Nr.51 eindigde met: “Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! Dank zij de straatverlichting konden we de Sault binnen rijden. Toen we bij een motel aankwamen was de accu volledig leeg en onze autolichten uit. We gingen vlug, doodmoe van de lange rit naar bed ons afvragende hoe we de volgende morgen de auto aan de gang zouden kunnen krijgen. Ik werd al vroeg wakker en na gebeden te hebben stapte ik in onze auto. Ik stak de sleutel in het contact en toen ik hem omdraaide, sloeg de motor één keer aan en startte onmiddellijk, ongelooflijk! Ik dankte de Heer en reed naar een garage waar ze een nieuwe dynamo installeerden en de accu genoeg oplaadden zodat we vertrekken konden. Na 900 km kwamen we ’s avonds laat aan bij het huisje van de Zending waar we al eerder in gewoond hadden. Gedurende ons verblijf daar dienden we in de kleine zendingskerk, las en studeerde ik veel en had lange gesprekken met de zending secretaris die daar woonde. Ik leerde veel van hem, daar die Zending heel actief en succesvol was in het stichten van nieuwe gemeenten in Mexico en enkele landen in Zuid Amerika.

Tegelijkertijd begonnen Marina en ik een onzeker gevoel te krijgen ivm deze Zendingsorganisatie. Er waren enkele dingen waar we het niet mee eens waren, maar dat was niet het belangrijkste, het was iets anders, iets wat we op dat ogenblik niet begrepen maar wat ons later zou duidelijk worden. Op een avond waren we samen de bijbel aan het lezen en viel ons oog op een tekst in Deut. hfd.1:6b en 7a, “Gij zijt lang genoeg bij deze berg gebleven, …..begeeft u op weg” De volgende morgen kwam de zendingssecretaris bij ons en heel verontschuldigend vertelde ons dat we niet langer in dit huisje konden blijven omdat er een echtpaar uit Zuid Amerika onderweg was en het huisje nodig had. Daar waren onze drie geestelijke gidsen weer, de innerlijke stem van de Heilige Geest, het woord van God en de omstandigheden. Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.50 eindigde met: “Wat moesten we doen? We hadden het geld niet voor zoiets, maar we hadden de Heer, ook al wisten we toen nog niet dat er opnieuw een wonder onderweg was……!”We baden heel oprecht en vroegen de Heer om op de een of andere manier te voorzien. De vrouw van mijn vriend was vroeger hoofdverpleegster in een ziekenhuis geweest en gaf Marina wat wijze raad. Na enige tijd bracht ik Marina terug naar de dokter in de kliniek, die haar onderzocht en toen vroeg waarom ze bij hem gekomen was. Toen glimlachte hij en zei dat hij heel verrast was omdat alles in orde en normaal was en dat er helemaal geen operatie nodig was. Toen we dat thuis aan de verpleegster vertelden kon ze het bijna niet geloven en zei dat ze dit nog nooit meegemaakt had. Prijs de Heer, Hij had ons gehoord en verhoord, alle eer aan Hem! Niet lang daarna begon mijn vriend druk op ons uit te oefenen om bij hem te blijven, omdat hij mij echt nodig had.

Maar wij waren blijven bidden voor de leiding van de Heer en voelden duidelijk aan dat we moesten terugkeren naar die zendingsorganisatie in Ontario. En zo, op zondag 24 december, de dag voor Kerst, na een laatste schoonmaak van ons huis en na mijn laatste preek gehouden te hebben in die kerk reden we naar Marina’s ouders waar we op Kerstavond aankwamen. Het was pijnlijk mijn “vriend” te moeten teleurstellen. Dit was nu de derde poging ons tegen te houden Gods wil te doen. We verbleven bij Marina’s ouders tot na Nieuw Jaar en vertrokken toen naar Ontario, een reis van meer dan 3.000 km. De eerste dag reden we naar Winnipeg, de hoofdstad van Manitoba, 800 km. Twee kleine meisjes achter in en onze twee maand oude baby op een stapel luiers in een bananendoos tussen ons in. Marina gaf haar borstvoeding terwijl we rustig bleven doorrijden. De tweede dag, naar Sault Ste Marie, 1300 km, het sneeuwde de hele weg en soms tamelijk hevig. Maar we wisten ons in Gods wil en bescherming. Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.49 eindigde met: “Enige dagen later begonnen we met onze oude Buick aan onze reis naar het Westen. Gedurende deze hele tijd waren Marina en ik voordurend de Heer aan het zoeken ivm onze toekomstige zendingsbediening……..!”

Het was heel fijn mijn ouders bij ons te hebben. Zij waren juist door een heel moeilijke tijd gekomen. Ik had twee jongere zusters, tweelingen, waarvan er een stierf op 20 jarige leeftijd en begraven was op 18 mei, mijn verjaardag. Iets meer dan een maand later kwamen mijn ouders naar Canada, nadat ze afscheid genomen hadden van mijn vaders moeder die ernstig ziek was en stierf terwijl zij bij ons waren. Het was heel zwaar voor hen, maar het hielp bij ons te zijn. We reden met hen helemaal naar de Rocky Mountains in Alberta en volgden de mooiste weg in Canada van Banff naar Jasper, door de ontzagwekkende bergen, terwijl wij dikwijls spontaan “Hoe groot zijt gij” zongen. Daarna reden we naar Marina’s ouders in Saskatchewan. Na meer dan 6.000 km gereden te hebben, vlogen mijn ouders terug naar Nederland vanuit Regina, waarna wij naar een boerderij reden dicht bij Alberta.

Een vriend daar had 5.000 acres (2.000 hectare) en had mij gevraagd hem te helpen met de oogst. ’s Zondags predikte ik in een kerk die geen voorganger had. Ik wist op dat ogenblik niet dat mijn vriend hoopte dat wij bij hem zouden blijven. Toen werd op 26 oktober ons derde dochtertje geboren, Rieneke Ruth Hope, zij spelt haar naam nu als Rini. Rieneke was de naam van mijn overleden zuster. Rini was zulk een lief bundeltje hoop. Na de geboorte vertelde de dokter Marina dat ze een operatie nodig had omdat er bij haar van binnen iets helemaal mis was. Hij stuurde haar naar huis om op krachten te komen en dan terug te komen voor de operatie. Maar omdat wij al een tijd uit Ontario weg waren en wij geen ziekteverzekering in Saskatchewan hadden, zou de operatie niet gedekt worden door een ziekenkas. Wat moesten we doen? We hadden het geld niet voor zoiets, maar we hadden de Heer, ook al wisten we toen nog niet dat er opnieuw een wonder onderweg was……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.48 eindigde met: “Ik zag een grote zak liggen vol met etenswaren. Tot op deze dag hebben we geen idee wie dat daar gezet heeft. Niemand wist van onze nood, behalve de Heer! We hadden een fantastisch ontbijt……….!

Toen mijn rug eenmaal beter was kreeg ik werk bij het inrichten van een nieuwe grote Simpson Sears winkel. Daarna werd mij gevraagd om aan te blijven om te werken op de mannen afdeling van de winkel waar kleine waar, zoals hemden, sokken, dassen, enz. verkocht werden. Ik heb daar tot in juni 1967 gewerkt en genoot er echt van. Op zekere dag liet de personeel manager mij bij zich komen. Hij uitte zijn waardering voor het werk dat ik deed en bood mij toen aan om mij op te leiden tot departement manager. Het was een fantastisch offer! Hij vroeg mij wat ik er van dacht. Ik bedankte hem voor dit geweldige aanbod en zei toen dat het me speet maar dat ik dat niet kon aannemen. Hij keek zeer verbaasd en wilde weten waarom. Ik vertelde hem dat ik zendeling ging worden. Oei, dat zat niet goed met hem. Kreeg ik er even van langs. Hij zei dat ik een dwaas was om zo’n kans weg te gooien om in plaats daarvan mensen, die er toch niet van wilden horen, over Jezus te gaan vertellen. Hij werd heel boos en zei me nog eens dat ik een grote dwaas was. Ik had dit al eerder te horen gekregen.

Je herinnert je misschien dat mensen in Californië mij aangeboden hadden om voor mijn kosten in te staan om naar de universiteit te gaan om dokter te worden. Ik weigerde dat toen ook en werd als een dwaas bezien. (Zie nr.26,27). Het fantastische is dat God juist dwazen gebruikt! Ha! Ik stopte bij die winkel in juni, toen mijn ouders arriveerden uit Holland. Wij hadden elkaar 12 jaar niet gezien of gesproken, trans-Atlantische telefoon bestond toen nog niet, tenminste niet in de plaatsen waar ik woonde. Wat een geweldig weerzien daar op de Toronto luchthaven. Mijn ouders hadden Marina en onze twee dochtertjes nog nooit ontmoet. Enige dagen later begonnen we met onze oude Buick aan onze reis naar het Westen. Gedurende deze hele tijd waren Marina en ik voordurend de Heer aan het zoeken ivm onze toekomstige zendingsbediening……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.47 eindigde met: “Ik vernoem dit omdat de Psalm zegt, “En gij zult Mij eren.” En dat doe ik dus. En zo vertrokken we, wetende dat de Heer met ons was……!

Na zes fantastische weken waarin we God aan het werk zagen in harten en levens ging ik op een boerderij werken. Marina en ik bleven doorgaan met samenkomsten, kinderclubs en vakantie- Bijbelscholen op verschillende plaatsen. Na de zomer moest Marina het kalmer aan doen want iets wonderlijks was op komst. Op de avond van 25 oktober, terwijl we een bidstonde bij ons thuis hadden, zei Marina plots tegen mij, Richard het is tijd. Ik bracht haar naar onze auto en reed snel naar het ziekenhuis waar een aantal uren later ons tweede dochtertje, Lily Ann Joy geboren werd, joy = vreugde en ze was die naam waard! Enige tijd later verhuisden wij naar Regina, de hoofdstad van Saskatchewan. Ik hield evangelisatiesamenkomsten in verschillende plaatsen en predikte iedere zondag in een gemeente die geen voorganger had.

We namen ook contact op met de New Testament Missionary Union, een zendingsorganisatie die voornamelijk werkte in Zuid Amerika en Spanje. Deze Zending had een kantoor in Fonthill, Ontario, niet ver van de Niagara watervallen. In mei 1966 reden we naar Ontario en gingen wonen in een klein huisje dat bezit was van die Zending. Er was een kleine gemeente waar we deel van werden en in dienden. Omdat ik ernstige rugproblemen had kon ik een tijd niet werken en vertrouwden we op de Heer om in onze noden te voorzien. Enige tijd later kreeg ik werk bij een grote winkel, Simpson Sears, maar voordat ik daar begon bracht ik veel tijd door met studie en in gebed met de zendingsvertegenwoordiger. Op een avond voordat we naar bed gingen baden Marina en ik en vroegen we de Heer in onze nood te voorzien. Onze keukenkasten waren leeg en er was niets voor ontbijt. De volgende morgen wilde ik naar buiten gaan maar had moeite om de deur open te krijgen. Ik duwde wat harder en hoorde iets vallen. Ik zag een grote zak liggen vol met etenswaren. Tot op deze dag hebben we geen idee wie dat daar gezet heeft. Niemand wist van onze nood, behalve de Heer! We hadden een fantastisch ontbijt……….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.46 eindigde met: “Na afgestudeerd te zijn hadden wij beiden een diploma van het College op zak en waren we klaar om de Heer te dienen, maar waar……..?”

Gedurende het schooljaar kwamen vertegenwoordigers van zendingsorganisaties op bezoek en spraken met studenten. Na afgestudeerd te zijn sloten sommigen zich dan aan bij zo’n organisatie, deden een jaar deputatiewerk om steun bij elkaar te krijgen en vertrokken dan naar een zendingsveld. Wij hadden ook met een paar organisaties gesproken maar voelden ons niet vrij om aan te sluiten. Wij verhuisden naar een appartement van vrienden en ik ging op een boerderij werken. Maar voordat ik daar begon trok ik met 4 jonge mannen die een kwartet vormden en heel goed zongen, Saskatchewan rond voor 6 weken. We hielden ’s avonds bijeenkomsten in kerken of hallen, waar zij dan zongen en ik predikte, terwijl wij overdag werkten voor boeren om wat geld te verdienen. Maar de dag voordat we vertrokken had ik niet genoeg geld voor mijn vrouw en kindje en voor de eerste kosten van onze rondreis.

Die avond heb ik tot ver in de nacht gebeden, terwijl ik Gods woord las en de Heer vroeg om in deze nood te voorzien. Ik was echt ten einde raad daar we niet konden vertrekken zolang ik dat geld niet had, en ik was de leider en verantwoordelijk. De woorden in Psalm 50:15 troffen mij, “Roep Mij aan ten dage der benauwdheid; Ik zal u redden en gij zult Mij eren.” Ik vertelde de Heer dat ik in benauwdheid zat en herinnerde Hem aan deze belofte. Ik bleef doorbidden totdat ik plots de innerlijke zekerheid ontving dat Hij mij gehoord had. De volgende morgen ging de telefoon en een vriend van ver vroeg mij of ik zijn brief ontvangen had, waarop ik nee antwoordde. Hij vertelde mij dat een paar dagen geleden de Heer het op zijn hart had gelegd mij een cheque te sturen. En ja hoor, die morgen had de postbode de brief bij. Terwijl mijn vriend helemaal niet wist van onze plannen was de cheque precies het bedrag dat ik nodig had. God had gehoord en voorzien, ongelooflijk! Ik vernoem dit omdat de Psalm zegt, “En gij zult Mij eren.” En dat doe ik dus. En zo vertrokken we, wetende dat de Heer met ons was……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.45 eindigde met: “Begin september reden we naar het College waar later iets wonderlijks zou gebeuren……!

Het was weer een heel drukke zomer geweest, maar we hadden zoveel vreugde en zegen ervaren dat het echt de moeite waard was geweest. Niettemin waren we blij terug op het College te zijn waar Marina gevraagd werd te helpen in de keuken, hetgeen bijdroeg de kosten van het schooljaar te dekken. De studies begonnen weer en ik genoot geweldig van de lessen en de gemeenschap. Vaak zat ik met tranen in mijn ogen en nam de rijke leer en schoonheid van Gods Woord in mij op. Op sommige weekenden reden Marina en ik naar de plaatsen waar we Vakantie Bijbelscholen gehouden hadden. We hielden dan samenkomsten, deden nazorg met de kinderen en bezochten de ouders. De tijd vloog voorbij en toen op 23 maart gebeurde dat wonderlijke iets, de geboorte van ons eerste kindje, een heel mooi meisje die we de naam Rosalinda gaven maar voor lange tijd Sunshine (Zonneschijn) noemden, omdat ze die naam zo waard was. Voor ons is ieder baby’tje een wonder, een bundeltje vreugde en een bewijs voor het bestaan van een Schepper! We waren zo blij! Na het beëindigen van het schooljaar trokken wij naar een klein plaatsje in Zuid Saskatchewan waar ik voorganger was van een kleine gemeente. Ook hielden we Bijbelclubs en Vakantie Bijbelscholen in verschillende plaatsen. Onze kleine Rosa ging overal mee en zat altijd heel rustig in de klas terwijl Marina les gaf aan de kinderen. Ze was nooit lastig en wachtte geduldig voor haar moeder om haar te voeden tussen de lessen door, en zo gingen we verder, fantastisch! En de Heer voorzag in onze noden dikwijls op wonderbaarlijke wijze, waarvoor we zo dankbaar waren. September kwam er aan en voor mij het laatste Collegejaar. We woonden niet op campus, maar in een éénkamer appartement in Swift Current, een stad zo’n 60 km ten NW van Pambrun. Ik reed iedere dag op en neer naar school en gedurende mijn vrije tijd verkocht ik huishoudmiddelen van deur tot deur, terwijl Marina huizen schoonmaakte voor verschillende vrouwen. Na afgestudeerd te zijn hadden wij beiden een diploma van het College op zak en waren we klaar om de Heer te dienen, maar waar……..? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.44 eindigde met: “In één plaats echter, Piapot, waren we aan het eind van de eerste dag ten einde raad…….!”

We waren maandagmorgen begonnen met een goede groep kinderen en het leek er op dat het een fijne week zou worden, maar we hadden niet met David gerekend, een 9 jarige jongen. Hij was echt hopeloos, storend, rondlopen in de klas terwijl wij een verhaal aan het vertellen waren. De meisjes aan het haar trekken, vechten met de jongens, een echte lastpak en hij bedierf het werkelijk voor iedereen. Die avond nadat de kinderen naar huis gegaan waren kwamen wij als werkers samen en hielden een speciale bidstond. Wij vroegen de Heer Davids hart aan te raken of hem tegen te houden om nog te komen.

De volgende morgen al vroeg kwam David binnen recht op mij af en zei, “Meester, weet ge wat, gisteravond in bed heb ik Jezus aangenomen in mijn hart.” Ik viel bijna om en vroeg me af of hij me voor de gek hield. Maar het wonderlijke was dat David zich totaal anders gedroeg. Hij was rustig in de klas, hij behandelde de andere kinderen helemaal anders, hij was beleefd en begerig om te leren, hij drong er bij andere kinderen op aan om Jezus in hun hart aan te nemen, het was gewoon ongelooflijk! En hij bleef zo de hele week, a wonder had plaats gevonden en wij dankten de Heer op onze blote knieën. Ik had dit zelfde wonder meegemaakt toen ik twintig jaar was, maar om dit te zien gebeuren met zulk een jonge jongen was echt wonderbaarlijk. En het was niet alleen zo met David, wij zagen veel kinderen tot de Heer komen. Wij beseffen dat kinderen makkelijk beïnvloedt kunnen worden en daarom waren we altijd voorzichtig en legde we heel duidelijk uit wat het betekende de Heer Jezus toe te laten in het leven, want wij wilden dat het echt zou zijn. Vele harten en levens werden aangeraakt en wat een vreugde zal er zijn in de hemel wanneer wij elkaar daar gaan ontmoeten. Wat een voorrecht om door de Heer gebruikt te worden om harten en levens te veranderen voor nu en voor de eeuwigheid. Begin september reden we naar het College waar later iets wonderlijks zou gebeuren……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.43 eindigde met: “Toen reden we naar mijn schoonouders, maar…..!”

…..halfweg merkte ik plotseling dat onze benzine bijna op was. Is u dat ooit overkomen? Ik fluisterde in Marina’s oor, onze benzine is bijna op, bid! We hadden niets geen geld meer en we hadden het geschenk van 20 dollar aan Marina’s zuster gegeven. Hoe kon God nu in het midden van de eindeloze prairies voorzien? Eigenlijk, zonder het zelf te realiseren ging mijn hand omhoog en voelde ik in het bovenste zakje van mijn jasje en ziedaar, ik trok er een 5 dollar biljet uit, dat nu ongeveer 35 dollar waard zou zijn. Ik heb totaal geen idee hoe dat daar geraakt is, ik weet alleen dat ik het er nooit ingestoken had. Bestaan er engelen? Ik geloof van wel. Lees Hebr.1:14. Bij het volgende eenzame benzinestation kochten we benzine en reden naar het ouderlijk huis. Vandaar reden we terug naar ons eigen huisje. Toen we daar aankwamen werden we door het Noorse echtpaar uitgenodigd voor het avondeten. Toen ik het kopje en schoteltje van mijn bord nam lag er 15 dollar op mijn bord. Die avond bezochten wij de leider van de zondagsschool in het nabijgelegen dorp en planden wij samen enkele activiteiten. Toen we vertrokken gaf hij ons een enveloppe met 70 dollar. We hadden een 20 dollar huwelijksgeschenk weggegeven en nu hadden we 85 dollar terug! Is God getrouw of niet? Hij is niemands schuldenaar. Prijs Zijn naam. “Geef en u zal gegeven worden.”

Gedurende onze tijd daar kregen we terug contact met mijn Californische vrienden die ons vroegen voor hen te komen werken van maart tot eind juni. En dus laden we onze auto op en reden we naar Californië, waar we een fantastische tijd hadden met het snoeien van perzik bomen, het oogsten van amandelen en het voeden en vangen van duizenden kalkoenen. We verdienden genoeg om door de zomermaanden te geraken en terug te keren naar het College voor mijn derde jaar. Gedurende juli en augustus hadden we opnieuw Vakantie Bijbelscholen in vele plaatsen en zagen we wonderlijke dingen gebeuren in de levens van veel kinderen en jonge mensen. In één plaats echter, Piapot, waren we aan het eind van de eerste dag ten einde raad…….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.42 eindigde met: “en daarna ’s zondags ’s avond laat naar ons kleine huisje op de boerderij gereden. Toen we daar aankwamen was het licht in het grote huis uit, het oude Noorse echtpaar lag al in bed en ons huisje zat op slot en we hadden geen sleutel……..!

Omdat het zo laat was moet het echtpaar gedacht hebben dat wij maandag zouden komen. Wat nu? De deur was als een appartement deur, van buiten geopend met een sleutel, van binnen met een knop. Naast de deur was een venster dat geopend kon worden door het naar boven te schuiven. Ik was zeker dat het op slot zat, maar ik probeerde toch maar eens, en ja hoor, het ging omhoog. De opening was niet groot, maar groot genoeg voor mijn klein vrouwtje. En zo, in plaats van mijn bruidje over de drempel te dragen, heb ik haar door het venster geduwd, waarna zij van binnen de deur opende en we samen met veel gelach en plezier binnen waren. Wat een manier om het huwelijksleven te beginnen! Ha! 🙂

We hebben daar zes maanden gewoond, gedurende welke wij teruggingen naar de plaatsen waar we Vakantie Bijbel Scholen hadden gehouden om nazorg te organiseren. We hielpen ook met een zondagsschool in een dorp vlak bij en ik was onderdirecteur voor Youth For Christ in Swift Current. Maar het belangrijkste was eigenlijk het feit dat ik een boek in handen kreeg, “The New Testament Orde for Church and Missionary” door Alexander Hay. Het deed me heel ernstig het N.T. bestuderen ivm gemeente en gemeentestichting en het werd de basis voor ons toekomstig gemeentestichtend werk in België. De Heer voorzag op verschillende manieren. Op een dag brachten we Marina’s zuster naar haar ouders, zij was op weg naar Toronto om een zendingsorganisatie te bezoeken, maar ze had niet genoeg geld voor de treinreis. We beloofden de Heer dat wat er ook aan ons gegeven zou worden die morgen, het aan haar te geven. Onderweg stopten wij bij enkele vrienden en één van hen gaf ons 20 dollar als huwelijks geschenk. Wij gaven het onmiddellijk aan Marina’s zuster die nu haar trein ticket kon kopen. Toen reden we naar mijn schoonouders, maar…..! (Ga naar Overpeinzingen)