Nr.18 eindigde met: “En zo ontdekte ik weer iets nieuws, de betekenis van Hebr.12:6, “De Heer tuchtigt wie Hij liefheeft.” Wat een les!”

Je vraagt je misschien af wat er gebeurd was met die jonge vrouw op het Bijbel College die gebeden had voor Martin en zijn wilde vriend, ik! Zij was het jaar ervoor geslaagd en vertrokken naar Holland, Michigan, USA, om daar te studeren aan het Instituut voor Kinder Evangelisatie. Ik zou haar niet ontmoeten tot in mijn tweede jaar, dus zullen we dit heel interessante onderwerp voor het ogenblik moeten laten rusten, spijtig! 🙂

Mijn ervaring op het College was gewoon fantastisch. Ik genoot geweldig van de lessen. Het was allemaal zo nieuw en wonderlijk voor mij, de hele atmosfeer was iets wat ik nog nooit ervaren had. Het was zo’n ongelooflijk groot verschil tussen dagelijkse Bijbelstudie en gebed, en werken met een groep ruwe constructie werkers! De hele tijd sinds mijn overgave aan de Heer en wedergeboorte leefde ik zo’n beetje in de zevende hemel, het was bijna te mooi om waar te zijn. De nabijheid van God was zo echt en reëel; vele malen had ik het moeilijk om mijn tranen in te houden wanneer ik zat te luisteren naar leraren die de geweldige waarheden van Gods Woord onderwezen. Het College had een driejarige cursus, maar voor hen die de High School niet hadden afgemaakt, of die ouder waren en al lang niet meer gestudeerd hadden, was er de mogelijkheid om een aantal vakken te laten vallen en die op te nemen in een vierde jaar. Omdat mijn Engels nogal beperkt was en ik het heel moeilijk vond als het hoofd van het college Theologie gaf en woorden zoals rechtvaardiging, heiliging, verlossing, verzoening, enz. gebruikte en ik me soms afvroeg of hij in het Chinees bezig was, werd er besloten dat ik de vierjarige cursus zou volgen, waardoor ik ook tijd kreeg om Engelse les te volgen. Maar toen, terwijl ik zo genoot van de studies, de atmosfeer en de Heer, gebeurde er iets dat me totaal in de war bracht en me deed besluiten om weg te gaan………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.17 eindigde met: “Maar, in de wil van de Heer, ga je eerst nog veel meer van mij horen, want er was nog iets dat ik ontdekte, iets tamelijk ernstigs……!”

Ik heb nog niet veel verteld over het College. Welk woord beschrijft mijn leven als een nieuw christen tot nu toe? Ontdekking! Ik had ontdekt dat God echt, echt is, dat Hij te vertrouwen is, dat christenen echt kunnen lachen en dat we een vreugdevol en zingend geloof hebben. Hetzelfde gold voor het College. Ik ontdekte het ene na het andere, het was gewoon geweldig! Maar ik was nog een jonge christen en nogal speels. Ik heb al eerder vernoemd dat ik niet graag studeerde en nu, na zo’n vrij leven op de boerderij, om iedere dag een aantal uren les te moeten volgen en daarna nog meer studie omdat we huiswerk kregen, was een beetje teveel voor mij. God zij dank er was een sporthal en iedere avond speelden er een aantal studenten volleybal. Omdat ik nogal lang ben, hield ik van die sport en was ik er dus iedere avond bij. En daar was eigenlijk niets mis mee, behalve dat er eerst gestudeerd diende te worden. Enkele studenten hadden me daar al over aangesproken en ook een of twee leraren, maar ik kon de drang niet weerstaan om daar ’s avonds te gaan spelen. Tot op een avond de Heer ingreep, tenminste, zo zie ik dat. We waren aan het spelen en ik sprong op om de bal over het net te slaan, maar tegelijkertijd sprong er een jongen achter mij ook op en botste tegen mij aan. Ik viel met mijn rechterschouder op de grond en voelde een geweldige pijnscheut en merkte dat mijn schouder ontwricht was. Een van de stafleden en een student reden mij naar het ziekenhuis in de stad, iets meer dan 60 km, een zeer pijnlijke rit. Het gevolg was, geen volleybal meer, maar studeren! En zo ontdekte ik weer iets nieuws, de betekenis van Hebr.12:6, “De Heer tuchtigt wie Hij liefheeft.” Wat een les! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.16 eindigde met: Maar er was nog een derde positief resultaat……!

Er was niet alleen het begin van brandalarmoefeningen, en de wondermooie geestelijke ervaring die ik had als het gevolg van het vernederen van mezelf, er was nog iets dat mij echt raakte, namelijk de reactie van het hoofd van de school. Toen hij het verhaal hoorde heeft hij zich bijna ziek gelachen. En waarom was dat zo speciaal? Omdat hij, die een zeer geestelijk en goddelijk man was, een echt gevoel voor humor had en dat was voor mij zeer indrukwekkend. Vergeet niet dat één van de dingen die mij tegenhield om mij aan God over te geven was het idee dat geloven ernst in hield en dat er niet gelachen mocht worden en men geen plezier kon hebben. Wat had ik het mis! Ik ontdekte dat christenen veel lachen. Het christelijke geloof is een vreugdevol geloof, het verleden is vergeven, het heden in Gods handen en de toekomst verzekerd, wauw! Ik geloof dat God humor heeft, als je me niet gelooft kijk maar eens in de spiegel! 🙂 De bijbel zegt zelfs: “Een vrolijk hart bevordert de genezing: Spr.17:22.

En ik ontdekte ook dat het christelijk geloof een zingend geloof is. Het evangelie van Gods genade doet ons: “Spreken onder elkander in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen” Ef.5:19. Denk eens aan de duizenden liederen en andere muziek, waaronder de Messias van Handel, gemaakt zijn door christenen. Fanny Crosby, een blinde vrouw, heeft meer dan 8.000 liederen geschreven. Ik stond perplex toen ik dit allemaal ontdekte en realiseerde hoe rijk ik als christen ben, prijs de Heer!

Toen de bekende agnosticus Robert Ingersoll  stierf, stond er op het gedrukte begrafenis programma: “Er gaat niet gezongen worden.” Als je van plan bent om een begrafenis van een ongelovige, een agnosticus of een scepticus bij te wonen, verwacht geen liederen of lofzangen. Zonder God, zonder Christus, zonder verlossing en zonder hoop, hoe zouden ze kunnen zingen? Op mijn begrafenis gaat er wel gezongen worden, echte liederen van overwinning, prijs de Heer! Ik zie er al naar uit! 🙂 Maar, in de wil van de Heer, ga je eerst nog veel meer van mij horen, want er was nog iets dat ik ontdekte, iets tamelijk ernstigs……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.15 eindigde met: “Verschillende positieve dingen zijn uit dit geval gekomen, maar daarover later.”

Je vraagt je misschien af hoe er iets positiefs kon komen uit zoiets zots als een kalf in een meisjesgebouw plaatsen. En toch gebeurde dat. In de eerste plaats iets praktisch. Ook al had het College brandtrappen, brandblussers, enz., men had nog nooit een brandalarmoefening gehouden, hoe vreemd dat ook mag klinken. Maar nu, nadat een aantal van de meisjes die wakker geworden waren gedacht hadden dat iemands wekker afgelopen was, zag men de nood in van zulke oefeningen. Heel goed dus!!!

            In de tweede plaats iets persoonlijks. Ook al vonden de meeste studenten en stafleden dat dit een grap geweest was, toch waren er ook die er aanstoot aan genomen hadden. Dat deed mij besluiten om mijn verontschuldigingen aan te bieden aan het gehele College. En zo, de volgende dag na het middageten, wanneer er aankondigingen gedaan werden, vroeg ik of ik ook iets mocht zeggen. Ik stond op van de tafel en vertelde iedereen dat dit echt als een grap bedoeld was, maar dat ik gemerkt had dat sommigen hier aanstoot aan genomen hadden en dat ik daarom mijn verontschuldigingen aanbood. Je hebt gewoon geen idee hoe moeilijk dit voor mij was, om als jonge christen voor alle studenten en stafleden mijn excuses aan te bieden. Ik had niet veel van de maaltijd genoten, terwijl ik daar zat te wachten met klamme handen. Maar wat een geweldige zegen werd dit voor mijn geestelijk leven. De Bijbel zegt dat als we ons vernederen, de Heer ons tegemoet komt, en dat deed Hij zeker. Het was echt een vernederende ervaring en het vernietigde een deel van mijn oude ik in mij, met als gevolg dat er meer ruimte kwam voor de Heilige Geest. Dat betekent niet dat ik anderen aanmoedig om kalveren in meisjesgebouwen te plaatsen :-), maar ik moedig een ieder wel aan om zich voor de Heer te vernederen, en de Heer zal je tegemoet komen en zegenen. Maar er was nog een derde positief resultaat……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.14 eindigde met: “Maar wat zij niet wist, en wat wij ook niet wisten, was dat het kalf ziek was en diarree had……….!” De leidster ging terug naar bed maar even later dacht ze dat het toch beter was om nog eens even te gaan kijken. Toen ze de deur van de inkomsthal opendeed, was de vloer vol met……, je weet wel wat en het stonk geweldig. Dus belde ze de leider van de jongensafdeling, Ron, die nu mijn schoonbroer is. Hij kleedde zich aan en ging eerst naar de wc, waar hij mijn vriend Martin tegenkwam, die natuurlijk hevig ontkende iets met de zaak te maken te hebben, maar die onmiddellijk zei, “Dat heeft Richard gedaan.” Hij kwam meteen naar onze kamer, maar wij deden alsof we sliepen, waarna hij weer weg ging. Martin en Ron gingen naar het meisjesgebouw en terwijl Martin het kalf terugbracht naar de schuur, moest Ron de boel opruimen. Het “mooie” van de zaak was dat mijn kamergenoot en ik alles konden zien vanuit onze slaapkamer en ons bijna ziek lachten! 🙂 Een paar dagen gingen voorbij zonder dat iemand wist wie dit gedaan had. Uiteindelijk besloten wij om zelf naar de directeur van het College te gaan om hem te zeggen dat wij de schuldigen waren, hopende op die manier een mindere straf te krijgen. Dus gingen we naar zijn huis en vertelden hem alles. Met een heel ernstig gezicht zei hij dat we even wachten moesten, en ging weg. Het duurde even voordat hij terugkwam en ik merkte dat zijn gezicht nogal rood was en ik vroeg me af of hij zich niet goed voelde. Hij zei dat we als straf voor een hele week de stallen moesten uitmesten. Dat was geen probleem, het was de moeite waard. Veel later toen de directeur en ik goede vrienden waren geworden, vertelde hij mij dat na ons verhaal hij naar zijn slaapkamer was gegaan, op zijn bed was gevallen en zich bijna had doodgelachen, daarom was zijn gezicht zo rood geweest. Tussen haakjes, dieren liefhebbers, het kalf was binnen enkele dagen genezen. Ik weet niet waar dat aan lag, aan de koude lucht of aan het plezier om eens in het meisjesgebouw te zijn geweest, een voorrecht dat een kalf niet alle dagen heeft! 🙂 Verschillende positieve dingen zijn uit dit geval gekomen, maar daarover later. (Ga naar Overpeinzingen)