Nr.97 eindigde met: “Jullie zien dat misschien anders, dat is o.k. Wij hebben onze overtuiging en respecteren anderen die het anders zien.” (Zie richardandmarina.net).

We moeten nu even terug, naar de winter van ‘73/74. Wij woonden nog steeds in Edegem, een buitenwijk van Antwerpen. De gemeente in Antwerpen groeide en ging echt vooruit. Mijn medewerker was er heel actief en terwijl ik daar ook nog meewerkte, ging mijn aandacht meer en meer oostwaarts richting Beerse en nog verder. Ik had nu twee Bijbelstudies in Beerse en omgeving en ik was ook met twee studies begonnen in de provincie Limburg. Deze waren ontstaan door contacten van een jong echtpaar dicht bij Beerse. De man had een vriend in Peer, aan wie hij mij voorstelde, en hij had ook een oudere broer iets meer zuidelijk. Deze broer en zijn vrouw hadden mij uitgenodigd bij hen thuis en toen ik daar arriveerde, was er een tweede echtpaar, vrienden van hen, aanwezig.

Het werd een heel interessante avond en er werd goed geluisterd terwijl ik de Bijbel uitlegde. Eigenlijk was het een soort kleine Bijbelstudie, wat volledig nieuw was voor hen. Na ongeveer drie uur merkte ik op dat ik naar huis moest omdat ik nog zo’n 1½ moest rijden. Ik vroeg of ik de avond mocht afsluiten met gebed, zoals ik dat altijd deed in ieder huis dat ik bezocht. Het is me nooit geweigerd! Ik bad gewoon zoals altijd en toen ik “amen” zei was het heel stil. Ze keken mij aan en wisten niet wat te zeggen. Ik kon aanvoelen dat de Heilige Geest hen aangeraakt had en dat werd later ook duidelijk toen de vriendin mij vertelde dat terwijl ik aan het bidden was, zij aanvoelde dat dit echt was en dat ze dit nodig had, en ze heeft diezelfde avond nog de Heer Jezus aangenomen had. Ik wou opstaan. Maar plots kwamen de vragen, waarom ik het kruisteken niet gemaakt had en waarom ik het “Onze Vader” niet gebeden had en het “Wees Gegroet”? Er ging nog een uur voorbij om dit allemaal uitteleggen.

Enige tijd later bezocht ik het echtpaar in Peer en dat bezoek was al net zo interessant, misschien zelfs meer……….! (Zie richardandmarina.net).

Nr.96 eindigde met: “Maar er gebeurden gedurende die doopdiensten wel eens wat rare dingen……!” (Zie richardandmarina.net).

Even kort vooruit blikken. De vreemdste verhalen deden de ronde in het dorp ivm de doopdiensten. Ik hoorde dat er verteld werd dat wij mensen naakt doopten achter een opgehouden laken, stel je voor! Ik kan jullie verzekeren dat zoiets nooit gebeurd is. We zijn er wel één keer dicht bijgekomen. Wij gebruikten geen formele gewaden om mensen te dopen, we vertelden hen dat ze tot de Heer gekomen waren in hun gewone kleren en dat we ze ook zo zouden dopen. Maar iemand moet vergeten zijn een jonge man die pas christen geworden was te vertellen wat hij moest aanhebben, en plots zag ik hem uit de kleedkamer komen in zijn zwembroek. Ik keek mijn medewerker aan met een groot vraagteken op mijn gezicht, maar voordat we het wisten was hij al in het water en werd gedoopt. Ik ben er zeker van dat de engelen in de hemel geglimlacht hebben.

Op een andere keer kwam een tamelijk oudere ongetrouwde man om zich te laten dopen. Hij was glorieus tot de Heer gekomen nadat hij de R.K. Kerk ontgoocheld had verlaten. Ook deze maal moet iemand vergeten zijn om hem te vertellen wat hij aan moest hebben, en kwam hij uit de kleedkamer in heel mooie gestreepte pyjama’s. Geen probleem, ik denk dat opnieuw de engelen geglimlacht en gejuicht hebben, zich verheugende dat zulk een oude zondaar tot bekering gekomen was. Maar toen hij uit het water klom merkte ik dat het elastiek in zijn broek niet al te strak zat en zag ik zijn natte broek langzaam zakken. Ik sprong naar voren greep hem met één hand en zijn broek met de andere en alles verliep goed, we waren allemaal heel blij! Die doopdiensten waren echte feesten met broodjes en koffie natijd, en het “gonsde” er van mensen zoals mij gezegd was geweest. Het hoogste aantal op één zondagmiddag gedoopt was 34, prijs de Heer! Wij geloven dat de Bijbel leert dat de doop een beeld is van ons begraven zijn met Christus en het opstaan tot nieuw leven, en dat onderdompeling het beste beeld daarvan is. Jullie zien dat misschien anders, dat is o.k. Wij hebben onze overtuiging en respecteren anderen die het anders zien. (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.95 eindigde met: “Toen naar de molen met een gevoel van opwinding dat dit gebouw nu van ons was. Met een blij hart stapte ik de molen binnen en stond toen verschrikkelijk geschrokken stil…….!” (Zie richardandmarina.net).

De keren dat we de molen bezichtigd hadden was het altijd mooi weer geweest, of minstens droog, maar nu regende het pijpenstelen, het scheen met bakken uit de hemel te vallen. Ik parkeerde mijn auto en rende naar binnen om maar niet te nat te worden. Eenmaal binnen kon ik mijn ogen niet geloven, bijna overal was er water. In de grote zaal stonden er overal plasjes terwijl het water van het plafond droop. In de ronde ruimte liep het water langs de muren naar beneden. Ik ging kijken in het huis en daar kwam het water niet van boven maar van beneden. Grondwater kroop langzaam de muren op, het was een zielig gezicht. Ik keek nog eens rond en de moed zakte me in de schoenen. Mijn blijdschap was weg en een geweldige droefheid kwam over mij terwijl ontmoediging mijn hart vulde. Ik had geen zin om nog verder te kijken en ging naar huis mij afvragende of we wel de juiste beslissing genomen hadden om dit gebouw te huren.

Thuisgekomen deed ik mijn verhaal aan mijn vrouw die ook gechoqueerd was. Ik liep de trap op naar mijn studeerkamer en ging zitten met een soort gevoel van verdoving. Maar toen greep de gedachte mij om Gods woord te nemen. Ik was in mijn Bijbellezing bij Micha gekomen en las nu hoofdstuk 2 waar de laatste zin van vers 12 mij geweldig trof, het leek wel in vette letters gedrukt, “Het zal er gonzen van mensen.” Het woord gonzen deed mij denken aan het geluid dat men hoort bij een bijenkorf. Ik wist instinctief dat deze woorden op dit ogenblik voor mij bedoeld waren. U vraagt zich af hoe ik dit wist? Ik wist het gewoon, het was de innerlijke stem van de Heilige Geest. En ja hoor, deze woorden gingen in vervulling toen er later, keer op keer honderden mensen aanwezig waren om getuigen te zijn van de doop van vele nieuwe christenen in die molen. Maar er gebeurden gedurende die doopdiensten wel eens wat rare dingen…..……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.94 eindigde met: “We hielden een tijd van gebed en toen merkte iemand op dat de oude Molen in Beerse, tamelijk dicht bij het centrum te huur was. Een oude vervallen Molen als kerkgebouw………?

Een nieuwe gemeente/kerk in Beerse? Ik had het al enige tijd op mijn hart; vergeet niet dat wij geloofden dat de Heer ons naar België geleid had om gemeenten/kerken te stichten, niet zozeer gebouwen, ook al werden die noodzakelijk, maar vergaderingen van echte wedergeboren christenen. De woorden van Jezus in Mattheüs 16:18b waren voortdurend in mijn gedachten, “Ik zal mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen.” Mijn aanhoudend gebed was, “Heer, bouw Uw gemeente.” Ik was er zeker van dat dit het doel was van ons verblijf in dit land. Ik was ook overtuigd dat het stichten van gemeenten de beste en snelste manier was om de wereld te evangeliseren, zie de apostel Paulus’ bediening, en ook om de wereld te veranderen, omdat christenen het zout der aarde en het licht van de wereld zijn, Matt.5:13-14, en opgebouwd worden in plaatselijke gemeenten. En daarom was mijn hart zo ontroerd toen mensen in en om Beerse tot de Heer kwamen. En door deze christenen kwam ik in contact met mensen verder oostwaarts in de provincie Limburg, maar dat is voor later.

Enkelen van ons gingen met de eigenaar van de molen spreken. Hij gaf ons de sleutel zodat we het konden gaan bezichtigen. De wieken waren er af, maar de grote ronde toren stond er nog. Er waren verscheiden verdiepingen, gelijkvloers een grote ronde kamer en ook een tamelijk grote “zaal” waarin wel zo’n 200 mensen zouden kunnen zitten. Er was ook een woonplaats aan verbonden, een huis met twee slaapkamers. De hele constructie was in slechte conditie en er zou veel werk gedaan moeten worden, maar we zagen dat er grote mogelijkheden waren. We bekeken de plaats enkele malen en na veel gebed besloten om het te huren. De volgende maandagmorgen reed ik van Antwerpen naar de huisbaas om het contract te tekenen en de sleutel te ontvangen. Toen naar de molen met een gevoel van opwinding dat dit gebouw nu van ons was. Met een blij hart stapte ik de molen binnen en stond toen verschrikkelijk geschrokken stil…….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.93 eindigde met: “Ik zei heel stilletjes tegen haar, “Als u Gods woord niet leest om naar Hem te luisteren, zal Hij ook niet naar u luisteren, in feite walgt Hij van uw gebed.” Ik zag hoe ze wit werd in haar gezicht doordat de Heilige Geest haar in het hart trof………!”

Twee weken later na enkele Bijbelstudies en ernstige gesprekken, nam zij de Heer Jezus aan en werd een ware wedergeboren christen! Ja, Gods woord is krachtig! In Jeremia 23:29 staat er, “Is niet mijn woord zo: als een vuur, luidt het woord des Heren, of als een hamer, die een steenrots vermorzelt?” Ik heb geharde harten verbroken zien worden voor de Heer en tot Hem zien komen. Ik heb Gods woord argumenten zien opbranden en harten zien vernederd worden en voor Hem gebogen. In Efeziers 6:17 staat er dat Gods woord als een zwaard is en het treft ons in ons hart, zoals dat gebeurde op de Pinksterdag toen Petrus predikte in de kracht van de Heilige Geest, dat God de Jezus die zij gekruisigd hadden, opgewekt had. De mensen werden “diep in hun hart getroffen” en kwamen tot bekering en geloof. Ik zag dit gebeuren met deze vrouw, geweldig hoe krachtig Gods woord is. Vele malen heb ik dit zien gebeuren.

Heel dikwijls als ik met mensen in gesprek was, heb ik hen gevraagd of ze christen waren. Als ze bevestigend antwoordden vroeg ik hen of ze de Bijbel lazen. Bijna altijd was het antwoord negatief. Dan toonde ik hen Johannes 8:47, waar Jezus zegt, “Wie uit God is, hoort (leest) de woorden Gods; daarom hoort (leest) gij niet, omdat gij uit God niet zijt.” Keer op keer heb ik gezien hoe mensen “diep in hun hart getroffen” werden.

Terug nu naar Beerse. Omdat er toch een aantal mensen tot geloof kwamen, werd het evident dat er een gemeente moest komen. Op een avond toen we met een goede groep jonge gelovigen samen waren, spraken we hierover en ook over de nood aan een gebouw om in samen te komen. We hielden een tijd van gebed en toen merkte iemand op dat de oude Molen in Beerse, tamelijk dicht bij het centrum te huur was. Een oude vervallen Molen als kerkgebouw………? (Ga naar Overpeinzingen).