Nr.41 eindigde met: “We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….!” Ik begrijp nog steeds niet waarom ik de winkel in ben gegaan daar ik toch niet kon betalen. Er stond een jonge man achter de toonbank en ik vroeg hem of de servetjes voor Richard en Marina klaar waren. Hij keek rond en zei, ja hier zijn ze. Ik vroeg hem hoeveel ze kosten. Hij antwoordde dat hij dat niet wist en dat er geen rekening bij zat. Hij zei dat de baas maandag terug zou zijn. De enige informatie die hij had was dat wij Richard en Marina heten, geen familienaam, adres, telefoonnummer, niets, en toch liet hij ons gaan. Misschien was hetgeen op de servetjes gedrukt stond, “Richard en Marina, verenigd om de Heer te dienen. Ps.121:8” voldoende om ons te vertrouwen. Ik liep terug naar de auto en riep naar Marina, de Heer heeft het op de rekening gezet. ’s Maandags zijn we teruggegaan om te betalen.

De volgende dag, zaterdag, 15 september was een mooie, zonnige dag en zijn we getrouwd in een klein houten kerkje op de prairies in een piepklein dorpje, Gouldtown. Er waren bijna 200 aanwezigen, hetgeen heel wat was, aangezien er niemand van mijn familie bij was. De directeur van het College sprak over Jes.58:11a, “En de Heer zal u voortdurend leiden.” Marina’s zuster zong van Ruth 1:16, “Waar gij zult heengaan, zal ik heengaan.” En zo werden we verenigd om de Heer te dienen, hetgeen we nu al meer dan 51 jaar gedaan hebben. En de Heer is getrouw geweest en heeft gedurende al die jaren in al onze noden voorzien. De dames van de kerk hadden een fantastische lunch klaargemaakt voor iedereen en allen genoten van de huwelijkstaart. We hadden geen geld voor een honeymoon, behalve dat we de eerste nacht in een hotel geslapen hebben en daarna ’s zondags ’s avond laat naar ons kleine huisje op de boerderij gereden zijn. Toen we daar aankwamen was het licht in het grote huis uit, het oude Noorse echtpaar lag al in bed en ons kleine huisje zat op slot en we hadden geen sleutel……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.40 eindigde met: “Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….!”

We waren overtuigd dat het Gods wil was dat we zouden huwen. Ons voordurend gebed was, “Indien Gijzelf niet medegaat, doe ons van hier niet optrekken.” Ex.33:15. En we meenden dit met geheel ons hart. Voor de uiteindelijke beslissing was genomen, had ik nogmaals een hele dag doorgebracht in vasten en gebed in de heuvels dicht bij Marina’s thuis. Ik had de Heer vurig gezocht en ontving opnieuw de zekerheid dat we ons inderdaad in het centrum van Zijn wil bevonden. En nu hadden we twee weken om alles klaar te maken. Het was echt wonderlijk Gods voorziening te ervaren, in grote en kleine dingen. Toen we aankwamen bij Marina’s thuis was er post voor ons met enkele financiële gaven, één van mijn ouders in Nederland om een nieuw pak voor mij te kopen. Marina had al een heel mooie trouwjurk gekregen om te gebruiken. Een oud echtpaar afkomstig uit Noorwegen, die een boerderij met wat vee hadden boden ons het huisje van hun vroegere knecht aan. Wij mochten daar gratis in wonen zolang we hun vee tweemaal per dag voederden. Tegelijkertijd zagen we ook Gods hand in kleinere dingen en detailles. Een vriendin bakte een huwelijkstaart van drie lagen voor ons, die door één van Marina’s tantes gedecoreerd werd. Toen we de taart gingen ophalen om naar Marina’s tante te brengen, stopten we bij een lieve vriendin die dicht bij de Heer leefde. Toen we bij haar weggingen zei ze dat de Heer haar gezegd had ons iets te geven, maar ze vond het een beetje dwaas. Haar dochter was enkele weken daarvoor getrouwd en had wat spullen bij haar gelaten. Ze gaf ons een papieren zakje en toen we dat opendeden zagen we een aantal kleine “pilaartjes” die dienden om tussen de  lagen van de taart te staan. Wij hadden daar helemaal niet aangedacht, in feite niemand had daarvan gesproken, maar de Heer had het wel in gedachten, hoe wonderlijk! We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.39 eindigde met: “Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken..!

Eigenlijk kwamen we elkaar buiten tegen. Ik groette haar en zij vertelde me dat ze gehoord had dat ik trouwplannen had. Ik zei, ja en zij antwoordde, “Maar jij hebt toch de toelatingsformulieren ondertekend waarin staat dat studenten niet mogen huwen terwijl zij aan het College studeren, als ze dat toch doen, ze een jaar moeten wegblijven?” Ik keek heel verbaasd want ik kon me dat gedeelte van die formulieren niet herinneren. Ik antwoordde haar dat we dan maar een jaar moesten wegblijven omdat we overtuigd waren dat we in Gods wil handelden. Ze scheen niet blij te zijn met mijn antwoord. Ongeveer een week later ging ik naar de directeur en vroeg hem of hij ons trouwen wilde. Hij antwoordde dat het hem een groot genoegen zou zijn! Ik heb me dikwijls afgevraagd hoe het gesprek tussen hem en zijn vrouw gegaan is! We zetten een datum, 15 september.

Tussen het eind van dat schooljaar en begin juli werkte ik op een boerderij en verkocht ook Fuller Brush, huishoudartikelen van deur tot deur en ik verdiende genoeg om de zomermaanden door te komen. Ik mocht gedurende die tijd in mijn kamer op het College verblijven. Gedurende juli en augustus hebben Marina’s vader, Marina en ik en een team van jonge mensen 8 weken Vakantie Bijbelscholen gehouden in verschillende plaatsen in Saskatchewan. Lac La Ronge was het verst, meer dan 700 km ten noorden van het College. In die plaats hadden we tot 125 kinderen. Onze scholen begonnen op maandagmorgen om 9u en stopten om 16.00u, voor 5 dagen. Op vrijdagavond hielden we dan een afsluitingsprogramma waarop al de kinderen en hun ouders uitgenodigd waren en waaraan de kinderen actief deel namen door zang en voordrachtjes. Het waren echt opwindende en gezegende tijden, maar ook heel vermoeiend. ’s Zaterdags ruimden we alles op, pakten alles in en reden naar de volgende plaats om daar alles op te zetten en op maandag weer te kunnen beginnen. Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.38 eindigde met: “De volgende keer over die eigenaardige en interessante dingen, wonderlijke omstandigheden, Gods knipoogjes…..!”

Goddelijke leiding. Ik word altijd een beetje nerveus als iemand zegt, “God heeft me gezegd.” Ik geloof dat het beter is te zeggen, “Ik denk dat God me gezegd heeft” want het moet getoetst worden. Ik heb al vermeld: 1. De innerlijke leiding van Gods Geest. 2. De bevestiging vanuit Gods woord, en nu, 3. Omstandigheden. Deze kunnen soms heel duidelijk zijn, God sluit een deur door bijvoorbeeld een gebrek aan financiën. Maar leiding komt dikwijls ook door kleine dingen, we noemen ze Gods knipoogjes. Bijvoorbeeld, Marina’s moeder die nog niets van ons afwist, gaf Marina een mooie deken voor Kerst, hetgeen ze altijd alleen maar gaf aan hen die gingen trouwen. En Marina’s grootmoeder, die ook van niets wist, gaf haar een handdoek, hetgeen ze gewoonlijk alleen maar gaf aan getrouwde kleinkinderen. Gods leiding wordt dikwijls ervaren in kleine dingen. Na de afsluiting van het schooljaar verloofden wij ons begin Mei. We hadden nog helemaal geen huwelijksdatum gezet, maar allerlei dingen werden ons al aangeboden, bijvoorbeeld een trouwjurk, een huwelijkstaart, een huis, gratis, zolang wij wat vee zouden voederen. Het was echt wonderlijk en bijna overweldigend. Een van de leraren echter, had een gesprek met mij en vertelde mij dat ik onverantwoord bezig was, want hoe ging ik voor mijn vrouw en eventuele kinderen zorgen, zonder werk te hebben? Marina en ik waren overeengekomen dat als de Heer ons in Zijn dienst zou roepen, Hij ook in al onze noden zou voorzien. Ik was geweldig ontmoedigd door dit gesprek en ging naar mijn kamer, viel op mijn knieën en riep tot God. De woorden flitsten door mijn hoofd, “Sta op en lees Mijn woord.” Ik greep mijn Bijbel en sloeg het open en mijn oog viel op Jesaja 51:12, “Ik, Ik ben het die u troost. Wie zijt gij dat gij bevreesd zijt voor een sterflijk mens.” Wat een passend woord van de Heer, ik had niets anders nodig. Pas op echter, ik geloof niet dat dit de normale manier is waarop God ons leidt. Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.37 eindigde met: “3. En dan waren er die eigenaardige en interessante dingen die gebeurden…………!”

Maar voordat ik daarover begin, laat me je iets vertellen over wat er zich in onze harten afspeelde en laat me je iets tonen uit onze brieven. Wij hopen en bidden dat jonge mensen dit zullen lezen en zullen beseffen hoe belangrijk het is dat God eerste plaats in hun leven heeft en in het zoeken van een levenspartner. Marina schreef mij o.a. het volgende: “Jezus is heel dicht bij mij, zo dicht zal iets anders nooit zijn, jij ook niet.” En, “Ik heb Hem zo lief, meer dan dat ik jou liefheb Richard, mijn dierbaarste op aarde.” En, “Ik ben zo blij dat onze relatie begonnen is in de Geest en voorduurt in de Geest en dat het door Gods genade altijd zo zal blijven.” En, “Christus heeft mij gezegend en mijn leven verrijkt door jou. Jouw brieven zijn zulk een zegen en brengen mij iedere keer dichter bij de Heer.” En, “Ik zie er naar uit om je te zien, degene die zoveel toegevoegd heeft aan mijn leven. Het is genade dat ons samengebracht heeft lieveling, het is volledig genade.”

Hier enkele zinnen die ik naar haar schreef, “Jij betekent veel voor mij, heel veel, maar de Heer Jezus betekent nog meer.” En, “Laten we samen de Heer Jezus nog meer zoeken en Hem eerste plaats geven.” En, “Ik verlang naar je, maar ik verlang nog meer Gods wil gedaan te zien worden in ons leven.” En, “De Heer heeft ons tot hiertoe geleid, daar is geen twijfel aan. Hoe zouden we zulke gemeenschap met Hem en met elkaar kunnen hebben moesten we buiten Zijn wil bezig zijn?”

Wij staan echt verwonderd hoe God zegent wanneer we Hem eerste plaats in ons leven geven, het is echt ongelooflijk! Zoals eerder vernoemd, Gods wil is “goed, welgevallig en volkomen”, Romeinen 12:2. Wij zijn meer dan 52 jaar zo gezegend dat we dit echt aan jullie moeten doorgeven en jullie willen aanmoedigen Hem te zoeken en Hem in alles de eerste plaats te geven. De volgende keer over die eigenaardige en interessante dingen, wonderlijke omstandigheden, Gods knipoogjes…..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.36 eindigde met: “De volgende maal meer over deze speciale lady die ik nu al meer dan 52 ken…….!”

Al op jonge leeftijd werd Marina zich bewust van Gods roeping. Toen ze 15 was ging ze met haar vader mee, die Vakantie Bijbelscholen organiseerde in vele dorpen en plaatsen in Saskatchewan waar weinig of geen christenen waren. Sommige van haar vrienden en broers en zussen gingen ook mee. Na geslaagd te zijn van het Bijbel College volgde zij opleiding bij het Instituut voor Kinderevangelisatie in Muskegon, Michigan in de VS, waarna zij leidster werd van het Kinderevangelisatiewerk in Zuidwest Saskatchewan. Zij startte met Bijbelclubs in vele dorpen en leerde anderen hoe dit te doen. Zij kwam dit ook onderwijzen op het College en nam studenten mee voor evangelisatie weekenden. Op één zo een weekend ging ik mee, en dat is hoe het allemaal begonnen is 52 jaar geleden….!

Na dat eerste weekend ging ik regelmatig mee en genoot geweldig van Gods werk. Zoals al eerder vermeld, zijn wij niet verliefd geworden, maar werden wij naar elkaar toegetrokken door onze gemeenschappelijke passie voor de Heer. Maar doordat we samen werkten en Gods zegen ervoeren in het werk, begon er ook liefde te groeien. Maar geen van beiden wilden we eigenlijk die weg inslaan, daar we bevreesd waren de wil van God te missen. We schreven elkaar veel en spraken met elkaar wanneer de mogelijkheid zich voor deed. We hebben die brieven nog steeds, maar we gaan ze jullie niet laten lezen, omdat ze voor ons “heilig” zijn. Ze geven een heel goed beeld van wat er omging in onze harten en hoe de Heer ons aan het leiden was.

Maar nu terug naar het ontdekken van Gods wil. Er waren altijd drie dingen waar we op letten. 1. De innerlijke leiding van Gods Geest. 2. Gods spreken tot ons door Zijn Woord. 3. Omstandigheden. Wanneer deze drie overeenkwamen, waren wij tamelijk zeker de wil van de Heer te kennen. En zo was het nu ook: 1. De innerlijke stem van God werd steeds duidelijker. 2. Grote delen van onze brieven zijn teksten uit Gods woord die de Heer ons gaf. 3. En dan waren er die eigenaardige en interessante dingen die gebeurden…………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.35 eindigde met: “Ook hielden wij evangelisatiesamenkomsten in woonkamers, niet wetende dat dit precies was wat wij in de toekomst voor 38 jaar in België zouden doen! De volgende keer meer over het ontdekken van Gods wil……!”

Er bestaat een geweldig belangrijke gezegde “Gods wil is een reeks van Godgegeven indrukken die leiden tot een Godgegeven overtuiging.” Wij hebben dikwijls de waarheid daarvan ondervonden. Ik kom hier op terug wanneer we op verschillende kruispunten van ons leven komen.

Maar sta me eerst toe Marina, deze geweldig interessante jonge vrouw aan je voor te stellen. Marina Funk werd geboren op 26 februari in Herbert, Saskatchewan, na een reisje van 20 mijl op een bobslee getrokken door paarden, door de sneeuw. Haar ouders waren Mennonieten, haar vader was geboren in Sask., haar moeder kwam met haar ouders en broers en zussen uit Zuid Rusland, op de vlucht na de Bolshevik revolutie. Marina’s grootvader, J. Nickel was geboren in Zuid Rusland en diende als predikant in de Mennonitische kerk daar. In Sask. was hij voorganger van 7 gemeenten. Marina’s moeders naam is dus Nickel (een stuiver). Ik plaag haar wel eens door te zeggen dat ik met een halve nickel getrouwd ben. Zij lacht dan en zegt, ik ben tenminste 2½ cent waard terwijl jij niets waard bent! Ha! Marina aanvaardde de Heer Jezus als haar Heiland op jonge leeftijd. Toen ze 6 jaar was vond haar moeder haar in de tuin terwijl ze gras aan het eten was. Toen haar gevraagd werd waarom ze dat deed, zei ze dat ze zich aan het voorbereiden was om zendeling in Afrika te worden. Op 12 jarige leeftijd gaf ze zich volledig over aan de Heer. Romeinen 12:1-2 werden heel belangrijk voor haar, “Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen, want dat is de ware eredienst voor u. U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en Hem welgevallig is.” De volgende maal meer over deze speciale lady die ik nu al meer dan 52 ken…….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.34 eindigde met: “En dus baden wij heel ernstig, individueel, maar ook samen als we bij elkaar waren, en toen maakte de Heer het ons duidelijk…….!”

Veel christenen hebben het moeilijk de wil van de Heer te kennen voor hun leven of in een bepaalde situatie. We maken een verschil tussen de algemene wil van God en de specifieke. Een voorbeeld van de algemene wil van God is 1Thess.5:16-18, “Verblijdt u te allen tijde, bidt zonder ophouden, dankt onder alles, want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u.” Dat is dus niet zo moeilijk om te weten, het te doen is natuurlijk wat anders. Maar om Gods specifieke wil te kennen is voor velen heel wat moeilijker. Eigenaardig, maar voor ons was het op dat moment niet zo moeilijk, en dat niet omdat wij beter waren dan anderen, maar omdat we een voordeel hadden. Niet alleen waren wij beiden bevreesd buiten de wil van God te handelen, maar het was ook anders omdat wij niet verliefd waren en nu Gods wil zochten voor een mogelijk huwelijk. Zoals al eerder vernoemd, het was niet liefde voor elkaar dat ons samen bracht, maar onze passie voor de Heer en het brandend verlangen Zijn blijde boodschap aan zoveel mogelijk mensen te verkondigen. Plotseling kwam het in me op dat dit helemaal anders was dan wat ik in Californië had ervaren. Daar had de vijand getracht mij van Gods doel voor mij weg te trekken, maar nu was het eigenlijk het tegenovergestelde. Marina kwam niet in de weg te staan, maar moedigde mij aan en hielp mij daarin, terwijl ik hetzelfde deed voor haar. Een paar maal op zo’n weekend, terwijl anderen bezoeken aflegden, waren Marina en ik naar een huis gegaan om met een of twee gezinnen samen te komen. En terwijl Marina de kinderen onderwees in een slaapkamer, gaf ik Bijbelstudie aan de volwassenen. Ook hielden wij evangelisatiesamenkomsten in woonkamers, niet wetende dat dit precies was wat wij in de toekomst voor 38 jaar in België zouden doen! De volgende keer meer over het ontdekken van Gods wil. (Ga naar Overpeinzingen)

 

In nr.34 schreef ik, “Het allerbelangrijkste in het leven is de wil van God. Deze wereld is een puinhoop omdat mensen kozen en nog kiezen hun eigen wil te doen. De hemel is volmaakt en harmonieus omdat daar Gods wil gedaan wordt.”

Ik wil daar iets aan toevoegen voordat ik verder ga met ons verhaal. Deze wereld is niet alleen een puinhoop; het is slecht, heel slecht. O, er zijn goede dingen in de wereld, maar ziet eens naar de wereld in zijn geheel. Na duizenden jaren zou een mens toch denken dat wij mensen eindelijk geleerd hebben in vrede met elkaar te leven, maar we zijn verder van vrede dan ooit tevoren. En nu, voor de eerste maal in de geschiedenis van de wereld heeft de mens het vermogen om het gehele menselijke ras te vernietigen door atoom,  chemische en/of biologische wapens. Veel mensen hebben problemen met het kwaad in de wereld, ik ook! Ik geraak echt van streek als ik al het lijden, de ongerechtigheid en corruptie zie. Maar, vragen sommigen, van waar komt het kwaad? Als God alles geschapen heeft moet Hij ook het kwaad gemaakt hebben. Wacht even, wat is het laatste wat u doet als u ’s avonds de woonkamer uitgaat om naar uw slaapkamer te gaan? U doet de duisternis aan, niet? Nee, dat doet u niet, u doet het licht uit! Duisternis is het ontbreken of de afwezigheid van licht. Als wij een donkere kamer willen, moeten we het licht buiten sluiten door bijvoorbeeld de gordijnen dicht te doen. Begrijpt u het? Deze wereld is in duisternis omdat wij het Licht, God, buitengesloten hebben. En net zoals duisternis het ontbreken van licht betekent, zo is kwaad het ontbreken of de afwezigheid van goed. Maar wat en Wie is goed en de bron van al het goede? God! Als we God buitensluiten, verdwijnt goed en verschijnt kwaad. In de VS bijvoorbeeld heeft men in de scholen de Bijbel en gebed verboden, buiten gegooid. Wat is er binnen gekomen? Drugs, vuurwapens, tienerzwangerschap, enz. met andere woorden, het kwaad. Hoe maken wij licht in een donkere kamer? We doen de duisternis niet uit, we laten licht binnen. Wat moeten we doen om een duistere wereld te verlichten? Het licht binnenlaten. Hoe geraken we van het kwaad af? Er tegen vechten? Nee, laat het goede binnen, laat God binnen. En dit is waar zowel voor de wereld, als voor een natie als voor een individu. Laat u God binnen? Helpt u mee om God binnen te laten in deze wereld en haar op die manier te veranderen? (Deel a.u.b. want dit is belangrijk). (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.33 eindigde met: “We waren beiden zeer bevreesd buiten de wil van de Heer te gaan, zoals de eerste twee mensen dat in de Hof van Eden gedaan hadden. Maar hoe konden we de wil van de Heer kennen………?”

Het allerbelangrijkste in het leven is de wil van God. Deze wereld is een puinhoop omdat mensen kozen en nog kiezen hun eigen wil te doen. De hemel is volmaakt en harmonieus omdat daar Gods wil gedaan wordt. Jezus leerde, “Uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde.” Mijn bekering was een overgave aan de wil van God, toen begon pas mijn echte leven en diepe vreugde. Ik had tegen Gods wil gevochten omdat ik meende dat die wil moeilijk was, en hard en verschrikkelijk, dat het al de blijdschap en plezier uit het leven zou wegnemen. Maar ik had het zo mis! Romeinen 12:2 zegt dat de wil van God “goed, welgevallig en volkomen is.” En dat is echt waar! De gelukkigste persoon die ooit op deze planeet geleefd heeft was de Heer Jezus. Hij zei, “Want Ik ben van de hemel nedergedaald, niet om mijn wil te doen, maar de wil van Hem, die Mij gezonden heeft.” Juist voordat Hij die afschuwelijk wrede dood stierf bad Hij, “Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker (van lijden) Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt.” Hoe kon Hij dat aan? Hebr.12:2 zegt, “Die, om de vreugde die voor Hem lag…….” Hij keek verder dan het kruis, Hij zag miljoenen en nog eens miljoenen mensen gered voor de eeuwigheid, Hij zag u en mij! Dus deed Hij de wil van God. Dat is niet altijd het makkelijkste, maar wel HET beste!

Ook al was ik nog een jong christen, ik voelde instinctief aan dat ik in de wil van God moest blijven. Marina was christen geworden op jonge leeftijd en besefte ook hoe belangrijk dit was. And zo durfden wij geen van beiden iets te doen totdat de Heer ons toonde dat dit van Hem kwam. En dus baden wij heel ernstig, individueel, maar ook samen als we bij elkaar waren, en toen maakte de Heer het ons duidelijk…….! (Ga naar Overpeinzingen)