OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.195

Standard

Nr.194 eindigde met: “En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……..! (Zie richardandmarina.net).

Het was ongeveer drie jaar geleden dat we nog in Canada geweest waren. Na enkele maanden van familie en vrienden bezoeken, en zo’n 30 keer gepredikt te hebben, keerden we terug naar België. Maar gedurende de zomer van 2006 waren we weer in Canada en deze maal met ons hele gezin, kinderen en kleinkinderen, omdat er een Funk (Marina’s) familiereünie ging plaatsvinden. De laatste keer was lang geleden en onze kleinkinderen hadden nog nooit hun Canadese familieleden ontmoet.

De Heer was zo goed en voorzag in alles. We vlogen naar Calgary in Alberta waar één van Marina’s broers twee auto’s voor ons had gehuurd. We reden naar een tweede broer die een boerderij had bij Three Hills, AB. Onze kleindochters waren zo onder de indruk van het uitgestrekte landschap en de lange wegen. Al rijdende zei één van hen, “Komt er nu nooit een eind aan deze weg?” Stel u voor hoe groot hun verbazing was toen we een paar dagen later van de boerderij naar de hoofdweg reden, links af sloegen en ongeveer 500 km op diezelfde weg bleven door een deel van Alberta en Saskatchewan om dan plots rechts af te slaan en aan te komen in het Pike Lake Provinciale Park waar de reünie plaats vond. Het was een fantastisch weekeind met ongeveer 110 mensen. Marina komt uit een gezin van elf kinderen.

Na de reünie reden we terug naar Calgary en brachten we enige tijd door in de Rocky Mountains. In België wonen betekent dat je maar een dag rijden van Zwitserland en Oostenrijk bent. We vinden de Alpen heel mooi, maar de Rocky Mountains heel majestueus. We waren allemaal zeer onder de indruk van Gods wonderbaarlijke schepping.

Onze kinderen en kleinkinderen vlogen terug naar België, terwijl Marina en ik een tussenstop maakten in Toronto om oudste dochter Rosa te zien, die omwille van haar ziekte niet op de reünie aanwezig kon zijn. De volgende drie jaren in België waren vol met predikingen, onderwijs geven, raad geven en samenkomen met gemeenteleiders. Marina bestede haar tijd aan het bemoedigen van vrouwen door hen te bezoeken en/of te bellen. Maar we begonnen ons meer en meer vermoeid te voelen en ik begon het steeds moeilijker te krijgen met sommige problemen. En zo begonnen we ons vragen te stellen over onze toekomst. Er waren zo’n 24 gemeenten en een heel aantal werkers, was het daarom nodig voor ons om in België te blijven? En was het wel juist dat we financiële steun van onze thuisgemeente en anderen bleven ontvangen terwijl we niet meer zo actief waren? Zou het niet beter naar jongere werkers gaan?

In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.194

Standard

Nr.193 eindigde met: “Maar nu hadden we ongeveer 6 weken om een ander huis te vinden en te verhuizen. Het leek ons eigenlijk onmogelijk, maar God…………….! (Zie richardandmarina.net).

We waren heel dankbaar dat ons huis zomaar ineens verkocht was, maar we zagen er wel tegen op om overal te gaan rondrijden om een huis te zoeken dat we huren konden, het dan op te knappen en te verhuizen, en dat allemaal in 6 weken.

Terwijl ik op een morgen naar de winkel reed, kwam ik bij een stopteken waar ik naar links moest, maar “iets” van binnen zei “Naar rechts.” Ik aarzelde even maar sloeg toen toch rechts af. Een beetje verder zei dat “iets”, “Naar links.” Ik volgde die ingeving en zo’n 150 meter verder zag ik mooie bungalow met een bord “Te huur.” Ik noteerde het telefoonnummer, reed naar de winkel en terug naar huis waar ik Marina vertelde wat er gebeurd was. Ik vroeg haar of ze het huis wilde zien. Jazeker, heel graag en dus reden we er heen. Ik belde aan en een vrouw deed de deur open. Ze vertelde ons dat ze spoedig ging verhuizen. We mochten het huis bezichtigen en het was precies iets wat ons paste. Marina zei onmiddellijk, “Dit is voor ons.” We hadden die morgen Psalm 25 gelezen en vers 25 had ons aangesproken, “Wie is de man die de Here vreest? Hij onderwijst hem aangaande de weg die hij moet kiezen.”

Er stonden enkele koffers in de hal en de vrouw vertelde ons dat ze de volgende dag met vakantie naar Spanje ging, “Jullie hebben me juist op tijd getroffen.” We spraken met elkaar en we konden verschillende dingen van haar overnemen, de gordijnen, de afwasmachine, en nog andere. We reden naar huis, belden de eigenaar met wie we diezelfde avond nog samenkwamen en huurden het huis, ongelooflijk! De huur was iets meer dan we gedacht hadden, maar het voordeel was dat we niets aan het huis hoefden te doen, niets verven, niet behangen, geen nieuwe vloeren leggen, enz. enz. We konden er zo in zonder een cent uit te geven. Dit was voor ons de eerste maal, de vorige keren hadden we heel veel werk gehad en had het ons altijd heel wat gekost aan tijd en geld. Dit huis was kant en klaar, het kon eigenlijk niet beter! Wat een wonderlijke voorziening van de Heer!

Voordat we konden verhuizen moesten we eerst nog heel wat dingen die we door de jaren verzameld hadden opruimen en wegdoen. God zij dank voor een lieve broeder in de Heer, Robert, die mij geweldig geholpen heeft, ik weet niet hoe ik het allemaal zonder hem had kunnen doen. En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE ” MAN. Nr.193

Standard

Nr.192 eindigde met: “Toen ik haar vertelde hoe het gegaan was, keek ze me stomverbaasd aan……….! (Zie richardandmarina.net).

“”Zoiets heb ik nog nooit gehoord “, zei ze. Ik had haar verteld dat we deel uitmaakten van een evangelische kerk of gemeenschap en dat twee echtparen ons renteloze leningen gegeven hadden om een huis te kopen. Alles was ondertussen terugbetaald en ik bood aan de namen en adressen van deze mensen te geven zodat ze het kon natrekken. Maar ze schudde haar hoofd en zei tegen haar secretaris dat dit niet hoefde omdat ze ons geloofde en vertrouwde. Misschien had het lezen van ons “trouwboekje” haar hart wel geraakt. We moesten bewijzen dat we wettelijk getrouwd waren en terwijl in België men op het gemeentehuis voor de wet trouwt, doen de meeste mensen in Canada dat in de kerk waar de priester of voorganger een vergunning heeft en het certificaat kan tekenen om het wettelijk te maken. We hadden dit certificaat in het boekje met de order van de dienst en de trouwbeloften. Een van Marina’s zusters die een hele mooie stem heeft, zong een lied gebaseerd op de woorden in Ruth 1, “Waar gij zult heengaan, zal ik heengaan.” De notaris glimlachte en zei dat dit ook op haar trouw gezongen was. Interessant!

Toen deelde ze ons mee dat het drie maanden zou duren om alles na te gaan, dan zou de zaak beklonken zijn. Ik vertelde haar dat we op 27 september naar Canada vertrokken voor een bezoek van drie maanden en dat we heel graag alles voor elkaar wilden hebben voordat we vertrokken. Het was nu midden augustus en het scheen dus eigenlijk onmogelijk dat dit alles op tijd afgehandeld zou zijn. Ze keek ons aan, glimlachte en zei dat ze onze zaak prioriteit zou geven en dat ze heel zeker was dat we ons geld zouden hebben voordat we vertrokken. En dat gebeurde ook, een paar dagen voordat we vertrokken was alles geregeld, ongelooflijk!

Er was iets anders waar we ons een beetje zorgen over gemaakt hadden. In België, zoals in andere landen, als er zaken gedaan worden, doet men dikwijls een deel van de prijs in het zwart zodat er minder belasting betaald moet worden. Toen we ons huis kochten wilde de eigenaar ook een deel in het zwart, maar ik weigerde en betaalde hem wat meer. Nu waren wij degenen die verkochten en wat te doen als de koper er op stond? Dat probleem was heel eenvoudig opgelost, de koper was commissaris van politie en ik denk dat hij het niet riskeren kon iets onwettelijk te doen. We waren heel blij en dankten de Heer!

Maar nu hadden we ongeveer 6 weken om een ander huis te vinden en huren, plus de verhuizing. Het leek ons eigenlijk onmogelijk, maar God………………..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE ” MAN. Nr.192

Standard

Nr.191 eindigde met: “We hadden geen idee dat we op het punt stonden enkele wonderen te ervaren……………….!” (Zie richardandmarina.net).

Marina deed de deur open en begroette de vrouw die aangebeld had. Ze vertelde dat ze van onze buren gehoord had dat ons huis misschien verkocht werd? Marina was totaal verrast en zei dat ik niet thuis was en of ze later zou kunnen terugkomen? De vrouw antwoordde dat ze en haar man tegen de avond zouden langs komen. En dat gebeurde ook. Hij stelde zich voor en vertelde dat hij de politiecommissaris was voor Gent Zuid. Hun dochter was ook bij de politie en ze wilden een huis voor haar kopen. We toonden het gehele huis, de grote garage en de tuin. Ze zeiden dat ze echt geïnteresseerd waren en morgenvroeg zouden terugkomen om de makelaar te spreken. Na hun vertrek belde ik de makelaar en vertelde hem dat we mensen hadden die interesse in ons huis hadden. Toen ik hun naam vernoemde, lachte hij en zei dat hij hen al verschillende huizen had getoond en iedere keer waren ze geïnteresseerd, maar veranderden dan weer van gedachten.

De volgende morgen kwam het echtpaar terug en ook de makelaar. Hij ging door het hele huis met hen, liet hen toen boven achter en kwam naar beneden en vroeg ons opnieuw naar de prijs. Ik vertelde hem dat hij dat al wist en dat we daar niet vanaf gingen. Hij fronste en ging terug naar boven, even later kwamen ze alle drie naar beneden met een glimlach op hun gezicht, ja, ze kochten het huis en waren bereid ons die prijs te betalen, gewoon ongelooflijk! En niet alleen dat, maar ik had ook een lijst met 23 dingen die gedaan moesten worden voordat we het huis konden verkopen. De man zei ons helemaal niets te doen, omdat ze zelf de veranderingen zouden aanbrengen zoals zij die wilden. Hij had voor architect gestudeerd en hield er van oude gebouwen te restaureren. Wat een geweldige opluchting want ik zag er echt tegen op om al dat werk te doen. Spreek van een wonder, de makelaar was zo onder de indruk dat hij ons trakteerde op een grote maaltijd in een duur restaurant en we kregen de gelegenheid om met hem en zijn vrouw over het evangelie te spreken.

Een tweede wonder: samen met de kopers gingen we naar een notaris, een heel vriendelijke vrouw die een jonge man als secretaris bij zich had. Ze had een lijst van 14 dingen die onderzocht moesten worden. Ze vroeg mij of er hypotheken op het huis waren en ik antwoordde haar dat die er nooit geweest waren. Ze keek heel verrast en vroeg mij hoe we huis dan hadden kunnen kopen. Toen ik haar vertelde hoe het gegaan was, keek ze me stomverbaasd aan……….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE ” MAN. Nr.191

Standard

Nr.190 eindigde met: “Zaterdagavond om 23.45u voelde Marina zich heel miserabel. Ik nam haar bloeddruk die 8/3 was (normaal = 12/8) en haar pols was 22 (normaal = 70)……..! (Zie richardandmarina.net).

Zonder te aarzelen stapten we in de auto en reden naar de kliniek. Ik toonde de verpleegsters Marina’s bloeddruk en pols. Ze brachten haar onmiddellijk naar de intensieve afdeling waar ze aangesloten werd aan een monitor en intraveneus kreeg. Ze vertelden me om maar naar huis te gaan en te gaan slapen, “uw vrouw is in goede handen.” De volgende morgen, zondag, op weg naar de gemeente waar ik die morgen prediken moest, ging ik eerst naar Marina. Ze vertelde me dat er ‘s avonds een alarm afgegaan was en ze had gezien dat er op het hartmonitor maar een klein flikkertje was. Een verpleegster kwam snel aanlopen en ging een dokter halen. Marina zei tegen haar zich geen zorgen te maken omdat ze in Gods handen was en niet bang was om te sterven. Toen verloor ze het bewustzijn en werd de volgende morgen pas wakker terwijl ze zich beter voelde. Ze vertelde me dat ze geen idee had wat ze die nacht met haar gedaan hadden, maar toen ze wakker werd was ze niet in de hemel maar nog op de intensieve afdeling. Ik vroeg de christenen in de gemeente voor haar te bidden. De volgende dag kreeg Marina een pacemaker en spoedig was ze heel wat beter. Het was op het nippertje geweest, ik had haar bijna verloren, maar de Heer had haar bewaard en we prezen Hem.

Terwijl we onze activiteiten terug opnamen voelden we allebei dat we niet meer de energie van vroeger hadden en we begonnen ons af te vragen, wat van de toekomst? We beseften dat er een mogelijke terugkeer naar Canada in het verschiet lag, vooral omdat we het niet helemaal juist vonden dat onze thuisgemeenten en anderen die ons steunden, dit bleven doen, ook al konden wij niet meer doen waarvoor we uitgezonden waren. We vonden dat die steun beter naar jongere zendelingen kon gaan. We vroegen ons af of het niet beter zou zijn ons huis nu te verkopen en een ander huis te huren, zodat, moest er plotseling iets gebeuren, we niet meer dat hele gedoe van een huis verkopen voor ons hadden.

Op een vrijdagnamiddag in de zomer van 2005, lieten we een makelaar komen om hierover te spreken. Hij was bereid ons huis te verkopen en we vertelden hem de prijs die we hoopten te krijgen. Hij glimlachte en zei dat we dat nooit zouden krijgen, daar het een oud huis was. Hij beloofde maandagmorgen terug te komen om foto’s te nemen voor zijn website, maar hij daagde  die maandagmorgen niet op, in plaats daarvan belde een vrouw aan. We hadden geen idee dat we op het punt stonden enkele wonderen te ervaren………! (Ga naar Overpeinzingen ).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.190.

Standard

Nr.189 eindigde met: “We arriveerden bij het hotel waar de conferentie gehouden werd en de organisatoren toonden ons een stille kamer, tenminste zij dachten dat die stil was, aan het eind van een lange hal. Wij waren tamelijk laat aangekomen en gingen bijna meteen naar bed, maar toen……………………..! (Zie richardandmarina.net).

Plotseling was er een geweldig lawaai van muziekinstrumenten, luid gezang en veel geroep. Wij wisten niet, en ik denk de organisatoren ook niet, dat er onder ons nog een verdieping was met een danszaal. Het lawaai was zo oorverdovend dat Marina’s hart vreemd begon te doen. Ik ging kijken wat er gaande was en ontdekte dat er een hele groep gehandicapte jongeren bezig was om muziek te maken, te zingen en te dansen, en het ging er nogal aan toe! De rock en roll muziek was heel luid en drong onze kamer binnen. Ik zal Marina in haar eigen woorden laten vertellen hoe ze zich voelde, “Het begon met het gevoel alsof er treinwielen door mijn lichaam rolden, beginnende in mijn buik, door mijn hart en eindigende in mijn hals. Ik probeerde te bidden en zingen, maar het ging maar door. We lazen in de Bijbel, “De benauwdheden mijns harten hebben zich uitgebreid, voer mij uit mijn angsten.” Dit was mijn innerlijk roep. Richard bad met mij en eindelijk stopte de muziek en het lawaai, wat een gezegende stilte!”

Ik gings eens kijken in de gang of ik ergens hulp kon vinden, maar het was laat en iedereen scheen te slapen. Daarbij kwam, dat ik niet wist waar “onze” mensen waren, daar er ook andere gasten in dit hotel verbleven. En aangezien ik geen Frans ken, had het niet veel zin met iemand aan de receptie te gaan spreken. Het duurde nogal voordat Marina’s hart weer normaal klopte. We hebben toch nog wat kunnen slapen, maar zijn vroeg opgestaan en hebben beslist om naar huis te gaan omdat de drukte van de samenkomsten, de gezamelijke maaltijden en de conversaties waarschijnlijk teveel zouden zijn voor Marina, zij had rust nodig. Eenmaal thuis gekomen werd er een afspraak gemaakt met de cardioloog. Hij liet Marina een stresstest doen en vond dat alles normaal was, maar Marina wist dat het niet goed was.

Een week later voelde Marina zich weer helemaal niet goed en gingen we terug naar de cardioloog die haar een monitor gaf voor een week. De dag nadat we die teruggebracht hadden, belde hij en zei dat ik zo snel mogelijk moest komen. Toen ik eenmaal bij hem was vertelde hij dat ze iets gevonden hadden en gaf hij mij speciale medicatie voor Marina en zei er bij, dat, moest er iets abnormaals gebeuren, meteen naar de spoedafdeling te gaan. Zaterdagavond om 23.45u voelde Marina zich heel miserabel. Ik nam haar bloeddruk die 8/3 was (normaal = 12/8) en haar pols was 22 (normaal = 70)………………….! (Ga naar Overpeinzingen).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.189.

Standard

Nr.188 eindigde met: “Ze (Marina) schrok geweldig en denkende aan een hartinfarct, sprong op en riep, “Mijn man is dood………!” (Zie richardandmarina.net).

Nee, ik was niet dood. Na enkele ogenblikken opende ik mijn ogen, keek op en zag een hele groep mensen rondom mij staan. Ik vroeg, “Ben ik even weg geweest?” Zij knikten. Ik voelde me heel zwak en ik trilde nogal. Iemand bracht een glas water en iets later stond ik al bevende op. De meeste mensen waren naar beneden gegaan om koffie te drinken en ik volgde even later met behulp van iemand. Ik  besefte dat ik die morgen niet zou prediken, ik voelde me nog steeds heel miserabel. De mensen moedigden mij aan naar het ziekenhuis te gaan om me te laten onderzoeken.

Marina en ik reden naar de kliniek in Listowel waar een dokter me onderzocht en concludeerde dat het geen hartinfarct was. Ik was flauwgevallen, waarschijnlijk door oververmoeidheid en de warmte. We hadden een heel drukke periode achter de rug. Eerst waren er de voorbereidingen in België voor ons vertrek naar Canada. Dan aankomen in Canada en uitpakken. Daarna ons 40 jarig huwelijksfeest met ons gezin en de familieleden van Marina die in Ontario woonden, en ook nog een “come and go tea” die onze thuisgemeente had georganiseerd. De dokter had er op aangedrongen in de kliniek te blijven tot de volgende dag, maar ik weigerde en Marina reed ons naar huis waar ik meteen naar bed ging.

De volgende morgen voelde ik me nog steeds heel zwak en vermoeid en we realiseerden ons dat het niet verstandig was nu die lange reis te ondernemen. We telefoneerden en emailden naar alle contacten en er werden nieuwe datums gepland. Er werd ons een huis van zendelingen, die op dat ogenblik op het zendingsveld waren, aangeboden in Gorrie, On. Het was een klein dorp en het was er heel stil. We konden daar echt uitrusten, en toen ik eenmaal mijn kracht terug had, begonnen we aan onze reis naar het westen. Die verliep heel goed en we hadden geweldige samenkomsten en fijne bezoeken met familie en vrienden. Toen terug naar Elmira en na tijd te hebben doorgebracht met Rosa, terug naar België.

We bleven de gemeente in Mariakerke helpen, terwijl ik ook Bijbelstudies en preken gaf in andere gemeenten. Ook kwam ik samen met mannen die of al oudsten waren of dat waarschijnlijk zouden worden in de toekomst. Marina belde met veel mensen om hen te bemoedigen en zij schreef ook veel kaartjes en brieven. Tegen eind augustus 2004, reden we naar Frankrijk voor de jaarlijkse Foreign Workers Conference. We arriveerden bij het hotel waar de conferentie gehouden werd en de organisatoren toonden ons een stille kamer, tenminste zij dachten dat die stil was, aan het eind van een lange hal. Wij waren tamelijk laat aangekomen en gingen bijna meteen naar bed, maar toen………………! (Ga naar Overpeinzingen).