon om 10.00 u met ongeveer 100 mensen in de woonkamer, de schuifdeuren open, en veel meer die buiten stonden. Er was een microfoon met luidsprekers op het gazon, zodat zelfs de buren aan de overkant alles konden horen. Er werd gezongen, Schriftgedeelten voorgelezen, zelfs Robert die een tekst las en iets vertelde, wonderlijk! Daarna predikte ik het Evangelie en vertelde de mensen wat Miriam mij opgedragen had hen te zeggen, dat zij nu in de hemel bij Jezus was. Je kon een speld horen vallen! De dienst werd afgerond met gebed waarna een aantal mannen de eenvoudige houten kist met een wit laken erop met een groen kruis, naar de begraafplaats droegen. Velen volgden en langs de hele route stonden er mensen te kijken, het was heel aangrijpend. Dit was de eerste maal in de geschiedenis van het oerkatholieke stadje Peer dat zoiets gebeurde. Een van de christenen overhoorde iemand zeggen, “Kijk toch eens, het lijkt wel of er een generaal begraven wordt.” Wat een getuigenis! En door deze begrafenis zijn er later mensen tot de Heer gekomen. Bij het graf werd er een Bijbeltekst gelezen en dankten we de Heer dat Miriam nu bij Hem was en vroegen we opnieuw voor kracht en troost voor de familie.

Terwijl we naar de zaal liepen waar koffie en broodjes klaar stonden, voelden we de eerste regendruppels, en het regende de rest van de dag, en de volgende. Inderdaad, een echt wonder…..! Alle eer aan de Heer! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.125

Standard

Nr.124 ended with: “As we talked about this, we were both quite moved and excited and I said to her, “Oh Miriam, this is really going to be something, I wish you could be there.” She laughed out loud………!” (See richardandmarina.net).

Startled, I looked at her and she laughed again and said, “But Richard, I AM going to be there!” Imagine a 7 months old Christian talking like that, amazing! Doesn’t it show the reality of the living God? Then I also laughed realizing that here was someone ready to meet her Lord and Savior. Inwardly I was just praising God for this miracle of grace and thanking Him to allow me to be a witness of the work of His Spirit. I left the house that day with great joy in my heart, as a fairly young woman was ready to leave this earth, and a husband who had just been born into God’s family and kingdom. A wife loosing temporary life and her husband gaining eternal life! It wasn’t much later until we said goodbye and we left for Canada. I will talk about our time there later, let me just continue with this.

On the first Sunday of September I was preaching for the last time in our home church in Canada, as we would be returning to Belgium about 1½ weeks later. While I was speaking, someone walked up to me and handed me a note. I opened it and read these words, “Call Belgium as soon as possible.” I knew what this meant and explained to the congregation what was going on. Right after the meeting we went back to the place we were staying and I called Belgium. Yes, Miriam had passed into glory, could I come as quickly as possible?

A flight was booked for Monday evening and I arrived in Belgium Tuesday morning. I was picked up and we drove straight to Peer where I met Robert and we hugged each other. He was very positive as the Lord gave him strength. Everything was planned for the funeral the next day. So after having talked and prayed I was brought home. Marina and the children would come on their own the next week. I had quite a few things to do and also prepare for the next day, going over my sermon notes, which I had been preparing along the way. I went to bed exhausted as I had not been able to sleep on the plane the night before. I fell asleep thinking about the funeral service and the fact that most people would be standing outside. The next morning I woke up hearing the rain coming down and as I drove to Peer, it rained almost all the way………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.125

Standard

Nr.124 eindigde met: “Terwijl we dit samen bespraken, raakten we allebei nogal bewogen en opgewonden en ik zei tegen haar, “O Miriam, dit gaat echt iets worden, ik wou dat je er bij kon zijn.” Ze begon hardop te lachen……..!” (Zie richardandmarina.net).

Geschrokken keek ik haar aan en ze lachte opnieuw en zei, “Maar Richard, ik GA er toch bij zijn?!” Stelt u voor, een 7 maanden oud christen die zo sprak, ongelooflijk! Toont dit de echtheid van de levende God niet? Toen lachte ik ook, beseffende dat hier was iemand klaar om haar Heer en Heiland te ontmoeten. Innerlijk was ik de Heer aan het loven voor dit wonder van genade en dankte ik Hem dat Hij mij toeliet getuige te zijn van het werk van Zijn Geest. Ik verliet het huis die dag met grote vreugde in mijn hart omdat een nog tamelijk jonge vrouw klaar was om deze wereld te verlaten en een man die nog maar juist in Gods familie en koninkrijk geboren was geworden. Een vrouw die het tijdelijke leven hier verloor en haar man die hierdoor eeuwig leven had ontvangen. Korte tijd later namen we afscheid en vertrokken wij naar Canada. Ik zal later vertellen over ons verblijf daar, laat me eerst even doorgaan met deze geschiedenis.

Op de eerste zondag van september, terwijl ik voor de laatste maal in onze thuisgemeente in Canada aan het prediken was, kwam er iemand naar mij toe met een papiertje waarop stond, “Bel België zo spoedig mogelijk.” Ik wist onmiddellijk wat dit betekende en gaf uitleg aan de gemeente hierover. Meteen na de dienst reden we naar het huis waar we verbleven en belde ik België. En ja, Miriam was heengegaan naar de hemel, en of ik zo spoedig mogelijk kon komen?

Ik kon een vlucht bespreken voor maandagavond en ik arriveerde dinsdagmorgen in België. Ik werd afgehaald en we reden rechtstreeks naar Peer, waar Robert en ik elkaar omhelsden. Hij was heel positief door de kracht van de Heer. Alles was gepland voor de begrafenis de volgende dag. En zo, na de dingen besproken te hebben en gebeden te hebben, bracht men mij naar huis. Marina en de kinderen zouden de volgende week terugreizen. Ik had heel wat dingen te doen, waaronder het voorbereiden van de dienst en mijn prediking waaraan ik al eerder had gewerkt. Ik ging uitgeput naar bed omdat ik de vorige nacht op het vliegtuig geen oog had dicht gedaan. Ik viel in slaap met de begrafenis in gedachten en het feit dat zoveel mensen buiten zouden staan. De volgende morgen werd ik wakker en hoorde de regen en bijna de hele weg naar Peer bleef het maar regenen……………!
(Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.124

Standard

Nr.123 ended with: “After having spent time with her I returned to the kitchen and Robert, with eyes wide open asked me, “Well, did she tell you…….?”(See richardandmarina.net).

“Tell me what?” I asked. “That I got born again last night” he answered, “I accepted Jesus in my heart, but, I’m not leaving the Church.” “That’s o.k.” I said “you just do what the Lord tells you.” Only one week later he told me that he had left the Church. I was really surprised and asked what had caused him to do that. He told me that he had invited the priest to come over and he had asked the priest why he had never told him all these years that he had been a faithful churchgoer, the good news of the gospel. The priest didn’t know what to say, it made Robert so upset that he decided not to go back to that Church. Imagine going to the “true” Church all these years and never hearing the “true” gospel.

Miriam was a tremendous testimony. People from all over came to visit and comfort her, but she did the comforting. The priest came to see her, but instead of him praying with her, she prayed with him, unbelievable! One day when I was with her she told me that she wanted to plan her whole funeral with me. She gave me an envelope, I asked what it was and she answered that it contained enough money for an airplane ticket for me in case she died before we returned from Canada. “I want you to lead my funeral and preach the gospel and tell the people that I am in heaven with Jesus.” We looked at each other with tears in our eyes and were very quiet for a few moments as we both realized that when I would leave for Canada, we would probably not see each other on earth anymore. It was a real emotional moment for both of us.

So we started planning her funeral, the songs to be sung, the scriptures to be read, and she had already started writing her testimony to be given out as her obituary. She would ask one of the men of our church, who was a carpenter, to make her a very simple wooden coffin which was to be carried by men from our church, from her house to the graveyard. The service would be held in her house with about 100 people in the living room and the rest standing in the garden, with loudspeakers outside. As we talked about this, we were both quite moved and excited and I said to her, “Oh Miriam, this is really going to be something, I wish you could be there.” She laughed out loud………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.124

Standard

Nr.123 eindigde met: “Na enige tijd doorgebracht te hebben met haar, ging ik terug naar de keuken, waar Robert mij met grote ogen aankeek en vroeg, “En, heeft ze het u verteld….……?” (Zie richardandmarina.net).

“Wat zou ze me verteld moeten hebben?” vroeg ik. “Dat ik gisteravond wedergeboren ben geworden” antwoordde hij, “Ik heb Jezus in mijn hart aangenomen, maar, ik ga niet uit de Kerk weg.” “Dat is o.k.” zei ik, “doe maar wat de Heer op je hart legt.” Het was maar een week later dat hij mij vertelde dat hij de Kerk verlaten had. Ik stond stom verbaasd en vroeg wat er gebeurd was. Hij vertelde mij dat hij mijnheer pastoor bij hem thuis uitgenodigd had en hem gevraagd had waarom hij hem in al die jaren dat hij een getrouwe kerkganger was geweest, nooit het echte evangelie had verteld. De pastoor had daarop niets te zeggen en Robert was daar zo ontdaan van dat hij besloot om niet meer naar die Kerk terug te gaan! Stelt u voor, al die jaren naar de “ware “ Kerk gaan en nooit het “ware” evangelie te horen hebben gekregen!

Miriam was een geweldig getuigenis. Van overal kwamen er mensen om haar te troosten, maar zij was degene die hen troostte. De pastoor kwam, maar in plaats van dat hij met haar bad, bad zij met hem, ongelooflijk! Op een dag toen ik bij haar was zei ze dat ze haar hele begrafenis met mij wilde plannen. Ze gaf me een envelop, ik vroeg haar wat het was en zij antwoordde dat er geld in zat voor een vliegtuig ticket voor mij in geval ze zou sterven voordat wij terug waren. “Ik wil dat jij mijn begrafenis leidt en het evangelie predikt en de mensen vertelt dat ik in de hemel bij Jezus ben.” We keken elkaar aan met tranen in onze ogen en we waren heel stil voor een paar minuten omdat we beiden beseften dat wanneer ik naar Canada vertrok, wij elkaar hoogstwaarschijnlijk hier op aarde niet meer zouden zien. Het was voor ons beiden een heel ontroerend moment.

En zo begonnen we haar begrafenisdienst te plannen, de liederen, de Bijbelgedeelten, en ze was ook al begonnen met haar getuigenis te schrijven dat zou dienen als haar overlijdensbericht. Ze zou één van de mannen van onze gemeente, die timmerman was, vragen een eenvoudige houten kist te maken die door broeders van de gemeente naar het kerkhof gedragen zou worden. De dienst zou aan huis plaatsvinden, er konden ongeveer 100 mensen in de woonkamer en de anderen zouden buiten in de tuin staan, met luidsprekers. Terwijl we dit samen bespraken, raakten we allebei nogal bewogen en opgewonden en ik zei tegen haar, “O Miriam, dit gaat echt iets worden, ik wou dat je er bij kon zijn.” Ze begon hardop te lachen……..! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.123

Standard

Nr.122 ended with: “Robert had been told by a doctor that his wife did not have long to live, so when Miriam asked him whether the Bible studies could be held in their home, what could he say……?” (See richardandmarina.net).

And so every Wednesday evening about 30 or more people sat in their living room, all with Bibles in their hands or on their knees. Robert attended the studies too, I think out of politeness. As time went on and Miriam got weaker, she was no longer able to sit up as the cancer was in her back and she was not able to attend the Sunday morning services anymore. She again turned to her husband and asked whether the Sunday meetings could not be held in their living room, which was quite large. And again, knowing his wife’s condition, what could he say?

And so, every Sunday between 30 and 40 adults were sitting around a table in the middle of their living room with a loaf of bread and a glass of wine on it. The children would meet for Sunday school elsewhere. There would be singing, reading of scripture portions and thanksgiving, after which the bread was broken and past around, as also the cup. This was followed by a brief message. It was all very simple, but very beautiful. I wondered what went on in Robert’s heart and mind.

Because of Miriam’s inability to function as mother and housekeeper, the Christians looked after everything, from making meals for the family, cleaning the house, doing the wash and so on. They tried to comfort the children who were in their teenage years and served Miriam in whatever she was in need of. Of course, Robert was quite surprised and moved by all this and his attitude changed.

Marina and I and our children were going to Canada for 2½ months of furlough from June until September. Getting close to our departure time I visited Miriam everyday, reading the Bible with her, praying and talking. One day I came into the house through the back door and greeted Robert who was drinking coffee in the kitchen. I walked right on to the living room where Miriam was lying on a bed. After having spent time with her I returned to the kitchen, and Robert, with eyes wide open asked me, “Well, did she tell you…….?

P.S. I hope you didn’t miss 122, I posted it on Tuesday, with this: P.S. I may start writing two episodes a week, so watch for the next one. They may become a bit longer too; otherwise it may take another 100 years to get done. 🙂 (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.123

Standard

Nr.122 eindigde met: “Een dokter had Robert verteld dat zijn vrouw waarschijnlijk niet al te lang meer te leven had, dus toen Miriam vroeg of de Bijbelstudies bij hen thuis mochten doorgaan, wat kon hij zeggen……..?” (Zie richardandmarina.net).

En zo gebeurde het dat er iedere woensdagavond meer dan 30 mensen in hun woonkamer zaten met Bijbels in hun handen of op hun knieën. Robert was ook aanwezig, ik denk uit beleefdheid. Maar na enige tijd werd Miriam zwakker en kon ze niet meer goed rechtop zitten omdat de kanker haar rug aangetast had, en kon ze ook niet meer de zondagsdiensten meemaken. Ze keerde zich opnieuw tot haar man en vroeg of de zondagsamenkomsten niet in hun woonkamer, die groot genoeg was, mochten doorgaan. Opnieuw, haar conditie kennende, wat kon hij zeggen?

En zo, terwijl de kinderen ergens anders zondagsschool hadden, kwamen er iedere zondagmorgen zo tussen de 30 en 40 volwassenen in hun woonkamer rond een tafel zitten waarop een brood en glas wijn stonden. Er werden liederen gezongen, Schriftgedeelten voorgelezen, er werd gedankt en dan werd het brood gebroken en rond gedeeld, alsook de beker. Daarna volgde er een korte boodschap. Het was allemaal heel eenvoudig, maar heel mooi. Ik vroeg me af wat er zich in Robert zijn hoofd afspeelde.

Omdat Miriam niet langer kon functioneren als moeder en huisvrouw, zorgden de jonge christenen voor alles, ze maakten maaltijden, hielden het huis schoon, deden de was, enz. Ze trachten de kinderen die teenagers waren te troosten en helpen, en ze ondersteunden Miriam waar ze ook hulp nodig had. Natuurlijk verbaasde Robert zich hierover en was hij er echt door getroffen, wat zijn houding veranderde.

Marina en ik en onze kinderen zouden voor 2½ maand naar Canada gaan van juni tot september. Toen de dag van ons vertrek dichter bij kwam bezocht ik Miriam iedere dag en las de Bijbel met haar, baden we samen en spraken veel. Op een dag kwam ik langs achter het huis binnen in de keuken waar Robert koffie zat te drinken. Na hem begroet te hebben, liep ik door naar de woonkamer waar Miriam op bed lag. Na enige tijd doorgebracht te hebben met haar, ging ik terug naar de keuken, waar Robert mij met grote ogen aankeek en vroeg, “En, heeft ze het u verteld….……?

P.S. Ik hoop dat u 122 niet gemist hebt, ik heb het dinsdag gepost met dit: P.S. Ik ga waarschijnlijk twee episodes per week schrijven, zo let op de volgende. Ze gaan misschien ook iets langer worden, anders ben ik over 100 jaar nog niet klaar, :-). (Ga naar Overpeinzingen).