Nr.123 eindigde met: “Na enige tijd doorgebracht te hebben met haar, ging ik terug naar de keuken, waar Robert mij met grote ogen aankeek en vroeg, “En, heeft ze het u verteld….……?” (Zie richardandmarina.net).

“Wat zou ze me verteld moeten hebben?” vroeg ik. “Dat ik gisteravond wedergeboren ben geworden” antwoordde hij, “Ik heb Jezus in mijn hart aangenomen, maar, ik ga niet uit de Kerk weg.” “Dat is o.k.” zei ik, “doe maar wat de Heer op je hart legt.” Het was maar een week later dat hij mij vertelde dat hij de Kerk verlaten had. Ik stond stom verbaasd en vroeg wat er gebeurd was. Hij vertelde mij dat hij mijnheer pastoor bij hem thuis uitgenodigd had en hem gevraagd had waarom hij hem in al die jaren dat hij een getrouwe kerkganger was geweest, nooit het echte evangelie had verteld. De pastoor had daarop niets te zeggen en Robert was daar zo ontdaan van dat hij besloot om niet meer naar die Kerk terug te gaan! Stelt u voor, al die jaren naar de “ware “ Kerk gaan en nooit het “ware” evangelie te horen hebben gekregen!

Miriam was een geweldig getuigenis. Van overal kwamen er mensen om haar te troosten, maar zij was degene die hen troostte. De pastoor kwam, maar in plaats van dat hij met haar bad, bad zij met hem, ongelooflijk! Op een dag toen ik bij haar was zei ze dat ze haar hele begrafenis met mij wilde plannen. Ze gaf me een envelop, ik vroeg haar wat het was en zij antwoordde dat er geld in zat voor een vliegtuig ticket voor mij in geval ze zou sterven voordat wij terug waren. “Ik wil dat jij mijn begrafenis leidt en het evangelie predikt en de mensen vertelt dat ik in de hemel bij Jezus ben.” We keken elkaar aan met tranen in onze ogen en we waren heel stil voor een paar minuten omdat we beiden beseften dat wanneer ik naar Canada vertrok, wij elkaar hoogstwaarschijnlijk hier op aarde niet meer zouden zien. Het was voor ons beiden een heel ontroerend moment.

En zo begonnen we haar begrafenisdienst te plannen, de liederen, de Bijbelgedeelten, en ze was ook al begonnen met haar getuigenis te schrijven dat zou dienen als haar overlijdensbericht. Ze zou één van de mannen van onze gemeente, die timmerman was, vragen een eenvoudige houten kist te maken die door broeders van de gemeente naar het kerkhof gedragen zou worden. De dienst zou aan huis plaatsvinden, er konden ongeveer 100 mensen in de woonkamer en de anderen zouden buiten in de tuin staan, met luidsprekers. Terwijl we dit samen bespraken, raakten we allebei nogal bewogen en opgewonden en ik zei tegen haar, “O Miriam, dit gaat echt iets worden, ik wou dat je er bij kon zijn.” Ze begon hardop te lachen……..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.122 eindigde met: “Een dokter had Robert verteld dat zijn vrouw waarschijnlijk niet al te lang meer te leven had, dus toen Miriam vroeg of de Bijbelstudies bij hen thuis mochten doorgaan, wat kon hij zeggen……..?” (Zie richardandmarina.net).

En zo gebeurde het dat er iedere woensdagavond meer dan 30 mensen in hun woonkamer zaten met Bijbels in hun handen of op hun knieën. Robert was ook aanwezig, ik denk uit beleefdheid. Maar na enige tijd werd Miriam zwakker en kon ze niet meer goed rechtop zitten omdat de kanker haar rug aangetast had, en kon ze ook niet meer de zondagsdiensten meemaken. Ze keerde zich opnieuw tot haar man en vroeg of de zondagsamenkomsten niet in hun woonkamer, die groot genoeg was, mochten doorgaan. Opnieuw, haar conditie kennende, wat kon hij zeggen?

En zo, terwijl de kinderen ergens anders zondagsschool hadden, kwamen er iedere zondagmorgen zo tussen de 30 en 40 volwassenen in hun woonkamer rond een tafel zitten waarop een brood en glas wijn stonden. Er werden liederen gezongen, Schriftgedeelten voorgelezen, er werd gedankt en dan werd het brood gebroken en rond gedeeld, alsook de beker. Daarna volgde er een korte boodschap. Het was allemaal heel eenvoudig, maar heel mooi. Ik vroeg me af wat er zich in Robert zijn hoofd afspeelde.

Omdat Miriam niet langer kon functioneren als moeder en huisvrouw, zorgden de jonge christenen voor alles, ze maakten maaltijden, hielden het huis schoon, deden de was, enz. Ze trachten de kinderen die teenagers waren te troosten en helpen, en ze ondersteunden Miriam waar ze ook hulp nodig had. Natuurlijk verbaasde Robert zich hierover en was hij er echt door getroffen, wat zijn houding veranderde.

Marina en ik en onze kinderen zouden voor 2½ maand naar Canada gaan van juni tot september. Toen de dag van ons vertrek dichter bij kwam bezocht ik Miriam iedere dag en las de Bijbel met haar, baden we samen en spraken veel. Op een dag kwam ik langs achter het huis binnen in de keuken waar Robert koffie zat te drinken. Na hem begroet te hebben, liep ik door naar de woonkamer waar Miriam op bed lag. Na enige tijd doorgebracht te hebben met haar, ging ik terug naar de keuken, waar Robert mij met grote ogen aankeek en vroeg, “En, heeft ze het u verteld….……?

P.S. Ik hoop dat u 122 niet gemist hebt, ik heb het dinsdag gepost met dit: P.S. Ik ga waarschijnlijk twee episodes per week schrijven, zo let op de volgende. Ze gaan misschien ook iets langer worden, anders ben ik over 100 jaar nog niet klaar, :-). (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.121 eindigde met: “Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….!” (Zie richardandmarina.net).

We hadden een discussie die zo’n twee a drie uur duurde, maar het was wel een beetje een eenrichtingsgesprek. Robert vertelde me onmiddellijk dat hij een goede Katholiek was en dat zijn kerk de enige ware kerk van Christus op aarde was. Ik antwoordde hem met te zeggen dat zijn kerk in het begin nadat de apostelen het gesticht hadden de ware kerk was, maar dat het door de eeuwen heen veel veranderd was. Miriam had mij gezegd dat haar man bereid was mij te ontvangen, maar dan ook maar eenmaal en niet meer, dus realiseerde ik mij dat dit waarschijnlijk de enige kans was om met hem te spreken.

En zo, voor meer dan twee uur gebruikte ik de Bijbel om hem aan te tonen hoe fout zijn kerk zat. Het was totaal verkeerd te zeggen dat Petrus de eerste Paus was geweest, want dat was gewoon niet zo. En het was net zo verkeerd de Paus “vader” te noemen, omdat Jezus zelf gezegd had, “En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.” Matt.23:9. Natuurlijk bedoelde Jezus hier niet onze aardse vaders mee. En het was ook totaal verkeerd tot Maria te bidden, daar zij een zondares was net zoals wij. En het vagevuur wordt helemaal niet in de Bijbel gevonden. En zo bleef ik maar doorgaan, eindigende met hem te vertellen dat de kerk het mis had te leren dat we het eeuwige leven kunnen verdienen, daar de Bijbel ons leert dat Jezus het voor ons verdiend heeft op het kruis. “Daarom ben ik zo zeker dat ik naar de hemel ga als ik sterf, terwijl u dat helemaal niet bent.” Zes maanden later bracht deze conversatie vrucht voort.

Robert zat stilletjes te luisteren, wat kon hij zeggen? Veel van dit was totaal nieuw voor hem. Ik voelde aan dat het tijd was te vertrekken. Hij keek me aan en zei, “Ik moet toegeven dat u iets hebt dat ik niet heb, maar ik ben het niet eens met wat er gaande is hier in Peer.” Dat was het en ik vertrok. Ondertussen ging Miriams gezondheidstoestand achteruit en werd het moeilijk voor haar om de Bijbelstudies bij te wonen. Een dokter had Robert verteld dat zijn vrouw waarschijnlijk niet al te lang meer te leven had, dus toen Miriam vroeg of de Bijbelstudies bij hen thuis mochten doorgaan, wat kon hij zeggen……..?

P.S. Ik ga waarschijnlijk twee episodes per week schrijven, zo let op de volgende. Ze gaan misschien ook iets langer worden, anders ben ik over 100 jaar nog niet klaar, :-). (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.120 eindigde met: Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….?” (Zie richardandmarina.net).

Eerlijk gezegd, was ik een beetje zenuwachtig, want dit waren de oudsten van onze thuisgemeente die ons gedeeltelijk ondersteunde. Maar ik liet al snel een zucht van verluchting toen ik hen zag glimlachen en hoorde zeggen, “O Richard, maak u toch geen zorgen daarover, geef deze jonge gelovigen toch wat tijd. We twijfelen er niet aan dat dit een echt werk van de Geest van God is en we zijn er zo blij mee.” Wat een bemoedigende woorden; innerlijk loofde ik de Heer voor zulke geestelijke mannen die een echt werk van God herkenden. Enige tijd later keerden zij terug naar Canada en brachten verslag uit aan de gemeente over wat ze gezien en gehoord hadden en er was veel blijdschap en dankzegging voor de grote dingen die de Heer aan het doen was in België.

Het is nog 1976 en ik wil u graag vertellen over iets dat gebeurde in Peer, iets droevigs en tegelijkertijd heel mooi. Tegen eind ’75 begon een vrouw naar de Bijbelstudies te komen, ik zal haar Miriam noemen. Zij was getrouwd met iemand, laten we zeggen dat hij Robert heette, die een heel belangrijke positie had in één van de grootste Belgische banken. Miriam had kanker en was niet zo goed. Zij luisterde heel aandachtig naar het onderwijs vanuit Gods woord en het duurde niet lang voordat zij de Heer Jezus aannam in haar hart. Enige tijd later ging zij mee naar Beerse en liet zich dopen, wat een vreugde! Toen ze thuis kwam bemerkte haar man dat haar haar nat was en vroeg haar of ze was wezen zwemmen. Ze kon niet liegen en vertelde hem de waarheid. Hij was nogal gechoqueerd, en als een goed Katholiek iemand, tenminste dat was hij in zijn ogen, was hij het niet eens met dat “nieuwe geloof”, zoals het genoemd werd. Zij vroeg hem of ik eens mocht komen praten om uitleg te geven over dit geloof. Hij stemde in, maar “voor deze ene keer en niet meer” benadrukte hij. En zo op één van de laatste dagen van december zat ik bij hen in de woonkamer……….! (Zie Overpeinzingen).
.

Nr.119 eindigde met: “Op een avond nam ik hen mee naar een Bijbelstudie bij iemand aan huis, maar toen we daar binnengingen kreeg ik een schok…….!” (Zie richardandmarina.net).

Ziet u, de niet al te grote woonkamer zat niet alleen vol met ongeveer 25 mensen, maar het was ook vol rook en de tafel stond vol bierflesjes en glazen, waarvan sommigen nog half vol waren. Ik dacht, o menslief, wat gaan mijn oudsten hiervan denken? Veertig jaar geleden waren roken en alcohol echte taboes in evangelische kringen in Canada, net zoals er taboes zijn in andere culturen. We hadden eens een Russische predikant op bezoek in België en hij was nog al van streek over het feite dat vrouwen pantalons droegen naar kerkelijke samenkomsten.

Enige jaren geleden hoorde ik het volgende verhaal. Leden van een evangelische gemeente in Duitsland hadden iets gehoord over het gedrag van Christelijke vrouwen in Amerika die minirokjes droegen, en oorringen en lipstick gebruikten, enz. Ze waren er zo van streek van dat ze besloten een delegatie naar Amerika te sturen om eens na te gaan of dit werkelijk zo was, want het was voor hen nogal ernstig. En ja hoor, toen ze terug waren riepen ze de gemeente bijeen en bevestigden wat zij gehoord hadden, het was zelfs nog erger. Iedereen werd zo bedroefd dat velen begonnen te wenen, zelfs enkele mannen, en terwijl die dat deden, rolden hun tranen langs hun sigaren in hun bierglazen! 🙂 Verschillende culturen, verschillende gewoonten, verschil van overtuigingen, juist?

Wij hadden een fantastische avond, ik onderwees Gods woord, gevolgd door een tijd van vragen en antwoorden. Daarna hadden we een korte tijd van gebed, zoals we dat in sommige studies deden. Het was echt geweldig om deze jonge gelovigen, baby’s in Christus, met enkele zinnen de Heer te horen danken voor de Bijbel, voor Jezus of voor hun verlossing. Na nog wat koffie en discussie, vertrokken wij. Gedurende onze autorit begon ik de oudsten te vragen hoe ze de avond gevonden hadden. Zij waren opgetogen en heel blij met wat ze gezien en gehoord hadden. Toen vroeg ik hen heel voorzichtig, “maar wat vond u van de bierglazen en de rook………….? (Ga naar Overpeinzingen).