Nr.32 eindigde met: “Ik greep het stuur goed vast en zei, “Als ik ooit een vrouw krijg, wil ik iemand die de Heer liefheeft zoals jij.” Wij reden diep in gedachten terug naar het College……….!”

Het klikte tussen ons vanaf het begin, nee, het was geen liefde op het eerste gezicht, het was ook geen verliefdheid, in feite, het duurde nogal voordat er van liefde sprake was. Uiteindelijk kwam dat natuurlijk en is nu sterker dan ooit, maar in het begin was het onze liefde voor de Heer en onze wederzijdse passie voor Hem en ons sterk verlangen om in vuur en vlam te staan voor hem wat ons samenbracht. En daarbij onze gedrongenheid om te evangeliseren, om de blijde boodschap van Jezus bij de mensen te brengen. We hebben dit nog steeds en dit is één van de redenen waarom ik dit schrijf, hopende dat sommigen aangeraakt zullen worden door de Heer.

Marina en ik bleven met elkaar corresponderen en elkaar ontmoeten als zij naar het College kwam. Het leek alsof de Heer ons meer en meer tot elkaar bracht. Het scheen echt het werk van de Heilige Geest die onze harten verenigde in onze liefde en dienst voor de Heer. Tegelijkertijd vond er een strijd plaats in mijn hart zoals ik dat ook in Californië ervaren had toen ik dat geweldige aanbod kreeg om naar de universiteit te gaan en dokter te worden. En nu kwam er weer zoiets, deze keer een vrouw. Ik vroeg me af of dit misschien ook het werk van de tegenstander was om me af te leiden van Gods echte doel met mij, het wonderlijke evangelie van Christus te prediken. De strijd was hevig, wat moest ik doen?

Ik wist niet dat Marina eenzelfde strijd aan het meemaken was, totdat ik een brief van haar kreeg. Hier is een klein uittreksel, “Ik voel de ernst van dit alles en ik heb tot de Heer geroepen zoals nooit tevoren, Uw wil geschiede, o God help me Uw wil te kennen.” We waren beiden zeer bevreesd buiten de wil van de Heer te gaan, zoals de eerste twee mensen dat in de Hof van Eden gedaan hadden. Maar hoe konden we de wil van de Heer kennen………? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.30 eindigde met: “Ongeveer een maand later was er weer een evangelisatieweekend en een aantal studenten van het College gingen met Marina mee. Ik was één van hen……………!”

We reden naar een dorp, Beechy en huurden het plaatselijke theater voor $5.- om een Kerstdienst te houden. We legden huisbezoeken af om mensen uit te nodigen. Enkele van de studenten voerden een toneelstukje op, Marina gebruikte haar accordeon om Kerstliederen te zingen, en zij en ik zongen een duet, waarna ik predikte over de betekenis van Kerst. We hadden dozen met sinaasappels, noten, appels en snoep gekocht als traktatie. Het was een heel gezegende dienst.

Zondagmiddag reden we naar een ander dorp en nodigden mensen uit naar een avond- samenkomst. Natijd vroeg men ons naar een Verpleegstersverblijf te komen voor koffie. Maar Marina had gemerkt dat een man en twee vrouwen graag een gesprek wilden. De eigenaar van de auto waarmee we gekomen waren gaf de sleutels aan Marina en zei haar de wagen te gebruiken om hen te bezoeken. Ik bood aan om mee te gaan om met de man te spreken. Voordat we het huis binnengingen baden we eerst nog in de auto, zoals we dat meestal deden. Ik vroeg de Heer ons te gebruiken om de harten van deze mensen aan te raken. Maar ik vroeg ook om, moest er iets tussen ons tweeën zijn dat er niet mocht zijn, dit dan weg te nemen. Nadat ik Marina’s brief gekregen had, had ik teruggeschreven en begonnen wij te corresponderen. Gedurende de tijd tussen de twee weekenden kwam Marina verschillende malen naar het College om te spreken over Bijbelclubs. Wij ontmoeten elkaar dan en spraken over haar werk en oefenden ook om samen te zingen. Langzaam scheen er iets te groeien en daarom bad ik op deze manier. We hadden een heel goed gesprek met de drie mensen. Toen we terug reden om de anderen op te halen vroeg ik Marina waar ze over nadacht. Zij antwoordde, “Ik vraag me af of de Heer wil dat wij samenwerken?” Ik greep het stuur goed vast en zei, “Als ik ooit een vrouw krijg, wil ik iemand die de Heer liefheeft zoals jij.” Wij reden diep in gedachten terug naar het College……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.30 eindigde met: “Ik vroeg hen toen of ze deze jonge man kenden. Ze hadden geen idee………!”

Je zult dit misschien vreemd vinden, maar ik had mijn getuigenis op zulk een manier gegeven dat ze geen idee hadden dat ik het over mezelf had en ze waren heel verbaasd en ook bewogen toen ik hen dat vertelde. Nadat de samenkomst geëindigd was zei de vader tegen de jonge mensen dat ze het voorbeeld van Marina en haar vrienden moesten volgen en niet het zijne met de drank. De meeste jongelui vertrokken, maar enkelen bleven en we konden nog verder met hen spreken en een paar namen de Here Jezus aan.

Ons team bleef overnachten bij bekenden van Marina. ’s Zondags zijn we naar een ander dorp gereden waar Marina een Bijbelclub had. We hebben huisbezoeken afgelegd om mensen uit te nodigen naar een huissamenkomst. Ik heb die geleid en Marina speelde  haar accordeon voor het zingen. Het vrouwelijk staflid sprak over haar zendingswerk in Cuba, waarna ik de prediking deed. Ik ondervond echt de hulp van de Heer en was zeer verbaasd dat ik zulk een vrijheid had om te spreken. We hebben in de namiddag nog meer bezoeken afgelegd, waarna we terug reden naar het College. We waren heel blij en tevreden over de vruchtbare en gezegende tijd die we hadden gehad. Voor mij was het een echte bevestiging van Gods roeping voor dit soort werk. Ik wist toen natuurlijk nog niet dat ik gedurende de volgende 50 jaar in honderden van zulke huissamenkomsten zou spreken en veel mensen tot geloof zou zien komen en vele levens veranderd zien.

Marina moet ook heel blij geweest zijn want ik kreeg een brief van haar waarin ze schreef dat ze zo dankbaar was dat ik meegekomen was en het initiatief genomen had in leiding en prediking, hetgeen zij vroeger zelf gedaan had, maar er nooit als vrouw comfortabel mee geweest was.

Ongeveer een maand later was er weer zo’n evangelisatieweekend en een aantal van studenten van het College gingen met Marina mee. Ik was één van hen……………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.29 eindigde met: “Op een zeker weekend besliste het College dat ik, samen met enkele andere studenten mee zou gaan….…..!”

Sta me toe even terug te gaan naar aflevering nr.1. Ik schreef daar, “Mijn vrouw en ik waren onlangs 50 jaar getrouwd en hebben al die jaren samen de Heer gediend. Wij willen graag een aantal van onze ervaringen en antwoorden op gebed doorgeven om te tonen dat God echt, echt is!”

Tot hier toe ging het alleen over mij, hoe de Heer mij aangeraakt en tot Zichzelf getrokken had. Hoe Hij mij geroepen had om in Zijn dienst te staan, en hoe Hij mij geleid had en voorzien had zodat ik naar een Bijbel College kon gaan. Maar nu verandert het verhaal, omdat een andere persoon, een fantastische jonge vrouw, Marina genaamd er bij komt. Op een zaterdag ging zij met drie studenten en een staflid naar een dorp zo’n 100 km ten noorden van het College. In de namiddag deden we huisbezoek en twee teamleden bleven dat ’s avonds ook doen. Marina was naar een huis gegaan waar ze in het verleden een Bijbelclub gehouden had. Tegen de avond ging één van de studenten en ik ook naar dat huis. Eén van de kinderen van die familie bracht een groep, zo’n 12 of zo, jonge teenagers binnen. Ze begonnen platen te draaien en te dansen. Marina vroeg de vader, die had zitten drinken, of wij een kleine samenkomst mochten houden. Hij vroeg de jeugd stil te zijn en naar deze jonge dame en haar vrienden te luisteren. Marina had een accordeon bij en zij en ik zongen een paar duetten, en ook al was dit de eerste maal dat wij samen zongen, we harmoniseerden perfect, zij zong sopraan en ik tenor. Daarna vertelde ik een verhaal over een zekere jonge man die op 18 jarige leeftijd zijn thuis in Holland had verlaten en naar Canada was gekomen om een nieuw leven te beginnen. Maar hij geraakte in slecht gezelschap, begon te drinken en deed andere domme dingen. Uiteindelijk werd hij dat soort leven moe en gaf zich over aan God en veranderde daardoor totaal. Ik vroeg hen toen of ze deze jonge man kenden. Ze hadden geen idee………! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.28 eindigde met: “Na de samenkomst ging ik naar de tafel waar zij haar materiaal uitgestald had. Ik had geen idee hoe speciaal zij was, maar ik zou dat spoedig ontdekken en wij beiden zouden geweldig verrast zijn………!”

Laat me even teruggaan naar mijn nieuwe ontmoeting en ervaring met God. Ik heb gezegd, hoe meer ik of mezelf aan de Heer geef, hoe meer Hij van Zichzelf aan mij geeft. Jacobus drukt het iets anders uit, “Nadert tot God, en Hij zal tot u naderen”, hfdst.4:8a. Doet u dat? Wilt u echt God ervaren? Maak dan tijd om tot Hem te naderen, door Zijn woord te lezen, te bidden en op Hem te wachten. Maar is dat niet het probleem vandaag? We zijn zo bezet met allerlei dingen dat we gewoon geen tijd hebben voor Hem. Maar is dit niet wat Jezus deed, vroeg opstaan, Zich terugtrekken uit de menigte om tot Zijn Vader te naderen? Laten we Zijn voorbeeld eens volgen en zien wat er gebeurd, ik daag u uit!

Laten we nu eens teruggaan naar die jonge vrouw, de leidster van het Kinder Evangeliesatie Genootschap. Zij kwam af en toe naar het College om de studenten te leren hoe kinderwerk te doen, en hoe Bijbelclubs te houden. Ik was hiervoor echt geïnteresseerd en nam deel aan sommige van deze sessies. Na één van deze kwam ik met haar aan de praat.  Zij vroeg mij waar ik vandaan kwam en ik vertelde haar dat mijn vriend Martin en ik uit Ontario kwamen. Zij keek heel verbaasd naar mij en zei, dan moet jij de wilde vriend zijn waarvoor ik een hele tijd gebeden heb. Wat een verassing! Toen stond ik verwonderd, ik had geen idee dat er enkele studenten op het College voor Martin en zijn wilde vriend gebeden hadden. Ongelooflijk! Haar naam was Marina, ik vertel later wel meer over haar, behalve nog te zeggen dat zij soms naar het College kwam om enkele studenten mee te nemen voor een evangelisatieweekend in dorpen meer naar het noorden waar zich weinig of geen evangelische christenen bevonden. Op een zeker weekend besliste het College dat ik, samen met enkele andere studenten mee zou gaan….…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.27 eindigde met: “Enkele dagen later vloog ik terug naar Canada, niet wetende dat ik daar twee belangrijke ontmoetingen zou hebben……..!”

Ook al waren mijn vrienden in Californië teleurgesteld, als ware christenen beseften ze dat ik Gods roeping moest volgen. Er veranderde niets aan onze vriendschap, in feit, twee jaar later werkte ik opnieuw voor hen voor 3 tot 4 maanden.

Ik arriveerde op het College enkele dagen voordat de klassen begonnen. En, je zult dit misschien vreemd vinden, maar mijn eerste verassende ontmoeting was de met de Heer zelf. Hij openbaarde zich aan mij op een nieuwe manier. Voor enkele dagen leek het als of ik in de hemel was. Zijn nabijheid was zo echt, ik had het gevoel dat ik Hem zo aanraken kon. Die ervaring, één van de mooiste in mijn hele christelijke leven, is moeilijk te omschrijven en ik ga dat ook niet doen. Sommigen die dit lezen gaan misschien twijfelen omdat zij nog nooit zo’n speciale ervaring met de Heer hebben gehad. Maar ik heb al eerder gezegd dat God op verschillende wijzen met verschillende mensen omgaat. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik ontdekte dat hoe meer ik van mezelf aan de Heer geef, hoe meer Hij van zichzelf aan mij geeft. Het was een echte strijd geweest in Californië totdat ik mezelf opnieuw volledig aan Hem overgaf, met het verlangen Zijn wil te doen. En nu gaf Hij Zich opnieuw aan mij, fantastisch! God is echt, echt, en waarlijk aanwezig. Geef jezelf volledig aan Hem over en ontdek dit voor jezelf.

De herfst conferentie begon op donderdagavond en werd afgesloten op zondagavond. Opnieuw waren er zendelingen van over de hele wereld die vertelden over Gods werk in de harten en levens van mensen in allerlei landen. Op één van de samenkomsten introduceerde het hoofd van het college een jonge vrouw die de leidster was van het Kinder Evangelisatie Genootschap in zuidwest Saskatchewan. Hij noemde haar de hardst werkende vrouw in de provincie. Na de samenkomst ging ik naar de tafel waar zij haar materiaal uitgestald had. Ik had geen idee hoe speciaal zij was, maar ik zou dat spoedig ontdekken en wij beiden zouden geweldig verrast zijn………! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.26 eindigde met: “Zij boden aan om alle kosten te dragen. Ik was verstomd en viel bijna van mijn stoel……!” Wat een aanbod! Ik was sprakeloos. Ik vroeg hen om mij wat tijd te geven om er over na te denken en er vooral voor te bidden. Ik dankte hen natuurlijk voor hun liefde en vrijgevigheid. En zo, avond na avond, na het werk, begaf ik mij naar mijn caravan om mijn Bijbel te lezen en te bidden, argumenterende met God over dokter worden, wat ik ooit zo graag wou en nu presenteerde dit zich op zo’n wonderlijke wijze. Ik vertelde de Heer dat Hij christelijke doktors kon gebruiken, of dat ik zendeling dokter kon worden. Maar de Heer drukte mij op het hart dat ik terug moest naar het Bijbel College om predikant te worden. Na een lange, hevige strijd gaf ik mezelf over aan Hem en een geweldige vrede vulde mijn hart. Ik vertelde dit aan mijn vrienden, zij waren natuurlijk erg teleurgesteld. Misschien ken je het Engels gezegde, “Man says, give me tools and I’ll do the job.” God says, “Give me fools and I’ll do the job.” (De mens zegt, geef me gereedschap en ik zal het karwei opknappen. God zegt, geef me dwazen en Ik zal het doen.”) In de ogen van de wereld was ik een dwaas om zulk een aanbod te weigeren. Dokters hebben goede salarissen, ik niet. Dokters wonen meestal in mooie, grote huizen, ik niet. Dokters rijden meestal in dure autos, ik niet. Maar ik heb iets anders, ik heb de innerlijke vreugde die komt met het doen van Gods wil. Ik heb de vreugde een instrument van God te zijn en door Hem gebruikt te worden om de levens van velen totaal te veranderen. En dat is meer waard dan al de dingen die de wereld te bieden heeft. Het hindert mij niet een dwaas genoemd te worden, ik zal dat blijven. En ik daag je uit om ook een dwaas voor God te worden en een instrument in Zijn handen, om zo Zijn vrede, vreugde en kracht te ervaren. Enkele dagen later vloog ik terug naar Canada, niet wetende dat ik daar twee belangrijke ontmoetingen zou hebben……..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.25 eindigde met: “Ik was ondertussen hele goed bevriend geworden met John en zijn vrouw, en op een dag deed hij mij een aanbod dat mij deed duizelen………!”

Ik genoot echt van hun gezelschap. Iedere zondag ging ik met hen naar de kerk en dan bleef ik bijna de hele dag bij hen, genietende van de goede maaltijden en de gemeenschap. Ik was een jong christen terwijl zij veel ouder en meer ervaren waren in het geloof. Wij hadden lange gesprekken. Zij waren nieuwsgierig naar mijn familie in Nederland, de oorlogsjaren en de reden waarom ik op mijn eentje naar Canada gekomen was. Zij vertelden mij over hun achtergrond, hun familie en ervaringen. Het werk was zwaar, maar ik hield er van. Ik was ook geweldig ingenomen met mijn stacaravan in de boomgaard en de stilte om mij heen. Ik genoot echt van het lezen van de Bijbel en goede boeken. Op een zekere dag toen ik bij John en zijn vrouw was, kwamen we weer te spreken over het verleden en plots, ik weet niet meer hoe dat kwam, vertelde ik hen dat toen ik een jonge teenager was ik een echt verlangen had gehad om dokter te worden, om twee redenen, één omdat ik gefascineerd was, en nog ben, met het menselijk lichaam, (zie Youtube “The incredible human machine” 9 video’s), en twee, omdat ik heel graag zieke mensen wou helpen. Maar omdat ik wist dat mijn ouders daar het geld niet voor hadden, heb ik er zelfs nooit ernstig met hen over gesproken. En natuurlijk had de Heer andere plannen met mij waar ik me toen helemaal nog niet van bewust was. Toen ik op een dag weer met John samen was deed hij mij een ongelooflijk aanbod. Hij zei dat zij mij graag mochten en vroeg of ik niet bij hen wilde blijven, in de stacaravan, om hen te helpen met hun werk wanneer dat mogelijk was. Zij zouden mij helpen om aan de universiteit voor dokter te studeren. Ik was toen 21, dus was dat nog goed mogelijk. Zij boden aan om alle kosten te dragen. Ik was verstomd en viel bijna van mijn stoel……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.24 eindigde met: “Een paar dagen later vloog ik naar Californie, niet wetende dat daar mijn overgave aan God geweldig beproefd zou worden….!”

80 percent van de werelds amandelen komen uit de Centrale Vallei van Californie, een gebied van 320.000 hectare. Mijn werkgever, John Vis, had een boerderij waar de zoon woonde en waar de gebouwen met de meeste kalkoenen verbleven. John zelf woonde in een klein plaatsje, Denair ten oosten van Turlock. Hij bezat ook boomgaarden met fruitbomen, perziken en amandelen. Ik verbleef in een hele grote caravan in een boomgaard, met een omheinde omgeving met een paar duizend kalkoenen. De bomen werden geïrrigeerd vanuit kanalen die water aanvoerden van de Sierra Nevada Mountains. Een deel van mijn werk was het verleggen van de irrigatie pijpen en sproeiers tweemaal per dag zodat alle bomen water kregen. Het was hard werk ook omdat het daar heel warm was, met temperaturen tot 40C* en soms meer. Verschillende malen per dag sprongen wij met kleren en al in het kanaal om af te koelen. Wanneer de amandelen rijp waren om geoogst te worden, klommen wij in de bomen met een knuppel met een dik rubber eind er aan en sloegen dan op de takken zodat de amandelen op de grond vielen. Daar werden ze bijeen geharkt en in zakken gedaan, die dan weggebracht werden.

Op een zekere dag stond ik hoog in een boom, hief mijn beide armen omhoog om op de takken te slaan, en voelde ik mijn schouder uit de kom glijden, dit was al tweemaal eerder gebeurd op het Bijbel College. Ik stond daar, en kon niet bewegen. Een van de werkers nam een stuk irrigatiepijp en hield het tegen mijn borst zodat ik mijn evenwicht kon bewaren. Langzaam draaide ik mijn schouder terug in de kom, wat heel pijnlijk was. Ik kon twee weken niet werken omdat ik mijn schouder in een slingerverband had. Ik was ondertussen hele goede vrienden geworden met John en zijn vrouw, en op een dag deed hij mij een aanbod dat mij deed duizelen………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.23 eindigde met: “Daarom laten we deze woorden goed onthouden: “Neem je ogen niet van die boom af totdat je aan de overkant bent.” Dat is wat echt geloof is! En hoe staat het nu met Californië…….?”

“Sta me toe het nog eenmaal te herhalen: “Neem je ogen niet van die boom af.”  Hebr.12:2-3 zegt: “Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus (niet op mensen),……. Vestig uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt.” Hier hebben we dus het remedie tegen ontmoediging: Hou je ogen op Jezus!

Het einde van het eerste schooljaar werd afgesloten met een geweldige conferentie. Het college had een naast een groot zangkoor, ook een kleiner koor, het radiokoor, met 14-16 studenten. Ook al ben ik geen nachtegaal, ik maakte deel uit van dat koor. Iedere zondagavond was er een radio uitzending voor het zuidelijk deel van Saskatchewan. Het hoofd van de school predikte en ons koor zong enkele liederen. Na de conferentie reisde het radiokoor voor 2 weken rond in Saskatchewan en hadden wij iedere avond een samenkomst ergens in een gemeente. Daarna werkte ik voor een plaatselijke boer en ploegde en zaaide ik voor hem. Op een bepaald ogenblik werden we gewaarschuwd voor een sprinkhanenplaag. We begonnen onmiddellijk de velden te besproeien. Ik heb 58 uur non-stop op de tractor gezeten, toen werd ik ziek van vermoeidheid en het inademen van het vergif. We hebben niet kunnen voorkomen dat een veld van 80 hectare dat ’s avonds nog mooi groen was, de volgende morgen volledig kaalgevreten was.

Gedurende de maand juni heb ik twee weken geholpen met een kinderkamp in Alberta, waar ik een echtpaar van rond de 60 ontmoette, die in Californie woonden. Hun voorvaders waren uit Nederland gekomen. Dit echtpaar, samen met een getrouwde zoon hadden een boerderij met 30.000 kalkoenen en 4.000 fruitbomen, perzik en amandelen. Zij vroegen mij om bij hen te komen werken, ik zou daar genoeg verdienen om terug naar het college te kunnen gaan. Een paar dagen later vloog ik naar Californie, niet wetende dat daar mijn overgave aan God geweldig beproefd zou worden….! (Ga naar Overpeinzingen)