Nr.161 eindigde met: “O ja, beste vrienden, wij staan aan de winnende kant en onze Heer Jezus  Christus zal uiteindelijk triomferen over al het kwaad en ik word daar opgewonden over, hallelujah…….! Ik hoop dat u één van ons bent?!” (Zie richardandmarina.net).

Zoals verleden week vernoemd, door de snelle groei van het werk was het moeilijk voor ons om bij te blijven en waren we dan ook zo dankbaar dat de Heer andere werkers toevoegde. De Luesink’s kwamen in ’71, maar keerden terug naar Canada in ’74. De Gelling’s kwamen in ’75, de den Boer’s in ’76, de Threadcrafts in ’79, maar keerden terug naar de VS in ’83, de Symonses in ’81, Dave Dunlap in ’83, maar hij keerde naar de VS terug in ’89, en de Gifford’s kwamen in ’84.

Behalve Martin en Lydie Symons waren alle werkers buitenlanders, maar nu kwamen er in 1984  twee Belgische koppels bij, Guido en Marianne De Kegel in Oost Vaanderen en Luc en Nicole Vandevorst in Limburg, en mettertijd zouden er nog volgen.

Het was in 1977 dat ik bij Guido en Marianne uitgenodigd werd om de Bijbel en het evangelie uit te leggen, je kunt hierover lezen in episode 135. Guido was een geweldige student en het duurde niet lang en hij begon al Bijbelstudies te geven. Mettertijd werd hij de beste Bijbelleraar in onze gemeenten en misschien wel in heel Vlaams België. Hij werd oudste in de Eeklo gemeente en uiteindelijk gehoorzaamde hij de roeping van God en nam de moedige stap zijn goede job achter te laten en voltijds voor de Heer te gaan werken. Het bracht ons heel veel vreugde. Hij had grote invloed op de gemeenten, vooral op vlak van organisatie. Gedurende de pioniersfase van een niew werk verloopt alles nogal spontaan, maar na enige tijd ontstaat de nood aan structuur en organisatie. We zien dit in het N.T. met de wasdom van de gemeenten. En zo groeide het werk van de Heer en werd Hij verheerlijkt door de bouw van Zijn gemeente.

De oorspronkelijke bedoeling echter van “Overpeinzingen” was niet zo zeer een verhaal te schrijven over het werk, maar over ons persoonlijke leven, waar het werk natuurlijk deel van uit maakt. Het is “ons” verhaal, hoe wij de echtheid van God ervaren hebben, Zijn tegenwoordigheid, Zijn leiding, Zijn voorzieningen, Zijn bescherming, Zijn trouw en Zijn zegen en daar gaan we dan ook de volgende keer op terug komen……….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.158 eindigde met: “Ziet u, onze God leeft en bestaat echt, Hij is er werkelijk! Hoe staat het met de uwe…………………..?” (Zie richardandmarina.net).

Ja, onze God leeft, Hij is er werkelijk. We hebben dat al zovele malen en op zovele manieren ervaren, in kleine en grote dingen. De innerlijke vrede die Hij ons geeft, Zijn specifieke leiding in onze levens, de wonderlijke bekering van zovelen, van allerlei verschillende mensen en de veranderingen in hun levens. Maar zeer zeker ook op financieel gebied waar ik al eerder over geschreven heb, maar waar ik nu toch nog even op wil terugkomen omdat we nu meer dan 10 jaar in België zijn. Zoals u waarschijnlijk weet hadden wij geen vast salaris maar leefden we van de giften van Gods kinderen in Canada en een paar in de VS. We vertrouwden op God om de harten van zijn kinderen aan te raken. Gedurende die jaren is de koers van de dollar ten opzichte van de Belgische Frank, nu vervangen door de Euro, nogal veranderd.

Ik geloof dat gedurende onze tweede jaar in Belgie wij op een bepaald ogenblik 74 frank kregen voor een dollar, maar dat bleef niet lang zo. Het begon te zakken naar 50 frank en later naar rond de 40, waar het lange tijd is gebleven. Net voordat de Euro zijn intrede deed stond de dollar op 22 frank, stel u voor. En nu komt het wonderlijke, terwijl de waarde van de dollar zakte, ging onze steun omhoog en kwamen er meer en grotere giften binnen zonder dat de schenkers beseften wat er gaande was. Het was echt ongelooflijk! Ik moet eerlijk bekennen dat we ons soms zorgen maakten als we de waarde van de dollar opnieuw zagen zakken, maar keer op keer kwam er meer steun binnen om het verlies goed te maken. We ontdekten dat er wel degelijk Iemand achter de schermen bezig was en dit allemaal stuurde, geloofd zij de Heer!

En dit is zo blijven doorgaan tot op heden toe. Ik zal u later nog meer vertellen. Tegelijkertijd is het niet altijd makkelijk geweest en we hebben moeilijke tijden gekend. We hebben niet altijd kunnen kopen wat we graag hadden willen hebben, maar Hij heeft ons ook nooit beloofd om aan al onze wensen te voldoen, maar wel aan al onze noden, en Hij is altijd getrouw geweest en we danken en prijzen Hem, alsook de mensen die zich door Hem hebben laten gebruiken om ons te helpen.

We geven eerlijk toe dar er veel dingen zijn ivm God en Zijn wegen die we niet begrijpen, maar we weten dat Hij er is en dat “Hij een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken.” Hebr.11:6. Hij heeft zichzelf vele malen aan ons bewezen, en we vertellen u daar later nog wel meer over…….! (Ga naar Overpeizingen).

Nr.156 eindigde met: “Ons huis was dikwijls een drukke plaats, drie gemeenten ontstonden in onze woonkamer, en vader en moeder waren nogal bezet, hetgeen niet altijd zo plezierig was voor onze kinderen……..!” (Zie richardandmarina.net).

Verschillende malen verhuizen was moeilijk voor onze kinderen, verandering van school, omgeving, vrienden, enz. Als er een nieuwe gemeente gestart werd in ons huis, moesten de meisjes ‘s zondag ‘s morgens op tijd opstaan, hun kamer opruimen en hun bed opmaken, omdat die kamers gebruikt werden voor de zondagsschool. Moeder was dikwijls aan het telefoneren en vader was veel van huis. Menige avond als ik van huis wegreed voor een Bijbelstudie of huisbezoek, dankte ik de Heer dat hij mij meisjes had gegeven en niet jongens, want met jongens had ik thuis moeten blijven om met hen te voetballen, maar meisjes waren de moeders verantwoordelijkheid. Dat was natuurlijk volledig verkeerd denken, ik besef dat nu, maar toen niet. Ik begrijp nu dat meisjes hun vader net zo nodig hebben als hun moeder.

En dat was niet de enige fout die ik als vader gemaakt heb. Ik heb mij verontschuldigd tegenover mijn dochters en toen ik met één van hen aan het spreken was, vertelde ik haar dat ik zo’n spijt had dat ik geen betere vader was geweest en dat ik zoveel fouten gemaakt had en dat ik wou dat ik het helemaal over kon doen. Zij glimlachte en zei, “Och Pa, als ge het moest over doen zoudt ge andere fouten maken.” Zij heeft zelf drie dochters en weet dat er geen volmaakte ouders bestaan, en ook geen perfecte kinderen. Voordat ik kinderen had heb ik mensen dikwijls verteld hoe ze hun kinderen moesten opvoeden, maar toen ik er eenmaal zelf had, werd het een heel ander verhaal!

Maar er zijn ook postieve kanten voor een zendelingen kind, een andere taal leren en die vloeiend kunnen spreken. In een andere cultuur leven, hetgeen het denken verbreed. Reizen, naar het thuisland en voor verlof perioden en grootouders terug zien, zowel als neven en nichten en oude vrienden. En ook fijne vakanties in Europa. Naast de jaarlijkse Foreign Workers Conference van een week, meestal in Frankrijk, mochten wij ook gedurende een zomer voor twee weken in Zwitseland kamperen met een kampeerwagen van een geliefde broeder in de Heer. En we konden gedurende een andere zomer twee weken doorbrengen in het huis van bevriende zendelingen in Oostenrijk die zelf met een tent gingen kamperen. Fijne tijden!

Alle drie meisjes zijn één voor één naar de Capernwray Bijbelschool geweest, Rosa en Rini de winterklassen in het zuiden van Duitsland en ook de voorjaarsklassen in Engeland, terwijl Lily alleen in Duitsland geweest is. Wij brachten hen dan in september en haalden hen op voor de Kerstvakantie en brachten hen dan weer terug. Nadat we één van hen teruggebracht hadden begin january en we ‘s avonds laat terug naar huis reden op een heel, heel eenzame weg in zuid Duitsland, met een temperatuur van min 20 graden Celcius, stopte plots onze kleine dieselwagen, het dieselfilter was bevroren. En daar stonden we dan, in het uitgestrekte niets, geen auto op de baan en geen huis in zicht……………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.155 eindigde met: “Maar de vijand zat ook niet stil en er ontstonden problemen in Beerse………!”

Dat er moeilijkheden ontstonden in de kleine gemeente in Beerse was op zich niet vreemd. Ziet maar eens naar de gemeenten in het N.T. Paulus schrijft naar de Galaten, ” Het verbaasd me dat u zich zo snel hebt afgewend van Hem die u door de genade van Christus heeft geroepen en dat u zich tot een ander evangelie hebt gekeerd.” Gal.1:6. “Zo snel”, verkeerde leer had haar intrede al gedaan. Dat is één probleem dat zich voor doet, maar er zijn natuurlijk ook andere. Een van de meest voorkomende moeilijkheden is de onderlinge relaties. Dat is ook het grootste probleem in de wereld, mensen komen niet met elkaar overeen, en zo ontstaan, ruzies, huwelijksproblemen, familie vetes, oorlogen en noem maar op. Jezus is gekomen om relaties te herstellen, eerst tussen God en de mens en dan tussen mensen onderling. Maar dat gaat niet vanzelf en kost moeite en inspanning.

In Beerse was er geen verkeerde leer binnen geslopen, maar er waren wel wat spanningen tussen de gelovigen, sommigen hadden huwelijksproblemen en weer anderen waren lauw aan het worden. Er was ook een gebrek aan leiderschap, en al deze dingen samen veroorzaakten een verslapping in de aanwezigheid op de samenkomsten. En gezien dat dit al een kleine gemeente was, was dit teleurstellend. Toen ik op een zondagmorgen arriveerde waren er maar vijf mensen op de samenkomst, heel droevig en ontmoedigend. Enkele van mijn vrienden vonden dat ik mijn tijd daar aan het verknoeien was en suggereerden om de zaak te sluiten en de gelovigen naar een andere kerk in een nabijgelegen stad te laten gaan.

Ik reed naar huis, ging de trap op naar mijn studeerkamer, nam mijn Bijbel en viel op mijn knieën bij mijn stoel met de Bijbel open bij Matt.16. Ik begon te bidden en opnieuw de bekende woorden van Jezus te lezen in vers 18, “….Ik zal mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen.” Ik bad heel ernstig en zei, “Heer Jezus, dit zijn uw woorden. U hebt gezegd dat ge uw gemeente zoudt bouwen en dat de poorten van het dodenrijk haar niet zouden overweldigen. Maar in Beerse zijn de poorten van het dodenrijk wel bezig de gemeente te overweldigen, gaat U dat toelaten? Ik zal mensen bezoeken, ik zal prediken en onderwijzen, maar U moet uw gemeente bouwen.” Ik bleef lange tijd op mijn knieën. Vandaag is er een gemeente in Beerse met zo’n 45 mensen, hetgeen tamelijk is voor een Europees Katholiek land, er is een eigen gebouw en twee oudsten die de gemeente leiden.  Er wordt geëvangeliseerd en vorige jaar zijn er verscheidene mensen gedoopt, geloofd zij de Heer. In 1997 kwam de Henry Heikoop familie uit Canada om drie jaar in Beerse te wonen en werken. Zij waren een echte bemoediging en hadden een geweldig getuigenis in het dorp.

Ik heb dit geschreven om te laten zien dat er een ware strijd gaande is, dat er een vijand is, maar dat er ook een manier is om hem te verslaan, namelijk door gebed en door te staan op Gods woord en beloften.

Ons huis was dikwijls een drukke plaats, drie gemeenten ontstonden in onze woonkamer, en vader en moeder waren nogal bezet, hetgeen niet altijd zo plezierig was voor onze kinderen……..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.154 eindigde met: “Ja, het was een echte strijd, maar God was met ons, en het was wel zeker de moeite waard, dat zult u nog wel zien……….!” (Zie richardandmarina.net).

Het is 1982 en we hadden nu tien jaar in België gewerkt en er was veel gebeurd en dat maakte de strijd echt de moeite waard. Honderden en nog eens honderden waren tot geloof gekomen, gedoopt en maakten nu deel uit van een lokale evangelische gemeente. Zo was er een evangelische kerk in Antwerpen, in Beerse en acht in Limburg, heel wondelijk! Er waren er drie in Oost Vlaanderen en drie in West Vlaanderen, 16 in totaal, alle lof aan de Heer!

Wat medewerkers betreft, in 1975 kwamen de Gelling’s ons helpen. In 1979 de den Boers en in december van dat jaar de Threadcrafts. Martin en Lydie Symons kwamen in 1981. In januari 1980 een jonge vrouw, Joanna Groen kwam ons helpen in Gent. Zij ging later terug naar Canada om daar in juni 1981 te trouwen met Pete Gifford. Zij kwamen als zendelingen naar België in mei 1985, u hoort meer over hen later.

Naast evangelisatie en Bijbel onderwijs werden er gemeenten gesticht en leiders getraind. Er werden ook conferenties gehouden en in de zomer kampen voor kinderen en jeugd. Er was veel activiteit en we ondervonden het werk van de Heilige Geest, echt wonderlijk voor een moeilijk West Europees en Rooms Katholiek land. Nieuws over de zegen van de Heer verspreidde zich en ik werd uitgenodigd om op conferenties in andere landen te komen spreken. Gedurende deze periode was ik in Zweden, Frankrijk, Duitsland, Schotland, Ierland, Noord Ierland, Spanje, Italie, Oostenrijk en Zwitserland. En overal ervoeren we de zegen van de Heer, en zendelingen en gemeentewerkers werden bemoedigd. Ik keerde later nog heel wat malen terug naar de meeste van deze landen. Het was zo hartverwarmend deze zendelingen en werkers weer positief en enthousiast te zien, ja, de strijd was de moeite waard. Al de boodschappen werden opgenomen en ik hoorde dat een werker in het zuiden van Duitsland wel zo’n 20 maal naar de cassettes had geluisterd, waarna hij hetgeen hij gehoord had in de praktijk bracht. Het laatst wat mij verteld werd was dat hij nu een gemeente met zo’n 175 leden had, prijs de Heer!

Ondertussen hield Marina de dingen thuis aan het draaien in mijn afwezigheid. Ze zorgde voor het welzijn van onze kinderen, hielp hen met schoolwerk, beantwoordde de telefoon en gaf mensen raad en bad met hen door de telefoon. Zij gaf onderwijs op de zondagschool en leerde anderen dat ook te doen, ze had werkelijk haar handen vol, maar ook daar was de strijd de moeite waard. Het was zulk een zegen deze jonge gelovigen actief te zien worden in de zondagschool en op ander gebied.

Maar de vijand zat ook niet stil en er ontstonden problemen in Beerse………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.153 eindigde met: “Maar er was nog een reden waarom we problemen hadden………!” (Zie richardandmarina.net).

Nadat God de wereld schiep duurde het niet lang voordat Gods vijand, Satan, aanviel. Nog maar kort nadat Jezus geboren was, gebruikte de duivel koning Herodus om Jezus te doden. Toen Jezus zijn dienst wou beginnen werd Hij door de Heilige Geest naar de woestijn geleid waar Hij door Satan aangevallen werd. En gedurende de volgende jaren werd Hij voordurend dwars gezeten. Toen de Heilige Geest met Pinksteren op aarde kwam en de Kerk of Gemeente geboren werd, zette de duivel de aanval in en verwekte hij oppositie en vervolging van de nieuwe gelovigen.

Het christelijk leven is een strijd, geen zondagschool picknick. Het betekent oorlogvoeren. Toen ik de Heer Jezus aanvaardde, werd ik mij heel bewust van Gods aanwezigheid, maar tegelijkertijd werd ik ook gewaar dat er een andere aanwezigheid was, een kwaadaardige. God is echt, maar zo ook de duivel en een ieder die voor God uitkomt, die Gods wil zoekt te doen, ervaart dat. En dat is één reden waarom wij problemen hebben, en dat is in zekere zin een goed teken, want dat betekent dat de duivel bang is van ons en voor wat wij doen. Ik heb al dikwijls gezegd, de enige plaats waar er geen problemen zijn is op het kerkhof, maar daar is iedereen dood. Als dus de de duivel u nooit lastig valt, moogt u zich wel afvragen of u wel leeft.

Overal waar God actief is kunnen we oppositie en problemen verwachten. En God was aan het werk in Belgie, en wij ondervonden het verzet op veel verschillende manieren. De vijand viel ons geestelijke leven aan, onze lichamelijke toestand, ons huwelijk, ons gezin, onze dienst voor de Heer, enz. enz. Er gebeurde van alles, enkele mensen die zo echt bekeerd schenen te zijn, verlieten ons, keerden ons de rug toe, hetgeen hartverscheurend was. Er waren problemen tussen gelovigen, hetgeen normaal is, maar niet altijd eenvoudig. Er waren problemen met gemeenteleiders and we hadden een gemeentesplit in een bepaalde plaats. God zij dank, enige tijd later kwamen deze mensen terug samen, beleden zonden aan elkaar en er was verzoening. Maar deze dingen vragen veel tijd en energie en het is op bepaalde momenten echt vermoeiend.

Een paar maal was ik zo overweldigd door de problemen dat ik tegen mijn vrouw zei, “Honey, pak de koffer, we gaan terug naar Canada, ik ben zo moe, ik kan het niet meer aan.” Maar een kwartier later keerde ik mij om en zei “pak maar uit”, we konden gewoon niet vertrekken zolang de Heer die ons geroepen had het woord niet had gegeven. Van toen af aan, als ik tegen mijn vrouw zei de koffer te pakken, wachtte ze altijd een kwartiertje voordat ze begon……….! 🙂

Ja, het was een echte strijd, maar God was met ons, en het was wel zeker de moeite waard, dat zult u nog wel zien……….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.152 eindigde met: “Gods Geest was bezig en iedere week kwamen er mensen tot geloof. Ik moet denken aan de woorden van Psalm 118:23, “”Van de Heere is dit geschied, het is wonderlijk in onze ogen.” Maar, …… er waren ook problemen…….! (Zie richardandmarina.net).

Natuurlijk waren er ook problemen, je kunt geen babietjes hebben zonder vuile luiers! En wij hadden veel christelijke “babietjes.” De Heer had hen gered en zij waren nu onderweg naar de hemel, maar God had veel meer in gedachten dan dat alleen. In Rom.8:29 staat er dat wij voorbestemd zijn om gelijkvormig te worden aan het beeld van Zijn Zoon. Met andere woorden, God wil kleine “jezusus” van ons maken. Kunt ge u voorstellen hoe een wereld vol met kleine “jezusus” er zou uit zien? De mens was oorspronkelijk geschapen naar Gods beeld, maar dat beeld was verscheurd door de zonde, daarom zond God een nieuw beeld, Zijn Zoon. Hij stierf voor ons, betaalde onze schuld, werd begraven en stond op uit de dood zodat Hij ons nieuw leven kon geven door de Heilige Geest. En nu werkt die Heilige Geest in ons om ons te vormen naar het beeld van Christus, hetgeen een levenslang process is en niet zo simpel.

Het is fantastisch dat mensen christenen worden, maar nu moeten er dingen in hun leven veranderen en dat kan soms wel eens pijnlijk en moeilijk zijn. Het is één ding iemand christen te zien worden, het is heel wat anders om die persoon te zien leven als Jezus, als een ware discipel van Hem. Het is als in een gezin, alle ouders weten dat het één ding is een nieuw babietje te hebben, maar het is heel wat anders dat kind op te voeden tot volwassenheid. Aangaande discipelschap, er kwam heel wat onderwijs en counseling aan te pas, maar het was altijd heel fijn mensen te zien groeien in hun geloof, te zien veranderen en ware discipelen worden.

Een van de instrumenten die de Heer gebruikt om ons te louteren is de Kerk of gemeente. Wanneer we wedergeboren christenen worden, beginnen we deel uit te maken van de universele Kerk van Christus, maar God verlangt ook dat we lid worden van een plaatselijke kerk of gemeente. Let maar eens op hoe dikwijls de gemeente vernoemd wordt in het N.T. Hebr.10 spreekt van “het niet verzuimen van onze bijeenkomst.” Iedere wedergeboren christen is als een ruwe diamant, maar net zoals een diamant geslepen moet worden, zo ook de christen. En dus plaatst God ons in de gemeente en onze ruwe kanten vrijven langs elkaar, hetgeen warmte veroorzaakt. En het kan soms zo heet worden dat de christen zegt, “Ik kom niet meer, ik kan alleen thuis ook wel geloven.” En dat is jammer, want hij of zij loopt daardoor weg van Gods louterings proces, waardoor Hij schitterende diamanten van ons wil maken.

Maar er was nog een reden waarom we problemen hadden………! (Ga naar Overpeinzingen).