Nr.28 eindigde met: “Na de samenkomst ging ik naar de tafel waar zij haar materiaal uitgestald had. Ik had geen idee hoe speciaal zij was, maar ik zou dat spoedig ontdekken en wij beiden zouden geweldig verrast zijn………!”

Laat me even teruggaan naar mijn nieuwe ontmoeting en ervaring met God. Ik heb gezegd, hoe meer ik of mezelf aan de Heer geef, hoe meer Hij van Zichzelf aan mij geeft. Jacobus drukt het iets anders uit, “Nadert tot God, en Hij zal tot u naderen”, hfdst.4:8a. Doet u dat? Wilt u echt God ervaren? Maak dan tijd om tot Hem te naderen, door Zijn woord te lezen, te bidden en op Hem te wachten. Maar is dat niet het probleem vandaag? We zijn zo bezet met allerlei dingen dat we gewoon geen tijd hebben voor Hem. Maar is dit niet wat Jezus deed, vroeg opstaan, Zich terugtrekken uit de menigte om tot Zijn Vader te naderen? Laten we Zijn voorbeeld eens volgen en zien wat er gebeurd, ik daag u uit!

Laten we nu eens teruggaan naar die jonge vrouw, de leidster van het Kinder Evangeliesatie Genootschap. Zij kwam af en toe naar het College om de studenten te leren hoe kinderwerk te doen, en hoe Bijbelclubs te houden. Ik was hiervoor echt geïnteresseerd en nam deel aan sommige van deze sessies. Na één van deze kwam ik met haar aan de praat.  Zij vroeg mij waar ik vandaan kwam en ik vertelde haar dat mijn vriend Martin en ik uit Ontario kwamen. Zij keek heel verbaasd naar mij en zei, dan moet jij de wilde vriend zijn waarvoor ik een hele tijd gebeden heb. Wat een verassing! Toen stond ik verwonderd, ik had geen idee dat er enkele studenten op het College voor Martin en zijn wilde vriend gebeden hadden. Ongelooflijk! Haar naam was Marina, ik vertel later wel meer over haar, behalve nog te zeggen dat zij soms naar het College kwam om enkele studenten mee te nemen voor een evangelisatieweekend in dorpen meer naar het noorden waar zich weinig of geen evangelische christenen bevonden. Op een zeker weekend besliste het College dat ik, samen met enkele andere studenten mee zou gaan….…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.27 eindigde met: “Enkele dagen later vloog ik terug naar Canada, niet wetende dat ik daar twee belangrijke ontmoetingen zou hebben……..!”

Ook al waren mijn vrienden in Californië teleurgesteld, als ware christenen beseften ze dat ik Gods roeping moest volgen. Er veranderde niets aan onze vriendschap, in feit, twee jaar later werkte ik opnieuw voor hen voor 3 tot 4 maanden.

Ik arriveerde op het College enkele dagen voordat de klassen begonnen. En, je zult dit misschien vreemd vinden, maar mijn eerste verassende ontmoeting was de met de Heer zelf. Hij openbaarde zich aan mij op een nieuwe manier. Voor enkele dagen leek het als of ik in de hemel was. Zijn nabijheid was zo echt, ik had het gevoel dat ik Hem zo aanraken kon. Die ervaring, één van de mooiste in mijn hele christelijke leven, is moeilijk te omschrijven en ik ga dat ook niet doen. Sommigen die dit lezen gaan misschien twijfelen omdat zij nog nooit zo’n speciale ervaring met de Heer hebben gehad. Maar ik heb al eerder gezegd dat God op verschillende wijzen met verschillende mensen omgaat. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik ontdekte dat hoe meer ik van mezelf aan de Heer geef, hoe meer Hij van zichzelf aan mij geeft. Het was een echte strijd geweest in Californië totdat ik mezelf opnieuw volledig aan Hem overgaf, met het verlangen Zijn wil te doen. En nu gaf Hij Zich opnieuw aan mij, fantastisch! God is echt, echt, en waarlijk aanwezig. Geef jezelf volledig aan Hem over en ontdek dit voor jezelf.

De herfst conferentie begon op donderdagavond en werd afgesloten op zondagavond. Opnieuw waren er zendelingen van over de hele wereld die vertelden over Gods werk in de harten en levens van mensen in allerlei landen. Op één van de samenkomsten introduceerde het hoofd van het college een jonge vrouw die de leidster was van het Kinder Evangelisatie Genootschap in zuidwest Saskatchewan. Hij noemde haar de hardst werkende vrouw in de provincie. Na de samenkomst ging ik naar de tafel waar zij haar materiaal uitgestald had. Ik had geen idee hoe speciaal zij was, maar ik zou dat spoedig ontdekken en wij beiden zouden geweldig verrast zijn………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.26 eindigde met: “Zij boden aan om alle kosten te dragen. Ik was verstomd en viel bijna van mijn stoel……!” Wat een aanbod! Ik was sprakeloos. Ik vroeg hen om mij wat tijd te geven om er over na te denken en er vooral voor te bidden. Ik dankte hen natuurlijk voor hun liefde en vrijgevigheid. En zo, avond na avond, na het werk, begaf ik mij naar mijn caravan om mijn Bijbel te lezen en te bidden, argumenterende met God over dokter worden, wat ik ooit zo graag wou en nu presenteerde dit zich op zo’n wonderlijke wijze. Ik vertelde de Heer dat Hij christelijke doktors kon gebruiken, of dat ik zendeling dokter kon worden. Maar de Heer drukte mij op het hart dat ik terug moest naar het Bijbel College om predikant te worden. Na een lange, hevige strijd gaf ik mezelf over aan Hem en een geweldige vrede vulde mijn hart. Ik vertelde dit aan mijn vrienden, zij waren natuurlijk erg teleurgesteld. Misschien ken je het Engels gezegde, “Man says, give me tools and I’ll do the job.” God says, “Give me fools and I’ll do the job.” (De mens zegt, geef me gereedschap en ik zal het karwei opknappen. God zegt, geef me dwazen en Ik zal het doen.”) In de ogen van de wereld was ik een dwaas om zulk een aanbod te weigeren. Dokters hebben goede salarissen, ik niet. Dokters wonen meestal in mooie, grote huizen, ik niet. Dokters rijden meestal in dure autos, ik niet. Maar ik heb iets anders, ik heb de innerlijke vreugde die komt met het doen van Gods wil. Ik heb de vreugde een instrument van God te zijn en door Hem gebruikt te worden om de levens van velen totaal te veranderen. En dat is meer waard dan al de dingen die de wereld te bieden heeft. Het hindert mij niet een dwaas genoemd te worden, ik zal dat blijven. En ik daag je uit om ook een dwaas voor God te worden en een instrument in Zijn handen, om zo Zijn vrede, vreugde en kracht te ervaren. Enkele dagen later vloog ik terug naar Canada, niet wetende dat ik daar twee belangrijke ontmoetingen zou hebben……..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.25 eindigde met: “Ik was ondertussen hele goed bevriend geworden met John en zijn vrouw, en op een dag deed hij mij een aanbod dat mij deed duizelen………!”

Ik genoot echt van hun gezelschap. Iedere zondag ging ik met hen naar de kerk en dan bleef ik bijna de hele dag bij hen, genietende van de goede maaltijden en de gemeenschap. Ik was een jong christen terwijl zij veel ouder en meer ervaren waren in het geloof. Wij hadden lange gesprekken. Zij waren nieuwsgierig naar mijn familie in Nederland, de oorlogsjaren en de reden waarom ik op mijn eentje naar Canada gekomen was. Zij vertelden mij over hun achtergrond, hun familie en ervaringen. Het werk was zwaar, maar ik hield er van. Ik was ook geweldig ingenomen met mijn stacaravan in de boomgaard en de stilte om mij heen. Ik genoot echt van het lezen van de Bijbel en goede boeken. Op een zekere dag toen ik bij John en zijn vrouw was, kwamen we weer te spreken over het verleden en plots, ik weet niet meer hoe dat kwam, vertelde ik hen dat toen ik een jonge teenager was ik een echt verlangen had gehad om dokter te worden, om twee redenen, één omdat ik gefascineerd was, en nog ben, met het menselijk lichaam, (zie Youtube “The incredible human machine” 9 video’s), en twee, omdat ik heel graag zieke mensen wou helpen. Maar omdat ik wist dat mijn ouders daar het geld niet voor hadden, heb ik er zelfs nooit ernstig met hen over gesproken. En natuurlijk had de Heer andere plannen met mij waar ik me toen helemaal nog niet van bewust was. Toen ik op een dag weer met John samen was deed hij mij een ongelooflijk aanbod. Hij zei dat zij mij graag mochten en vroeg of ik niet bij hen wilde blijven, in de stacaravan, om hen te helpen met hun werk wanneer dat mogelijk was. Zij zouden mij helpen om aan de universiteit voor dokter te studeren. Ik was toen 21, dus was dat nog goed mogelijk. Zij boden aan om alle kosten te dragen. Ik was verstomd en viel bijna van mijn stoel……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.24 eindigde met: “Een paar dagen later vloog ik naar Californie, niet wetende dat daar mijn overgave aan God geweldig beproefd zou worden….!”

80 percent van de werelds amandelen komen uit de Centrale Vallei van Californie, een gebied van 320.000 hectare. Mijn werkgever, John Vis, had een boerderij waar de zoon woonde en waar de gebouwen met de meeste kalkoenen verbleven. John zelf woonde in een klein plaatsje, Denair ten oosten van Turlock. Hij bezat ook boomgaarden met fruitbomen, perziken en amandelen. Ik verbleef in een hele grote caravan in een boomgaard, met een omheinde omgeving met een paar duizend kalkoenen. De bomen werden geïrrigeerd vanuit kanalen die water aanvoerden van de Sierra Nevada Mountains. Een deel van mijn werk was het verleggen van de irrigatie pijpen en sproeiers tweemaal per dag zodat alle bomen water kregen. Het was hard werk ook omdat het daar heel warm was, met temperaturen tot 40C* en soms meer. Verschillende malen per dag sprongen wij met kleren en al in het kanaal om af te koelen. Wanneer de amandelen rijp waren om geoogst te worden, klommen wij in de bomen met een knuppel met een dik rubber eind er aan en sloegen dan op de takken zodat de amandelen op de grond vielen. Daar werden ze bijeen geharkt en in zakken gedaan, die dan weggebracht werden.

Op een zekere dag stond ik hoog in een boom, hief mijn beide armen omhoog om op de takken te slaan, en voelde ik mijn schouder uit de kom glijden, dit was al tweemaal eerder gebeurd op het Bijbel College. Ik stond daar, en kon niet bewegen. Een van de werkers nam een stuk irrigatiepijp en hield het tegen mijn borst zodat ik mijn evenwicht kon bewaren. Langzaam draaide ik mijn schouder terug in de kom, wat heel pijnlijk was. Ik kon twee weken niet werken omdat ik mijn schouder in een slingerverband had. Ik was ondertussen hele goede vrienden geworden met John en zijn vrouw, en op een dag deed hij mij een aanbod dat mij deed duizelen………! (Ga naar Overpeinzingen)