Nr.22 eindigde met: “Dat is wat echt geloof is. Hij is er en Hij is te vertrouwen. Hij verlangt er zo naar dat wij dit weten. Wat een les om te leren. En nu naar Californië, USA……….!

Maar daar voor wil ik nog één ding met jullie delen ivm mijn ervaring op het College. Toen ik daar aankwam en de leraren ontmoette, mensen die al jaren christenen waren, dacht ik dat het allemaal heiligen waren. Ik keek echt naar hen op totdat ik op een dag ontdekte dat één van hen huwelijksproblemen had, wat een schok! Enige tijd later hoorde ik dat een andere problemen had met zijn kinderen, weer een schok! En om het verhaal kort te houden, ik ontdekte dat heel wat van hen wel het een of andere probleem hadden. Ja, in Gods ogen waren ze heiligen, maar tegelijkertijd waren zij toch ook nog heel menselijk. En ik leerde een geweldig belangrijke les, namelijk mijn ogen op Jezus te houden! Enige tijd later herinnerde ik mij de woorden van de eerste boer voor wie ik werkte toen ik uit Nederland kwam. Hij zette mij op een reuzengrote tractor, met een even grote ploeg erachter en bracht mij bij een veld dat ik ploegen moest. En, zei hij, hier in Canada trekken wij rechte voren. Hij wees mij op een boom aan de andere kant van het veld en zei, “Neem je ogen niet van die boom af totdat je aan de overkant bent.” Ik begon te ploegen met mijn ogen op die boom, maar in het midden van het veld, een groot veld, kon ik de drang niet weerstaan om toch even om te kijken. En jawel, achter mij lag een mooie, lange en rechte voor. Tamelijk trots op mezelf ploegde ik voort, maar toen ik aan de andere kant omdraaide zag ik dat er midden in het veld een mooie bochtje in de voor zat, o nee….!

Ik geloof dat één van de redenen waarom christenen bochten en kronkels in hun leven hebben is, omdat ze hun ogen van de “Boom” (“Het hout”, 1Petrus 2:24), van de Here Jezus genomen hebben. Daarom laten we deze woorden goed onthouden: “NEEM JE OGEN NIET VAN DIE BOOM AF TOTDAT JE AAN DE OVERKANT BENT.” Dat is wat echt geloof is! En hoe staat het nu met Californië…….? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.21 eindigde met: “Waarom gebeuren deze dingen? Er zijn waarschijnlijk verschillende verklaringen voor, maar laat mij er één vernoemen. Er was eens een jong echtpaar met een achtjarig dochtertje, Christine…….!”

Iedere morgen ging de vader naar zijn werk op de bus, om de hoek. Christine bracht hem naar de bushalte en rende dan naar huis om naar school te gaan. Iedere namiddag om 5 uur ging zij haar vader halen van de busstop. Hij had altijd wat snoep bij zich voor haar. Maar deze morgen vertelde hij haar dat hij geen snoepjes meer had en er op zijn werk ook geen kon kopen, dus als zij hem die dag zou komen afhalen, hij geen snoep bij zich zou hebben. Die namiddag zat de vader op de bus zich af te vragen of Christine er zou zijn. De bus stopte en de vader stapte uit en keek om zich heen, maar geen Christine. Het hart zonk hem in de schoenen terwijl hij naar huis begon te wandelen. Maar toen plots om de hoek kwam Christine aanrennen en sprong hem in de armen. De vader was overgelukkig en wist nu dat zij van hem hield niet omwille van de snoepjes maar omdat hij haar vader was.

Ik denk dat er momenten zijn dat de Heer onze mooie gevoelens (snoepjes) wegneemt om te zien of wij Hem liefhebben omdat Hij onze Vader is, of omwille van die goede gevoelens. Hij weet dat natuurlijk al, maar Hij wil dat wij dat ook weten, en leren om uit geloof te leven, vertrouwende op Hem, of we Hem nu voelen of niet. Dat is wat echt geloof is. Hij is er en Hij is te vertrouwen. Hij verlangt er zo naar dat wij dit weten. Wat een les om te leren. En nu naar Californië, USA……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.20 eindigde met: “Zondagavond ben ik naar het hoofd van het college gegaan en heb hem gezegd dat ik de volgende dag zou vertrekken omdat ik er van overtuigd was dat ik geen echt christen was. Hij heeft met mij gebeden, maar er veranderde niets, dus ben ik maar naar bed gegaan……….!”

Maandagmorgen. Je hebt geen idee hoe miserabel ik me voelde. Keer op keer onderzocht ik mijn hart. Wat scheelde er toch, was er zonde in mijn leven? Maar omdat ik zo met mijn gevoelens bezig was geweest, had ik eigenlijk niet goed nagedacht. Nu besefte ik plots dat ik wou vertrekken, maar waar naar toe? Ik kende niemand in deze uitgestrekte provincie. De dichts bijzijnde stad was 65 km van hier en, ik had geen geld! Dus zat er maar één ding op, terug naar de klas. De eerste paar dagen zat ik daar zo half verdoofd, tenminste zo leek het, maar langzaam aan begon ik weer meer te luisteren en geïnteresseerd te worden. En, om het verhaal kort te houden, tegen het eind van de week kwamen mijn gevoelens langzaam weer terug en begon ik weer iets van Gods aanwezigheid te ervaren.

Dat was mijn eerste ervaring van wat men soms noemt een “woestijn ervaring”, of ook wel een “droge periode.” Een christen verliest plots het gevoel van Gods aanwezigheid in zijn hart. De Bijbel spreekt hem niet meer aan en bidden is alsof men tegen een muur aan het spreken is en alles lijkt zo onwezenlijk. Dikwijls gaat het gepaard met schuldgevoelens en frustratie. Deze periodes duren soms een paar dagen, of weken, of soms zelfs langer. Waarom gebeuren deze dingen? Er zijn waarschijnlijk verschillende verklaringen voor, maar laat mij er één vernoemen. Er was eens een jong echtpaar met een acht jarig dochtertje, Christine…….! (Ga naar Overpeimzingen)

 

Nr.19 eindigde met: “Maar toen, terwijl ik zo genoot van de studies, de atmosfeer en de Heer, gebeurde er iets dat me totaal in de war bracht en me deed besluiten om weg te gaan………!”

Het College hield ieder jaar twee conferenties, één in de herfst en één in april als afsluiting van het schooljaar. Honderden mensen uit de omgeving als ook van ver weg waren aanwezig en velen bleven overnachten. Dit waren tijden van geweldige zegen, met inspirerende sprekers en met zendelingen van over de hele wereld die vertelden wat de Heer aan het doen was in andere landen. Ik had al gehoord van deze conferenties en keek er vol verwachting naar uit.

Wel, donderdagavond hadden we de eerste samenkomst, het grote koor zong, een spreker predikte, enkele zendelingen spraken en iedereen was er echt door geraakt, behalve ik! Ik heb al verteld dat ik sinds mijn overgave aan de Heer zo’n beetje in de zevende hemel leefde. Gods aanwezigheid was zo echt, ik kon Hem in mij ‘voelen.’ Maar nu, heel opeens was dat gevoel totaal weg, en mijn hart was leeg en koud. En terwijl de conferentie doorging en de mensen er zo van genoten, werd ik meer en meer miserabel. Velen waren dikwijls in tranen door de muziek en boodschappen. Ik had ook tranen, maar niet van vreugde, maar van frustratie, niet begrijpende wat er scheelde. Ik ging ’s avonds op de prairies wandelen en keek op naar de prachtige sterrenhemel, terwijl ik God vroeg mij een teken te geven, een vallende ster of zoiets, dat Hij nog steeds bij mij was, maar er gebeurde niets. Toen de conferentie tot een einde kwam, kwam ik tot de conclusie dat ik geen echte christen was, het kon gewoon niet, anderen waren zo bewogen en vol vreugde, terwijl mijn hart koud en onverschillig was. Zondagavond ben ik naar het hoofd van het college gegaan en heb hem gezegd dat ik de volgende dag zou vertrekken omdat ik er van overtuigd was dat ik geen echt christen was. Hij heeft met mij gebeden, maar er veranderde niets, dus ben ik maar naar bed gegaan……….! (Ga naar overpeinzingen).

Nr.18 eindigde met: “En zo ontdekte ik weer iets nieuws, de betekenis van Hebr.12:6, “De Heer tuchtigt wie Hij liefheeft.” Wat een les!”

Je vraagt je misschien af wat er gebeurd was met die jonge vrouw op het Bijbel College die gebeden had voor Martin en zijn wilde vriend, ik! Zij was het jaar ervoor geslaagd en vertrokken naar Holland, Michigan, USA, om daar te studeren aan het Instituut voor Kinder Evangelisatie. Ik zou haar niet ontmoeten tot in mijn tweede jaar, dus zullen we dit heel interessante onderwerp voor het ogenblik moeten laten rusten, spijtig! 🙂

Mijn ervaring op het College was gewoon fantastisch. Ik genoot geweldig van de lessen. Het was allemaal zo nieuw en wonderlijk voor mij, de hele atmosfeer was iets wat ik nog nooit ervaren had. Het was zo’n ongelooflijk groot verschil tussen dagelijkse Bijbelstudie en gebed, en werken met een groep ruwe constructie werkers! De hele tijd sinds mijn overgave aan de Heer en wedergeboorte leefde ik zo’n beetje in de zevende hemel, het was bijna te mooi om waar te zijn. De nabijheid van God was zo echt en reëel; vele malen had ik het moeilijk om mijn tranen in te houden wanneer ik zat te luisteren naar leraren die de geweldige waarheden van Gods Woord onderwezen. Het College had een driejarige cursus, maar voor hen die de High School niet hadden afgemaakt, of die ouder waren en al lang niet meer gestudeerd hadden, was er de mogelijkheid om een aantal vakken te laten vallen en die op te nemen in een vierde jaar. Omdat mijn Engels nogal beperkt was en ik het heel moeilijk vond als het hoofd van het college Theologie gaf en woorden zoals rechtvaardiging, heiliging, verlossing, verzoening, enz. gebruikte en ik me soms afvroeg of hij in het Chinees bezig was, werd er besloten dat ik de vierjarige cursus zou volgen, waardoor ik ook tijd kreeg om Engelse les te volgen. Maar toen, terwijl ik zo genoot van de studies, de atmosfeer en de Heer, gebeurde er iets dat me totaal in de war bracht en me deed besluiten om weg te gaan………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.17 eindigde met: “Maar, in de wil van de Heer, ga je eerst nog veel meer van mij horen, want er was nog iets dat ik ontdekte, iets tamelijk ernstigs……!”

Ik heb nog niet veel verteld over het College. Welk woord beschrijft mijn leven als een nieuw christen tot nu toe? Ontdekking! Ik had ontdekt dat God echt, echt is, dat Hij te vertrouwen is, dat christenen echt kunnen lachen en dat we een vreugdevol en zingend geloof hebben. Hetzelfde gold voor het College. Ik ontdekte het ene na het andere, het was gewoon geweldig! Maar ik was nog een jonge christen en nogal speels. Ik heb al eerder vernoemd dat ik niet graag studeerde en nu, na zo’n vrij leven op de boerderij, om iedere dag een aantal uren les te moeten volgen en daarna nog meer studie omdat we huiswerk kregen, was een beetje teveel voor mij. God zij dank er was een sporthal en iedere avond speelden er een aantal studenten volleybal. Omdat ik nogal lang ben, hield ik van die sport en was ik er dus iedere avond bij. En daar was eigenlijk niets mis mee, behalve dat er eerst gestudeerd diende te worden. Enkele studenten hadden me daar al over aangesproken en ook een of twee leraren, maar ik kon de drang niet weerstaan om daar ’s avonds te gaan spelen. Tot op een avond de Heer ingreep, tenminste, zo zie ik dat. We waren aan het spelen en ik sprong op om de bal over het net te slaan, maar tegelijkertijd sprong er een jongen achter mij ook op en botste tegen mij aan. Ik viel met mijn rechterschouder op de grond en voelde een geweldige pijnscheut en merkte dat mijn schouder ontwricht was. Een van de stafleden en een student reden mij naar het ziekenhuis in de stad, iets meer dan 60 km, een zeer pijnlijke rit. Het gevolg was, geen volleybal meer, maar studeren! En zo ontdekte ik weer iets nieuws, de betekenis van Hebr.12:6, “De Heer tuchtigt wie Hij liefheeft.” Wat een les! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.16 eindigde met: Maar er was nog een derde positief resultaat……!

Er was niet alleen het begin van brandalarmoefeningen, en de wondermooie geestelijke ervaring die ik had als het gevolg van het vernederen van mezelf, er was nog iets dat mij echt raakte, namelijk de reactie van het hoofd van de school. Toen hij het verhaal hoorde heeft hij zich bijna ziek gelachen. En waarom was dat zo speciaal? Omdat hij, die een zeer geestelijk en goddelijk man was, een echt gevoel voor humor had en dat was voor mij zeer indrukwekkend. Vergeet niet dat één van de dingen die mij tegenhield om mij aan God over te geven was het idee dat geloven ernst in hield en dat er niet gelachen mocht worden en men geen plezier kon hebben. Wat had ik het mis! Ik ontdekte dat christenen veel lachen. Het christelijke geloof is een vreugdevol geloof, het verleden is vergeven, het heden in Gods handen en de toekomst verzekerd, wauw! Ik geloof dat God humor heeft, als je me niet gelooft kijk maar eens in de spiegel! 🙂 De bijbel zegt zelfs: “Een vrolijk hart bevordert de genezing: Spr.17:22.

En ik ontdekte ook dat het christelijk geloof een zingend geloof is. Het evangelie van Gods genade doet ons: “Spreken onder elkander in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen” Ef.5:19. Denk eens aan de duizenden liederen en andere muziek, waaronder de Messias van Handel, gemaakt zijn door christenen. Fanny Crosby, een blinde vrouw, heeft meer dan 8.000 liederen geschreven. Ik stond perplex toen ik dit allemaal ontdekte en realiseerde hoe rijk ik als christen ben, prijs de Heer!

Toen de bekende agnosticus Robert Ingersoll  stierf, stond er op het gedrukte begrafenis programma: “Er gaat niet gezongen worden.” Als je van plan bent om een begrafenis van een ongelovige, een agnosticus of een scepticus bij te wonen, verwacht geen liederen of lofzangen. Zonder God, zonder Christus, zonder verlossing en zonder hoop, hoe zouden ze kunnen zingen? Op mijn begrafenis gaat er wel gezongen worden, echte liederen van overwinning, prijs de Heer! Ik zie er al naar uit! 🙂 Maar, in de wil van de Heer, ga je eerst nog veel meer van mij horen, want er was nog iets dat ik ontdekte, iets tamelijk ernstigs……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.15 eindigde met: “Verschillende positieve dingen zijn uit dit geval gekomen, maar daarover later.”

Je vraagt je misschien af hoe er iets positiefs kon komen uit zoiets zots als een kalf in een meisjesgebouw plaatsen. En toch gebeurde dat. In de eerste plaats iets praktisch. Ook al had het College brandtrappen, brandblussers, enz., men had nog nooit een brandalarmoefening gehouden, hoe vreemd dat ook mag klinken. Maar nu, nadat een aantal van de meisjes die wakker geworden waren gedacht hadden dat iemands wekker afgelopen was, zag men de nood in van zulke oefeningen. Heel goed dus!!!

            In de tweede plaats iets persoonlijks. Ook al vonden de meeste studenten en stafleden dat dit een grap geweest was, toch waren er ook die er aanstoot aan genomen hadden. Dat deed mij besluiten om mijn verontschuldigingen aan te bieden aan het gehele College. En zo, de volgende dag na het middageten, wanneer er aankondigingen gedaan werden, vroeg ik of ik ook iets mocht zeggen. Ik stond op van de tafel en vertelde iedereen dat dit echt als een grap bedoeld was, maar dat ik gemerkt had dat sommigen hier aanstoot aan genomen hadden en dat ik daarom mijn verontschuldigingen aanbood. Je hebt gewoon geen idee hoe moeilijk dit voor mij was, om als jonge christen voor alle studenten en stafleden mijn excuses aan te bieden. Ik had niet veel van de maaltijd genoten, terwijl ik daar zat te wachten met klamme handen. Maar wat een geweldige zegen werd dit voor mijn geestelijk leven. De Bijbel zegt dat als we ons vernederen, de Heer ons tegemoet komt, en dat deed Hij zeker. Het was echt een vernederende ervaring en het vernietigde een deel van mijn oude ik in mij, met als gevolg dat er meer ruimte kwam voor de Heilige Geest. Dat betekent niet dat ik anderen aanmoedig om kalveren in meisjesgebouwen te plaatsen :-), maar ik moedig een ieder wel aan om zich voor de Heer te vernederen, en de Heer zal je tegemoet komen en zegenen. Maar er was nog een derde positief resultaat……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.14 eindigde met: “Maar wat zij niet wist, en wat wij ook niet wisten, was dat het kalf ziek was en diarree had……….!” De leidster ging terug naar bed maar even later dacht ze dat het toch beter was om nog eens even te gaan kijken. Toen ze de deur van de inkomsthal opendeed, was de vloer vol met……, je weet wel wat en het stonk geweldig. Dus belde ze de leider van de jongensafdeling, Ron, die nu mijn schoonbroer is. Hij kleedde zich aan en ging eerst naar de wc, waar hij mijn vriend Martin tegenkwam, die natuurlijk hevig ontkende iets met de zaak te maken te hebben, maar die onmiddellijk zei, “Dat heeft Richard gedaan.” Hij kwam meteen naar onze kamer, maar wij deden alsof we sliepen, waarna hij weer weg ging. Martin en Ron gingen naar het meisjesgebouw en terwijl Martin het kalf terugbracht naar de schuur, moest Ron de boel opruimen. Het “mooie” van de zaak was dat mijn kamergenoot en ik alles konden zien vanuit onze slaapkamer en ons bijna ziek lachten! 🙂 Een paar dagen gingen voorbij zonder dat iemand wist wie dit gedaan had. Uiteindelijk besloten wij om zelf naar de directeur van het College te gaan om hem te zeggen dat wij de schuldigen waren, hopende op die manier een mindere straf te krijgen. Dus gingen we naar zijn huis en vertelden hem alles. Met een heel ernstig gezicht zei hij dat we even wachten moesten, en ging weg. Het duurde even voordat hij terugkwam en ik merkte dat zijn gezicht nogal rood was en ik vroeg me af of hij zich niet goed voelde. Hij zei dat we als straf voor een hele week de stallen moesten uitmesten. Dat was geen probleem, het was de moeite waard. Veel later toen de directeur en ik goede vrienden waren geworden, vertelde hij mij dat na ons verhaal hij naar zijn slaapkamer was gegaan, op zijn bed was gevallen en zich bijna had doodgelachen, daarom was zijn gezicht zo rood geweest. Tussen haakjes, dieren liefhebbers, het kalf was binnen enkele dagen genezen. Ik weet niet waar dat aan lag, aan de koude lucht of aan het plezier om eens in het meisjesgebouw te zijn geweest, een voorrecht dat een kalf niet alle dagen heeft! 🙂 Verschillende positieve dingen zijn uit dit geval gekomen, maar daarover later. (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.13 eindigde met: “(En vergeet het kalf niet).”

Hier was ik nu in een klein dorpje met zo’n 100 mensen, te midden van de prairies, meer dan 60 km van de dichtstbijzijnde stad, in een Bijbel College. Nu, in geval dat sommigen van u menen dat zo’n College een saaie plaats is en dat de studenten niets anders doen dan de Bijbel bestuderen en bidden, laat mij jullie iets vertellen over sommige andere dingen die daar gebeuren. Laten we eens terugkeren naar dat kalf!

Op een dag zaten we rond de tafel in de eetkamer met een staflid, de leidster van de vrouwelijke studenten. Zij zei plots, “Het is hier zo stil de laatste tijd, er gebeurt niets. Toen ik hier College liep hadden we dikwijls veel plezier met grappen uit te halen en zo.” Ze had beter moeten weten dan om dat in mijn aanwezigheid te zeggen. Terug in mijn kamer sprak ik er over met mijn kamergenoot en begonnen we te denken en overleggen wat we zouden kunnen doen. Iedere avond terwijl wij in bed lagen waren we plannen aan het bedenken en uiteindelijk besloten we een kalf uit de schuur te halen en los te laten in het meisjes studentengebouw. En zo, op een koude winteravond, of nacht liever, rond 1 uur, slopen we samen naar de schuur en droegen een klein kalf naar dat gebouw. We konden binnen doordat de deur van de verwarmingplaats niet op slot zat. We lieten het kalf los op de benedenste verdieping en renden naar buiten, na eerst het brandalarm aangezet te hebben, zodat alle meisjes wakker werden. De leidster die ons geïnspireerd had ging naar beneden waar een aantal meisjes rond het kalf stonden en op de een of andere manier kreeg ze het klaar het kalf de korte trap op naar de begane vloer te brengen en het achter te laten in de kleine inkomsthal. Ze was van plan om de volgende morgen iemand te bellen om het dier te komen halen. Maar wat zij niet wist, en wat wij ook niet wisten, was dat het kalf ziek was en diarree had……….! (Ga naar Overpeinzingen)