OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.42

Standard

Nr.41 eindigde met: “We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….!” Ik begrijp nog steeds niet waarom ik de winkel in ben gegaan daar ik toch niet kon betalen. Er stond een jonge man achter de toonbank en ik vroeg hem of de servetjes voor Richard en Marina klaar waren. Hij keek rond en zei, ja hier zijn ze. Ik vroeg hem hoeveel ze kosten. Hij antwoordde dat hij dat niet wist en dat er geen rekening bij zat. Hij zei dat de baas maandag terug zou zijn. De enige informatie die hij had was dat wij Richard en Marina heten, geen familienaam, adres, telefoonnummer, niets, en toch liet hij ons gaan. Misschien was hetgeen op de servetjes gedrukt stond, “Richard en Marina, verenigd om de Heer te dienen. Ps.121:8” voldoende om ons te vertrouwen. Ik liep terug naar de auto en riep naar Marina, de Heer heeft het op de rekening gezet. ’s Maandags zijn we teruggegaan om te betalen.

De volgende dag, zaterdag, 15 september was een mooie, zonnige dag en zijn we getrouwd in een klein houten kerkje op de prairies in een piepklein dorpje, Gouldtown. Er waren bijna 200 aanwezigen, hetgeen heel wat was, aangezien er niemand van mijn familie bij was. De directeur van het College sprak over Jes.58:11a, “En de Heer zal u voortdurend leiden.” Marina’s zuster zong van Ruth 1:16, “Waar gij zult heengaan, zal ik heengaan.” En zo werden we verenigd om de Heer te dienen, hetgeen we nu al meer dan 51 jaar gedaan hebben. En de Heer is getrouw geweest en heeft gedurende al die jaren in al onze noden voorzien. De dames van de kerk hadden een fantastische lunch klaargemaakt voor iedereen en allen genoten van de huwelijkstaart. We hadden geen geld voor een honeymoon, behalve dat we de eerste nacht in een hotel geslapen hebben en daarna ’s zondags ’s avond laat naar ons kleine huisje op de boerderij gereden zijn. Toen we daar aankwamen was het licht in het grote huis uit, het oude Noorse echtpaar lag al in bed en ons kleine huisje zat op slot en we hadden geen sleutel……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.42

Standard

Nr.41 ended with: “Then we drove to the print shop to pick up the 250 serviettes they had printed for the reception, but we had no more money left to pay for them and we never bought on credit……….!” I still don’t know why I went in as I could not pay for them. There was a young man behind the counter and I asked him whether the serviettes for Richard and Marina were ready. He looked around and, yes he said, they are right here. I asked him how much they cost. He said he didn’t know and there was no bill with it. He told me that the boss would be back on Monday. All he had was Richard and Marina, no last name, address, phone number, nothing, and yet he let us go. Maybe what was printed on the serviettes was what made him trust us, it said, “Richard and Marina, joined to serve the Lord.” Psalm 121:8. I ran back to the car and told Marina, the Lord charged them for us. On Monday we went back and paid for them.

The next day, Saturday, September the 15th was a beautiful sunny day and we were married in a little church on the prairies, in a very small town called Gouldtown. We had close to 200 guests, which was quite a number as there was no one from my family present. The College principal preached on Is.58:11a, “The Lord will guide you continually.” Marina’s sister sang from Ruth 1:16, “Wherever you go, I will go.” and thus we were “joined together to serve the Lord”, which we have been doing now for over 51 years. And God has been faithful in providing for us for all those years. The ladies of the church had a wonderful lunch prepared for all and everyone enjoyed the wedding cake. We had no money for a honeymoon, except that we stayed in a hotel the first night and then on Sunday night late we drove to our small house on the farm. When we got there, the large house was dark, the elderly Norwegian couple was already in bed, while our little house was locked and we had no key…………..! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.41

Standard

Nr.40 eindigde met: “Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….!”

We waren overtuigd dat het Gods wil was dat we zouden huwen. Ons voordurend gebed was, “Indien Gijzelf niet medegaat, doe ons van hier niet optrekken.” Ex.33:15. En we meenden dit met geheel ons hart. Voor de uiteindelijke beslissing was genomen, had ik nogmaals een hele dag doorgebracht in vasten en gebed in de heuvels dicht bij Marina’s thuis. Ik had de Heer vurig gezocht en ontving opnieuw de zekerheid dat we ons inderdaad in het centrum van Zijn wil bevonden. En nu hadden we twee weken om alles klaar te maken. Het was echt wonderlijk Gods voorziening te ervaren, in grote en kleine dingen. Toen we aankwamen bij Marina’s thuis was er post voor ons met enkele financiële gaven, één van mijn ouders in Nederland om een nieuw pak voor mij te kopen. Marina had al een heel mooie trouwjurk gekregen om te gebruiken. Een oud echtpaar afkomstig uit Noorwegen, die een boerderij met wat vee hadden boden ons het huisje van hun vroegere knecht aan. Wij mochten daar gratis in wonen zolang we hun vee tweemaal per dag voederden. Tegelijkertijd zagen we ook Gods hand in kleinere dingen en detailles. Een vriendin bakte een huwelijkstaart van drie lagen voor ons, die door één van Marina’s tantes gedecoreerd werd. Toen we de taart gingen ophalen om naar Marina’s tante te brengen, stopten we bij een lieve vriendin die dicht bij de Heer leefde. Toen we bij haar weggingen zei ze dat de Heer haar gezegd had ons iets te geven, maar ze vond het een beetje dwaas. Haar dochter was enkele weken daarvoor getrouwd en had wat spullen bij haar gelaten. Ze gaf ons een papieren zakje en toen we dat opendeden zagen we een aantal kleine “pilaartjes” die dienden om tussen de  lagen van de taart te staan. Wij hadden daar helemaal niet aangedacht, in feite niemand had daarvan gesproken, maar de Heer had het wel in gedachten, hoe wonderlijk! We reden bij een drukkerij langs, waar we 250 servetjes hadden laten drukken voor onze receptie. Maar we hadden helemaal geen geld meer en kochten nooit iets op krediet……….! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.41

Standard

Nr.40 ended with: “We came home the end of August broke and worn out, two weeks before our wedding, while hardly anything was ready……….!”

We were convinced that it was God’s will for us to be married. The prayer which we prayed continually was, “If Thy presence go not with us, carry us not up hence.” Ex.33:15. And we meant this with all our hearts. Before the decision was made, I had spent another whole day fasting and praying in hills close to Marina’s parent’s farm. I had sought the Lord fervently and I had once again received assurance that we were indeed in the center of His will. And now we had two weeks to get everything ready. It was amazing to experience God’s provision of large and small things. When we arrived home at Marina’s parents place, there was some mail with financial gifts, one from my parents in Holland who sent money for a new suit for me. Marina had a beautiful wedding dress given to her to use. An elderly Norwegian couple, who had a farm and some cattle, offered us their hired man’s house, free of rent, if we would only feed their cattle twice a day. But we also saw God’s provisions in smaller things and details. A lady friend baked a three layer wedding cake and one of Marina’s aunts decorated it beautifully. When we went to pick up the cake to take it to Marina’s aunt, we stopped in at dear friend’s place who lived close to the Lord. When we left her, she said that she felt a bit foolish but she had something the Lord had told her to give us. Her daughter had just gotten married and left some stuff at her place. She handed us a paper bag and when we looked in it we found little pillars that support the cake layers, we hadn’t thought of those, neither had anyone else, except the Lord, amazing! Then we drove to the print shop to pick up the 250 serviettes they had printed for the reception, but we had no more money left to pay for them and we never bought on credit……….! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.40

Standard

Nr.39 eindigde met: “Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken..!

Eigenlijk kwamen we elkaar buiten tegen. Ik groette haar en zij vertelde me dat ze gehoord had dat ik trouwplannen had. Ik zei, ja en zij antwoordde, “Maar jij hebt toch de toelatingsformulieren ondertekend waarin staat dat studenten niet mogen huwen terwijl zij aan het College studeren, als ze dat toch doen, ze een jaar moeten wegblijven?” Ik keek heel verbaasd want ik kon me dat gedeelte van die formulieren niet herinneren. Ik antwoordde haar dat we dan maar een jaar moesten wegblijven omdat we overtuigd waren dat we in Gods wil handelden. Ze scheen niet blij te zijn met mijn antwoord. Ongeveer een week later ging ik naar de directeur en vroeg hem of hij ons trouwen wilde. Hij antwoordde dat het hem een groot genoegen zou zijn! Ik heb me dikwijls afgevraagd hoe het gesprek tussen hem en zijn vrouw gegaan is! We zetten een datum, 15 september.

Tussen het eind van dat schooljaar en begin juli werkte ik op een boerderij en verkocht ook Fuller Brush, huishoudartikelen van deur tot deur en ik verdiende genoeg om de zomermaanden door te komen. Ik mocht gedurende die tijd in mijn kamer op het College verblijven. Gedurende juli en augustus hebben Marina’s vader, Marina en ik en een team van jonge mensen 8 weken Vakantie Bijbelscholen gehouden in verschillende plaatsen in Saskatchewan. Lac La Ronge was het verst, meer dan 700 km ten noorden van het College. In die plaats hadden we tot 125 kinderen. Onze scholen begonnen op maandagmorgen om 9u en stopten om 16.00u, voor 5 dagen. Op vrijdagavond hielden we dan een afsluitingsprogramma waarop al de kinderen en hun ouders uitgenodigd waren en waaraan de kinderen actief deel namen door zang en voordrachtjes. Het waren echt opwindende en gezegende tijden, maar ook heel vermoeiend. ’s Zaterdags ruimden we alles op, pakten alles in en reden naar de volgende plaats om daar alles op te zetten en op maandag weer te kunnen beginnen. Eind augustus kwamen we thuis, platzak en uitgeput, twee weken voor ons huwelijk en er was nog bijna niets klaar….! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.40.

Standard

Nr.39 ended with: “But then the principal’s wife talked to me……..!”

Actually, we met each other outside, I greeted her and she started talking to me, telling me that she had heard that I had wedding plans. I said, yes, and she answered, “But you signed the application papers in which it states that students are not to marry during College attendance. If they do, they must stay out of school for one year.” I looked surprised as I did not remember that part of the application forms. I answered her that we would just have to stay out of school then for a year as we were convinced we were acting in the will of the Lord. She did not seem very pleased! About a week later I went to the principal and asked him whether he would marry us, “I would be delighted to” he answered. I have often wondered what conversation went on between him and his wife! We set the date for September 15.

Between the end of the school year and the beginning of July I worked on a farm and also sold Fuller Brush products and made enough money to get through the two summer months. I was able to stay in my room in the College. During July and August, Marina’s father, Marina herself and I, plus a team of young people held Vacation Bible Schools in 8 different towns all over Sask., as far north as Lac La Ronge, more than 700 km north of  the Bible College. In that town we had up to 125 children of all ages. Our schools would start on Monday morning 9am and stop at 4pm for 5 days, ending with a closing program on Friday night to which all the children and their parents were invited and in which the children had a large part. Those were exciting and blessed times, but also very tiring. We would pack up on Saturday, drive to the next town, set things up and start again on Monday morning. We came home the end of August broke and worn out, two weeks before our wedding, while hardly anything was ready……….! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.39

Standard

Nr.38 eindigde met: “De volgende keer over die eigenaardige en interessante dingen, wonderlijke omstandigheden, Gods knipoogjes…..!”

Goddelijke leiding. Ik word altijd een beetje nerveus als iemand zegt, “God heeft me gezegd.” Ik geloof dat het beter is te zeggen, “Ik denk dat God me gezegd heeft” want het moet getoetst worden. Ik heb al vermeld: 1. De innerlijke leiding van Gods Geest. 2. De bevestiging vanuit Gods woord, en nu, 3. Omstandigheden. Deze kunnen soms heel duidelijk zijn, God sluit een deur door bijvoorbeeld een gebrek aan financiën. Maar leiding komt dikwijls ook door kleine dingen, we noemen ze Gods knipoogjes. Bijvoorbeeld, Marina’s moeder die nog niets van ons afwist, gaf Marina een mooie deken voor Kerst, hetgeen ze altijd alleen maar gaf aan hen die gingen trouwen. En Marina’s grootmoeder, die ook van niets wist, gaf haar een handdoek, hetgeen ze gewoonlijk alleen maar gaf aan getrouwde kleinkinderen. Gods leiding wordt dikwijls ervaren in kleine dingen. Na de afsluiting van het schooljaar verloofden wij ons begin Mei. We hadden nog helemaal geen huwelijksdatum gezet, maar allerlei dingen werden ons al aangeboden, bijvoorbeeld een trouwjurk, een huwelijkstaart, een huis, gratis, zolang wij wat vee zouden voederen. Het was echt wonderlijk en bijna overweldigend. Een van de leraren echter, had een gesprek met mij en vertelde mij dat ik onverantwoord bezig was, want hoe ging ik voor mijn vrouw en eventuele kinderen zorgen, zonder werk te hebben? Marina en ik waren overeengekomen dat als de Heer ons in Zijn dienst zou roepen, Hij ook in al onze noden zou voorzien. Ik was geweldig ontmoedigd door dit gesprek en ging naar mijn kamer, viel op mijn knieën en riep tot God. De woorden flitsten door mijn hoofd, “Sta op en lees Mijn woord.” Ik greep mijn Bijbel en sloeg het open en mijn oog viel op Jesaja 51:12, “Ik, Ik ben het die u troost. Wie zijt gij dat gij bevreesd zijt voor een sterflijk mens.” Wat een passend woord van de Heer, ik had niets anders nodig. Pas op echter, ik geloof niet dat dit de normale manier is waarop God ons leidt. Maar toen kwam de vrouw van directeur van de school met mij spreken………! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.39

Standard

Nr.38 ended with: “Next time the curious and interesting things, divine circumstances, God’s winks……!”

Divine guidance. I’ve always been a bit jittery when someone says “God told me”. I think it would be better to say, “I think God told me”, as it has to be tested. I mentioned: 1. The inner guidance of the Holy Spirit. 2. The conformation of God’s word and now, 3. Circumstances. These can be very clear at times, like for example, lack of finances and thus God closing the door. But it also comes in little ways; we call them God’s winks. For example, while Marina’s mother knew nothing about us yet, she gave Marina for Christmas a quilt, which she always only gave to those who were getting married. And Marina’s grandmother gave her a towel, which she only used to give to the married ones. She didn’t know anything either. God at times leads in small details. After the close of the school year we were engaged the beginning of May. We had not set a date for a wedding at all, but offers came in, a wedding dress, a wedding cake, a house free of charge as long as we fed some cattle every day, it was rally amazing and almost overwhelming. However, one of the College teachers told me that I was doing something irresponsible. How was I going to support my wife and possible future children? Marina and I had decided that if the Lord was calling us into His service, He would also provide for us. I was very discouraged after that talk and went to my room and fell on my knees crying to God. It came as a flash to me, “Get up from you knees and read My word.” I got up and opened the Bible and it fell open to Isaiah Isaiah 51:12, “I, even I, am He who comforts you.  Who are you that you should be afraid of a man who will die….” What a fitting word from the Lord, that’s all I needed! However, be careful, this is not God’s normal way of guidance. But then the principal’s wife talked to me……..! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.38

Standard

Nr.37 eindigde met: “3. En dan waren er die eigenaardige en interessante dingen die gebeurden…………!”

Maar voordat ik daarover begin, laat me je iets vertellen over wat er zich in onze harten afspeelde en laat me je iets tonen uit onze brieven. Wij hopen en bidden dat jonge mensen dit zullen lezen en zullen beseffen hoe belangrijk het is dat God eerste plaats in hun leven heeft en in het zoeken van een levenspartner. Marina schreef mij o.a. het volgende: “Jezus is heel dicht bij mij, zo dicht zal iets anders nooit zijn, jij ook niet.” En, “Ik heb Hem zo lief, meer dan dat ik jou liefheb Richard, mijn dierbaarste op aarde.” En, “Ik ben zo blij dat onze relatie begonnen is in de Geest en voorduurt in de Geest en dat het door Gods genade altijd zo zal blijven.” En, “Christus heeft mij gezegend en mijn leven verrijkt door jou. Jouw brieven zijn zulk een zegen en brengen mij iedere keer dichter bij de Heer.” En, “Ik zie er naar uit om je te zien, degene die zoveel toegevoegd heeft aan mijn leven. Het is genade dat ons samengebracht heeft lieveling, het is volledig genade.”

Hier enkele zinnen die ik naar haar schreef, “Jij betekent veel voor mij, heel veel, maar de Heer Jezus betekent nog meer.” En, “Laten we samen de Heer Jezus nog meer zoeken en Hem eerste plaats geven.” En, “Ik verlang naar je, maar ik verlang nog meer Gods wil gedaan te zien worden in ons leven.” En, “De Heer heeft ons tot hiertoe geleid, daar is geen twijfel aan. Hoe zouden we zulke gemeenschap met Hem en met elkaar kunnen hebben moesten we buiten Zijn wil bezig zijn?”

Wij staan echt verwonderd hoe God zegent wanneer we Hem eerste plaats in ons leven geven, het is echt ongelooflijk! Zoals eerder vernoemd, Gods wil is “goed, welgevallig en volkomen”, Romeinen 12:2. Wij zijn meer dan 52 jaar zo gezegend dat we dit echt aan jullie moeten doorgeven en jullie willen aanmoedigen Hem te zoeken en Hem in alles de eerste plaats te geven. De volgende keer over die eigenaardige en interessante dingen, wonderlijke omstandigheden, Gods knipoogjes…..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.38

Standard

Nr.37 ended with: “3. And then there were some curious and interesting things happening………………!”

However, before talking about these things, let me tell you a little bit of what was going on in our hearts and show you just a little of what was in our letters. We hope and pray that some young people will read this and realize how important it is to have God first in their lives and in seeking a partner. Marina wrote me the following: “Jesus is very close to me, He is closer than anything ever will be, closer than you will ever be.” And, “I love Him so much, more than I love you Richard, my dearest on earth.” And, “I’m so glad for our relationship which began in the Spirit and is continuing in the Spirit and by God’s grace will always be that way.” And, “Christ has blessed and enriched my life through you. Your letters are such a blessing and draw me closer to the Lord every time.” And, “I look forward to seeing you, the one who has added so much to my life. It is grace that brought us together dear, it is grace all the way!”

Here are some things I wrote to her, “Let us seek Jesus more and more and give Him first place.” And, “You mean much to me, very much, but Jesus means still more!” And, “I long for you, but I long so much more to see God’s will done in our lives.” And, “The Lord has been leading us thus far; there is just no doubt about that. How could we have such fellowship with Him and each other, if we were not walking according to His will?”

We have been absolutely amazed at how God blesses when we give Him first place in our lives, it is really incredible. As mentioned previously, God’s will is good, acceptable and perfect, Romans 12:2. We have been so blessed over more than 52 years that we have to pass this on to you and encourage you to seek Him and put Him first in everything.

Next time the curious and interesting things, divine circumstances, God’s winks……! (Go to Musings)