Uncategorized

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.185.

Standard

Nr.184 eindigde met: “We zijn nu aan nr.184 en ik denk er aan om te stoppen bij nr.200. Ik wil nog een heel aantal hoogtepunten aanhalen uit de volgende jaren en vertellen hoe de Heer ons geleid heeft, Marina gespaard heeft en in onze noden voorzien heeft, heel interessant, wacht maar………………………..!” (Zie richardandmarina.net).

Een van die hoogtepunten was onze ervaring met Gods wonderbaarlijke voorzieningen voor Zijn kinderen, door Zijn kinderen. De Heer had ons geroepen om de onnaspeurlijke rijkdom van Christus te verkondigen en gemeenten/kerken te stichten. Volgens de Bijbel is een kerk geen gebouw, maar een groep gelovigen. Maar als zo’n groep te groot wordt, is er nood aan een gebouw. Toen wij in België begonnen hadden alle samenkomsten plaats in woonkamers, maar toen er mensen tot geloof kwamen en gedoopt werden diende er met een gemeente begonnen te worden. Dat gebeurde enkele malen in ons huis, totdat er niet meer genoeg ruimte was en we voor een gebouw moesten uitzien. De eerste maal was dat in Antwerpen, waar we een oude winkel huurden en inrichtten en daar begonnen samen te komen op zondag. We ontdekten al spoedig dat naast het prediken en onderwijzen, wij ook aan gebouwen moesten werken. Ik heb in totaal aan zo’n zeven “kerken” gewerkt, sommigen enkele maanden, anderen veel langer. De laatste en zwaartste was in Gent.

Er waren twee gemeenten in die stad, één aan de zuidkant in Gentbrugge en de andere aan de noordelijke kant in Mariakerke. Zoals al eerder vernoemd moest de Mariakerkegemeente verschillende malen verhuizen. En nu was dat opnieuw het geval en men wist niet waar naar toe. Er werd daarom overeengekomen om voor enige tijd samen te komen op zondag in het gebouw in Gentbrugge, maar natuurlijk was dat geen bevredigende oplossing. Er werd gebeden en gezocht naar een durende oplossing. Uiteindelijk werd er besloten om samen met de twee gemeenten een gebouw te kopen, omdat één gemeente dat financieel niet aankon.

Maar nu moesten we zien hoe iedereen daarover dacht en op hoeveel financieën we konden rekenen. Er werd een brief opgesteld voor al de leden van de gemeente en ook voor sommige andere gemeenten, waarin werd gevraagd hoeveel zij konden geven als gift en/of als een renteloze lening. Het resultaat was wonderbaarlijk, er werd zoveel beloofd dat we met goede moed konden gaan zoeken voor een eigen gebouw. Het was duidelijk dat de Heer met ons was en we dankten Hem daarvoor. Ik ga u alle detailles besparen, laat het volstaan te vertellen dat we een gebouw vonden, een woonhuis met een grote zaal er achter die als drukkerij gediend had. Het werd gekocht en de renovaties konden beginnen, maar er was één probleem, ons geld was bijna op, dus nu wat? We zouden spoedig ontdekken dat de Heer een paar verassingen voor ons in petto had……..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.184.

Standard

Nr.183 ended with, “Jesus was building His church in Belgium, step by step, and that, right then, without me, wonderful………..!” (See richardandmarina.net).

The Lord had added several new workers to our team. In 1990, Rosario and Anita Anastasi became very active in Limburg. In 1991, Eric and Lut Rutten came from Limburg to help in West Flanders, doing a great work, teaching Bible studies, preaching and counseling. Eric Schrapen and his wife joined us in 1992 for 5 years, being active in evangelism and teaching mainly in Limburg. And more would follow later. We were very thankful for all these, especially after my two heart attacks and back operation, as I noticed that I did not have the same energy as before. It took quite some time to get some strength back.

That fall, of ’94, a small group of believers left the assembly in the south of Ghent over doctrinal differences, it was very painful as those folk were very dear to us. But these things happen, even two great apostles, Paul and Barnabas differed on something and went their separate ways.

It was so good to have Pete and Joanna Gifford working with us in Ghent. They were mainly involved in the Gentbrugge assembly, while Marina and I were helping in the Mariakerke church. Pete was very active in youth work, youth weekends and camp work too. Marina was also for many years very much involved in camp work, both in the children’s camp as well as the youth camps. Of course, her accordion always went along and not only did she often play for the singing, but some of the children and youth used to enjoy playing with it too.

In 1996 we went back to Canada for a home assignment from April until July. It was wonderful to see Rosa again after almost 3 years, and also spent time with our home church and other supporting churches and friends. It was always so good to be able to tell them what the Lord was doing in Belgium through their prayers and financial help, so encouraging for them.

Some time ago I wrote the following, “The original purpose of “Musings” was not so much to write a story about the work, but rather about our personal lives, which of course includes the work. It is “our” story on how we experienced the reality of the living God, His presence, His guidance, His provisions, His protection, His faithfulness and His blessings.” We are at nr.184 now and I am thinking of stopping at nr.200. So I will tell you yet about some of the high lights of the following years and how the Lord led us, saved Marina and provided for us, very interesting, just wait………………..!

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.184.

Standard

Nr.183 eindigde met: “Jezus was Zijn gemeente in Belgie aan het bouwen, stap voor stap, en op dat ogenblik, zonder mijn inbreng, geweldig………!” (Zie richardandmarina.net).

De Heer had verschillende nieuwe werkers aan ons team toegevoegd. In 1990, Rosario en Anita Anastasi, actief in Limburg. In ’91, kwamen Eric en Lut Rutten van Limburg in West Vlaanderen helpen, een goed werk verrichtende met Bijbelsudies, prediking en counseling. Eric Shrapen en zijn vrouw kwamen meewerken in 1992, in evangelisatie en onderwijs, voornamelijk in Limburg. En er zouden er nog meer volgen. We waren heel dankbaar voor hen allen, vooral na mijn twee hartinfarcten en rugoperatie. Ik merkte heel goed dat ik niet meer dezelfde energie had als hiervoor. en het duurde nogal voordat ik me weer echt kon inzetten.

Door verschil van mening over leerstellige zaken, verliet een kleine groep gelovigen de gemeente in Gentbrugge in de herfst van ’94, hetgeen heel pijnlijk was omdat deze mensen ons zeer dierbaar waren. Maar deze dingen gebeuren nu eenmaal, denk eens aan die twee grote apostelen, Paulus en Barnabas die uiteen gingen door verschil van mening.

We waren heel dankbaar voor Pete en Joanna Gifford die met ons samenwerkten in Gent. Zij waren voornamelijk betrokken bij de gemeente in Gentbrugge, terwijl Marina en ik ons meer toelegden op Mariakerke. Pete was ook heel actief met jeugdwerk bezig, met de zomerkampen en jeugdweekenden. Marina was ook vele jaren actief met kampwerk, zowel kinderkamp als jeugdkampen. Zij had natuurlijk altijd haar accordion mee waarmee zij meestal de zang begeleidde, maar ook sommige kinderen en jonge mensen speelden er graag mee.

In 1996 zijn wij naar Canada geweest voor een “home assignment” van april tot Juli. Het was heel fijn Rosa weer te zien na bijna 3 jaar en ook tijd de kunnen doorbrengen met onze thuisgemeente en andere gemeenten en personen die voor ons baden en ons ondersteunden. Het was altijd zo bemoedigend voor hen te horen wat de Heer aan het doen was in België door hun gebed en ondersteuning.

Enige tijd geleden schreef ik het volgende, “De oorspronkelijke bedoeling van “Overpeinzingen” was niet zozeer een verhaal te schrijven over het werk, maar over ons persoonlijke leven, waar het werk natuurlijk deel van uit maakt. Het is “ons” verhaal, ons getuigenis over hoe wij de echtheid van God ervaren, Zijn tegenwoordigheid, Zijn leiding, Zijn voorzieningen, Zijn bescherming, Zijn trouw en Zijn zegen.” We zijn nu aan nr.184 en ik denk er aan om te stoppen bij nr.200. Ik wil nog een heel aantal hoogtepunten aanhalen uit de volgende jaren en vertellen hoe de Heer ons geleid heeft, Marina gespaard heeft en in onze noden voorzien heeft, heel interessant, wacht maar………………………..!

 

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.183.

Standard

Nr.182 ended with, “After ten days I was allowed to go home, but not for long, we didn’t know then that I would soon be back here…………..!” (See richardandmarina.net).

My cardiologist had told me that I had lost 20% of my heart and needed to rest a lot and take it easy. It was very difficult for me to have to cancel a whole lot of Bible studies and speaking engagements. My dear wife Marina, sure looked after me well. One afternoon I was pulling some weeds from our lawn and while bent over I turned a bit and heard a pop in my lower back and as I straightened out it started hurting, but it wasn’t too bad and I could sit and bear it while we had company from Antwerp.

But when I got up the next morning and was putting on a sock, something popped again, and this time it really hurt. When I stood up I could not get my left foot down to the floor. It was really bad. Marina phoned the doctor who came and gave me a needle for the pain. He looked at me and said, “I have never seen anyone so white.” For a whole week I lay in bed with my legs high up on pillows, but it did not improve and so the doctor called an ambulance which took me back to the hospital. I was there for a week while they did some tests and came to the conclusion that I had a herniated disc in my lower back and I needed surgery. The day after the operation, in the evening, an alarm sounded and the nurse quickly turned the end of my bed up so that my head was lowered and my feet up. Blood was taken and soon the news came that I had a second heart attack. So back to intensive care. After about ten days I was allowed to go home but had to stay in bed. And to keep the story short, altogether I was flat on my back for 55 days. “God never promised us an easy journey, but He has promised a safe arrival.” 🙂

However, while I was laid up, the work of the Lord continued, people were still being saved and added to the churches. But things were changing, the first 20 or so years had been the pioneers phase when many came to the Lord and many assemblies were started, but now we entered into the stabilizing phase. More structure was needed, leaders had to be trained and believers needed to grow. As exciting as the conversion of many people had been, this phase, seeing people mature and becoming active in Sunday school work, camp activities, leadership in the church and other activities was just as rewarding. Jesus was building His church in Belgium, step by step, and that, right then, without me, wonderful…………….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.183.

Standard

Nr.182 eindigde met: “Na tien dagen mocht ik naar huis, maar niet voor lang, wij wisten toen niet dat we hier spoedig zouden terug zijn…………!” (Zie richardandmarina.net).

De cardioloog had mij verteld dat ik 20% van mijn hart kwijt was en het dus rustig aan moest doen. Ik vond het moeilijk een heel aantal Bijbelstudies en predikingen te moeten afzeggen. Mijn lieve echtgenote zorgde goed voor mij. Op een namiddag stond ik gebukt wat onkruid te trekken, toen ik mij al bukkende wat draaide, hoorde ik een soort plof in mijn onderrug. Ik stond recht en voelde een doffe pijn daar, maar het viel mee en het was dragelijk toen we bezoek kregen uit Antwerpen.

Maar toen ik de volgende morgen op het bed zittende mijn kous wou aandoen, schoot de pijn door mijn rug en toen ik rechtop stond kon ik mijn linkervoet niet op de grond krijgen. Het was echt erg. Marina belde de dokter die mij een spuit voor de pijn gaf. Hij keek mij aan en zei toen, “Ik heb nog nooit iemand zo wit gezien.” Ik heb een hele week met mijn benen op hoge kussens in bed gelegen, maar het beterde niet en dus kwam de dokter terug en belde een ambulance die mij terug bracht naar de kliniek. Ik verbleef daar voor een week terwijl ze foto’s en zo namen en tot de conclusie kwamen dat ik een hernia had en geopereerd moest worden. De dag na de operatie lag ik ‘s avonds in bed en ging er plotseling een alarm af. De verpleegster draaide het voeteneind van mijn bed omhoog, waardoor mijn hoofd lager was. Er werd bloed afgenomen en kort daarop kwam het nieuws dat ik een tweede hartinfarct had. En dus terug naar de intensieve afdeling. Na tien dagen mocht ik weer naar huis maar moest in bed blijven. Om het verhaal kort te houden, in het geheel lag ik 55 dagen op mijn rug. “God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst.” 🙂

Tegelijkertijd, terwijl ik voor enige tijd uitgeschakeld was ging het werk van de Heer door. Er kwamen nog steeds mensen tot geloof en werden aan de gemeenten toegevoegd. Maar toch waren dingen aan het veranderen. De eerste 20 jaar was de pioniersfase geweest waarin velen tot de Heer kwamen en veel gemeenten gesticht werden, maar nu kwamen we aan de stabilizerende fase. Er was meer structuur nodig, de gelovigen moesten groeien en leiders dienden gevormd te worden. De bekering van zoveel mensen was natuurlijk geweldig geweest, maar deze fase, waarin mensen en gemeenten tot volwassenheid kwamen en velen actief werden in zondagsschool werk, kamp activiteiten, leiderschap in de gemeente en andere activiteiten was ook echt belonend. Jezus was Zijn gemeente in Belgie aan het bouwen, stap voor stap, en op dat ogenblik, zonder mijn inbreng, geweldig……………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.182.

Standard

Nr.181 ended with, “He (the doctor) said to lie down and call him in an hour if things did not improve. And things did not improve, so he came back, wrote a note and told us to go to emergency…………..!” (See richardandmarina.net).

When we arrived at the hospital I gave the doctor’s note to a nurse who read it, grabbed a stretcher and told me to lie down. I had a smile on my face and she looked at me and said, “Mr. Haverkamp, you’re having a heart attack and that’s no joke.” I think I smiled even more and told her, “Don’t worry, if anything happens, I’m ready to go and I know where I am going.” She looked at me very surprised and said, “Well, we have never heard those words here before.” I was taken to the intensive care unit and hooked up to all kinds of things. The second night, I woke up in the middle of the night, tore off everything that was attached to me and got out of bed. Of course, the alarm went off right away and a nurse came running and asked me what I was doing. I said that I was going to take a bath. “You can’t do that” she said. “Oh yes, I can” I answered, “I’m old enough to make my own decisions.” (I didn’t realize that I was hallucinating).

Another nurse came walking in and said, “Mr. Haverkamp, we have the authority here in the hospital.” That word ‘authority’ struck me and I thought, “Oh yes, the Bible says we are to submit to authority.” So I said, “OK” and turned around and got into bed again. The next morning I remembered everything and apologized to the nurses, but they laughed and told me that this happens quite often, it’s the medication that does it. So we all had a good laugh together.

Thank God, Marina had been able to get her Belgian drivers license when we had returned from Canada and for a brief period were living in the church building in Eeklo. Right across the road was the drivers school and she had gone there and done both her written as well as her driver’s test and passed. A friend who was an instructor had told me that Marina would never make it because of her age and her language problems, as the questions are very tricky. But she made it and testifies that the Lord helped her through this. And what a blessing now as she could get around and also come and visit me in the hospital.

After ten days I was allowed to go home, but not for long, we didn’t know then that I would soon be back here…………..! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.182.

Standard

Nr.181 eindigde met: “Hij (de dokter) dacht dat ik aan het hyperventileren was en zei me te gaan liggen en voor een uurtje te rusten. Als het niet beter werd hem te bellen. En het werd niet beter, dus kwam hij terug, schreef een briefje en zei naar de spoedafdeling van het ziekenhuis te gaan…………!” (Zie richardandmarina.net).

Daar aangekomen gaf ik een verpleegster het doktersbriefje dat ze las en onmiddelijk een brandard nam en me zei te gaan liggen. Ik had een glimlach op mijn gezicht en toen ze dat zag zei ze, “Mijnheer Haverkamp, u hebt een hartinfarct, dat is niet om te lachen hoor.” Ik geloof dat mijn glimlach nog groter werd toen ik tegen haar zei, “Maakt u geen zorgen, moest er iets gebeuren, ik ben klaar om te gaan en ik weet ook waar ik heenga.” Ze keek me heel verbaasd aan en zei, “Die woorden hebben we hier nog nooit gehoord.” Ik werd naar de intensieve afdeling gebracht en er werden allerlei dingen aan mij vast gehecht. De tweede nacht werd ik om middernacht wakker, trok alle dingen van mij af en stapte uit bed. Natuurlijk ging meteen het alarm af en kwam een verpleegster aanrennen die vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei dat ik een bad ging nemen. “Maar dat mag u niet doen” zei ze. “O jawel hoor”, zei ik, “ik ben oud genoeg om zelf te beslissen.” (Ik besefte niet dat ik aan het hallucineren was).

Er kwam een tweede verpleegster bij die zei, “Mijnheer Haverkamp, wij hebben het gezag hier in de kliniek.” Dat woord ‘gezag’ deed me iets en ik dacht, “O ja, de Bijbel zegt dat we ons aan gezag moeten onderwerpen.” Dus zei ik “okee”, draaide me om en stapte terug in bed. De volgende morgen herinnerde ik me alles en bood mijn verontschuldigingen aan, maar de verpleegsters lachten en zeiden dat die dingen regelmatig gebeuren als gevolg van de medicatie. We hebben toen allemaal maar eens goed gelachen.

God zij dank dat Marina haar Belgische rijbewijs had gehaald toen wij voor een korte periode in het gemeentegebouw in Eeklo woonden, nadat wij uit Canada waren teruggekomen. Net tegenover ons was de rijschool en Marina was daar naar toegegaan en had daar haar schriftelijk examen en haar  praktisch examen gedaan. Een vriend die rijinstructeur was had mij gezegd dat Marina het nooit zou halen omwille van haar leeftijd en taalproblemen, omdat de vragen zo lastig zijn. Maar ze is er goed doorgekomen en geeft alle eer aan de Heer daarvoor. Wat een zegen dat ze nu kon rijden en mij zo ook kon bezoeken in de kliniek.

Na tien dagen mocht ik naar huis, maar niet voor lang, wij wisten toen niet dat we hier spoedig zouden terug zijn………………! (Ga naar Overpeinzingen)>

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.181.

Standard

Nr.180 ended with, “We were happy to be back in the country to which the Lord had called us, but the enemy was not so happy and 1994 became quite the year, starting with a serious accident………..!” (See richardandmarina.net).

At the beginning of February, coming from a prayer meeting, we were driving home on a three lane road on the outskirts of Ghent. It was miserable weather, with temperatures close to zero and some wet snow. There was quite a bit of traffic and we were going 50 km an hour in a long line of cars. Marina was reading a letter and I just looked over to see it, but as I turned my eyes back on the road I saw red brake lights right in front of me. I slammed on the brakes, but because of some snow or ice the car kept sliding and hit the one ahead of us quite hard. That car in turn hit the one in front of him, which hit the next car. That one had all at once decided to turn left, braked quite hard causing others to hit their brakes and a crash occurred. I felt awful, but the police was very nice and told me not to worry, things like that happen so quick. Besides, everyone was in the wrong, following too close. We had our safety belts on, but Marina was really hurting. We phoned friends who took us to the hospital where x-rays were taken and it showed a broken breast bone. Nothing could be done about it, it would have to heal on its own, it was quite painful for Marina for some time. We thanked God, as it could have all been much worse.

We continued with the ministry God had given us, thanking Him for the privilege of serving Him and seeing lives changed. We helped to build up the new church in Mariakerke, in the north part of Ghent, holding evangelistic Bible studies, helping elders and leaders in other assemblies, seeking to solve problems here and there, and so on. There was never a dull moment. After a very busy and stressful week in May, we drove to church on a Sunday morning, but having gone only a little ways, I told Marina that I needed some fresh air. I stopped the car and got out and did some deep breathing, which did not make me feel any better. I also started having a headache, so we turned around and went home and called the doctor, who came to our house, in Belgium doctors make house calls. He examined me and figured I was hyperventilating. He said to lie down and call him in an hour if things did not improve. And things did not improve, so he came back, wrote a note and told us to go to emergency…………..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.181.

Standard

Nr.180 eindigde met: “Wij waren blij terug te zijn in het land waar de Heer ons gezonden had, maar de vijand was niet zo blij en 1994 zou een nogal bewogen jaar worden, het begon met een ernstig ongeluk…………!” (Zie richardandmarina.net).

Begin februari reden wij naar huis van een bidstond. We bevonden ons op een driebaansweg net buiten Gent. Het was miserabel weer met temperaturen dicht bij het vriespunt en wat natte sneeuw. Er was heel wat verkeer en we reden ongeveer 50 km per uur in een lange rij wagens. Marina was een brief aan het lezen en ik keek even opzij naar die brief, maar toen ik terugkeek op de weg zag ik rode remlichten vlak voor mij. Ik sprong op de rem maar, waarschijnlijk door de natte sneeuw of wat ijs, gleed de auto door en smakte tegen de voorligger, die op zijn beurt tegen de wagen daarvoor reed, en die dan weer tegen zijn voorligger. De chaufeur van de voorste auto had opeens beslist links af te slaan en had plotseling geremd waardoor de crash gebeurde. Ik voelde mij geweldig schuldig, maar de politie was heel vriendelijk en zei me geen zorgen te maken daar deze dingen zo snel kunnen gebeuren. En daarbij, iedereen was schuldig want niemand had afstand bewaard. Wij hadden onze veiligheidsriemen aan, maar Marina had veel pijn in haar borst. We belden vrienden die ons naar het ziekenhuis brachten waar men X-rays nam en ontdekte dat Marina’s borstbeen gebroken was. Daar kon niets aan gedaan worden, het zou vanzelf moeten genezen, maar het was wel heel pijnlijk voor een lange tijd. Wij dankten God, het had veel erger kunnen zijn.

Wij gingen door met de bediening die de Heer ons gegeven had, terwijl wij Hem dankten voor het voorrecht Hem te mogen dienen en levens te zien veranderen. We hielpen met de opbouw van de nieuwe gemeente in Mariakerke, terwijl ik ook evangelisatiebijbelstudies hield op verschillende plaatsen. Ook trachtte ik oudsten en gemeenteleiders te ondersteunen en hielp met het oplossen van problemen hier en daar. Er was nooit een saai moment! Na een nogal drukke en stresvolle week reden we op een zondagmorgen naar de gemeente, maar niet ver van huis stopte ik langs de kant en zei tegen Marina dat ik frisse lucht nodig had. Ik stapte uit en haalde een paar maal diep adem, maar dat hielp niet en ik begon hoofdpijn te krijgen. Mij niet goed voelende reden we terug naar huis en belden de dokter die onmiddelijk kwam. Hij dacht dat ik aan het hyperventileren was en zei me te gaan liggen en voor een uurtje te rusten. Als het niet beter werd hem te bellen. En het werd niet beter, dus kwam hij terug, schreef een briefje en zei naar de spoedafdeling van het ziekenhuis te gaan……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.180.

Standard

r.179 ended with, “Towards the end of ’92, Marina and I returned to Canada for a home assignment and also to see how things would go with Rosa, as Burt and Elaine felt that their time was up and they needed to move on. How would the Lord lead this time………………..?” (See richardandmarina.net).

We had planned to be in Canada for a short time, to be with Rosa and to be in touch with our home church and other supporters, but because Burt and Elaine moved away and because Rosa still needed some help, we stayed longer. After Rosa was diagnosed with Myalgic Encephalomyelitis (ME), Elaine helped her get a disability pension. I went back to Belgium on the 23rd of December and stayed for more than two months helping believers and churches, and dealing with problems in some places. I also spoke at conferences in France, Germany and Belarus. There I stayed in Gomel, the second largest city of the country, with friends who worked for World Vision. I was invited to speak to the doctors and nurses of a large hospital. I also had the privilege of speaking to the staff members of the largest women prison in the country and Bibles were handed out to all who attended the meeting. The head of the prison was very moved and I think that she may have accepted the Lord. What struck me most in that country was the absolute poverty, just unbelievable and it made me realize how rich and privileged we are in the West, and how thankful we ought to be!

I flew back to Canada the end of February, but in April I was back in the Netherlands for the funeral of my mother. Because of all the travelling, the meetings, the problems, the emotions and so on, I was exhausted. I talked to our elders and asked them whether I could have a six months sabbatical, to which they wholeheartedly agreed. Jesus told his disciples after a very busy time, to come apart for a while. Someone has said, “Yes, come apart or else you will come apart.” We had been going pretty steady from 1971 until now, 1993 and it was good to be able to let go of everything for a while.

In December Marina and I traveled back to Belgium. Rosa received help from the elders for a while, then from the Red Cross and then from an organization, ILC, Independent Living Center for people with disabilities. She has different ladies come in five days a week for two hours to cook, clean and give help and personal care, they are called “attendants.” For the rest she is on her own and looks after herself.

We were happy to be back in the country to which the Lord had called us, but the enemy was not so happy and 1994 became quite the year, starting with a serious accident….! (Go to Musings).