OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.52

Standard

Nr.51 eindigde met: “Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! Dank zij de straatverlichting konden we de Sault binnen rijden. Toen we bij een motel aankwamen was de accu volledig leeg en onze autolichten uit. We gingen vlug, doodmoe van de lange rit naar bed ons afvragende hoe we de volgende morgen de auto aan de gang zouden kunnen krijgen. Ik werd al vroeg wakker en na gebeden te hebben stapte ik in onze auto. Ik stak de sleutel in het contact en toen ik hem omdraaide, sloeg de motor één keer aan en startte onmiddellijk, ongelooflijk! Ik dankte de Heer en reed naar een garage waar ze een nieuwe dynamo installeerden en de accu genoeg oplaadden zodat we vertrekken konden. Na 900 km kwamen we ’s avonds laat aan bij het huisje van de Zending waar we al eerder in gewoond hadden. Gedurende ons verblijf daar dienden we in de kleine zendingskerk, las en studeerde ik veel en had lange gesprekken met de zending secretaris die daar woonde. Ik leerde veel van hem, daar die Zending heel actief en succesvol was in het stichten van nieuwe gemeenten in Mexico en enkele landen in Zuid Amerika.

Tegelijkertijd begonnen Marina en ik een onzeker gevoel te krijgen ivm deze Zendingsorganisatie. Er waren enkele dingen waar we het niet mee eens waren, maar dat was niet het belangrijkste, het was iets anders, iets wat we op dat ogenblik niet begrepen maar wat ons later zou duidelijk worden. Op een avond waren we samen de bijbel aan het lezen en viel ons oog op een tekst in Deut. hfd.1:6b en 7a, “Gij zijt lang genoeg bij deze berg gebleven, …..begeeft u op weg” De volgende morgen kwam de zendingssecretaris bij ons en heel verontschuldigend vertelde ons dat we niet langer in dit huisje konden blijven omdat er een echtpaar uit Zuid Amerika onderweg was en het huisje nodig had. Daar waren onze drie geestelijke gidsen weer, de innerlijke stem van de Heilige Geest, het woord van God en de omstandigheden. Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken…..! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.52

Standard

Nr.51 ended with: “Late at night when we were getting closer to the Sault the alternator gave the ghost, the battery started dying and slowly our lights became dimmer and dimmer……..!

We were able to drive into the city thanks to the street lights. When we got to a motel our battery had died completely and we had no car lights at all. We quickly went to bed, dead tired from the long drive and wondering how we would get the car started the next morning. I got up quite early and after prayer got into the car. As I turned the key in the ignition the motor turned over just once and started, unbelievable. I thanked the Lord, drove to a garage where they put in a new alternator and charged the battery enough to get us on our way. We left right away and drove the last 900 km without problems arriving late at night in the little mission house, where we had stayed before. While there, we ministered in the small mission church, did a lot of reading and studying and had many discussions with Mission’s representative about missions and church planting. I learned a lot from him, as the Mission had been very active and successful in starting new churches in Mexico and some South American countries.

Yet at the same time Marina and I began to feel an inner uneasiness about working with this Mission organization. There were a few things we did not agree with, but that was not really it,  it was something else, which at the time we didn’t understand, but which would become clear later on. One evening we were reading the Bible together and a verse stood out to both of us, Deut.1:6b and 7a, “You have dwelt long enough at this mountain…..turn and take your journey.” The next morning the Mission’s representative came to us and apologetically said that we could no longer stay in the house as a missionary couple from South America was coming back and needed the place. There were the three guide posts again, the inner voice of the Spirit, the word of God and the circumstances. We both knew very well where the Lord wanted us, but the time wasn’t yet ready and the details not clear. So we packed up and left…….! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.51

Standard

Nr.50 eindigde met: “Wat moesten we doen? We hadden het geld niet voor zoiets, maar we hadden de Heer, ook al wisten we toen nog niet dat er opnieuw een wonder onderweg was……!”We baden heel oprecht en vroegen de Heer om op de een of andere manier te voorzien. De vrouw van mijn vriend was vroeger hoofdverpleegster in een ziekenhuis geweest en gaf Marina wat wijze raad. Na enige tijd bracht ik Marina terug naar de dokter in de kliniek, die haar onderzocht en toen vroeg waarom ze bij hem gekomen was. Toen glimlachte hij en zei dat hij heel verrast was omdat alles in orde en normaal was en dat er helemaal geen operatie nodig was. Toen we dat thuis aan de verpleegster vertelden kon ze het bijna niet geloven en zei dat ze dit nog nooit meegemaakt had. Prijs de Heer, Hij had ons gehoord en verhoord, alle eer aan Hem! Niet lang daarna begon mijn vriend druk op ons uit te oefenen om bij hem te blijven, omdat hij mij echt nodig had.

Maar wij waren blijven bidden voor de leiding van de Heer en voelden duidelijk aan dat we moesten terugkeren naar die zendingsorganisatie in Ontario. En zo, op zondag 24 december, de dag voor Kerst, na een laatste schoonmaak van ons huis en na mijn laatste preek gehouden te hebben in die kerk reden we naar Marina’s ouders waar we op Kerstavond aankwamen. Het was pijnlijk mijn “vriend” te moeten teleurstellen. Dit was nu de derde poging ons tegen te houden Gods wil te doen. We verbleven bij Marina’s ouders tot na Nieuw Jaar en vertrokken toen naar Ontario, een reis van meer dan 3.000 km. De eerste dag reden we naar Winnipeg, de hoofdstad van Manitoba, 800 km. Twee kleine meisjes achter in en onze twee maand oude baby op een stapel luiers in een bananendoos tussen ons in. Marina gaf haar borstvoeding terwijl we rustig bleven doorrijden. De tweede dag, naar Sault Ste Marie, 1300 km, het sneeuwde de hele weg en soms tamelijk hevig. Maar we wisten ons in Gods wil en bescherming. Laat in de nacht toen we dichter bij de Sault kwamen, begaf onze dynamo het waardoor de batterij niet meer opgeladen werd en onze lichten dimmer en dimmer werden..……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.51

Standard

Nr.50 ended with: “What to do, we did not have the money, but we did have the Lord and unknown to us then, another miracle was in the making……!”

We earnestly prayed and asked the Lord to somehow intervene. My farmer friend’s wife had been a head nurse in a hospital and gave Marina some advice. Then after some time I took her back to the doctor in the hospital, who examined her and then asked why she had come to him. He then smiled and said that he was very surprised, everything was fine and no operation was needed. When we got home and told the former nurse what had happened, she could hardly believe it and said that she had never heard of anything like it. Praise the Lord, He had heard and answered our prayer, all praise to Him. Sometime after that, my friend began to press us to stay with him as he really needed me.

However, we had continued to seek the Lord and felt that we needed to go back to the Mission in Ontario. He was quite upset with us, but we knew we had to follow the Lord’s leading. And so, on Sunday December 24, the day before Christmas, after the last bit of cleaning up of the house, and preaching my last message at the church, we left to drive to Marina’s parents arriving there on Christmas eve. Leaving my “friends” place wasn’t very nice, this was now the third time someone try to hold us back from doing God’s will. We stayed with Marina’s parents until after the New Year and then left to drive to Ontario. The first day we drove to Winnipeg, Manitoba, about 800 km. Two little girls on the back seat and Rini, the two months old baby on a pile of diapers in a banana box between us. Every now and then Marina would nurse her while we kept on driving. The second day, to Sault St Marie in Ontario, more than 1300 km. It snowed all the way, and at times quite heavy, but we knew we were moving in God’s will and His protection. Late at night when we were getting closer to the Sault the alternator gave the ghost, the battery started dying and slowly our lights became dimmer and dimmer……..! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.50

Standard

Nr.49 eindigde met: “Enige dagen later begonnen we met onze oude Buick aan onze reis naar het Westen. Gedurende deze hele tijd waren Marina en ik voordurend de Heer aan het zoeken ivm onze toekomstige zendingsbediening……..!”

Het was heel fijn mijn ouders bij ons te hebben. Zij waren juist door een heel moeilijke tijd gekomen. Ik had twee jongere zusters, tweelingen, waarvan er een stierf op 20 jarige leeftijd en begraven was op 18 mei, mijn verjaardag. Iets meer dan een maand later kwamen mijn ouders naar Canada, nadat ze afscheid genomen hadden van mijn vaders moeder die ernstig ziek was en stierf terwijl zij bij ons waren. Het was heel zwaar voor hen, maar het hielp bij ons te zijn. We reden met hen helemaal naar de Rocky Mountains in Alberta en volgden de mooiste weg in Canada van Banff naar Jasper, door de ontzagwekkende bergen, terwijl wij dikwijls spontaan “Hoe groot zijt gij” zongen. Daarna reden we naar Marina’s ouders in Saskatchewan. Na meer dan 6.000 km gereden te hebben, vlogen mijn ouders terug naar Nederland vanuit Regina, waarna wij naar een boerderij reden dicht bij Alberta.

Een vriend daar had 5.000 acres (2.000 hectare) en had mij gevraagd hem te helpen met de oogst. ’s Zondags predikte ik in een kerk die geen voorganger had. Ik wist op dat ogenblik niet dat mijn vriend hoopte dat wij bij hem zouden blijven. Toen werd op 26 oktober ons derde dochtertje geboren, Rieneke Ruth Hope, zij spelt haar naam nu als Rini. Rieneke was de naam van mijn overleden zuster. Rini was zulk een lief bundeltje hoop. Na de geboorte vertelde de dokter Marina dat ze een operatie nodig had omdat er bij haar van binnen iets helemaal mis was. Hij stuurde haar naar huis om op krachten te komen en dan terug te komen voor de operatie. Maar omdat wij al een tijd uit Ontario weg waren en wij geen ziekteverzekering in Saskatchewan hadden, zou de operatie niet gedekt worden door een ziekenkas. Wat moesten we doen? We hadden het geld niet voor zoiets, maar we hadden de Heer, ook al wisten we toen nog niet dat er opnieuw een wonder onderweg was……! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.50

Standard

Nr..49 ended with: “After a few days we all packed into our old Buick and started on our trip West. All the while Marina and I had been and were constantly seeking the Lord as to our future missionary ministry.”

It was so good to have my parents with us; they had just had a very difficult time. I had two younger twin sisters; the one died, age 20 and was buried on my birthday on May 18. A little over a month later my parents came to Canada after having said goodbye to my father’s mother who was seriously ill and died while my parents were in Canada. It was very hard on them, but it helped to be with us. We took them all the way to the Rocky Mountains in Alberta and followed the most beautiful highway in Canada from Banff to Jasper through the awesome mountains, much of the time singing “How great Thou art!” We then drove back to Saskatchewan to be with Marina’s parents. After driving more than 6.000 km, my parents flew back to Holland from Regina, after which we drove to a farm near the border of Alberta.

A friend had a 5.000 acre farm there and had asked me to come and help him harvesting. On Sundays I preached in a church which was without a pastor. I didn’t know at the time that my friend was hoping to have us stay with him. Then on October the 26th our third little girl was born, Rieneke Ruth Hope. Rieneke (in English Renee, but she spells it Rini) was the name of my sister who died. What a cute little bundle of hope she was. After the birth the doctor told Marina that there was something seriously wrong inside of her and that she needed an operation. She was sent home to get rested up and then to come back for the operation. But due to our moving around through difference provinces, our Ontario hospitalization would not cover the cost. What to do, we did not have the money, but we did have the Lord and unknown to us then, another miracle was in the making……! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.49

Standard

Nr.48 eindigde met: “Ik zag een grote zak liggen vol met etenswaren. Tot op deze dag hebben we geen idee wie dat daar gezet heeft. Niemand wist van onze nood, behalve de Heer! We hadden een fantastisch ontbijt……….!

Toen mijn rug eenmaal beter was kreeg ik werk bij het inrichten van een nieuwe grote Simpson Sears winkel. Daarna werd mij gevraagd om aan te blijven om te werken op de mannen afdeling van de winkel waar kleine waar, zoals hemden, sokken, dassen, enz. verkocht werden. Ik heb daar tot in juni 1967 gewerkt en genoot er echt van. Op zekere dag liet de personeel manager mij bij zich komen. Hij uitte zijn waardering voor het werk dat ik deed en bood mij toen aan om mij op te leiden tot departement manager. Het was een fantastisch offer! Hij vroeg mij wat ik er van dacht. Ik bedankte hem voor dit geweldige aanbod en zei toen dat het me speet maar dat ik dat niet kon aannemen. Hij keek zeer verbaasd en wilde weten waarom. Ik vertelde hem dat ik zendeling ging worden. Oei, dat zat niet goed met hem. Kreeg ik er even van langs. Hij zei dat ik een dwaas was om zo’n kans weg te gooien om in plaats daarvan mensen, die er toch niet van wilden horen, over Jezus te gaan vertellen. Hij werd heel boos en zei me nog eens dat ik een grote dwaas was. Ik had dit al eerder te horen gekregen.

Je herinnert je misschien dat mensen in Californië mij aangeboden hadden om voor mijn kosten in te staan om naar de universiteit te gaan om dokter te worden. Ik weigerde dat toen ook en werd als een dwaas bezien. (Zie nr.26,27). Het fantastische is dat God juist dwazen gebruikt! Ha! Ik stopte bij die winkel in juni, toen mijn ouders arriveerden uit Holland. Wij hadden elkaar 12 jaar niet gezien of gesproken, trans-Atlantische telefoon bestond toen nog niet, tenminste niet in de plaatsen waar ik woonde. Wat een geweldig weerzien daar op de Toronto luchthaven. Mijn ouders hadden Marina en onze twee dochtertjes nog nooit ontmoet. Enige dagen later begonnen we met onze oude Buick aan onze reis naar het Westen. Gedurende deze hele tijd waren Marina en ik voordurend de Heer aan het zoeken ivm onze toekomstige zendingsbediening……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.49

Standard

Nr.48 ended with: “Then I saw a very large bag on the ground filled to the brim with groceries. To this day we have no idea who put that there as no one knew of our need, except God! We had a wonderful breakfast……………!”

Once my back was better I found a job helping to set up a new large Simpson Sears store. I was then asked to stay on and work in the men’s department, where “small” stuff like shirts, socks, ties, etc. was sold. I worked there until June 1967 and enjoyed it very much. One day the personnel manager asked me to come to his office. He expressed his satisfaction with my work and then offered to train me to become a department manager. It was a terrific offer. He asked me what I thought. I thanked him for the offer and then said that I was sorry, but that I could not accept. He looked very surprised and wanted to know why. I told him that I was going to be a missionary. Oh boy, that didn’t sit right. Did I ever get it. He told me I was a fool throwing away a life chance and instead go telling people, who didn’t want to hear anyway, about Jesus. He became very upset and told me again that I was a big fool. Now I had heard this before.

You may remember that people in California offered to put me through university to become doctor. I refused that too and was looked upon as a fool. (See nr.26,27). The wonderful, amazing thing is, that God uses fools! Hah! I stopped working in June when my parents arrived from Holland. We hadn’t seen or talked to each other for 12 years. Transatlantic phone calls didn’t exist then yet, at least not in the places where I lived. What a reunion that was there at the Toronto airport. They had never met Marina and our two little girls. After a few days we all packed into our old Buick and started on our trip West. All the while Marina and I had been and were constantly seeking the Lord as to our future missionary ministry. (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.48

Standard

Nr.47 eindigde met: “Ik vernoem dit omdat de Psalm zegt, “En gij zult Mij eren.” En dat doe ik dus. En zo vertrokken we, wetende dat de Heer met ons was……!

Na zes fantastische weken waarin we God aan het werk zagen in harten en levens ging ik op een boerderij werken. Marina en ik bleven doorgaan met samenkomsten, kinderclubs en vakantie- Bijbelscholen op verschillende plaatsen. Na de zomer moest Marina het kalmer aan doen want iets wonderlijks was op komst. Op de avond van 25 oktober, terwijl we een bidstonde bij ons thuis hadden, zei Marina plots tegen mij, Richard het is tijd. Ik bracht haar naar onze auto en reed snel naar het ziekenhuis waar een aantal uren later ons tweede dochtertje, Lily Ann Joy geboren werd, joy = vreugde en ze was die naam waard! Enige tijd later verhuisden wij naar Regina, de hoofdstad van Saskatchewan. Ik hield evangelisatiesamenkomsten in verschillende plaatsen en predikte iedere zondag in een gemeente die geen voorganger had.

We namen ook contact op met de New Testament Missionary Union, een zendingsorganisatie die voornamelijk werkte in Zuid Amerika en Spanje. Deze Zending had een kantoor in Fonthill, Ontario, niet ver van de Niagara watervallen. In mei 1966 reden we naar Ontario en gingen wonen in een klein huisje dat bezit was van die Zending. Er was een kleine gemeente waar we deel van werden en in dienden. Omdat ik ernstige rugproblemen had kon ik een tijd niet werken en vertrouwden we op de Heer om in onze noden te voorzien. Enige tijd later kreeg ik werk bij een grote winkel, Simpson Sears, maar voordat ik daar begon bracht ik veel tijd door met studie en in gebed met de zendingsvertegenwoordiger. Op een avond voordat we naar bed gingen baden Marina en ik en vroegen we de Heer in onze nood te voorzien. Onze keukenkasten waren leeg en er was niets voor ontbijt. De volgende morgen wilde ik naar buiten gaan maar had moeite om de deur open te krijgen. Ik duwde wat harder en hoorde iets vallen. Ik zag een grote zak liggen vol met etenswaren. Tot op deze dag hebben we geen idee wie dat daar gezet heeft. Niemand wist van onze nood, behalve de Heer! We hadden een fantastisch ontbijt……….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.48

Standard

Nr.47 ended with: “I mention this as the Psalm says, “You shall glorify Me.” And so we left knowing that God was in this with us…..!”

After 6 wonderful weeks, and seeing God work in many hearts and lives, I went to work on the farm. Marina and I kept on with meetings, children’s clubs and DVBS’s  in different areas. After the summer Marina had to slow down as something wonderful was coming. On the evening of October 25, while having a prayer meeting in our home, Marina all at once said, Richard it’s time. So I got her into the car and drove to the hospital where some hours later our second little girl, Lily Ann Joy was born, and what a joy she was. A little later we moved to Regina. Missions was still much on our hearts and we were seeking the Lord’s will and guidance. During our time in Regina I held special meetings in some places and I preached in a pastor-less church for several months.

We also got in contact with the New Testament Missionary Union, a mission organization working mainly in South America and Spain. They had an office in Fonthill, Ontario, close to Niagara Falls. During May 1966 we drove to Ontario and moved into a small house that the mission had. There was a small church in which we fellow-shipped and ministered. Because of severe back problems I couldn’t work for a while and so we were trusting the Lord to meet our needs. Some time later I got a job with Simpson Sears, but before that I spent a lot of time in study and prayer with the Mission’s representative. One night before going to bed, Marina and I prayed together and asked the Lord to meet our needs, our cupboards were empty and there was nothing for breakfast. The next morning after getting up I wanted to go outside but had a hard time opening the door. I pushed harder and heard something falling. Then I saw a very large grocery bag on the ground filled to the brim with groceries. To this day we have no idea who put that there as no one knew of our need, except God! We had a wonderful breakfast……………! (Go to Musings)