Laten we terug gaan naar Nr.167, dat eindigde met: “In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..!: (Zie richardandmarina.net).

Ik schreef toen over de gezondheidsproblemen van onze oudste dochter Rosa. Omwille van haar zijn wij drie jaar in Canada blijven wonen, alhoewel ik veel op reis was. Sta me toe iets meer te zeggen over haar ziekte, die toen nog niet gezien werd als ziekte, maar verklaard werd iets psychologisch te zijn. Dat is nu allemaal veranderd en ik las onlangs een artikel met als opschrift, “Het word tijd voor dokters om zich te verontschuldigen tegenover hun M.E. patienten. Te lang heeft de medische wereld het Chronisch Vermoeidheid Syndroom, of M.E. verworpen als een mentale ziekte die genezen kan worden door therapie en lichamelijke oefeningen. (Zie nr.168).

M.E. is Myalgic Encephalopathy of Myalgic Encephalomyelitis, zie: http://www.thegracecharityforme.org/what.asp. Een belangrijk rapport van het prestigieuse Amerikaans Medisch Instituut concludeerde dat M.E. een “ernstige, chronische, complexe, systemische ziekte is dat de levens van patienten danig kan aantasten. M.E. is geen psychologisch probleem.” Geschat wordt dat 1 op de 300 mensen, mogelijk zelfs meer, in Groot Brittanië een vorm van CVS/M.E. hebben. Dus dienen wij te realizeren dat er mogelijk mensen in onze omgeving zijn die hier mee te kampen hebben, terwijl één van hun grootste zorgen is, dat ze niet begrepen worden. Beste vrienden, er zijn veel gekwetste mensen om ons heen, met allerlei problemen en zij hebben onze liefde en sympathie nodig.  Jezus kwam om te genezen, wij zijn hier in Zijn plaats!

Gedurende de eerste tijd dat wij terug in Canada waren in ’87, was onze eerste zorg hulp te zoeken voor Rosa. Na de zomer zijn onze twee dochters, Lily en Rini teruggegaan naar België  voor hun studies en werk en woonden ze in ons huis, en konden ze onze auto gebruiken, daar Lily haar rijbewijs had. Vanaf begin januari ’88 ben ik voor ongeveer 6 weken in België geweest om te prediken, samen te komen met de werkers en gemeenteleiders en heb ik gesproken op een conferentie in het buitenland. De Heer zegende en voorzag in al onze noden, waarover wij altijd weer verbaasd waren. Hij kende onze noden en legde het op de harten van Zijn kinderen om ons te steunen. Giften kwamen binnen van mensen die wij zelfs niet kenden, heel wonderlijk! Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.168 eindigde met: “ Hij is getrouw en zegende ons wonderlijk, ondanks de moeilijke omstandigheden. Meer hierover de volgende maal………….!” (Zie richardandmarina.net).

Zoals velen van u al zullen weten, wij ervoeren een geweldige zegen enkele dagen geleden toen de chirurg, die op 16 december Marina had geopereerd aan darmkanker, ons vertelde dat ze kankervrij was, gezien de lymphklieren niet kankerachtig waren. Dus geen chemo, en geen bestraling, alleen maar een bloedtest iedere 6 maand en een CT Scan ieder jaar. We loofden de Heer en vele anderen die voor ons gebeden hadden deden dat ook.

Maar er kwamne enkele vragen naar boven, waarom werden wij zo gezegend en anderen niet? Waarom was Marina’s kanker op tijd ontdekt, terwijl anderen in phases 2, 3 en zelfs 4 zijn? Ik ben zeker dat sommigen die dit lezen ook strijden met kanker, of familieleden en vrienden hebben met die ziekte. Zij hebben ook gebeden en er is voor hen gebeden, maar zij zijn nog steeds ziek. Ik leef echt met hen mee, mijn hart gaat naar hen uit. Betekent het dat wij beter zijn dan hen? Zeer zeker niet! Was het omdat er meer mensen voor ons gebeden hebben dan voor hen? Dat geloof ik zeker niet. Ik weet van een man voor wie letterlijk duizende mensen over de gehele wereld gebeden hebben en die toch aan kanker gestorven is. Waarom geneest de een dan wel en de ander niet? Waarom genas Jezus die ene man bij het bad van Betesda en niet al de anderen die daar lagen? Ik weet het niet, maar ik ken wel 1Kor.13:12, “Want nu zien wij nog door een wazige spiegel, in raadselen, ……… nu ken ik onvolkomen, maar dan……”

Sommigen zeggen misschien, “Ja Richard, nu zijn jullie blij, maar hoe waren jullie voordat jullie wisten dat Marina kankervrij was?” Wel, we kunnen eerlijk zeggen dat van het ogenblik dat we te horen kregen dat Marina kanker had, wij vrede in ons hart hadden, we wisten dat we in Gods hand waren. Sta me toe iets te citeren uit “Ons Dagelijks Brood”, “Toen de piloot die dat vliegtuig in 2009 veilig op de Hudson rivier in de VS heeft doen landen, gevraagd werd naar zijn leven of doods beslissing daar in de lucht, antwoordde hij, “Ik bezie het zo, voor 42 jaar heb ik kleine, regelmatige stortingen gedaan op de bank van ervaring, ontwikkeling en opleiding. Op die dag was het saldo zo toereikend dat ik een zeer grote opname kon doen.”

Zo hebben Marina en ik door de jaren heen vele kleine, regelmatige stortingen gedaan op Gods geloofsbank en toen de crisis kwam, was ons saldo zo toereikend dat wij ook een grote opname konden doen en vrede ervoeren. Bent u ook bezig kleine, regelmatige stortingen te doen op Gods geloofsbank…….? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.167 eindigde met: “ In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..! (Zie richardandmarina.net).

De laatste keer dat we in Canada waren was 1983. Nu keerden we terug voor verlof, ook wel genoemd “home assignment”, “thuisopdracht” in juli 1987. Maar deze maal was het anders omdat onze oudste dochter Rosa niet goed was. Zij was heel zwak en kon niet normaal functioneren. Toen ze in zuid Duitsland op Capernwray Bible School was, kreeg ze mononucleosis (mono). Omdat het niet op de juiste manier behandeld was geweest, werd het iets anders. Hier zijn Rosa’s eigen woorden, “Eindelijk, na acht jaar dokters te hebben bezocht in Belgie, Nederland, Duitsland en hier, werd vastgesteld dat ik M.E. ((Myalgic Encephalopathy, niet CVS. (Chronisch Vermoeidheid Syndrome). ( Maar voor sommige mensen is dat soortgelijk, extreem slopende CVS.) had. Zie, http://www.meassociation.org.uk/about/what-is-mecfs/

Allerlei mensen van alle leeftijden zijn aangedaan. Ernstige en slopende vermoeidheid, pijnlijke spieren en gewrichten, verstoorde slaaprust, maagstoringen, geheugenverlies en zwakke concentratie zijn alledaags. In vele gevallen is een virale infectie, zoals mononucleosis, de aanzet. Ook een operatie of een ongeluk kunnen het begin zijn, alhoewel sommige mensen een tragere verradelijke aanvang ervaren.

ME/CVS heeft al haar deel van controversie meegemaakt. Oorspronkelijk, en voor vele jaren, was er discussie of het wel echt een ziekte was. Alhoewel de situatie nog steeds niet perfect is, zijn vele invloedrijke organisaties (De Wereld Gezondheids Organisatie, Het departement van Sociale Veiligheid, het Departement van Gezondheid, het Koninklijke College van Geneesheren, Psychiaters en Artsen) het er nu over eens dat het wel degelijk een rieële ziekte is.

Ongeveer 30 jaar geleden was nog niet bij Rosa vastgesteld dat zij M.E. had en er was heel wat verwarring over wat haar nu eigenlijk scheelde. Het was een heel moeilijke tijd, terwijl wij hulp zochten, door zelfs naar een christelijke psychiater in de VS te gaan, die ons niet helpen kon. Ik bezocht ook een dokter in de omgeving van London, On. die zelf ook M.E. had maar die ons ook niet kon helpen. En dus huurden wij een appartement in Elmira en bleven wij bij Rosa, omdat wij het niet juist vonden haar in deze toestand alleen te laten. Maar het was moeilijk niet in België te kunnen zijn waar de Heer ons geroepen had te werken en dus bleven we bidden en Zijn wil zoeken.

Tegelijkertijd gaf de Heer allerlei mogelijkheden om Hem te dienen, zelfs in het starten van een nieuwe gemeente hier in Canada. Hij is getrouw en zegende ons wonderlijk, ondanks de moeilijke omstandigheden. Meer hierover de volgende maal……………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Door Marina’s kanker operatie, het trage herstel en de extra zorg die daar bij komt, plus mijn eigen oververmoeidheid, gaat dit een kortere editie zijn. Hopende dat jullie dit begrijpen.

We gaan nu verder met waar we gebleven waren in nr.162, waar ik sprak over de verschillende werkers die aan ons toegevoegd werden door de Heer. Ik zal daar later nog meer over zeggen, omdat er nog werkers bijkwamen en er ook enkele veranderingen waren.

De oorspronkelijke bedoeling echter van “Overpeinzingen” was niet zozeer een verhaal te schrijven over het werk, maar over ons persoonlijke leven, waar het werk natuurlijk deel van uit maakt. Het is “ons” verhaal, ons getuigenis over hoe wij de echtheid van God ervaren hebben, Zijn tegenwoordigheid, Zijn leiding, Zijn voorzieningen, Zijn bescherming, Zijn trouw en Zijn zegen.

Maar ik ga iets sneller moeten gaan anders raken we nooit aan het eind van het verhaal. In 1983 waren we in Canada geweest om familie, vrienden, onze thuisgemeente en andere gemeenten te bezoeken. Het was altijd zo bemoedigend deze vrienden te ontmoeten en ons samen te verheugen over what de Heer aan het doen was door hun gebed en steun. Maar nu in ’84 zijn we terug in de strijd in Belgie en er gebeurde van alles gedurende de volgende 3 tot 4 jaar. Er was veel te doen, evangelistie, opleiding van oudsten en leraars, enz. De gemeenten groeiden, wat een vreugde was, maar het ging niet altijd zonder pijn, zoals met alle groei.

Onze kinderen groeiden ook. Rosa, de oudste was naar Capernwray Bible School geweest, in Duitsland en Engeland. In ’84 bezocht onze tweede dochter, Lily de school in Duitsland, en in ’85 ging Rini naar de school in Duitsland en Engeland. Het was nogal kostelijk, maar wij vonden dat het de moeite waard was onze kinderen een goede basis te geven voordat ze de wereld introkken.

In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Our Jan.1 edition ended with, “Next week we’ll go back to where we left off, 1983………!”

No, we won’t go back to 1983 yet, as I have something to share that connects with last week. I quoted the apostle Paul when he said, “……one thing I do, forgetting those things which are behind and reaching forward to those things which are ahead.” In other words, forgetting the past and reaching out to the future. And what a “past” Paul had! Just imagine, he had persecuted Christians, had put them in prison and even had some murdered! Can you imagine the guilt he must have had? After his conversion he may have even met up with the children of some of these, whose lives may have been ruined, how did that make him feel? But he knew he could not undo what he had done, he could not change the past, and so, instead of wallowing in regret and thus ruining his life, he accepted God’s forgiveness and pressed on, and what a difference he made all over the world!

I sort of know how Paul must have felt. I have also made serious mistakes in the past, and I have some real regrets, but I also know I cannot turn the clock back or undo what I have done wrong. And the enemy of my soul is very clever and very persistent in bringing up the past and continually accusing me of my failures. And that can at times really paralyze me. I would think that some of my readers, or maybe even many of you also sit with guilt and regret as to the past. And you also know about those accusations of the enemy. And at times you just wished you could turn the clock back and undo what you have said or done, but that is not possible.

So what to do? First we need to confess to God what we have done wrong, and then accept His forgiveness. Secondly, we need to confess to the person or persons we have wronged. And thirdly we need to deal with the past once for all, as God did with our sins on the cross, where they were dealt with once for all and He remembers them no more, EVER! Let us not wallow in regret, it doesn’t change anything, except it will seriously hurt ourselves. Do what the apostle said, forget what’s behind and move forward.

What a tremendous way to begin a new year. The past is done, guilt is dealt with and now we move forward for God and our fellow human beings. Let’s seek to change the world as Paul, the murderer did. (Go to Musings).