MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.180.

Standard

r.179 ended with, “Towards the end of ’92, Marina and I returned to Canada for a home assignment and also to see how things would go with Rosa, as Burt and Elaine felt that their time was up and they needed to move on. How would the Lord lead this time………………..?” (See richardandmarina.net).

We had planned to be in Canada for a short time, to be with Rosa and to be in touch with our home church and other supporters, but because Burt and Elaine moved away and because Rosa still needed some help, we stayed longer. After Rosa was diagnosed with Myalgic Encephalomyelitis (ME), Elaine helped her get a disability pension. I went back to Belgium on the 23rd of December and stayed for more than two months helping believers and churches, and dealing with problems in some places. I also spoke at conferences in France, Germany and Belarus. There I stayed in Gomel, the second largest city of the country, with friends who worked for World Vision. I was invited to speak to the doctors and nurses of a large hospital. I also had the privilege of speaking to the staff members of the largest women prison in the country and Bibles were handed out to all who attended the meeting. The head of the prison was very moved and I think that she may have accepted the Lord. What struck me most in that country was the absolute poverty, just unbelievable and it made me realize how rich and privileged we are in the West, and how thankful we ought to be!

I flew back to Canada the end of February, but in April I was back in the Netherlands for the funeral of my mother. Because of all the travelling, the meetings, the problems, the emotions and so on, I was exhausted. I talked to our elders and asked them whether I could have a six months sabbatical, to which they wholeheartedly agreed. Jesus told his disciples after a very busy time, to come apart for a while. Someone has said, “Yes, come apart or else you will come apart.” We had been going pretty steady from 1971 until now, 1993 and it was good to be able to let go of everything for a while.

In December Marina and I traveled back to Belgium. Rosa received help from the elders for a while, then from the Red Cross and then from an organization, ILC, Independent Living Center for people with disabilities. She has different ladies come in five days a week for two hours to cook, clean and give help and personal care, they are called “attendants.” For the rest she is on her own and looks after herself.

We were happy to be back in the country to which the Lord had called us, but the enemy was not so happy and 1994 became quite the year, starting with a serious accident….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.180.

Standard

Nr.179 eindigde met: “Tegen eind ’92 keerden Marina en ik terug naar Canada voor een home assignment en ook om te zien hoe het nu zou gaan met Rosa, daar Burt en Elaine vonden dat hun tijd op was en wilden verhuizen. Hoe zou de Heer deze maal leiden………..? (Zie richardandmarina.net).

Onze plannen waren om maar een paar maanden in Canada te verblijven, om Rosa te zien en om contact met onze thuisgemeente en andere ondersteuners te hebben. Maar omdat Burt en Elaine verhuisden en omdat Rosa nog hulp nodig had, bleven we langer. Nadat de dokters vastelden dat Rosa Myalgic Encephalomyelitis (ME) had, hielp Elaine haar met het verkrijgen van een invaliditeitspensioen. Op 23 december vloog ik terug naar België  en bleef daar een paar maanden terwijl ik nieuwe gelovigen en gemeenten bijstond en hielp problemen op te lossen. Ik sprak ook op conferenties in Frankrijk, Duitsland en Wit Rusland. Daar verbleef ik bij vrienden, die met World Vision werkten, in Gomel, de op één na grootste stad van dat land. Ik werd uitgenodigd om te spreken voor de dokters en verpleegsters van een groot ziekenhuis en ook voor de stafleden van de grootste vrouwengevangenis in Wit Rusland. Allen die op die bijeenkomst waren kregen een bijbel. Het hoofd van de gevangenis was echt onder de indruk en ik ben bijna zeker dat zij de Heer heeft aangenomen. Wat mij in dat land het meeste trof was de geweldige armoede, gewoon ongelooflijk en het deed me beseffen hoe rijk wij zijn en hoe goed wij het hebben in het Westen, en hoe dankbaar we dienen te zijn.

Eind february vloog ik naar Canada, maar in april moest ik terug, deze keer naar Nederland voor de begrafenis van mijn moeder. Na al het reizen, de bijeenkomsten, de problemen, de emoties, enz. was ik uitgeput geraakt. Ik sprak met onze oudsten en vroeg hen of ik een zes maand “sabbatical” mocht nemen, zij stemden daar volledig mee in. Jezus zei tegen zijn discipelen na een zeer drukke periode dat ze een tijdje moesten rusten. Van 1971 to 1993 was een zeer drukke tijd geweest en het was goed om alles eens los te laten.

In December reisden Marina en ik terug naar België. Rosa kreeg voor een zekere tijd hulp van de oudsten, toen van het Rode Kruis en daarna van een organisatie, ILC, Independent Living Center voor mensen met een invaliditeit. Vijf dagen per week komt er een vrouw voor twee uur om te koken, kuisen en te helpen met persoonlijke verzorging, ze worden dan ook “verzorgsters” genoemd. De rest van de tijd is ze alleen en zorgt ze voor zichzelf.

Wij waren blij terug te zijn in het land waar de Heer ons gezonden had, maar de vijand was niet zo blij en 1994 zou een nogal bewogen jaar worden, het begon met een ernstig ongeluk…………! (Ga naar Overpeinzingen).