Nr.91 eindigde met: ““Ik ben het volledig met jullie eens; wat we nodig hebben is een totale omwenteling en de omverwerping van de bestaande regering en de oprichting van een nieuwe. Er is maar één ding waarin we verschillen…..!” (Zie richardandmarina.net).

Ik zag velen zich nieuwsgierig afvragen wat er nu ging komen. Ik herhaalde, “Ik ben het met jullie eens, we hebben een totale ommekeer nodig en de omverwerping van de bestaande regering en de oprichting van een nieuwe. Het enige waarin wij verschillen is waar dit moet plaats vinden, jullie zeggen in de hoofdstad, Brussel, terwijl ik, op mijn borst wijzende, zeg, hier in ons hart. Hier moet er een totale omwenteling komen en de omverwerping van de bestaande “Ik” regering en de oprichting van de regering van Jezus Christus. Dat zal ons en de wereld veranderen. Toen de mens oorspronkelijk geschapen werd onder Gods regering, rebelleerde hij en verwierp God, terwijl hij zijn eigen regering oprichtte. Het eigen “Ik” werd en is nog steeds de heerser. En er zijn zoveel “Ikken” in de wereld die allemaal nummer één willen zijn. Dat is wat er mis is met deze wereld en de enige manier om dat te veranderen is door terug te keren naar God en Hem te erkennen als Koning. De rebellie van de mens heeft hem van God gescheiden, die de Bron van al het goede is.

God zij dank, Hij heeft zich niet van ons afgekeerd, maar is ons blijven liefhebben en heeft Zijn Zoon gezonden om te boeten voor onze zonden en de scheidingsmuur te verwijderen.” Ik citeerde Johannes 3:16 dat niemand van hen al ooit gehoord had, “De Bijbel zegt dat God de wereld zo liefhad dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven heeft.” Ik gaf wat uitleg, maar wist toen niet dat Marianne op dat zelfde ogenblik, bij het horen van die woorden, Jezus aanvaardde in haar hart. “Hij gaf mij een nieuw hart en een vernieuwd denken” vertelde ze me later. Ik moest denken aan Handelingen 10, toen Petrus Jezus predikte en zijn hoorders Jezus aannamen. Wat mooi om dit herhaald te zien! En hoe staat het met u, heeft er al een revolutie in uw hart plaats gevonden? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.89 eindigde met: “Een collega van Mieke sprak met haar over zijn vrouw die het heel moeilijk had en met gedachten van zelfdoding rondliep. Op een dag, terwijl hij op zijn werk was liep zij, na een briefje voor haar man achtergelaten te hebben, naar het kanaal………!” (Zie richardandmarina.net).

Marianne (niet echte naam) liep langzaam terwijl allerlei gedachten en herinneringen door haar hoofd vlogen. De dood van haar vader toen zij 9 jaar was, haar moeder die vijf kinderen alleen trachtte groot te brengen en die toen hertrouwde. De pijnlijke relatie met haar stiefvader, de verschrikkelijke periodes van depressie, als jonge onderwijzeres een klas van 30 geestelijk gehandicapte kinderen van 6 tot 12 jaar te moeten in toom houden, haar prille huwelijk, en vele dingen die mis liepen, een ernstige zenuwinzinking, het was allemaal teveel geworden, waarom doorgaan, het leven was de moeite niet waard, ze had geen energie meer, haar leven was een puinhoop, er was alleen nog maar wanhoop! Haar enige gedachte was, hoe kan ik hier een eind aan maken?

Bij het kanaal waaide er een stukje krant op de grond dat ze opraapte. Toevallig (?) stond er een vraag op: “Is er leven na de dood?” Ineens kreeg ze grote angst om te sterven. Kwam het door haar katholieke opvoeding of door haar eigen godsdienstlessen aan haar leerlingen over het bestaan van God, het doet er niet toe, het weerhield haar van in het water te springen. Hoelang ze daar bij het kanaal gezeten heeft kan ze zich niet herinneren, maar ze stond op en begon terug naar huis te gaan, terwijl ze halfweg haar man tegenkwam die haar zelfmoord briefje gevonden had en haar nu kwam zoeken. Die nacht werd ze overweldigd door angst en riep tot God. De volgende morgen stonden er twee Jehova Getuigen aan de deur, die voor nog meer verwarring zorgden. Ze besloot om met haar man mee te gaan naar een samenkomst waar een film gedraaid ging worden en iemand over de Bijbel zou spreken. De film ging over een piloot die met zijn vliegtuigje neerstortte omdat hij op zijn gevoel afging in plaats van de instrumenten, wat een les! Toen stond er iemand van voren die begon te spreken over revolutie. Haar man fluisterde, “Hier zitten we niet goed, die kerel is een communist……!” (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.90 eindigde met: “Toen stond er iemand van voren die begon te spreken over revolutie. Haar man fluisterde, “Hier zitten we niet goed, die kerel is een communist……!” (Zie richardandmarina.net).

Marianne keek haar man, die haar door al de moeilijkheden heen trouw gebleven was, aan en zei, “Ik zou toch graag willen horen wat hij te zeggen heeft.” Hij stemde daar mee in en ze bleven. De spreker zei dat hij eerst nog even wilde terugkomen op de film die we juist gezien hadden. Hij vertelde dat één van de belangrijkste dingen die een piloot moet leren is “blind vliegen”, wat inhoudt dat hij niet op zijn gevoel mag afgaan maar op het instrumentenbord voor hem. Als piloten in de mist of wolken vliegen verliezen ze na enige tijd volledig het gevoel van hoe ze vliegen. De ene piloot zal zeggen dat ze aan het stijgen zijn, terwijl de andere precies het tegenovergestelde zal beweren. De spreker vergeleek dit met ons mensen die in zekere zin ook in de mist vliegen en het gevoel van richting kwijt zijn. De ene mens zegt dat er een God is, terwijl een ander dat tegenspreekt. De een zal zeggen dat er leven na de dood is, terwijl een ander zal beweren dat de dood het eind is. Naar wie moeten we luisteren, er zijn zoveel verschillende meningen? Maar God heeft ons een instrumentenbord, de Bijbel, gegeven en daar moeten we op afgaan.

Toen schakelde de spreker, ik Richard, over op het onderwerp revolutie. Ik wist dat er verschillende jonge mensen met communistische ideeën aanwezig waren. Ik zei tegen hen dat ik over een woord wilde spreken dat voor hen misschien wel het belangrijkste woord in het woordenboek was, namelijk “Revolutie.” Er werd heftig ja geknikt. Ik zei dat ik het woord had opgezocht en twee heel goede definities had gevonden. De eerste was, “Revolutie, een totale omwenteling.” Opnieuw hevig geknik. Het tweede, “Revolutie is de omverwerping van de bestaande regering en de oprichting van een nieuwe.” Ik kon merken dat velen dit echt toejuichten en vervolgde met, “Ik ben het volledig met jullie eens; wat we nodig hebben is een totale omwenteling en de omverwerping van de bestaande regering en de oprichting van een nieuwe. Er is maar één ding waarin we verschillen………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.88 eindigde met: “De volgende avond ging ik terug om hen een Bijbel te brengen, gezien ze er geen hadden. Ik belde aan en de vrouw verscheen aan de deur met een grote glimlach op haar gezicht…..!” (Zie richardandmarina.net).

Ik keek Mieke (niet echte naam) aan en vroeg, “Hoe is het met u?” “Heel goed” antwoordde zij, “gisteravond nadat u vertrokken was hebben mijn man en ik nog zitten praten to 2 uur en hebben toen samen gebeden en Jezus aangenomen.” “Geweldig”, antwoordde ik, “en hoe is het gegaan vandaag?” “O, zeer goed, maar weet ge Richard, bij ons op het werk vloeken ze toch!” Toen was het mijn beurt om te glimlachen en zei, “Wel, dat is toch iets, dat ze daar juist vandaag mee begonnen zijn?” Zij keek mij met grote ogen aan en begon te lachen. Ik legde haar uit dat ze dit altijd al gedaan hadden, maar dat ze het nooit gehoord had. Nu dat de Heilige Geest in haar was komen wonen, waren haar geestelijke oren geopend. Ik vertelde haar ook dat er nog meer verassingen zouden komen. Omdat zij in een andere plaats woonden, begon ik enige tijd later met een Bijbelstudie bij hen thuis. Haar zuster en echtgenoot werden geïnteresseerd en begonnen te komen. Zij op hun beurt spraken met een bevriend echtpaar dat toen ook naar de studie kwam.

Ik had in Beerse een zaal gehuurd en hield er twee evangelisatieavonden. We toonden een Moody Science film, waarna ik predikte. Een jonge man, Jef ( niet echte naam) was aanwezig en begon daarna de Bijbelstudies bij André bij te wonen. Hij bracht zijn vriendin mee en wat later nog een vriend. Ondertussen had de man van Mieke met zijn broer in Oost België, in de provincie Limburg, gesproken en werd ik bij hen thuis uitgenodigd. Ik kom hier de volgende maal op terug, maar je kunt zien dat de “bal echt begon te rollen.” Het was geweldig deze geïnteresseerde en nieuwsgierige mensen te ontmoeten. God was aan het werk! Een collega van Mieke sprak met haar over zijn vrouw die het heel moeilijk had en met gedachten van zelfdoding rondliep. Op een dag, terwijl hij op zijn werk was liep zij, na een briefje voor haar man achtergelaten te hebben, naar het kanaal………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.87 eindigde met: “Heel wonderlijk, die vaak miraculeuze voorzieningen van de Heer. God is echt! Halleluja.” (Zie richardandmarina.net).

Vorige week schreef ik dat ik de zaken aan het vooruitlopen was en dat we nu in 1974 beland waren, maar we moeten toch nog even terug naar de herfst van 1973. De Antwerpse gemeente was nu 1½ jaar oud en groeide heel goed. Mijn medewerker en ik hielden allebei Bijbelstudies en mensen kwamen tot de Heer, lieten zich dopen en begonnen deel uit te maken van de gemeente, het was echt wonderlijk mooi. Ik was begonnen met een Bijbelstudie in Beerse, een plaats zo’n 35 km ten oosten van Antwerpen. Een echtpaar had aangeboden hun huis open te stellen voor dit. De man, André ( niet zijn echte naam) getuigde tegen zijn werkgever, die samen met zijn vrouw de studies begonnen te volgen. André en zijn vrouw spraken met een jonge vrouw op de trein en zij begon ook te komen. Zij sprak op haar beurt weer met vrienden, een jong echtpaar, over dit “nieuwe geloof” zoals sommigen het noemden.

Ik bezocht hen bij hen thuis op een maandagavond, terwijl er Jehova Getuigen bij hen waren. Ik heb dikwijls met J.G. gesproken, altijd met de afspraak om maar over twee zaken te discussiëren, één, dat Jezus werkelijk God was en is, en twee, wat men moet doen om eeuwig leven te ontvangen. Zo ook die avond, zij toonden een aantal teksten die spraken over Jezus’ menselijkheid, waarna ik hen een heel aantal teksten toonde die Zijn goddelijkheid bewezen. De twee belangrijkste waren Jesaja 44:6, waar God zegt dat Hij de Eerste en de Laatste is, terwijl Openbaringen aantoont dat Jezus de Eerste en Laatste is. Zij wisten niet wat daar mee aan te vangen. Ook zegt God in Jesaja 44:8 dat Hij de Rots is en geen andere kent. Maar het N.T. zegt dat Jezus de Rots is, en als er maar één Rots is,…….?! Na enige discussie vertrokken zij tamelijk van streek. Ik bleef nog en legde de blijde boodschap aan dit koppel uit en ging toen naar huis. De volgende avond ging ik terug om hen een Bijbel te brengen, gezien ze er geen hadden. Ik belde aan en de vrouw verscheen aan de deur met een grote glimlach op haar gezicht…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.86 eindigde met: “Maar de Bijbel zegt dat deze wereld Satans gebied is dat hij het werk van God op allerlei manieren tegenwerkt, en wij ervoeren dat ook, maar we hadden het nooit uit deze hoek verwacht…….!”

O nee, ik ben de zaken aan het vooruitlopen. De bovenvernoemde problemen kwamen later. In “Ons Verhaal” zijn we nu in 1974 beland, terwijl het nu 2014 is. Daarom eerst dit, ik hoop dat jullie begrijpen dat het niet zo eenvoudig is alles van de laatste 40 jaar te herinneren. Overweeg eens dat er 24 gemeenten ontstaan zijn en dat we begonnen zijn met zomerkampen voor kinderen en jeugd en dat ik op minstens 40 conferenties gesproken heb in 15 Europese landen, en dat we minstens 10 maal terug gegaan zijn naar Canada voor periodes van 2 to 8 maanden, eenmaal voor 2½ jaar, terwijl we meehielpen een nieuwe gemeente daar op te starten, en ik in vele kerken en op conferenties in Canada en de VS gesproken heb, en dat ik twee hartinfarcten en een rugoperatie gehad heb, plus burn-out, en dat Marina bijna overleden is maar op het laatste ogenblik een pacemaker haar gered heeft. En niet te vergeten, dat we in België 5 maal verhuisd zijn, en dat we ieder huis behalve het laatste hebben moeten opknappen, wat van 1 tot 4 maanden tijd gekost heeft, plus het vele werk aan gebouwen om hen klaar te maken tot gemeentegebouwen. Dus trachten we ons nu alles goed te herinneren, met behulp van anderen die ons data en verhalen doorgeven. Moesten sommigen van jullie mee willen helpen, dan zou dat geweldig gewaardeerd worden!

Nog één zaak wil ik hier vernoemen en dat is Gods liefdevolle zorg voor ons al die jaren. Bijvoorbeeld, het was heel wonderlijk te ervaren dat wanneer de waarde van de dollar zakte, onze steun vermeerderde en omgekeerd, zonder dat onze supporters in Canada daar iets van wisten. Toen we eerst in België begonnen hadden we niet zoveel steun, maar omdat de koers van de dollar zo hoog was, hadden we voldoende. Voordat we België verlieten hadden we heel wat meer steun, maar omdat de koers van de dollar geweldig gezakt was, van 70 Franc naar 24, hadden we ongeveer hetzelfde als in het begin. Heel wonderlijk, die vaak miraculeuze voorzieningen van de Heer. God is echt! Hallelujah. (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.85 eindigde met: “Toen ging er een deur open om een tweede werk te beginnen in Beerse, een plaats ten oosten van Antwerpen….….!” (Zie richardandmarina.net)

We hadden een groep jonge mensen uit Nederland bij ons voor een week van Bijbel studie, gebed en evangelisatie. De meisjes gebruikten twee slaapkamers op de derde verdieping van ons huis, terwijl de jongens in ons gemeentegebouw sliepen. Na Marina’s inzinking kwam haar jongere zuster uit Canada voor ongeveer 6 maanden en was een geweldige hulp. Verschillende malen gingen we met het team naar Beerse en evangeliseerden daar van deur tot deur. Christenen in Antwerpen hadden ook connecties in Beerse en Operatie Mobilisatie had daar een actie gehouden en gaf ons de naam van een echtpaar. Deze mensen waren bereid hun huis open te stellen voor een wekelijkse Bijbelstudie en zo was de eerste stap genomen. Ik begon iedere week naar Beerse te gaan voor de studie en het bezoeken van mensen.

Ondertussen groeide het werk in Antwerpen. We hadden een tamelijk grote zondagsschool en zelfs Marina’s zuster die de taal niet sprak hielp mee, als ook onze oudste dochter Rosa die 9 jaar was. In het oude gebouw dat we opgeknapt hadden om als kerkgebouw te dienen, en dat was een heel karwei geweest, kwamen de kleuters samen in een kleine keuken. Er moeten er ongeveer 24 geweest zijn die nogal opeengepakt zaten. Een kleine 3 jarige jongen die heel trots was op zijn vaders grote Bijbel, nam het mee naar de droogkuis zaak waar zijn moeder werkte en toonde het aan de mensen, terwijl hij hen vertelde, “Pappa’s Bijbel zegt, God zorgt voor jou”, een vers dat hij in zondagsschool geleerd had. We hadden ook de vreugde een prostituee tot de Heer te zien komen, waarna ze stopte met haar activiteiten. Mensen die nog nooit betrokken zijn geweest bij de stichting van een nieuwe gemeente, vooral dan met pasbekeerden, hebben geen idee hoe vreugdevol en opwindend dit is!

Maar de Bijbel zegt dat deze wereld Satans gebied is dat hij het werk van God op allerlei manieren tegenwerkt, en wij ervoeren dat ook, maar we hadden het nooit uit deze hoek verwacht…….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.84 eindigde met: “Zo hoorde ik haar op een dag tegen een buurvrouw zeggen dat ze een kindje aan het krijgen was en dat het uit haar neus kwam……..! 🙂 Meer hierover de volgende keer.” (Zie richardandmarina.net).

Marina had een aantal interessante ervaringen, vooral met het leren van de taal. Zij had veel geleerd gedurende de 6 maanden die wij in Nederland doorbrachten. Maar toen we eenmaal in België waren, moest ze in zekere zin opnieuw beginnen, omdat er daar veel dialecten gesproken worden en het accent anders is. Daarbij kwam dat al is het Vlaams Nederlands, er worden nogal wat Franse woorden en uitdrukkingen gebruikt, doordat een deel van België Frans sprekend is. Ze had moeilijkheden met sommige Nederlandse woorden die op elkaar lijken maar toch een andere betekenis hebben. Er waren bijvoorbeeld de woorden “vallen” en “valling”, volgens Van Dale een Zuid-Nederlands woord voor een “verkoudheid.” Dan is er “gevallen”, te “vallen”, “bevalling” en andere.

Op een dag was ik in de keuken en ging de deurbel. Marina was dichterbij in de woonkamer en ging naar de deur. Ze had op dat ogenblik een geweldige verkoudheid, een “valling”, met rode ogen en een vreselijke loopneus. Ze deed de deur open en daar stond een buurvrouw die haar aankeek en vroeg, “Wat scheelt er met u?” Marina antwoordde, “Ik heb me toch een bevalling, het komt er aan mijn neus uit.” Ik hoorde dit en dacht dat ik doodging van het lachen….!” 🙂 Er zijn zo gelijkaardige incidenten geweest die het leven interessant maken, maar soms ook gênant kunnen zijn.

We bleven doorgaan met evangelisatiewerk en Bijbelstudies aan huis terwijl er steeds meer mensen echte wedergeboren christenen werden. De kleine gemeente bleef groeien, het was heel wonderlijk en ook opwindend God te zien werken in de harten en levens van mensen. Natuurlijk waren er ook problemen, gebroken huwelijken en gezinnen, geruïneerde levens enz. In sommige gevallen gebeurden er echt wonderen doordat mensen zich aan de Heer overgaven en Hem gehoorzaam werden. Maar we konden niet iedereen helpen, en dit was dikwijls hartverscheurend en zorgde voor slapeloze nachten. Toen ging er een deur open om een tweede werk te beginnen in Beerse, een plaats ten oosten van Antwerpen….….! (Ga naar Overpeinzingen)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.84

Nr.83 eindigde met: “Zij brachten mij onder narcose, zetten de schouder terug in de kom en zeiden dat ik een nacht in het ziekenhuis moest blijven, Maar er was nergens een bed vrij behalve één, in het moederhuis…………!” (Zie richardandmarina.net).

Daar lag ik dan, in het enige vrije bed in het hele ziekenhuis, in het moederhuis (NL kraamafdeling). Velen van jullie zijn daar ook geweest, toen jullie geboren werden, maar ik niet, mijn geboorte vond plaats in het huis van mijn grootouders. Het was voor mij dus een hele ervaring, maar ook voor de nonnen die het fantastisch vonden. Ik sliep tamelijk goed en na het ontbijt de volgende morgen, hielpen ze mij met het wassen en zetten me toen tamelijk recht op in bed. Toen kwamen er twee van hen binnen, de één met een baby’tje van een moeder in de kamer naast de mijne, die het met alle plezier even “uitleende”, en legde het in mijn armen, waarna de andere een foto nam. En daar zat ik dan, met een grijns op mijn gezicht, terwijl de nonnen zich bijna doodlachten en daarna de baby terugbrachten naar zijn moeder, terwijl ik even later bijna de hele afdeling hoorde schaterlachen. 🙂

Ik was blij weer thuis te zijn, al was het dan met mijn arm in een slinger. En ook al kon ik geen auto besturen, prediken en Bijbelstudies geven ging best. Mijn lieve vrouw Marina, na enigszins bekomen te zijn van haar inzinking, was niet alleen bezig met het huishouden en het helpen van onze kinderen met hun schoolwerk, zij besteedde ook heel wat tijd aan het opmaken van zondagsschoolmateriaal. En ze hielp ook met het opleiden van jonge bekeerlingen om zondagsschoolles te geven, omdat er meer en meer kinderen bijkwamen. Marina is geen artiest, maar ze tekende wel interessante plaatjes voor de kleuterklas, zoals Zacheus in een boom en Jezus die langs komt en roept, “Zacheus, kom naar beneden, Ik moet naar jouw huis.” Soms gebeurde het wel eens dat ze problemen had met de taal en een verkeerd woord gebruikte. Zo hoorde ik haar op een dag tegen een buurvrouw zeggen dat ze een kindje aan het krijgen was en dat het uit haar neus kwam……..! 🙂 Meer hierover de volgende keer. (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.82 eindigde met: “Dit wordt gezegd van de Joodse priesters, maar mijn katholieke luisteraars dachten dat het om hun priesters ging. Wat nu………?” (Zie richardandmarina.net).

Aan de hand van Hand.17:24 toonde ik hen dat God niet langer woont in tempels door handen gemaakt, maar dat Hij nu verblijft in iedere ware gelovige, 1Kor.6:19, en in alle gelovigen samen, die de “Gemeente” van Christus vormen, 1Kor.3:16. In 1Petrus 2:5 staat er dat wij, als we echte gelovigen zijn, gebouwd worden tot een geestelijk huis (tempel), om een heilig priesterschap te vormen, een koninklijk priesterschap, vers 9. En in Openb.1:5, en 5:10 staat er dat Jezus ons priesters gemaakt heeft, ongelooflijk! Ik zei hen dan ook om dit niet te vertellen aan hun familieleden en vrienden, want zij zouden wel eens kunnen denken dat er iets mis gegaan was met hen. 🙂  Stelt u voor, een gewone katholiek die zegt: “Ik ben een priester!” En toch is dat zo, en wat de Bijbel ons leert.

Toen we nog in Antwerpen woonden gebeurde er iets op een zaterdagnamiddag. Sommigen van u die dit verhaal volgen zullen zich misschien herinneren dat ik mijn rechter schouder verschillende malen ontwricht heb. Dit gebeurde tweemaal op het Bijbel College en eenmaal in Californië terwijl ik hoog in een amandelboom stond met een zware knuppel in mijn handen om op de takken te slaan en zo de amandelen op de grond te doen vallen. Ik hief mijn handen zo hoog mogelijk en wou slaan, toen mijn schouder opnieuw uit de kom schoot. Daar stond ik, hoog in de boom met mijn linkerhand mijn rechterarm vasthoudende, terwijl ik probeerde mijn evenwicht te bewaren en heel veel pijn had. Iemand kwam met een lange paal en hield die tegen mijn borst, waarop ik leunde en langzaam mijn arm terug in de kom draaide, wat gelukte, en dat was een wonder! Wat een opluchting! Wel, op deze zaterdagnamiddag in Antwerpen ontwrichtte ik mijn schouder opnieuw. Marina belde onze medewerker die mij naar het dichts bijgelegen ziekenhuis bracht dat door nonnen geleid werd. Zij brachten mij onder narcose, zetten de schouder terug in de kom en zeiden dat ik een nacht in het ziekenhuis moest blijven, Maar er was nergens een bed vrij behalve één, in het moederhuis…………! (Ga naar Overpeinzingen)