OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.181.

Standard

Nr.180 eindigde met: “Wij waren blij terug te zijn in het land waar de Heer ons gezonden had, maar de vijand was niet zo blij en 1994 zou een nogal bewogen jaar worden, het begon met een ernstig ongeluk…………!” (Zie richardandmarina.net).

Begin februari reden wij naar huis van een bidstond. We bevonden ons op een driebaansweg net buiten Gent. Het was miserabel weer met temperaturen dicht bij het vriespunt en wat natte sneeuw. Er was heel wat verkeer en we reden ongeveer 50 km per uur in een lange rij wagens. Marina was een brief aan het lezen en ik keek even opzij naar die brief, maar toen ik terugkeek op de weg zag ik rode remlichten vlak voor mij. Ik sprong op de rem maar, waarschijnlijk door de natte sneeuw of wat ijs, gleed de auto door en smakte tegen de voorligger, die op zijn beurt tegen de wagen daarvoor reed, en die dan weer tegen zijn voorligger. De chaufeur van de voorste auto had opeens beslist links af te slaan en had plotseling geremd waardoor de crash gebeurde. Ik voelde mij geweldig schuldig, maar de politie was heel vriendelijk en zei me geen zorgen te maken daar deze dingen zo snel kunnen gebeuren. En daarbij, iedereen was schuldig want niemand had afstand bewaard. Wij hadden onze veiligheidsriemen aan, maar Marina had veel pijn in haar borst. We belden vrienden die ons naar het ziekenhuis brachten waar men X-rays nam en ontdekte dat Marina’s borstbeen gebroken was. Daar kon niets aan gedaan worden, het zou vanzelf moeten genezen, maar het was wel heel pijnlijk voor een lange tijd. Wij dankten God, het had veel erger kunnen zijn.

Wij gingen door met de bediening die de Heer ons gegeven had, terwijl wij Hem dankten voor het voorrecht Hem te mogen dienen en levens te zien veranderen. We hielpen met de opbouw van de nieuwe gemeente in Mariakerke, terwijl ik ook evangelisatiebijbelstudies hield op verschillende plaatsen. Ook trachtte ik oudsten en gemeenteleiders te ondersteunen en hielp met het oplossen van problemen hier en daar. Er was nooit een saai moment! Na een nogal drukke en stresvolle week reden we op een zondagmorgen naar de gemeente, maar niet ver van huis stopte ik langs de kant en zei tegen Marina dat ik frisse lucht nodig had. Ik stapte uit en haalde een paar maal diep adem, maar dat hielp niet en ik begon hoofdpijn te krijgen. Mij niet goed voelende reden we terug naar huis en belden de dokter die onmiddelijk kwam. Hij dacht dat ik aan het hyperventileren was en zei me te gaan liggen en voor een uurtje te rusten. Als het niet beter werd hem te bellen. En het werd niet beter, dus kwam hij terug, schreef een briefje en zei naar de spoedafdeling van het ziekenhuis te gaan……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s