Nr.121 eindigde met: “Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….!” (Zie richardandmarina.net).

We hadden een discussie die zo’n twee a drie uur duurde, maar het was wel een beetje een eenrichtingsgesprek. Robert vertelde me onmiddellijk dat hij een goede Katholiek was en dat zijn kerk de enige ware kerk van Christus op aarde was. Ik antwoordde hem met te zeggen dat zijn kerk in het begin nadat de apostelen het gesticht hadden de ware kerk was, maar dat het door de eeuwen heen veel veranderd was. Miriam had mij gezegd dat haar man bereid was mij te ontvangen, maar dan ook maar eenmaal en niet meer, dus realiseerde ik mij dat dit waarschijnlijk de enige kans was om met hem te spreken.

En zo, voor meer dan twee uur gebruikte ik de Bijbel om hem aan te tonen hoe fout zijn kerk zat. Het was totaal verkeerd te zeggen dat Petrus de eerste Paus was geweest, want dat was gewoon niet zo. En het was net zo verkeerd de Paus “vader” te noemen, omdat Jezus zelf gezegd had, “En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.” Matt.23:9. Natuurlijk bedoelde Jezus hier niet onze aardse vaders mee. En het was ook totaal verkeerd tot Maria te bidden, daar zij een zondares was net zoals wij. En het vagevuur wordt helemaal niet in de Bijbel gevonden. En zo bleef ik maar doorgaan, eindigende met hem te vertellen dat de kerk het mis had te leren dat we het eeuwige leven kunnen verdienen, daar de Bijbel ons leert dat Jezus het voor ons verdiend heeft op het kruis. “Daarom ben ik zo zeker dat ik naar de hemel ga als ik sterf, terwijl u dat helemaal niet bent.” Zes maanden later bracht deze conversatie vrucht voort.

Robert zat stilletjes te luisteren, wat kon hij zeggen? Veel van dit was totaal nieuw voor hem. Ik voelde aan dat het tijd was te vertrekken. Hij keek me aan en zei, “Ik moet toegeven dat u iets hebt dat ik niet heb, maar ik ben het niet eens met wat er gaande is hier in Peer.” Dat was het en ik vertrok. Ondertussen ging Miriams gezondheidstoestand achteruit en werd het moeilijk voor haar om de Bijbelstudies bij te wonen. Een dokter had Robert verteld dat zijn vrouw waarschijnlijk niet al te lang meer te leven had, dus toen Miriam vroeg of de Bijbelstudies bij hen thuis mochten doorgaan, wat kon hij zeggen……..?

P.S. Ik ga waarschijnlijk twee episodes per week schrijven, zo let op de volgende. Ze gaan misschien ook iets langer worden, anders ben ik over 100 jaar nog niet klaar, :-). (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.120 eindigde met: Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….?” (Zie richardandmarina.net).

Eerlijk gezegd, was ik een beetje zenuwachtig, want dit waren de oudsten van onze thuisgemeente die ons gedeeltelijk ondersteunde. Maar ik liet al snel een zucht van verluchting toen ik hen zag glimlachen en hoorde zeggen, “O Richard, maak u toch geen zorgen daarover, geef deze jonge gelovigen toch wat tijd. We twijfelen er niet aan dat dit een echt werk van de Geest van God is en we zijn er zo blij mee.” Wat een bemoedigende woorden; innerlijk loofde ik de Heer voor zulke geestelijke mannen die een echt werk van God herkenden. Enige tijd later keerden zij terug naar Canada en brachten verslag uit aan de gemeente over wat ze gezien en gehoord hadden en er was veel blijdschap en dankzegging voor de grote dingen die de Heer aan het doen was in België.

Het is nog 1976 en ik wil u graag vertellen over iets dat gebeurde in Peer, iets droevigs en tegelijkertijd heel mooi. Tegen eind ’75 begon een vrouw naar de Bijbelstudies te komen, ik zal haar Miriam noemen. Zij was getrouwd met iemand, laten we zeggen dat hij Robert heette, die een heel belangrijke positie had in één van de grootste Belgische banken. Miriam had kanker en was niet zo goed. Zij luisterde heel aandachtig naar het onderwijs vanuit Gods woord en het duurde niet lang voordat zij de Heer Jezus aannam in haar hart. Enige tijd later ging zij mee naar Beerse en liet zich dopen, wat een vreugde! Toen ze thuis kwam bemerkte haar man dat haar haar nat was en vroeg haar of ze was wezen zwemmen. Ze kon niet liegen en vertelde hem de waarheid. Hij was nogal gechoqueerd, en als een goed Katholiek iemand, tenminste dat was hij in zijn ogen, was hij het niet eens met dat “nieuwe geloof”, zoals het genoemd werd. Zij vroeg hem of ik eens mocht komen praten om uitleg te geven over dit geloof. Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….! (Zie Overpeinzingen).
.

Nr.119 eindigde met: “Op een avond nam ik hen mee naar een Bijbelstudie bij iemand aan huis, maar toen we daar binnengingen kreeg ik een schok…….!” (Zie richardandmarina.net).

Ziet u, de niet al te grote woonkamer zat niet alleen vol met ongeveer 25 mensen, maar het was ook vol rook en de tafel stond vol bierflesjes en glazen, waarvan sommigen nog half vol waren. Ik dacht, o menslief, wat gaan mijn oudsten hiervan denken? Veertig jaar geleden waren roken en alcohol echte taboes in evangelische kringen in Canada, net zoals er taboes zijn in andere culturen. We hadden eens een Russische predikant op bezoek in België en hij was nog al van streek over het feite dat vrouwen pantalons droegen naar kerkelijke samenkomsten.

Enige jaren geleden hoorde ik het volgende verhaal. Leden van een evangelische gemeente in Duitsland hadden iets gehoord over het gedrag van Christelijke vrouwen in Amerika die minirokjes droegen, en oorringen en lipstick gebruikten, enz. Ze waren er zo van streek van dat ze besloten een delegatie naar Amerika te sturen om eens na te gaan of dit werkelijk zo was, want het was voor hen nogal ernstig. En ja hoor, toen ze terug waren riepen ze de gemeente bijeen en bevestigden wat zij gehoord hadden, het was zelfs nog erger. Iedereen werd zo bedroefd dat velen begonnen te wenen, zelfs enkele mannen, en terwijl die dat deden, rolden hun tranen langs hun sigaren in hun bierglazen! 🙂 Verschillende culturen, verschillende gewoonten, verschil van overtuigingen, juist?

Wij hadden een fantastische avond, ik onderwees Gods woord, gevolgd door een tijd van vragen en antwoorden. Daarna hadden we een korte tijd van gebed, zoals we dat in sommige studies deden. Het was echt geweldig om deze jonge gelovigen, baby’s in Christus, met enkele zinnen de Heer te horen danken voor de Bijbel, voor Jezus of voor hun verlossing. Na nog wat koffie en discussie, vertrokken wij. Gedurende onze autorit begon ik de oudsten te vragen hoe ze de avond gevonden hadden. Zij waren opgetogen en heel blij met wat ze gezien en gehoord hadden. Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….? (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.118 eindigde met: “Toen kregen we bezoek…….!” (Zie richardandmarina.net)

Ja, fantastisch bezoek. Tegen eind 1975 kwamen Marina’s ouders ons bezoeken, geweldig, vooral voor onze kinderen. Wij namen hen mee naar mijn ouders in Nederland, aangezien zij elkaar ontmoet hadden in 1967 toen mijn vader en moeder bij ons in Canada op bezoek waren en we met hen naar het Westen waren gereden. Omdat de grootouders voor onze kinderen wilden zorgen, konden Marina en ik weggaan voor enkele hard nodige rustdagen in een stil plaatsje in Nederland. Wij reden ook met Marina’s ouders naar Zwitserland, dat maar een dag rijden was van waar wij woonden in België. Onderweg stopten wij bij vrienden van Marina’s ouders, leden van het Janz Team, die evangelisatie campagnes hielden in heel Duitsland, terwijl zij in het Zwarte Wout gebied woonden. Deze mensen waren leden geweest van Marina’s grootvaders kerk in Saskatchewan. Wat een wederzien! Maar zoals alle goede dingen tot een eind komen, vertrokken Mom and Dad terug naar Canada en bleven wij doorgaan met het werk van de Heer in België.

Enkele maanden later kregen we opnieuw bezoek, nogal belangrijk bezoek. Twee van de oudsten van onze thuisgemeente in Canada met hun vrouwen kwamen ons opzoeken. Ze vertelden ons dat de gemeente hen gestuurd had om eens te zien of het wel echt waar was wat ik allemaal schreef in onze maandelijkse brieven naar onze thuisgemeente, waarin ik vertelde dat er weer mensen de Heer hadden aangenomen, dat we opnieuw een doopdienst hadden gehad, dat er weer een nieuwe Bijbelstudie of zelfs een nieuwe gemeente was opgestart. Ze hadden het daar een beetje moeilijk mee, maar ze ontdekten al spoedig dat het allemaal werkelijk waar was en ze waren verheugd! We bezochten de gemeente in Antwerpen op een zondagmorgen, waar de deelname van de christenen zo groot was dat deze twee oudsten geen kans kregen iets te zeggen tot op het eind van de samenkomst. Ze waren nogal onder de indruk. Ze bezochten ook de gemeente in Beerse en in Peer en waren heel blij met wat God aan het doen was.

Op een avond nam ik hen mee naar een Bijbelstudie bij iemand aan huis, maar toen we daar binnengingen kreeg ik een schok…….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.117 eindigde met: “Maar, tegen het eind van het jaar gebeurde er iets heel droevigs…….!” (Zie richardandmarina.net).

We zijn verwikkeld in een geestelijke strijd, de duivel, Satan is reëel. Hij is niet, zoals sommigen hem voorstellen, iemand met horens en hoeven. We begrijpen vanuit de Bijbel dat hij eens de belangrijkste en mooiste engel in de hemel was, zie Ez.28:1-19, gepersonifieerd als de koning van Tyrus. Maar hij rebelleerde tegen God en werd uit de hemel verdreven en voert sinds dat ogenblik oorlog met God en tracht Gods werk te vernietigen. Hij viel Adam en Eva aan in de Hof van Eden. Jezus was nog maar juist geboren en Satan zocht koning Herodus te gebruiken om Hem te vernietigen. Nadat Jezus gedoopt was werd Hij door de Geest naar de woestijn geleid en werd daar door de duivel aangevallen. Toen de Heilige Geest kwam met Pinksteren en de Gemeente geboren werd, wakkerde hij oppositie en vervolging aan. Dus moeten we niet verrast zijn wanneer hij ook ons aanvalt als we werkelijk kinderen van God zijn, en zelfs meer nog, wanneer we Gods werk zoeken te doen. Hij zal dikwijls eerst de boodschap aanvallen, en als dat niet werkt, zal hij de boodschapper onder vuur nemen.

Dit is wat er gebeurde met onze medewerker in Antwerpen. Hij kreeg persoonlijke en familiale problemen, die zo ernstig werden dat hij in 1976 met het werk van de Heer moest stoppen en uiteindelijk terugkeren naar Canada. De jonge christenen waren gechoqueerd, hoe kon zoiets gebeuren met iemand die zo door de Heer gebruikt was? We hoeven maar naar de Schrift te gaan om te zien hoe dat sommige heel bekende mensen persoonlijke en familiale problemen hadden. Denk maar aan Abraham, Jacob en vooral koning David, die door God zelf een “man naar mijn hart” genoemd wordt. Zij waren geestelijke reuzen en tegelijkertijd broze mensen, en de vijand van onze zielen viel hen aan in hun zwakte en trachtte hen ter neer te brengen.

Ik kwam samen met de christenen in Antwerpen en gaf hen toelichting. Ik bracht ook tijd door met de leiders en heel wonderlijk, ook al vertrokken er een paar mensen, de gemeente ging door en doet dat nog steeds, ook al zijn er “ups en downs” geweest, zoals overal.

Toen kregen we bezoek…….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.116 eindigde met: “Op 15 augustus verhuisden zij naar een gehuurd huis in Peer en raad eens waarvoor dat huis later gebruikt werd……? (Zie richardandmarina.net).

Ja, u hebt het goed geraden, de nieuwe gemeente in Peer begon met haar zondagsamenkomsten in dat huis vanaf eind augustus, 1975, fantastisch! De derde gemeente was officieel gestart. Prijs de Heer. Maar de gemeente groeide zo snel dat al spoedig Gelling’s huis te klein werd en men verhuisde naar het nieuwe huis van een vriendelijk echtpaar, ik zal hen Janine en Geert noemen. Nadat ik eerder een samenkomst had gehad met een aantal vrienden van Phillip en Ingrid in hun huis en ik de mensen uitgenodigd had naar nog zo’n avond, zei de dokter, “aangezien wij in een oud huis wonen, met mijn dokters praktijk op gelijkvloers en het woongedeelte boven, met een gevaarlijke steile trap en een onstabiele houten vloer, beng ik bang voor wat er zou kunnen gebeuren als er nog meer mensen komen opdagen.” Gelukkig bood Janine toen aan om de volgende bijeenkomst in haar nieuwe huis te houden en zo ging er een nieuwe wekelijkse Bijbelstudie van start, terwijl nu ook de zondagsamenkomsten daar doorgingen.

Er waren nu vier Bijbelstudies, één in Peer, één iets ten zuiden van Peer in Martin en Lydie Symons huis, waar nogal wat jeugd naar toe kwam, zelfs enkelen uit een jongenstehuis, dan één nog meer zuidelijk, in Zolder en één in ons huis in Koersel. Er bevonden zich nu nieuwe Christenen in minstens 7 dorpen in Limburg. Binnen enkele jaren zouden er nieuwe gemeenten ontstaan in een aantal van deze plaatsen, de Heilige Geest was bezig, wonderbaarlijk. Dikwijls reed ik ’s avonds laat naar huis met tranen in mijn ogen, tranen van vreugde voor deze dierbare mensen en ook van vreugde Gods instrument te mogen zijn om hen het ware evangelie te brengen. Het was hartverwarmend maar ook hartverscheurend om getuige te zijn van de verwondering van deze mensen die voor de eerste maal in hun leven het Woord van God en de boodschap van verlossing zo hoorden uitgelegd worden, en dat nog wel terwijl ze in een zogenaamd “Christelijk” land woonden. Maar, tegen het eind van het jaar gebeurde er iets heel droevigs…….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.115 eindigde met: “Voor Hem wilde ik leven.” Geweldig! En er gebeurden nog veel meer wonderlijke dingen dat jaar……!

Ik hoop dat u genoten hebt van een verkorte versie van het getuigenis van de dokter, ik zeker, maar nu, voordat ik vertel over andere mooie dingen, wil ik toch nog graag een paar zinnen van dit getuigenis toevoegen. Nadat hij meer verteld heeft over zijn ontdekking, zegt hij het volgende:

“Hoe was het mogelijk dat ik dit niet eerder ‘gezien’ had? Ik had toch een degelijke Christelijke opvoeding gehad. Ik was toch tot de leeftijd van achttien jaar, dagelijks naar de H. Mis geweest. En ook later in Leuven, was ik toch ‘s zondags nog naar de H. Mis blijven gaan. Ik had toch telkens opnieuw gedeelten uit de Schrift horen voorlezen, en zelf gelezen. Wat was dan het verschil? Het was de Geest van God die – door mijn wedergeboorte – in mij werkte.”

Deze woorden zijn zo waar en belangrijk, ze doen me denken aan wat Jezus zei, “Indien iemand niet wederom geboren wordt, kan hij het koninkrijk Gods niet “zien.” Ik heb vele redenen om in God te geloven, één daarvan is het wonder van de wedergeboorte, het is geweldig om mee te maken hoe mensen plotseling “zien” en geestelijke dingen begrijpen! Ik moet denken aan die ene regel uit dat wondermooie lied “Amazing Grace”, “Once I was blind, but now I see.” (eens was ik blind, maar nu zie ik). Kunt u dat ook zeggen, zijn uw ogen open gegaan, bent u wedergeboren? Indien niet, waarom gaat u nu niet naar Jezus, erken uw zondigheid in Gods ogen en vraag Christus in uw hart te komen? Dan zult u ook “zien” en precies weten wat we bedoelen.

Enige tijd later nam ook de dokters vrouw, Ingrid de Heer Jezus in haar hart en op 22 juni werden zij met nog anderen gedoopt in de molen in Beerse. Prijs de Heer! Twee dagen daarvoor, op 20 juni, waren onze nieuwe medewerkers uit Canada, Henk en Beryl Gelling met hun drie kinderen in België aangekomen en bij ons ingetrokken. Zij kwamen met ons mee naar de zondagmorgendienst in Beerse, en de fantastische en vreugdevolle doopdienst in de namiddag, een geweldige introductie tot Gods werk in België! Op 15 augustus verhuisden zij naar een gehuurd huis in Peer en raad eens waarvoor dat huis later gebruikt werd……? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.114 eindigde met: “Wat een vreugde wij ervoeren keer op keer! De volgende keer gaan we het hebben over al de wonderlijke en mooie, behalve één, dingen die er in 1975 gebeurden….! (Zie richardandmarina.net).

Omdat we nog steeds betrokken waren bij het werk in Beerse waren we nog niet met een gemeente in Koersel begonnen, maar wel hielden we ons eerste avondmaal op een zondagavond begin maart. Phillip, de dokter uit Peer was aanwezig. Ik had hem en zijn vrouw regelmatig bezocht en ik voelde aan dat de Heer met hen bezig was. Enige tijd later gebeurden er twee wonderen, er vonden twee geboortes plaats. De eerste was de geboorte van Phillip en Ingrid’s tweede kindje in het moederhuis, de tweede gebeurde in hun huis, en nog wel in hun slaapkamer, waar Phillip zelf opnieuw geboren werd. Ik zal Phillip het in zijn eigen woorden laten zeggen.

“Twee weken later, midden maart 1975, toen Ingrid in het ‘moederhuis’ lag met ons pasgeboren tweede kind, gaf ik ‘s avonds in bed mijn hart aan Jezus. Ik weende. Tranen van spijt rolden over mijn wangen. Spijt van al de verkeerde dingen die ik gedaan had, en waarvan ik wist dat ik er nog zou doen. Ook tranen van schaamte. Schaamte dat Jezus, de Zoon van God, aan een kruis moest sterven om de schuld voor mijn zonden – en nog komende zonden – te betalen met Zijn dood. Maar ook – en vooral – tranen van vreugde. Vreugde omdat Gods genade mij was ten deelgevallen. Vreugde omdat Jezus niet alleen gestorven was voor mijn zonden, maar ook was opgestaan uit de dood. Hij was – en is – Overwinnaar. Ik weende van vreugde omdat Jezus mij eeuwig leven had geschonken, en mij daar – vanuit het Evangelie – zekerheid over gaf. Ik voelde mij doordrongen van een warme, onuitsprekelijke vreugde. Ik was wederom geboren, ik was een kind van God! Door mijn wedergeboorte voelde ik mij echt bevrijd. Jezus was mijn Verlosser, mijn Redder, mijn Heer. Hij had alles voor mij volbracht, Hij had voor mijn zonden betaald. Ik hoefde niet meer te presteren om goed genoeg bevonden te worden. Door Jezus was ik een kind van God geworden. Voor Hem wilde ik leven.” Geweldig! En er gebeurden nog veel meer wonderlijke dingen dat jaar……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

 Nr.113 eindigde met: “En zo begonnen de Bijbelse antwoorden die ik hem gaf vrucht te dragen en spoedig zou er iets wonderlijks gebeuren. Ik verliet hun huis om 2 uur ’s nachts met vreugde en verwachting in mijn hart……!” (Zie richardandmarina.net).

Ik vind dat ik iets duidelijk moet maken. Als ik spreek over de Katholieke Kerk, dan heb ik het over die Kerk in België en Europa. Er zijn echt verschillen tussen de Kerk in Europa, Noord Amerika, Afrika en de rest van de wereld. De Europese is heel liberaal, de Afrikaanse meer conservatief en de Noord Amerikaanse zit daar ergens tussen. En als ik het heb over Katholieke mensen, dan betekent dat niet dat ik tegen hen ben, integendeel, ik houd van hen en ben echt vóór hen, ik heb een groot deel van mijn leven besteed hen de Bijbel te leren en de vrije verlossing door het volbrachte werk van Christus op het kruis. Ik ben echter boos op de Kerk, vooral dan in België en Europa, die de mensen zo lang onwetend en in het duister heeft gelaten.

Toen wij in België kwamen in 1971, ontdekten we dat de mensen geen Bijbels hadden. In feite, er waren mensen die ons vertelden dat het niet toegestaan was de Bijbel te lezen omdat het een “Protestants” boek was. Natuurlijk zal de Kerk dat ontkennen, maar zo ervoeren de mensen dat. Nu is dat natuurlijk veranderd en de kinderen op school moeten een Bijbel hebben, zoals onze dochters die naar een zeer Katholieke school gingen. Maar er werd hen van het begin aan verteld dat de Bijbel vol mythen en fouten staat, dus hoe zouden ze zo’n boek kunnen vertrouwen? U had moeten zien hoe geestdriftig mensen werden, de eerste maal in hun leven dat ze een Bijbel kregen en het begonnen te lezen, en dan uitleg kregen op Bijbelstudies. Velen ondervonden een persoonlijke ervaring met de Heer Jezus toen ze wedergeboren werden. Zij ervoeren vergeving van zonde en ontvingen vrede in hun hart. Ik zou u het ene verhaal na het andere kunnen vertellen, en het bewees iedere keer weer de kracht van Gods Woord. Wat een vreugde wij ervoeren keer op keer! De volgende keer gaan we het hebben over al de wonderlijke en mooie, behalve één, dingen die er in 1975 gebeurden………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.112 eindigde met: “Martin had bij hen aangedrongen om eens met mij samen te komen, maar zij waren nogal terughoudend. Nu echter waren ze bereid voor een ontmoeting, maar ze brachten wel twee Katholieke priesters mee…………!” (Zie richardandmarina.net).

Het werd een heel interessante avond. De discussie tussen de twee priesters en mij verliep heel beleefd, ook al confronteerde ik hen met de ene vraag na de andere waarop ze geen echte antwoorden hadden. Natuurlijk kenden zij vele van de teksten die ik aanhaalde, maar zeiden dat die niet letterlijk genomen mochten worden. Ik bleef doorgaan totdat het duidelijk werd dat zij zich niet op hun gemak voelden en zich excuseerden met te zeggen dat ze nog een afspraak hadden. Nadat zij vertrokken waren liet ik Phillip de ene tekst na de andere hardop voorlezen die antwoord gaven op de vragen die ik gesteld had. Toen ze naar huis gingen namen ze de Bijbels die ik hen gegeven had mee en veel later vertelde Ingrid mij dat op weg naar huis Phillip gezegd had, ”Die Richard, die interesseert mij niet, maar de Bijbel ga ik lezen.” Ik weet wel wat hij bedoelde, het was niet de persoon Richard die zijn hart aangeraakt had, maar de Bijbel. Ik heb dikwijls tegen mensen gezegd dat het niet om mij of om ons draaide, maar om Gods Woord. “U hoeft niet bij ons te komen, zolang u maar naar de Heer en Zijn Woord gaat.”

Ik had hun interesse bemerkt en bezocht hen regelmatig. Ingrid was daar eerst niet zo blij mee, daar zij zich meer met de Katholieke Kerk verbonden voelde dan Phillip. Hij bleef met priesters spreken en hen vragen wat hij moest doen om in de hemel te geraken. Hun antwoorden verschilden maar kwamen wel op hetzelfde neer, namelijk, dat hij zijn best moest doen. Op een zekere zondagavond in de winter van 1974 nodigden zij een bevriend echtpaar uit om mij eens te ontmoeten. Die mensen brachten ook een priester mee, maar zijn antwoorden waren nogal vaag en oppervlakkig en zeker niet bevredigend voor Phillip. En zo begonnen de Bijbelse antwoorden die ik hem gaf vrucht te dragen en spoedig zou er iets wonderlijks gebeuren. Ik verliet hun huis om 2 uur ’s nachts met vreugde en verwachting in mijn hart……! (Ga naar Overpeinzingen).