Month: January 2014

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.16

Standard

Nr.15 ended with: “Several positive things came out of this all, but that’s for next time.”

You may wonder how anything positive could come out of a crazy thing like putting a calf in the girls dorm. Well, the first is a very practical one. Even though the school had fire escapes, fire extinguishers and so on, it had never held a fire drill, strange as that may sound. But now, after some of the girls woke up from the fire alarm, thinking it was somebody’s alarm clock, it became clear that fire drills had to be held. Very good!!!

The second thing is personal. Although most of the students and staff thought this had been a good prank and laughed with it, I noticed that there were others who were offended and so I decided to apologize in front of the whole school. So the next day at noon after dinner when announcements were made, I got up and asked whether I could also make one. Permission was given and so I told everyone that this whole thing had been meant as a joke, but that I realized that some had been offended and that I was sorry for this. You have no idea how difficult this was, for me as a young Christian to get up in front of all students and staff members and apologize! I certainly did not enjoy my dinner that day as I sat there with clammy hands eating very little. But what a tremendous blessing that turned out to be in my spiritual life. The Bible says that if we humble ourselves, the Lord will meet us, and He sure did. It was a very humbling experience and it broke some of the old self in me, but that made room for more of the Holy Spirit. That doesn’t mean that I encourage others to put calves in dorms :-), but I do encourage every one to humble himself and the Lord will meet you in a new way. There was a third positive outcome….! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN ”OUDERE” MAN. Nr.15

Standard

Nr.14 eindigde met: “Maar wat zij niet wist, en wat wij ook niet wisten, was dat het kalf ziek was en diarree had……….!” De leidster ging terug naar bed maar even later dacht ze dat het toch beter was om nog eens even te gaan kijken. Toen ze de deur van de inkomsthal opendeed, was de vloer vol met……, je weet wel wat en het stonk geweldig. Dus belde ze de leider van de jongensafdeling, Ron, die nu mijn schoonbroer is. Hij kleedde zich aan en ging eerst naar de wc, waar hij mijn vriend Martin tegenkwam, die natuurlijk hevig ontkende iets met de zaak te maken te hebben, maar die onmiddellijk zei, “Dat heeft Richard gedaan.” Hij kwam meteen naar onze kamer, maar wij deden alsof we sliepen, waarna hij weer weg ging. Martin en Ron gingen naar het meisjesgebouw en terwijl Martin het kalf terugbracht naar de schuur, moest Ron de boel opruimen. Het “mooie” van de zaak was dat mijn kamergenoot en ik alles konden zien vanuit onze slaapkamer en ons bijna ziek lachten! 🙂 Een paar dagen gingen voorbij zonder dat iemand wist wie dit gedaan had. Uiteindelijk besloten wij om zelf naar de directeur van het College te gaan om hem te zeggen dat wij de schuldigen waren, hopende op die manier een mindere straf te krijgen. Dus gingen we naar zijn huis en vertelden hem alles. Met een heel ernstig gezicht zei hij dat we even wachten moesten, en ging weg. Het duurde even voordat hij terugkwam en ik merkte dat zijn gezicht nogal rood was en ik vroeg me af of hij zich niet goed voelde. Hij zei dat we als straf voor een hele week de stallen moesten uitmesten. Dat was geen probleem, het was de moeite waard. Veel later toen de directeur en ik goede vrienden waren geworden, vertelde hij mij dat na ons verhaal hij naar zijn slaapkamer was gegaan, op zijn bed was gevallen en zich bijna had doodgelachen, daarom was zijn gezicht zo rood geweest. Tussen haakjes, dieren liefhebbers, het kalf was binnen enkele dagen genezen. Ik weet niet waar dat aan lag, aan de koude lucht of aan het plezier om eens in het meisjesgebouw te zijn geweest, een voorrecht dat een kalf niet alle dagen heeft! 🙂 Verschillende positieve dingen zijn uit dit geval gekomen, maar daarover later. (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.15

Standard

Nr.14 ended with: “What she didn’t know, and what we didn’t know either was that the calf was sick and had diarrhea…………!”

The dean went back to bed, but after a while she felt she should check on the calf once more. When she opened the door of the entrance hall, the floor was covered with….., well you know what and it smelled terrible. She called the dean of men, Ron, now my brother in law, who after he got dressed went to the bathroom where he met my friend Martin. He of course, in the strongest terms denied having anything to do with this, but said, “That’s Richard’s doing”, and went up to our room. However, we did as though we were sleeping and fooled him. So Martin and Ron went to the girls dorm and while Martin took the calf back to the barn, Ron had to clean up the mess! The “wonderful” part was that my room mate and I were able to watch everything from our bedroom window and my, did we ever laugh! J A few days went by and no one had any idea who had done this, so finally we  decided to go to the principal and tell him that we were the guilty ones, hoping that this would lessen our punishment.

So we went to his house and told him everything. He told us to wait a bit and disappeared. It took some time before he returned and I noticed his face being quite red, I wondered whether he wasn’t feeling well. He told us we would have to clean the barn for a whole week as punishment. I didn’t mind that at all, it had been worth it. Much later after the principal and I had become good friends, he told me that when we had told him the whole thing, he went to his bedroom, fell on the bed and almost laughed himself sick, that’s why his face had been so red. By the way, animal lovers, the calf got better within days. Whether it was because of being out in the cold or because of the pleasure of being in the girls dorm, which privilege a calf does not get very often :-), but it had no ill effects. Several positive things came out of this all, but that’s for next time. (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN ”OUDERE” MAN. Nr.14

Standard

Nr.13 eindigde met: “(En vergeet het kalf niet).”

Hier was ik nu in een klein dorpje met zo’n 100 mensen, te midden van de prairies, meer dan 60 km van de dichtstbijzijnde stad, in een Bijbel College. Nu, in geval dat sommigen van u menen dat zo’n College een saaie plaats is en dat de studenten niets anders doen dan de Bijbel bestuderen en bidden, laat mij jullie iets vertellen over sommige andere dingen die daar gebeuren. Laten we eens terugkeren naar dat kalf!

Op een dag zaten we rond de tafel in de eetkamer met een staflid, de leidster van de vrouwelijke studenten. Zij zei plots, “Het is hier zo stil de laatste tijd, er gebeurt niets. Toen ik hier College liep hadden we dikwijls veel plezier met grappen uit te halen en zo.” Ze had beter moeten weten dan om dat in mijn aanwezigheid te zeggen. Terug in mijn kamer sprak ik er over met mijn kamergenoot en begonnen we te denken en overleggen wat we zouden kunnen doen. Iedere avond terwijl wij in bed lagen waren we plannen aan het bedenken en uiteindelijk besloten we een kalf uit de schuur te halen en los te laten in het meisjes studentengebouw. En zo, op een koude winteravond, of nacht liever, rond 1 uur, slopen we samen naar de schuur en droegen een klein kalf naar dat gebouw. We konden binnen doordat de deur van de verwarmingplaats niet op slot zat. We lieten het kalf los op de benedenste verdieping en renden naar buiten, na eerst het brandalarm aangezet te hebben, zodat alle meisjes wakker werden. De leidster die ons geïnspireerd had ging naar beneden waar een aantal meisjes rond het kalf stonden en op de een of andere manier kreeg ze het klaar het kalf de korte trap op naar de begane vloer te brengen en het achter te laten in de kleine inkomsthal. Ze was van plan om de volgende morgen iemand te bellen om het dier te komen halen. Maar wat zij niet wist, en wat wij ook niet wisten, was dat het kalf ziek was en diarree had……….! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.14

Standard

Nr.13 ended with: “(And don’t forget the calf..!)”

So here I was in a small town of about 100 people, in the middle of the prairies, some 60 km from the closest city, in a Bible College. Now just in case some of you think that a place like that is a dull place and that students do nothing else than study the Bible and pray all day, let me tell you about some other things that go on there. Let’s get back to the calf! One day as we were sitting around the dining room table, the dean of women who was at our table spoke up and said, “It is so quiet here the last while, nothing much is happening. When I was in Bible College some years ago we had fun, playing tricks and things like that.” Well, she should have known better as to say that at that table where I was also sitting. When I got back to my room I told my roommate about this. Immediately we started thinking and wondering what we could do. At night before going to sleep we would lie in bed talking and planning, finally coming up with the idea of getting a calf out of the barn and putting it into the girls’ dormitory. So, one cold winter night at about 1am we went to the barn and carried this calf to the girls’ dorm, getting into it through the door of the furnace room which was not locked. The building had several stories, so we left the calf on the lowest floor and ran out after first setting off the fire alarm so that all the girls would wake up. We sat down outside on the steps of one of the staff’s houses and watched all the lights go on in the dorm. I don’t think I ever laughed so hard in my life. The dean of women, the one who had been at our table, went down to the lowest floor where girls were standing watching the calf and she somehow was able to get the calf up the short stairs to the main floor, into the entrance way, a small hall. She left it there intending to phone someone the next morning to come and get the animal. What she didn’t know, and what we didn’t know either was that the calf was sick and had diarrhea…………! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN ”OUDERE” MAN. Nr.13

Standard

Nr.12 eindigde met: “Ik ben gewoon heel blij dat wij op deze manier ontdekt hebben dat God echt is, echt bestaat en gebed verhoort! Meer hierover later.”

Niet alleen verstevigde deze ervaring mijn geloof in God die hoort en gebed verhoort, maar deze voorziening bevestigde ook dat ik op het juiste spoor zat. En nu kon het grote avontuur van het Bijbel College, de studie van Gods Woord en dan de prediking daarvan voor meer dan 50 jaar beginnen, wauw! Eigenlijk was het een beetje grappig, één van de redenen voor mijn emigratie naar Canada was het zoeken van avontuur. Wie zou denken dat studeren aan een Bijbel College een deel van een avontuur kon zijn. 🙂 Ik ging eigenlijk een beetje met gemengde gevoelens, ik wist dat dit Gods roeping was, maar ik had nooit veel van studeren gehouden en om nu opnieuw te beginnen….?! Maar nu was het Gods doen en dat maakte zo’n groot verschil. Ik was op weg om de schoonheid en kracht van Gods Woord, en van het Evangelie van de Here Jezus Christus te ontdekken. Ik besefte toen nog niet hoe dit mijn leven zou veranderen en mij zou motiveren om de levende God te dienen en de wonderlijke en krachtige boodschap te verkondigen, een boodschap die de test der tijd heeft doorstaan. Ik heb het mogen prediken in België en op conferenties in zo’n 12 andere Europese landen, als wel in Canada en de VS. En keer op keer heb ik getuige mogen zijn van kracht van deze boodschap die zoveel levens heeft veranderd. God zij geloofd!

En zo, tegen eind september zijn Henry, Martin en ik in Henry’s volgeladen VW Kever naar het Westen vertrokken voor zo’n bijna 3.000 km tocht naar een klein dorpje in het midden van de prairies van de provincie Saskatchewan. Het college bezat ook een boerderij die voorzag in voedselproducten. Gedurende een koude winternacht zijn mijn kamergenoot en ik naar de schuur van die boerderij gegaan en hebben een kalf meegenomen….! Meer daar over later.

Ik was een beetje overweldigd door de uitgestrektheid van de prairies en de provincie Saskatchewan. Voor de mensen in België, jullie landje past 21 maal in Saskatchewan. België heeft 11 miljoen inwoners. Moest je België 21 maal in Saskatchewan leggen, dan zouden daar 231 miljoen mensen wonen. Nu zijn het er een beetje over 1 miljoen, dus kun je je voorstellen hoe uigestrekt dit land is en hoeveel ruimte dat er is, zeker genoeg om mijn lange benen te strekken! (En vergeet het kalf niet). (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.13

Standard

Nr.12 ended with: “I am so glad I discovered God is real indeed!!!” Not only did this experience boost my faith in a God who hears and answers prayer, but this provision also confirmed that I was on the right track. And now the great adventure of going to Bible College, studying God’s Word and then preaching it for over 50 years could start, wow! In a way it’s sort of funny, one of the reasons for immigrating to Canada was adventure. Who would have ever thought that going to a Bible College could be part of an adventure? 🙂 At the same time I was going with sort of mixed feelings, I knew this was God’s calling, but I had never enjoyed school and studying, so to start this again ..…? But now God was in it and that made such a difference! I was on my way to discover the beauty and power of God’s Word, and the Gospel of our Lord Jesus Christ. I didn’t realize then yet how this would change my life and motivate and enthuse me to serve the living God and preach this wonderful and powerful message, that has truly withstood the test of time. I preached it in Belgium and at conferences in 12 other European countries, as well as in Canada and the US. And again and again I was a witness of the life transforming power of that message! Praise God!

And so, towards the latter part of September, Henry, Martin and I took off in Henry’s VW Beetle, loaded to the brim and started on our way West, driving almost 3.000 km to a very small town in the middle of the prairies of Saskatchewan. The College had a farm next to it from which it was supplied with produce. One cold winter night, my room mate and I went to the barn and took a calf…….., but that’s for later. I was sort of overwhelmed with the vastness of the prairies and the province Saskatchewan. For those in Belgium, your country fits about 21 times in this province. Belgium has 11 million people, so that would mean 231 million people in Saskatchewan. But there are only a little over 1 million there, so you can imagine how much room there is, enough for me to stretch my long legs! (And don’t forget the calf…….!). (Go to Musings)