MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.129.

Standard

Nr.128 ended with: “So far, ’76 had been an eventful year, but there was more to come…!”(See richardandmarina.net).

From Alberta we returned to Marina’s parent’s farm and stayed there for a brief time; our girls had a great time with their grandparents, whom they would not be seeing again for several years. We then returned to South Western Ontario. Before going back to Belgium, I went back to the garage where I had earlier bought a Ford for $1,500.00. We drove it many thousands of km without any problems except to put on some new tires. The garage bought the car back for $1,200.00, talk about another little miracle, praise God!

As mentioned in the previous episode, I returned to Belgium about 1½ weeks before our return date, to officiate at Miriam’s funeral. Marina and our three girls came later, and what a time they had. Because of the long drive to New York, we had been able to change their tickets so they could fly from Buffalo to New York and to Belgium. But a short while before leaving, our youngest daughter Rini (Dutch spelling) was visiting with Dutch friends who had some wooden shoes sitting around. Rini wanted to try them out, and fell, spraining her ankle. So she had to be in a wheel chair at the airports, but she didn’t mind being pushed around and, in spite of pain, had a ball! 🙂

There were several Bible studies going in Limburg and one of them in Peer grew so much that we had to split it and so another study was started with a group of people in Overpelt, this was in the Spring of 1976. The work there kept growing and a few years later a church was started, which is still going and growing, praise the Lord!

I mentioned in a previous episode that a woman who had been at Miriam’s funeral went home to a place called Lommel. She immediately drove to a friend (let’s call her Bea) to tell her about this, and also that she had invited Robert and myself to her home. Bea was very interested and asked whether she could come and meet us. When we were together, she told me that she already had accepted Jesus in her heart. When I heard that I challenged her to open her home for a weekly Bible study…………..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.129.

Standard

Nr.128 eindigde met: “Tot nu toe was ’76 een veelbewogen jaar geweest, maar er ging nog veel meer gebeuren……!” (Zie richardandmarina.net).

Van Alberta keerden we terug naar Marina’s ouders boerderij en verbleven daar nog voor een korte tijd. Onze meisjes vonden het fantastisch om bij hun grootouders te zijn, die zij weer voor enkele jaren niet zouden zien. Toen reden we terug naar Zuid West Ontario. Voordat we terugvlogen naar België ging ik naar de garage waar ik eerder een Ford gekocht had voor $1,500.00. We hadden er duizenden km mee gereden zonder enige problemen, behalve dat we er wat nieuwe banden op moesten doen. De garage kocht de auto terug voor $1,200.00, spreek van nog een klein wonder! Geloofd zij de Heer.

Zoals vermeld in een eerdere episode, vloog ik ongeveer 1½ week voor onze eigenlijke terugkeer datum, naar België omwille van de begrafenis van Miriam. Marina en onze drie dochters kwamen dan later en hadden een nogal interessante reis. Omwille van de lange rit naar New York, hadden we hun tickets kunnen wijzigen en vlogen zij van Buffalo naar New York en vandaar naar België. Maar enige dagen voordat ze vertrokken was onze jongste dochter Rini op bezoek bij Nederlandse vrienden die nog klompen hadden staan. Rini wou die eens uit proberen maar viel en verstuikte haar enkel. Dus moest zij op de vliegvelden in een rolstoel zitten, maar zij vond het niet erg om rond gereden te worden en had, ondanks de pijn, toch veel plezier. 🙂

Er waren nu verscheidene Bijbelstudies in Limburg en één van deze in Peer groeide zo zeer dat we hem splitsen moesten. En zo ontstond er in het voorjaar van ’76 een nieuwe studie met een groep in Overpelt. Het werk daar groeide ook en enkele jaren later werd er een gemeente gesticht die er nog steeds is en blijft groeien, prijs de Heer!

Ik heb al in een vorige episode vernoemd dat een vrouw die aanwezig was op de begrafenis van Miriam, naar haar huis in Lommel reed en toen meteen naar een vriendin (laten we haar Bea noemen) om haar te vertellen wat ze meegemaakt had en ook, dat ze Robert en mij bij haar thuis uitgenodigd had. Bea was geweldig geïnteresseerd en vroeg of ze mocht komen om ons te ontmoeten. Toen we samen waren vertelde Bea dat zij Jezus al lange tijd geleden aanvaard had. Toen ik dat hoorde, daagde ik haar uit om haar huis open te stellen voor een wekelijkse Bijbelstudie……………! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.128.

Standard

P.S. Did you read nr.126, about the fact that miracles still happen?

Nr.127 ended with: “Besides that, we had a third “home” problem. Was “home” Belgium, or Ontario where our home church and many friends were, or the West where our girls were born and where Marina’s family lived……………?” (See richardandmarina.net).

We had left “home” in Belgium for the time being and were now “home” in Ontario where we spent time fellowshipping in our home church and speaking in other churches and visiting friends. After some time we started driving towards “home” in Western Canada, stopping in at different cities, such as Sault Ste Marie, Thunderbay and Winnipeg to speak in churches, and from there to Gouldtown, Saskatchewan, to Marina’s parents. We stayed with them for some time and then travelled to Regina, Moose Jaw, and Saskatoon for meetings and visiting friends and relatives. From there to Glaslyn, north of North Battleford where Marina’s oldest brother lived and where we had some wonderful Vacation Bible Schools in the past. We left there to go to the province of Alberta where I spoke in churches in Edmonton, Red Deer and Calgary and also visited relatives and friends.

You may wonder and ask, was it really necessary to visit all these churches and people both in Ontario as well as out West? The answer is, oh yes! Don’t forget, these are the folk that prayed for us regularly and from time to time supported us financially. We have never had a salary, but have trusted the Lord to provide for us, and He has, using different people and churches. Some gave regularly, others only once or several times a year. For them it was wonderful to hear that their prayers had been answered and there dollars been put to good use. And even though it was a busy and tiring time, it was such a joy to meet these folk. Without them we could not have done God’s work in Belgium, it was real team work. They were overjoyed on hearing what the Lord was doing there, and we were so happy to tell stories of lives totally changed through the Word of God. Time and again we quoted Paul’s words to the Romans, “For I am not ashamed of the gospel of Christ, for it is the power of God to salvation.” And how true this is, the gospel of Christ is the most powerful means to change not only the sinful hearts of men but also society. They were encouraged and so were we. All praise to God!

So far, ’76 had been an eventful year, but there was more to come…………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.128.

Standard

P.S. Hebt u nr.126 gelezen en opgemerkt dat God nog steeds wonderen doet?

Nr.127 eindigde met: “Bij ons was er dan nog een bijkomend probleem, want waar was “thuis”? In België, of in Ontario waar onze thuisgemeente was en vele vrienden, of in het Westen van Canada waar onze meisjes geboren waren en waar Marina’s familie woonde…………?” (Zie richardandmarina.net).

We hadden “thuis” in België voor korte tijd verlaten en waren nu “thuis” in Ontario waar we tijd doorbrachten met onze thuisgemeente, waar ik sprak in verschillende gemeenten en we vrienden bezochten. Na enige tijd begonnen we aan onze reis naar ons “thuis” in het Westen, terwijl we in een aantal steden zoals Sault Ste Marie, Thunderbay en Winnipeg stopten om in gemeenten te spreken. Van daar reden we naar Gouldtown, Saskatchewan, naar Marina’s ouders. We logeerden daar voor enige tijd waarna we in samenkomsten spraken in Moose Jaw, Regina en Saskatoon, en daar familie en vrienden bezochten. Toen naar Glaslyn, ten noorden van North Battleford, waar Marina’s oudste broer woonde en waar we in het verleden hele fijne Vakantie Bijbelscholen hadden gehouden. We reden door naar de provincie Alberta waar ik sprak in gemeenten in Edmonton, Red Deer en Calgary en waar we ook familie en vrienden bezochten.

U vraagt zich misschien af of het nodig was om al deze gemeenten en mensen zowel in Ontario als ook in het Westen te bezoeken. Het antwoord is, jazeker! U moet niet vergeten dat dit de mensen waren die voor ons gebeden hadden en ons van tijd tot tijd ook financieel gesteund hadden. Wij hebben nooit een salaris gehad, maar hebben op de Heer vertrouwd om in onze noden te voorzien, wat Hij ook gedaan heeft, door mensen en gemeenten te gebruiken. Sommigen gaven regelmatig, anderen één of meerdere keren per jaar. Voor hen was het geweldig te horen dat God hun gebeden verhoord had en dat hun dollars goed gebruikt waren. En ook al was het een drukke en vermoeiende tijd, het was zulk een vreugde deze mensen te mogen ontmoeten. Zonder hen hadden we Gods werk in België niet kunnen doen, het was echt team werk. Zij waren zo verheugd te horen wat de Heer aan het doen was en wij waren zo blij hen te kunnen vertellen over levens die totaal veranderd waren door Gods Woord. Keer op keer citeerden wij Paulus zijn woorden aan de Romeinen, “Ik schaam mij het evangelie niet want het is een kracht Gods tot behoud.” En dit was zo overduidelijk, het evangelie van Christus is het krachtigste middel om niet alleen het zondige hart van de mensen te veranderen, maar ook de maatschappij. Zij waren zo bemoedigd, en wij ook! Alle eer aan de Heer!

Tot nu toe was ’76 een veelbewogen jaar geweest, maar er ging nog veel meer gebeuren……!(Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.127. 

Standard

Nr.126 ended with: “As we walked to the hall where coffee and sandwiches were being served, we felt the first drops of rain, and it rained the rest of the day and the next. A miracle indeed……! To God be the glory!”

Yes, to God be the glory. And not only that, but the funeral had touched many hearts. I’m thinking of one woman who was so impressed, especially with Robert’s posture, that instead of mourning, he was rejoicing in the Lord. She lived in another town and when she got home she went to a friend to tell her about this, which later resulted in a home Bible study in that town and much later a new church, but more about that another time. We will first go back to Canada.

During the second half of June we had flown from Luxemburg to Iceland to New York, as that was the cheapest way to go at that time. At the airport in New York, Ollie Shantz, the brother who had brought us a new rented car after the first one had been wrecked in an accident close to Sault Ste Marie (see nr.107), and his wife Elsie came to pick us up. They had driven over 800 km the day before, stayed overnight in a motel and were now ready to take us to Ontario, where we would stay with dear friends on a farm not far from our home church. There were seven people in the car plus our entire luggage, but it was a big Chevrolet, so no problem, nice and cozy. 🙂

So now we were home “on furlough”, these days it’s called “home assignment”, as the word furlough gives the idea of a holiday and these times are no holidays at all. It means a lot of travelling to visit churches, supporters, friends and family, staying in different homes and moving around. Most missionaries are glad to get back to their mission field as there they live a more even paced life. And for many, the mission field becomes more “home” than the “home land.” In fact, many missionary children have an identity problem; ours too, “Are we Canadians or Belgians?” Some children have no problem with that but others do. So we need to pray for them. Besides that, we had a third “home” problem. Was “home” Belgium, or Ontario where our home church and many friends were, or the West where our girls were born and where Marina’s family lived……………?
(Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.127.

Standard

Nr.126 eindigde met:“Terwijl we naar de zaal liepen waar koffie en broodjes klaar stonden, voelden we de eerste regendruppels, en het regende de rest van de dag, en de volgende. Inderdaad, een echt wonder…..! Alle eer aan de Heer!”

Inderdaad, alle eer aan de Heer. Maar dat niet alleen, de begrafenis had vele harten geraakt. Ik denk vooral aan een vrouw die geweldig onder de indruk was, vooral door Robert zijn houding, in plaats van te rouwen, verheugde hij zich in de Heer. Zij woonde in een naburig dorp en toen ze thuis kwam reed ze meteen naar een vriendin om haar hierover te vertellen, wat later resulteerde in een wekelijkse Bijbelstudie en nog later in een nieuwe gemeente, maar daar kom ik nog wel op terug. We gaan eerst de draad oppakken in Canada.

In de tweede helft van juni waren we van Luxemburg, via IJsland naar New York gevlogen omdat dat toen het goedkoopste was. Op het vliegveld in New York stond Ollie Shantz, de broeder die ons een nieuwe gehuurde auto had gebracht, nadat de eerste in een ongeluk in elkaar was gereden (zie nr.107), en zijn vrouw Elsie ons op te wachten. Ze hadden de dag daarvoor meer dan 800 km gereden, in een motel geslapen en waren nu klaar om ons naar Ontario te rijden, waar we zouden verblijven bij goede vrienden op een boerderij niet ver van onze thuisgemeente. Er zaten 7 mensen plus al onze bagage in de auto, een grote Chevrolet, dus geen probleem, gewoon heel gezellig. 🙂

En dus nu waren we thuis “op verlof”, wat nu “home assignment” (“thuisopdracht”) wordt genoemd, omdat het woord verlof het idee geeft van vakantie, en dat is het zeker niet. Het betekent een hoop reizen om in verschillende gemeenten te spreken, om ondersteuners, familie en vrienden te bezoeken, terwijl er dikwijls bijna iedere nacht in een ander bed geslapen wordt. Veel zendelingen zijn blij terug op het zendingsveld te zijn, omdat ze daar een meer geregeld leven kunnen lijden. En voor velen wordt het zendingsveld meer “thuis” dan het “thuisland.” Veel zendingskinderen hebben een identiteitsprobleem, de onze ook, “Zijn wij Canadezen of Belgen?” Sommige kinderen hebben hier niet zo’n probleem mee, maar anderen wel en daarom dienen we voor hen te bidden. Bij ons was er dan nog een bijkomend probleem, want waar was “thuis”? In België, of in Ontario waar onze thuisgemeente was en vele vrienden, of in het Westen van Canada waar onze meisjes geboren waren en waar Marina’s familie woonde…………? (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.126 

Standard

Nr.125 ended with: “The next morning I woke up hearing the rain coming down and as I drove to Peer, it rained almost all the way………!” (See richardandmarina.net).

Yes, it rained, like a real two or three day Belgian rain. I cried out to the Lord, “All these people who have to stand outside, Lord please, You are the God of Creation, the God of miracles, the God who parted the Red Sea for the Israelites to pass through, the God who stilled the storm on the lake, You are able to do something about this too. This funeral is for your glory.” As I came close to Peer, the rain started letting up, and as I drove into Peer, believe me or not, witnesses enough, the clouds parted, I saw some blue sky and sunrays! And from that moment until shortly after 12 o’clock it was beautiful dry weather with some clouds and sun, while all around Peer it rained. The doctor’s wife, Ingrid, remarked later, “This was the greatest miracle of the day.”

The service started at 10 am, with about 100 people in the living room, the sliding doors wide open and many more folk standing outside on the lawn. There was a microphone and loud speakers, so that even the neighbors across the road could hear what was happening. There was some singing, some Scripture readings, even Robert read a text and spoke briefly, amazing! Then I preached explaining the gospel and telling the people what Miriam had told me to tell them, that she was now in heaven with Jesus. You could hear a pin drop.

We closed the service with prayer and then a number of the men from our church carried the simple wooden coffin with a white sheet and a green cross on it to the cemetery. Many people followed and all along the route people stood watching, it was very moving. This was the first time in the history of this very traditional Catholic Peer that something like this took place. One of the Christians overheard someone saying, “Look at that, you would think a general was being buried.” What a testimony! Later some people came to know the Lord because of this funeral. At the grave we read a scripture, thanked God that Miriam was with Him and asked again for strength and comfort for the family.

As we walked to the hall where coffee and sandwiches were being served, we felt the first drops of rain, and it rained the rest of the day, and the next. A miracle indeed……! To God be the glory! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.126

Standard

Nr.125 eindigde met: “De volgende morgen werd ik wakker en hoorde de regen en bijna de hele weg naar Peer bleef het maar regenen……………!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, zo’n echte twee of driedaagse Belgische regen. Ik riep tot de Heer, “Al deze mensen die buiten moeten staan, Heer a.u.b., U bent de God van de Schepping, de God die wonderen doet, de God die de Rode Zee open kliefde zodat de Israëlieten er door konden, de God die de storm op het meer stilde, U kunt hier toch ook iets aan doen? Deze begrafenis is tot Uw eer!” Dichter bij Peer werd de regen minder, en toen ik Peer binnenreed, geloof me of niet, er zijn getuigen genoeg, de wolken trokken open en ik zag wat blauwe lucht en zonnestralen. En van dat moment tot kort na 12.00 uur was het heel mooi droog weer, met afwisselend wolken en zonneschijn, terwijl het overal rond Peer regende. De dokters vrouw, Ingrid, zei later, “Dat was het grootste wonder van de dag!”

De dienst begon om 10.00 u met ongeveer 100 mensen in de woonkamer, de schuifdeuren open, en veel meer die buiten stonden. Er was een microfoon met luidsprekers op het gazon, zodat zelfs de buren aan de overkant alles konden horen. Er werd gezongen, Schriftgedeelten voorgelezen, zelfs Robert die een tekst las en iets vertelde, wonderlijk! Daarna predikte ik het Evangelie en vertelde de mensen wat Miriam mij opgedragen had hen te zeggen, dat zij nu in de hemel bij Jezus was. Je kon een speld horen vallen! De dienst werd afgerond met gebed waarna een aantal mannen de eenvoudige houten kist met een wit laken erop met een groen kruis, naar de begraafplaats droegen. Velen volgden en langs de hele route stonden er mensen te kijken, het was heel aangrijpend. Dit was de eerste maal in de geschiedenis van het oerkatholieke stadje Peer dat zoiets gebeurde. Een van de christenen overhoorde iemand zeggen, “Kijk toch eens, het lijkt wel of er een generaal begraven wordt.” Wat een getuigenis! En door deze begrafenis zijn er later mensen tot de Heer gekomen. Bij het graf werd er een Bijbeltekst gelezen en dankten we de Heer dat Miriam nu bij Hem was en vroegen we opnieuw voor kracht en troost voor de familie.

Terwijl we naar de zaal liepen waar koffie en broodjes klaar stonden, voelden we de eerste regendruppels, en het regende de rest van de dag, en de volgende. Inderdaad, een echt wonder…..! Alle eer aan de Heer! (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.125

Standard

Nr.124 ended with: “As we talked about this, we were both quite moved and excited and I said to her, “Oh Miriam, this is really going to be something, I wish you could be there.” She laughed out loud………!” (See richardandmarina.net).

Startled, I looked at her and she laughed again and said, “But Richard, I AM going to be there!” Imagine a 7 months old Christian talking like that, amazing! Doesn’t it show the reality of the living God? Then I also laughed realizing that here was someone ready to meet her Lord and Savior. Inwardly I was just praising God for this miracle of grace and thanking Him to allow me to be a witness of the work of His Spirit. I left the house that day with great joy in my heart, as a fairly young woman was ready to leave this earth, and a husband who had just been born into God’s family and kingdom. A wife loosing temporary life and her husband gaining eternal life! It wasn’t much later until we said goodbye and we left for Canada. I will talk about our time there later, let me just continue with this.

On the first Sunday of September I was preaching for the last time in our home church in Canada, as we would be returning to Belgium about 1½ weeks later. While I was speaking, someone walked up to me and handed me a note. I opened it and read these words, “Call Belgium as soon as possible.” I knew what this meant and explained to the congregation what was going on. Right after the meeting we went back to the place we were staying and I called Belgium. Yes, Miriam had passed into glory, could I come as quickly as possible?

A flight was booked for Monday evening and I arrived in Belgium Tuesday morning. I was picked up and we drove straight to Peer where I met Robert and we hugged each other. He was very positive as the Lord gave him strength. Everything was planned for the funeral the next day. So after having talked and prayed I was brought home. Marina and the children would come on their own the next week. I had quite a few things to do and also prepare for the next day, going over my sermon notes, which I had been preparing along the way. I went to bed exhausted as I had not been able to sleep on the plane the night before. I fell asleep thinking about the funeral service and the fact that most people would be standing outside. The next morning I woke up hearing the rain coming down and as I drove to Peer, it rained almost all the way………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.125

Standard

Nr.124 eindigde met: “Terwijl we dit samen bespraken, raakten we allebei nogal bewogen en opgewonden en ik zei tegen haar, “O Miriam, dit gaat echt iets worden, ik wou dat je er bij kon zijn.” Ze begon hardop te lachen……..!” (Zie richardandmarina.net).

Geschrokken keek ik haar aan en ze lachte opnieuw en zei, “Maar Richard, ik GA er toch bij zijn?!” Stelt u voor, een 7 maanden oud christen die zo sprak, ongelooflijk! Toont dit de echtheid van de levende God niet? Toen lachte ik ook, beseffende dat hier was iemand klaar om haar Heer en Heiland te ontmoeten. Innerlijk was ik de Heer aan het loven voor dit wonder van genade en dankte ik Hem dat Hij mij toeliet getuige te zijn van het werk van Zijn Geest. Ik verliet het huis die dag met grote vreugde in mijn hart omdat een nog tamelijk jonge vrouw klaar was om deze wereld te verlaten en een man die nog maar juist in Gods familie en koninkrijk geboren was geworden. Een vrouw die het tijdelijke leven hier verloor en haar man die hierdoor eeuwig leven had ontvangen. Korte tijd later namen we afscheid en vertrokken wij naar Canada. Ik zal later vertellen over ons verblijf daar, laat me eerst even doorgaan met deze geschiedenis.

Op de eerste zondag van september, terwijl ik voor de laatste maal in onze thuisgemeente in Canada aan het prediken was, kwam er iemand naar mij toe met een papiertje waarop stond, “Bel België zo spoedig mogelijk.” Ik wist onmiddellijk wat dit betekende en gaf uitleg aan de gemeente hierover. Meteen na de dienst reden we naar het huis waar we verbleven en belde ik België. En ja, Miriam was heengegaan naar de hemel, en of ik zo spoedig mogelijk kon komen?

Ik kon een vlucht bespreken voor maandagavond en ik arriveerde dinsdagmorgen in België. Ik werd afgehaald en we reden rechtstreeks naar Peer, waar Robert en ik elkaar omhelsden. Hij was heel positief door de kracht van de Heer. Alles was gepland voor de begrafenis de volgende dag. En zo, na de dingen besproken te hebben en gebeden te hebben, bracht men mij naar huis. Marina en de kinderen zouden de volgende week terugreizen. Ik had heel wat dingen te doen, waaronder het voorbereiden van de dienst en mijn prediking waaraan ik al eerder had gewerkt. Ik ging uitgeput naar bed omdat ik de vorige nacht op het vliegtuig geen oog had dicht gedaan. Ik viel in slaap met de begrafenis in gedachten en het feit dat zoveel mensen buiten zouden staan. De volgende morgen werd ik wakker en hoorde de regen en bijna de hele weg naar Peer bleef het maar regenen……………!
(Ga naar Overpeinzingen).