Nr.81 eindigde met: “De derde verassing, of moet ik zeggen schok die ze kregen was wanneer ik hen enkele passages in de Hebreeën brief toonde……….!” (Zie richardandmarina.net).

 Het is fantastisch om een kamer vol mensen te hebben, soms 15, 25, 40 of zelfs 70, die klaar zitten om naar Gods woord te luisteren dat volledig nieuw is voor hen. En het was voor hen nogal een openbaring te horen dat eeuwig leven een gave van God is, ontvangen door geloof zonder enige werken van ons. En daarbij, dat we daar zeker van kunnen zijn. Ze waren zo verbaasd mij te horen zeggen dat ik zeker was dat ik naar de hemel zou gaan als ik kwam te sterven. Wanneer ik hen het evangelie uitlegde, nam ik hen dikwijls mee naar Hebreeën 10:5, “Daarom zegt Hij (Jezus) bij zijn komst in de wereld: Slachtoffer en offergave hebt Gij (God)  niet gewild, maar Gij hebt Mij een lichaam bereid.” En dan in vers 9, “En daarna heeft Hij gezegd: Zie, hier ben Ik om uw wil te doen. Hij heft het eerste op, om het tweede te laten gelden.” Dit is één van de belangrijkste zinnen in het N.T.

 Wat wordt er bedoeld met “het eerste?” Dit: de O.T. tempel met haar altaar, haar offers, haar priesters en haar ceremoniën. Toen Jezus stierf aan het kruis werd het voorhangsel van de tempel in tweeën gescheurd van boven naar beneden, waarmee God duidelijk maakte dat Hij had afgedaan met dit alles. En waarom? “om het tweede te laten gelden.” Wat is het tweede? Jezus’ eigen offer op het kruis, dat zo perfect en compleet was dat er nooit meer een offer gebracht hoeft te worden. Hij stierf “eens voor altijd.” De Katholieke Kerk bevindt zich nog steeds veel in het O.T. Het heeft een tempel: het kerkgebouw, een altaar, offers: de dagelijkse mis, priesters en ceremoniën. Voor God was “het eerste” afgelopen, maar de Joden aanvaardden dit niet en herstelden het voorhangsel en deden rustig voort. Dan komen die schokkende woorden in vers 11, “Voorts staat elke priester dagelijks in zijn dienst om telkens dezelfde offers te brengen, die nimmer de zonden kunnen wegnemen.” Dit wordt gezegd van de Joodse priesters, maar mijn katholieke luisteraars dachten dat het om hun priesters ging. Wat nu……………? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.80 eindigde met: “In onze huis Bijbelstudies begon ik dingen te onderwijzen die heel wat katholieke mensen choqueerde….….!” (Zie richardandmarina.net)

Gedurende de eerste twee jaar of zo gebruikte ik het Marcus evangelie in de huis Bijbelstudies, maar dat bevredigde me niet en ik maakte daarom 10 studies uit de eerste 3 hoofdstukken van het Johannes evangelie. Studies over, “Hoe weten we dat er een God is?” En, “De Bijbel?” En, “Wat is zonde?” En “Het Lam Gods.” Na de studie over zonde voelden mensen zich tamelijk schuldig, wat goed was natuurlijk, want nu wilden ze weten wat de oplossing was. Aan de hand van Joh.1:29, “Zie het Lam Gods dat de zonde der wereld wegneemt” legde ik hen het evangelie uit.

De eerste verassing die ze kregen was het feit dat we niet behouden worden door goede werken, iets dat door alle religies geleerd wordt, behalve het christelijke geloof, ook al verschillen ze over wat die goede werken inhouden. Ze zeggen allemaal, “Je moet iets doen”, terwijl het evangelie zegt, “Het is gedaan.” Vergeving is een gave van God. Eeuwig leven is een geschenk waarvoor Jezus betaald heeft op het kruis, toen Hij uitriep, “Het is voldaan” of, het is betaald! Dikwijls kreeg ik dan de reactie van, “U bedoelt dat we er niets voor moeten doen?” Mijn antwoord, “Nee, behalve dat we onze zonden erkennen en belijden, en Jezus, Gods gave aanvaarden.”

De tweede verassing was het feit dat we zeker kunnen zijn van het eeuwige leven. Als ik de mensen vroeg of ze naar de hemel zouden gaan wanneer ze kwamen te sterven, was het antwoord bijna altijd, “Ik hoop het.” Waarop ik dan zei, “Ik ben 100% zeker dat ik naar de hemel ga als ik sterf.” Zij keken mij dan stomverbaasd aan en vroegen, “Denkt u werkelijk dat u beter bent dan wij?” Ik antwoordde dan, “Nee, het heeft niets te doen met beter zijn; ik weet dat ik net zo zondig ben als iedereen, maar ik weet ook dat Jezus voor mijn zonden gestorven is en mijn schuld betaald heeft, en ik heb Hem aangenomen en God heeft mij aangenomen.”

De derde verassing, of moet ik zeggen schok die ze kregen was wanneer ik hen enkele passages in de Hebreeën brief toonde……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.79 eindigde met: “Er stond een mooie, jonge vrouw aan de deur van de gemeente die bijna iedereen die binnenkwam begroette…………..!” (Zie richardandmarina.net)

Wij hadden vrienden vanuit Canada, Henk en Beryl Gelling, bij ons op bezoek, die meegekomen waren naar de doopdienst. Toen Henk het gebouw wilde binnengaan, begroette de jonge vrouw hem op de Belgische manier met drie kussen. Henk kwam naar mij toe met een grote grijns op zijn gezicht en vroeg, “Doen ze dit altijd?” Ik zei, “Ja, toch dikwijls.” Hij antwoordde, “Ik geloof dat ik mij geroepen voel om naar België te komen.” We lachten eens goed en hadden een geweldige doopdienst met veel vreugde en lof aan de Heer voor wat Hij gedaan had in de levens van deze nieuwe gelovigen. Henk en Beryl kwamen uiteindelijk naar België en werden onze dierbare medewerkers, maar dit had echt niets te doen met de drie kussen! 🙂 

Wat deden we nadat mensen gedoopt waren? We verwezen hen opnieuw naar het boek Handelingen en samen ontdekten we dat de jonge christenen toen samenkwamen op de eerste dag van de week om “brood te breken,” zie Hand.20:7. Dus begonnen wij ook op zondagmorgen samen te komen met een kleine groep rond onze tafel met een brood en beker wijn er op. Enkele liederen werden gezongen begeleid door Marina op haar accordeon. Daarna gingen de kinderen voor zondagschool naar onze slaapkamers en werden door Marina en de vrouw van onze medewerker onderwezen met Bijbel verhalen. Marina had op een bepaald ogenblik 12 kinderen in een kleine slaapkamer, nogal opeen gepakt!

De samenkomst in de woonkamer werd voortgezet met een dankgebed, een Bijbelgedeelte, een lied, meer dankgebeden, nog wat Bijbelgedeelten en liederen, enz. Verschillende mensen namen deel. Er werd gedankt voor het brood dat dan rond ging naar iedereen, een dankgebed voor de beker die dan ook doorgegeven werd. Daarna werd er een boodschap uit de Bijbel gegeven. Het was allemaal heel eenvoudig en toch zo mooi. En de Heer zegende en meer mensen kwamen tot geloof doordat de Heilige Geest vrijheid had om te werken.

In onze huis Bijbelstudies begon ik dingen te onderwijzen die heel wat katholieke mensen choqueerde….….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.78 eindigde met: “Wij bleven voor hem bidden en vroegen de Heer in te grijpen in zijn leven. Op een zaterdagavond belde hij mij en met bevende stem vroeg of ik onmiddellijk kon komen, wat ik dan ook meteen deed……!” (Zie richardandmarina.net)

Hij liet mij binnen en zijn gezicht was lijkbleek. Hij vertelde dat hij had die dag twee auto ongelukken had gehad. ’s Morgens was hij met zijn auto over de kop gegaan, die totaal vernield was. Tegen de avond was hij met een andere wagen gecrasht. Het wonderlijke was dat hij helemaal niet gewond geraakt was, ongelooflijk. Maar hij was natuurlijk geweldig ontdaan, daar beide ongelukken dodelijk hadden kunnen zijn. Hij was nu bereid zijn leven aan God te geven en de Heer Jezus aan te nemen, wonderlijk! Soms moet God drastische middelen gebruiken om mensen op hun knieën te krijgen om hen tot Zichzelf te trekken.

Wat gebeurde er met mensen nadat ze echte christenen waren geworden? Het was geweldig om met jonge bekeerlingen die niets van de Bijbel afwisten te werken. Nadat ze de Heer aangenomen hadden vroegen ze dikwijls, “Wat moeten we nu doen?” Ik zei hen dan Handelingen te lezen om te zien wat jonge christenen in de dagen van de apostelen deden. De volgende keer dat we samen waren vroeg ik dan wat ze ontdekt hadden. Dikwijls, met een verlegen glimlach op hun gezicht antwoordden ze, “Ze lieten zich dopen.” Dan moest ik glimlachen en zei, “Wel, waar wachten jullie op?” En dus werd er een doopdienst gepland. Hun bereidheid om de Heer te gehoorzamen toonde aan dat hun bekering echt was.

Aangezien wij geloven dat de Bijbel de doop door onderdompeling leert, en wij geen watertank in ons gebouw hadden, maakten wij gebruik van andere kerken. Op een keer gingen we met een hele groep naar het gebouw van een Frans sprekende gemeente in Brussel. En terwijl in Noord Amerika familieleden en vrienden elkaar omhelzen wanneer ze elkaar ontmoeten, wordt er in sommige Europese landen gekust. Zo ook in België, en je geeft en krijgt dan drie kussen, de eerst op de ene wang, de tweede op de andere en dan weer opnieuw op de eerste. Er stond een mooie, jonge vrouw aan de deur van de gemeente die bijna iedereen die binnenkwam begroette…………..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.77 eindigde met: “Keer op keer hebben we zo Gods voorziening ervaren, zowel in kleine als ook in grote dingen, echt ongelooflijk! Denkt u dat er een God is………………?”

In nr.75 schreef ik het volgende: “Maar er was iets anders dat wonderlijk was, zelfs nog meer dan Gods voorzieningen, en dat was de verandering die we zagen in de mensen die christenen werden.” Ik zou jullie zo graag voorbeeld na voorbeeld willen geven van dierbare mensen die de Heer aannamen en wedergeboren werden, maar dat is gewoon niet mogelijk. Daarbij, ik zou wel eens bepaalde mensen kunnen vergeten, die zich zouden afvragen waarom zij niet vermeld werden. Daarom vernoem ik er maar enkele zonder namen te gebruiken.

We kwamen in contact met een gezin met vier kinderen. De moeder was echt geïnteresseerd en keek soms naar de TV programma’s van de Evangelische Omroep in Nederland en heeft daardoor de Heer aangenomen. Wij werden uitgenodigd bij haar thuis en konden een beetje later daar met een Bijbelstudie beginnen met zo’n 7 of 8 mensen, waarvan twee echtparen buren waren. De vrouw des huizes die de Heer aanvaard had begon ook met haar kinderen naar onze zondagmorgensamenkomsten te komen. Haar man had geen interesse en was op zondagmorgen bezig met sporten, maar hij was wel aanwezig op de Bijbelstudie. Op één zulk een avond gaf ik uitleg over de noodzaak van de wedergeboorte. Hij lachte en zei, “Als ik ooit wedergeboren wordt, zal het met een keizersnee moeten gebeuren”, waarmee wij allemaal moesten lachen.

Het heeft een tijd geduurd, maar hij heeft uiteindelijk de Heer aanvaard en begon zelfs mee te komen op zondagmorgen. Heel wat later werd hij oudste in de Antwerpse gemeente en was een echte geestelijke leider. Hij en zijn vrouw waren ook geweldig betrokken bij ons kampwerk. Het was fantastisch Gods werk te zien in hun levens, niet alleen dat ze christenen werden, maar dat ze zo groeiden in de Heer en bekwame instrumenten werden in Zijn handen. Enkele van de buren werden ook christen, maar één man bleef zich maar verzetten. Wij bleven voor hem bidden en vroegen de Heer in te grijpen in zijn leven. Op een zaterdagavond belde hij mij en met bevende stem vroeg of ik onmiddellijk kon komen, wat ik dan ook meteen deed……! (Zie Overpeinzingen)

Nr.76 eindigde met: “Stel u nu eens voor wat er gebeurd zou zijn moest ik die avond niet thuis geweest zijn! Iemand had mij thuis gehouden………!” (Zie richardandmarina.net)

Marina begon langzaam haar kracht terug te krijgen en de kleine gemeente groeide. Maar er was een probleem, veel mensen in die tijd hadden nog geen auto. Sommigen woonden een heel eind van het gemeentegebouw en moesten opgehaald worden. Onze auto, zoals de meesten, was tamelijk klein en kon maar enkele mensen meenemen. Er waren wat gezinnen met heel wat kinderen en we moesten daarom soms twee keer of met twee auto’s rijden. Marina en ik begonnen te bidden en de Heer te vragen om te voorzien in een Volkswagen busje zodat we meer mensen in een keer konden vervoeren. Maar we hadden daar natuurlijk het geld niet voor. We konden onze auto inruilen en hadden ook wat spaargeld, maar we kwamen toch ongeveer $1,000.00 te kort, wat heel wat was, te vergelijken met ongeveer $5,000.00 nu.

We bleven bidden en ontvingen de zekerheid dat de Heer zou voorzien. Dus ging ik naar de garage om in geloof de bus te bestellen. We zouden hem in twee weken kunnen krijgen. Een week ging voorbij zonder dat er iets gebeurde. Toen, in de tweede week voordat we de wagen zouden afhalen, kregen wij een brief van goede vrienden in Canada. Zij hadden een zwaar auto ongeluk gehad, maar de verzekering betaalde alles, plus nog extra. Zij hadden al het geld eigenlijk niet nodig en toen de man die dag thuis kwam van zijn werk zei hij tegen zijn vrouw, “Het werd vandaag op mijn hart gelegd om geld te sturen naar Richard en Marina.” Zijn vrouw antwoordde dat zij hetzelfde gevoel had gekregen. Zij wisten totaal niets van onze nood en ons gebed tot de Heer voor hulp. Ingesloten zat een cheque voor $1,000.00! Wonderbaarlijk! Wij prezen de Heer en dankten Hem voor zijn voorziening en het feit dat Hij het op de harten van onze vrienden had gelegd om ons dit bedrag te sturen op het juiste moment! Keer op keer hebben we zo Gods voorziening ervaren, zowel in kleine als ook in grote dingen, echt ongelooflijk! Denkt u dat er een God is………………? (Zie Overpeinzingen)

Nr.75 eindigde met: “Ook hadden we heel wat bezoekers uit Canada en op één maand waren er meer dan 40 mensen die enkele dagen en nachten bij ons in huis waren. Toen had Marina een inzinking………!”

Met zoveel bezoekers, als ook de gemeentesamenkomsten op zondagmorgen en avond en een wekelijkse Bijbelstudie en bidstond in ons huis, was het geen wonder dat Marina een inzinking kreeg. Maar de druppel die de emmer deed overlopen was iets dat gebeurde op een avond dat ik “toevallig” thuis was. Marina was boven in bad terwijl ik in onze woonkamer zat te lezen. Zij houdt van een warm bad en zo, wanneer het water begint af te koelen, laat ze wat weglopen en vult dan aan met nieuw warm water. Ik kon dat beneden horen, maar plots besefte ik dat het water maar bleef lopen. Ik wachtte nog even en ging toen naar boven waar ik op de deur klopte maar geen antwoord kreeg. Ik deed de deur open en vond Marina op de vloer, bewusteloos. Ik droeg haar naar onze slaapkamer en legde haar op bed, terwijl ik ontdekte hoe zwaar een bewusteloos mens is. Ik belde de dokter, die onmiddellijk kwam. Hij sloeg nogal hard met zijn hand op haar wangen zodat ik zei, “dokter, niet zo hard” maar besefte dat hij wel wist wat hij deed. Langzaam aan kwam zij bij; wat was ik opgelucht!

Nadat we de badkamer bekeken hadden, beseften we wat er gebeurd was. Wij hadden een water verwarmer op gas. De verbrande lucht werd door een buis naar buiten geblazen. Maar die avond stormde het nogal en de wind stond op ons huis gericht, zodat de giftige lucht terug naar binnen kwam. Marina voelde zich niet goed en wilde uit het bad stappen, maar viel bewusteloos op de vloer. De dokter die ons goed kende zei tegen Marina dat ze geen “pension” meer mocht houden. Hij schreef haar medicatie voor en gaf mij de opdracht iedere dag met haar in een park te gaan wandelen. En dat deden we, een heel nieuwe ervaring, want op de prairies in Saskatchewan gaan mensen niet met elkaar wandelen. 🙂  Stel u nu eens voor wat er gebeurd zou zijn moest ik die avond niet thuis geweest zijn! Iemand had mij thuis gehouden………! (Zie Overpeinzingen)

Nr.74 eindigde met: “Mijn vrouw en ik leven nu al 52 jaar “uit de hand van God” en we zijn nooit tekort gekomen. De Heer geeft ons niet altijd naar onze wensen, maar wel naar onze noden, het is echt wonderlijk! Hoe kan iemand nog beweren dat God niet echt is…….?!” (Zie richardandmarina.net).

Maar er was iets anders dat wonderlijk was, zelfs nog meer dan Gods voorzieningen, en dat was de verandering die we zagen in de mensen die christenen werden. De Bijbel zegt dat het “Evangelie een kracht Gods is tot behoud,” Rom.1:16. Het zegt ook dat het Woord van God de waarheid is en ons vrijmaakt, Joh.8:31-32. We zagen dit keer op keer gebeuren en het was zo fantastisch. Dikwijls na een Bijbelstudie ergens, reed ik naar huis met tranen in mijn ogen omdat ik opnieuw getuige was geweest van de wonderlijke kracht van Gods Woord. Ik was zo dankbaar dat God mij geroepen had om zijn Woord te prediken en onderwijzen en te zien wat het kon verwezenlijken. Het was zo mooi mensen te zien veranderen ten goede! Mensen die wedergeboren en vernieuwd werden, die nu de vreugde van de Heer ervoeren. Maar meer hierover later.

Laten we even teruggaan naar die eerste kleine gemeente die op 2 april 1972 ontstond in onze woonkamer. En hoewel ik eerder al schreef dat ik het eerste jaar in België zo moeilijk vond, begonnen mensen toch interesse te tonen, vooral door de verandering die ze zagen in de levens van nieuwe christenen. De kleine groep begon te groeien en onze woonkamer werd te klein. Dus begonnen we te zoeken voor een gebouw. En we vonden iets in de Uitbreidingsstraat in Berchem, een interessante en toepasselijke naam! We namen onze intrek in 1973.

1972 was een druk jaar geweest. Naast het begin van een gemeente bij ons thuis sprak ik ook op enkele jeugdweekenden in Nederland en Noord Ierland. Een groep jonge mensen uit Nederland verbleef bij ons voor een week van Bijbelstudie en opleiding. Ook hadden we heel wat bezoekers uit Canada en op één maand waren er meer dan 40 mensen die enkele dagen en nachten bij ons in huis waren. Toen had Marina een inzinking………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.73 eindigde met: “Soms gingen we wel door tot na middernacht. Maar uiteindelijk kwam dan ook de vraag, “Wie of wat bent u eigenlijk……?” (Zie richardandmarina.net).

De conversatie ging dikwijls als volgt, men vroeg mij, “Bent u Rooms Katholiek?” “Nee.” “Bent u Protestant?” “Nee, niet met wat u bedoelt als Protestant.” “Bent u Jehova Getuige?” “Nee.” “Wat bent u dan?” “Ik ben gewoon christen, in zekere zin behoor ik tot de oorspronkelijke katholieke (universele) kerk van Christus. U weet heel goed dat uw kerk veel veranderd is de laatste jaren, maar ook door de eeuwen heen is ze veranderd en het is nu heel moeilijk om te weten wat en wie te geloven, daar ook uw eigen priesters elkaar tegenspreken. De een zegt dat er een vagevuur is, een ander spreekt dat tegen. De een zegt dat de Paus onfeilbaar is, terwijl een ander beweert dat de Paus een mens is gelijk elk ander. Dat maakt het toch wel moeilijk om te weten wat te geloven. Dus ben ik iemand die zegt, laten we terug gaan naar de eerste kerk die door de apostelen gesticht werd en die we terugvinden in de Bijbel.”

“Waarom bent u naar België gekomen?” “Ik geloof dat God me hier gezonden heeft.” “Wat komt u hier doen?” “Mijn enig doel is iedere Vlaming een Bijbel te bezorgen en iedere Vlaming aan het lezen te zetten. Ik wil heel graag de Bijbel, Gods woord met u bestuderen om te zien wat het ons leert. Ik vraag u niet om te geloven wat ik zeg, maar wat Gods woord zegt.” “Wie onderhoudt u financieel?” “Gezien wij geloven dat God ons hier gebracht heeft om mensen Zijn woord te leren, geloven we ook dat Hij voor ons zorgen zal. Onze thuisgemeente in Canada voorziet in ongeveer 1/3 van ons inkomen, de rest komt van vrienden en andere gemeenten, maar we weten nooit hoeveel en van wie het gaat komen. Het is echt wonderlijk te ervaren hoe God voorziet in onze noden.” Mijn vrouw en ik leven nu al 52 jaar “uit de hand van God” en we zijn nooit tekort gekomen. De Heer geeft ons niet altijd naar onze wensen, maar wel naar onze noden, het is echt wonderlijk! Hoe kan iemand nog beweren dat God niet echt is…….?! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.72 eindigde met: “Maria had dus minstens 7 kinderen. Het was heel interessant de uitdrukking op hun gezicht te zien! De volgende vraag die ik stelde ging over…. de Paus…..! (Zie Overpeinzingen).

Ik zei het zo, “Wist u dat Petrus, volgens uw kerk de eerste Paus, getrouwd was?” Opnieuw de reactie, “Waar staat dat?” Ik toonde hen dan Marcus 1:29-31, waar vermeld wordt dat Jezus Petrus’ schoonmoeder genas. En als men een schoonmoeder heeft….?! U had de uitdrukking op hun gezicht moeten zien! De Paus getrouwd? Bij sommigen hun mond viel open en ze wisten niet wat te zeggen, ze waren verbijsterd. Vergeet niet dat deze mensen zoiets nog nooit gehoord hadden. Heel dikwijls was hun reactie, “Wat staat er nog meer in de Bijbel?” Wow, dat zijn zoete woorden in de oren van een evangelist en Bijbelleraar! Ik vroeg hen dan of ik de volgende week bij hen thuis zou mogen komen om hen dingen in de Bijbel te tonen. Ik moedigde hen ook aan om familieleden en vrienden die mogelijk geïnteresseerd zouden zijn uit te nodigen.

Als ik de week er op bij hen kwam zaten er soms 8 mensen, soms ook wel 25. Ik gaf hen allemaal een Bijbel en begon dan in het evangelie van Marcus. Ik sprak dan voor één of anderhalf uur, waarna we nog koffie kregen en vroeg hen dan of ze vragen hadden, en die hadden ze, in feite, heel wat. Bijvoorbeeld, “Wat zegt de Bijbel over het vagevuur?” Of, “Zegt de Bijbel echt dat Maria veel kinderen had?” Sommigen hadden het daar heel moeilijk mee. Ik toonde hen dan opnieuw Marcus 6 waar het spreekt over Jezus’ broers en zusters. Sommigen argumenteerden dat dit zijn neven en nichten waren. Dus toonde ik hen Matth.1:25, waar staat dat Jozef geen gemeenschap met Maria had voordat zij een zoon gebaard, wat impliceert dat hij daarna wel gemeenschap met haar had, waardoor er broertjes en zusjes geboren werden. Psalm 69:9 zegt, “Ik ben een vreemde geworden voor mijn broeders, een onbekende voor de zonen van mijn moeder.” Zie ook vers 10 en Joh.2:17, deze verzen slaan op Christus.

Soms gingen we wel door tot na middernacht. Maar uiteindelijk kwam dan ook de vraag, “Wie of wat bent u eigenlijk……? (Ga naar Overpeinzingen).