Nr.174 eindigde met: “Op Paaszondag, 26 maart, 1989 hielden we onze eerste zondagsdienst in de sportzaal van de lagere school in Alma, een nieuwe gemeente was opgestart, Jezus moet zich verheugd hebben………………….!” (Zie richardandmarina.net).

Tot eind juni bleef de gemeente samenkomen in de school, maar omdat die niet gebruikt kon worden gedurende de zomermaanden, kwamen we overeen met de Presberiaanse Kerk om hun gebouw te huren, en dit gedurende 7 1/2 jaar. Maar toen de school bijgebouwd had, ging de gemeente terug daar samenkomen voor 3 1/2 jaar. In November van ’92 werd een stuk grond aangekocht, en om een lang verhaal kort te houden, op 10 september 2000 werd de eerste dienst gehouden in het nieuwe gebouw. Iedere keer als ik nu door Alma voorbij dat gebouw rij, dank ik de Heer voor wat Hij gedaan heeft. Er komen nu zo’n 150 tot 200 mensen naar deze kerk. Natuurlijk waren wij daar alleen maar de eerste twee jaar. Gedurende de zomer van ’89 hielden we een bijbelclub buiten op het gazon van een boerderij. Marina met de hulp van anderen leidde dit en het was geweldig. We hadden een fantastische afsluiting waar veel ouders en anderen naar toe kwamen.

Gedurende ons verblijf in Canada waren we niet inactief, we hielpen met de nieuwe gemeente en daarnaast sprak ik op een aantal conferenties in Canada en de VS, alsook in vele gemeenten. Ik ging ook nog tweemaal voor ongeveer twee maanden naar België and andere Europese landen om op conferenties te spreken.

Terugkomend in Canada was zo anders als vorige malen wanneer wij op “verlof” kwamen en dan bij onze vrienden Len en Vi Bearinger verbleven op de boerderij, waar onze kinderen veel plezier hadden met de kleine zwart witte biggetjes en wij allemaal genoten van aardbeien, perziken met room en zoete mais. Nadat de Bearinger’s naar Elmira verhuisd waren, verbleven wij daar bij hen. We dankten de Heer voor hun gastvrijheid.

Maar nu kwam ik terug naar ons eigen appartement waar Marina en Rosa op mij zaten te wachten. Rosa’s lichamelijke conditie was aan het verslechteren en we konden maar niet de juiste hulp voor haar vinden. Het was heel moeilijk en frustrerend. Toen ik nog alleen in België  was belde ik Marina op een bepaald ogenblik en zij begon te huilen en zei, “Waarom moeten wij zendelingen zijn?” Het brak bijna mijn hart. Toen ik eenmaal terug was in Elmira, werd ik zo wanhopig, dat ik een briefje schreef en naar één van de oudsten bracht, waarin stond dat ik ging stoppen met zendeling te zijn en hier in Canada werk ging zoeken om bij Rosa te kunnen blijven………………….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.173 eindigde met: “Tegen eind 1988 en begin ’89 hielden we samenkomsten in een zaal in Alma en gaf ik studies over gemeentebeginselen en praktijken, en daar werd dan samen over gediscussïeerd. Het was een opwindende tijd, waartoe zou dit leiden en was dit echt van de Heer…………….?” (Zie richardandmarina.net).

U vraagt zich misschien af hoe het kwam dat ik zo bezeten scheen te zijn nieuwe gemeenten te stichten? Niet moeilijk, Jezus had gezegd, “Ik zal mijn gemeente stichten” en met Pinksteren kwam de Heilige Geest om juist dat te doen. En wanneer we verder lezen in Handelingen zien we hoe er overal in de toen bekende wereld gemeenten gesticht werden. Wat is het belang van de gemeente? 1. Het is Gods woonplaats op aarde, Ef.2:22. 2. Het is Gods huis en opleidingsbasis voor de gelovige, Ef.2:19; Ef.4:11-16, en 3. Het is Gods getuigenis op aarde, 1Tim.3:14-15. Of zoals Dr. Jay Kesler het zo duidelijk gezegd heeft:

1. De gemeente is het enige instituut dat handelt met ultimatieve zaken zoals, dood, oordeel, relaties, doeleinden, blijvende prioriteiten, zin van het leven, identiteit, hemel en hel.
2. De gemeente voorziet in een perspectief dat waardigheid geeft aan de mensheid. In een tijd waarin de mens gezien wordt als een machine, een nummer, een iets uit het niets gekomen.
3. De gemeente heeft een moreel en ethisch kompas midden in de betrekkelijkheid. Als een moeras van donker, slijmerige water; zo heeft onze maatschappij absolute waarden weerstaan, ja zelfs totaal verworpen. Maar zo niet de gemeente, zij staat nog steeds op de tijdloze en onveranderde rots der heilige Schrift.
4. De gemeente is de enigste plaats waar men ware gemeenschap, genezing, medelijden en liefde vindt. Hier geven mensen werkelijk om elkaar en dat niet omwille van positie of geld, maar omdat Gods Geest aan het werk is levens met elkaar in het lichaam te verbinden.
5. De gemeente heeft zoals geen ander, motivatie gegeven voor de meest blijvende, onzelfzuchtige, essentiële en moedige bedieningen op aarde. Scholen, klinieken, opvangtehuizen, melaatsentehuizen, afkickcentra, gevangenisbezoeken, allerlei missies, enz. enz.

Stephen Olford, een beroemde Engels/Amerikaanse prediker zei: “Het evangelie is het krachtigste middel om de samenleving te veranderen.” En de gemeente is de drager van dat evangelie.

Bill Hybels heeft gezegd: “De plaatselijke gemeente is de hoop van de wereld en haar toekomst ligt in de handen van haar leiders.” En ook, “Sterke, groeiende gemeenschappen kunnen de loop van de geschiedenis veranderen.” En dat is al gebeurd en het neemt nog steeds plaats over de gehele wereld, geloofd zij de Heer. Wordt u niet opgewonden als u dit leest? Iedere christen dient actief te zijn in een plaatselijke gemeente.

Het werk in Alma bleef groeien. We hielden bijbelstudies aan huis, waar ik de volwassenen onderwees en Marina de kinderen in een andere kamer. Op Paaszondag, 26 maart, 1989 hielden we onze eerste zondagsdienst in de sportzaal van de lagere school in Alma, een nieuwe gemeente was opgestart, Jezus moet zich verheugd hebben………………………….! (Go to Overpeinzingen).

Nr.172 eindigde met: ” De Schrift vernoemt ongeveer 25 verschillende gaven van de Heilige Geest, kent u de uwe en gebruikt u die ook? Waar leeft u voor en wat doet u hier eigenlijk……..? (Zie richardandmarina.net).

“En Hij zeide tot hen, laten wij elders heengaan, naar de naburige plaatsen, opdat Ik ook daar predike; want daartoe ben ik uitgegaan (gekomen).” Marcus 1:38. Jezus wist waarom Hij hier was, Hij wist waarom Hij gekomen was. Hoe staat het met u? Weet u waarom u hier bent en wat Gods doel met u is? “Laten we elders heengaan, naar de naburige plaatsen” zei Hij. In Matt.9:35 lezen we, “En Jezus ging ALLE steden en dorpen langs” en leerde en verkondigde en genas. Wauw! Wat een geweldige zendeling was Hij. Toen wij naar België gingen was het ons verlangen een gemeente te stichten in iedere stad en ieder dorp. Ik heb nog steeds dat verlangen en o, wat zou ik graag terug zijn in België om in steden en dorpen te prediken. Maar dat is niet mogelijk en we moeten het nu overlaten aan anderen. En zij doen het ook! Wij hebben gehoord dat er meer mensen de Heer hebben leren kennen, gedoopt en aan de gemeenten in België toegevoegd zijn. Er zijn nieuwe werkers bijgekomen en nieuwe gemeenten gesticht, prijs de Heer. Het toont dat het niet ons werk was of is, maar Zijn werk, en dat het kan doorgaan ook zonder ons. Geloofd zij de Heer!

Ook al was ik blij met het mogen prediken en bijbelstudies houden in gemeenten in verschillende plaatsen, onze harten gingen uit naar gemeentestichting omdat we geloofden dat de Heer ons daartoe geroepen had. En ik was toen, en ben nog steeds, rotsvast overtuigd dat gemeentestichting de beste en snelste manier is om de wereld te bereiken met het evangelie, en daarom was het ook een vreugde al bestaande gemeenten te mogen helpen groeien. De voltijdse werker van de Woodside Bible Chapel hier in Elmira ging weg en ik mocht de oudsten bijstaan met huisbezoeken en prediken. Maar wat van een nieuwe gemeente? Het was mijn aanhoudend gebed. Ik sprak met één van de oudsten van onze thuisgemeente, een geliefde broeder, Abner Frey, die nu, na zijn strijd met kanker, bij de Heer is, en hij had visie voor wat er op mijn hart lag. We spraken met elkaar en baden samen en ik begon mensen in de omgeving van Alma, niet zo ver van Elmira, te bezoeken. Na enige tijd waren er een aantal mensen geïnteresseerd in het opstarten van een nieuwe gemeente. Tegen eind van 1988 en begin ’89 hielden we samenkomsten in een zaal in Alma en gaf ik studies over gemeentebeginselen en praktijken, en daar werd dan samen over gediscussïeerd. Het was een opwindende tijd, waartoe zou dit leiden en was dit echt van de Heer…………….?

Computer gecrasht door virus, heel vervelend. Volgende week vervolg van ons verhaal.

Nr.170 eindigde met: ” Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Zie richardandmarina.net).

Er was een bruiloft op komst. Ja, onze tweede dochter Lily ging op 6 augustus 1988 trouwen met Bart Vanhyfte, een fijne Belgische jongeman. En zo vlogen Marina, Rosa en ik naar België om die bruiloft voor te bereiden, maar ook om alles uit het huis in Lovendegem waar we zo’n 12 jaar hadden gewoond, en waar Lily en Rini de laatste 1 1/2 jaar hadden verbleven, te verhuizen naar de zolder van het gebouw van de christengemeente in Eeklo. Omdat Lily ging trouwen en Rini in een studentenhuis in Gent niet ver van waar Bart en Lily een huis gehuurd hadden, ging wonen en wij teruggingen naar Canada, hadden we dat huis niet meer nodig. Een deel van deze verhuis gebeurde voor de trouw en een deel daarna. Rini was een geweldige hulp, daar zij weet hoe dingen in te pakken. We staan altijd weer verbaasd hoeveel zij in een koffer of rugzak weet te krijgen.

De bruiloft vond plaats op één van de warmste dagen die zomer in België in een zaal boven een restaurant. Er waren veel mensen aanwezig, waaronder ook familieleden van mij uit Nederland. In België huwen mensen voor de wet in het stadhuis, waarna er een kerkdienst volgt. Sommigen trouwen voor de wet op vrijdag en in de kerk op zaterdag, waarna het feest volgt. We hadden een fantastische dienst en ervoeren echt de aanwezigheid en zegen van de Heer, we waren heel dankbaar. Na de dienst was er een receptie. Bart en Lily gingen op huwelijksreis en na hun terugkeer vertrokken Marina en Rosa terug naar Canada. Ik bleef om Rini te helpen met het gereedmaken van haar kamer in het studentenhuis en zij hielp mij om de laatste dingen van ons huis naar Eeklo te brengen, waarna ik terugvloog naar Canada. Het uiteengaan was moeilijk voor ons allen.

Het was begin september toen ik België verliet met een bezwaard hart, mij afvragende wanneer we hier terug zouden komen, en, of we wel zouden terugkeren. In Canada op een appartement wonen met een lieve dochter die een onbekende ziekte had, waarvoor er geen hulp scheen te zijn, wandelde ik vele avonden de straten van Elmira, tot God roepende voor hulp en voor Zijn wil voor ons. Was dit het werk van de vijand die ons uit België wilde houden? De apostel Paulus schreef aan de Thessalonicenzen dat hij dikwijls bij hen had willen komen, maar “verhinderd werd door de Satan” en God stond dit toe. Het was heel moeilijk, voor Marina en mij, maar vooral ook voor Rosa. Maar God………! (Ga naar richardandmarina.net).