Nr.170 eindigde met: ” Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Zie richardandmarina.net).

Er was een bruiloft op komst. Ja, onze tweede dochter Lily ging op 6 augustus 1988 trouwen met Bart Vanhyfte, een fijne Belgische jongeman. En zo vlogen Marina, Rosa en ik naar België om die bruiloft voor te bereiden, maar ook om alles uit het huis in Lovendegem waar we zo’n 12 jaar hadden gewoond, en waar Lily en Rini de laatste 1 1/2 jaar hadden verbleven, te verhuizen naar de zolder van het gebouw van de christengemeente in Eeklo. Omdat Lily ging trouwen en Rini in een studentenhuis in Gent niet ver van waar Bart en Lily een huis gehuurd hadden, ging wonen en wij teruggingen naar Canada, hadden we dat huis niet meer nodig. Een deel van deze verhuis gebeurde voor de trouw en een deel daarna. Rini was een geweldige hulp, daar zij weet hoe dingen in te pakken. We staan altijd weer verbaasd hoeveel zij in een koffer of rugzak weet te krijgen.

De bruiloft vond plaats op één van de warmste dagen die zomer in België in een zaal boven een restaurant. Er waren veel mensen aanwezig, waaronder ook familieleden van mij uit Nederland. In België huwen mensen voor de wet in het stadhuis, waarna er een kerkdienst volgt. Sommigen trouwen voor de wet op vrijdag en in de kerk op zaterdag, waarna het feest volgt. We hadden een fantastische dienst en ervoeren echt de aanwezigheid en zegen van de Heer, we waren heel dankbaar. Na de dienst was er een receptie. Bart en Lily gingen op huwelijksreis en na hun terugkeer vertrokken Marina en Rosa terug naar Canada. Ik bleef om Rini te helpen met het gereedmaken van haar kamer in het studentenhuis en zij hielp mij om de laatste dingen van ons huis naar Eeklo te brengen, waarna ik terugvloog naar Canada. Het uiteengaan was moeilijk voor ons allen.

Het was begin september toen ik België verliet met een bezwaard hart, mij afvragende wanneer we hier terug zouden komen, en, of we wel zouden terugkeren. In Canada op een appartement wonen met een lieve dochter die een onbekende ziekte had, waarvoor er geen hulp scheen te zijn, wandelde ik vele avonden de straten van Elmira, tot God roepende voor hulp en voor Zijn wil voor ons. Was dit het werk van de vijand die ons uit België wilde houden? De apostel Paulus schreef aan de Thessalonicenzen dat hij dikwijls bij hen had willen komen, maar “verhinderd werd door de Satan” en God stond dit toe. Het was heel moeilijk, voor Marina en mij, maar vooral ook voor Rosa. Maar God………! (Ga naar richardandmarina.net).

 

Laten we terug gaan naar Nr.167, dat eindigde met: “In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..!: (Zie richardandmarina.net).

Ik schreef toen over de gezondheidsproblemen van onze oudste dochter Rosa. Omwille van haar zijn wij drie jaar in Canada blijven wonen, alhoewel ik veel op reis was. Sta me toe iets meer te zeggen over haar ziekte, die toen nog niet gezien werd als ziekte, maar verklaard werd iets psychologisch te zijn. Dat is nu allemaal veranderd en ik las onlangs een artikel met als opschrift, “Het word tijd voor dokters om zich te verontschuldigen tegenover hun M.E. patienten. Te lang heeft de medische wereld het Chronisch Vermoeidheid Syndroom, of M.E. verworpen als een mentale ziekte die genezen kan worden door therapie en lichamelijke oefeningen. (Zie nr.168).

M.E. is Myalgic Encephalopathy of Myalgic Encephalomyelitis, zie: http://www.thegracecharityforme.org/what.asp. Een belangrijk rapport van het prestigieuse Amerikaans Medisch Instituut concludeerde dat M.E. een “ernstige, chronische, complexe, systemische ziekte is dat de levens van patienten danig kan aantasten. M.E. is geen psychologisch probleem.” Geschat wordt dat 1 op de 300 mensen, mogelijk zelfs meer, in Groot Brittanië een vorm van CVS/M.E. hebben. Dus dienen wij te realizeren dat er mogelijk mensen in onze omgeving zijn die hier mee te kampen hebben, terwijl één van hun grootste zorgen is, dat ze niet begrepen worden. Beste vrienden, er zijn veel gekwetste mensen om ons heen, met allerlei problemen en zij hebben onze liefde en sympathie nodig.  Jezus kwam om te genezen, wij zijn hier in Zijn plaats!

Gedurende de eerste tijd dat wij terug in Canada waren in ’87, was onze eerste zorg hulp te zoeken voor Rosa. Na de zomer zijn onze twee dochters, Lily en Rini teruggegaan naar België  voor hun studies en werk en woonden ze in ons huis, en konden ze onze auto gebruiken, daar Lily haar rijbewijs had. Vanaf begin januari ’88 ben ik voor ongeveer 6 weken in België geweest om te prediken, samen te komen met de werkers en gemeenteleiders en heb ik gesproken op een conferentie in het buitenland. De Heer zegende en voorzag in al onze noden, waarover wij altijd weer verbaasd waren. Hij kende onze noden en legde het op de harten van Zijn kinderen om ons te steunen. Giften kwamen binnen van mensen die wij zelfs niet kenden, heel wonderlijk! Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.168 eindigde met: “ Hij is getrouw en zegende ons wonderlijk, ondanks de moeilijke omstandigheden. Meer hierover de volgende maal………….!” (Zie richardandmarina.net).

Zoals velen van u al zullen weten, wij ervoeren een geweldige zegen enkele dagen geleden toen de chirurg, die op 16 december Marina had geopereerd aan darmkanker, ons vertelde dat ze kankervrij was, gezien de lymphklieren niet kankerachtig waren. Dus geen chemo, en geen bestraling, alleen maar een bloedtest iedere 6 maand en een CT Scan ieder jaar. We loofden de Heer en vele anderen die voor ons gebeden hadden deden dat ook.

Maar er kwamne enkele vragen naar boven, waarom werden wij zo gezegend en anderen niet? Waarom was Marina’s kanker op tijd ontdekt, terwijl anderen in phases 2, 3 en zelfs 4 zijn? Ik ben zeker dat sommigen die dit lezen ook strijden met kanker, of familieleden en vrienden hebben met die ziekte. Zij hebben ook gebeden en er is voor hen gebeden, maar zij zijn nog steeds ziek. Ik leef echt met hen mee, mijn hart gaat naar hen uit. Betekent het dat wij beter zijn dan hen? Zeer zeker niet! Was het omdat er meer mensen voor ons gebeden hebben dan voor hen? Dat geloof ik zeker niet. Ik weet van een man voor wie letterlijk duizende mensen over de gehele wereld gebeden hebben en die toch aan kanker gestorven is. Waarom geneest de een dan wel en de ander niet? Waarom genas Jezus die ene man bij het bad van Betesda en niet al de anderen die daar lagen? Ik weet het niet, maar ik ken wel 1Kor.13:12, “Want nu zien wij nog door een wazige spiegel, in raadselen, ……… nu ken ik onvolkomen, maar dan……”

Sommigen zeggen misschien, “Ja Richard, nu zijn jullie blij, maar hoe waren jullie voordat jullie wisten dat Marina kankervrij was?” Wel, we kunnen eerlijk zeggen dat van het ogenblik dat we te horen kregen dat Marina kanker had, wij vrede in ons hart hadden, we wisten dat we in Gods hand waren. Sta me toe iets te citeren uit “Ons Dagelijks Brood”, “Toen de piloot die dat vliegtuig in 2009 veilig op de Hudson rivier in de VS heeft doen landen, gevraagd werd naar zijn leven of doods beslissing daar in de lucht, antwoordde hij, “Ik bezie het zo, voor 42 jaar heb ik kleine, regelmatige stortingen gedaan op de bank van ervaring, ontwikkeling en opleiding. Op die dag was het saldo zo toereikend dat ik een zeer grote opname kon doen.”

Zo hebben Marina en ik door de jaren heen vele kleine, regelmatige stortingen gedaan op Gods geloofsbank en toen de crisis kwam, was ons saldo zo toereikend dat wij ook een grote opname konden doen en vrede ervoeren. Bent u ook bezig kleine, regelmatige stortingen te doen op Gods geloofsbank…….? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.167 eindigde met: “ In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..! (Zie richardandmarina.net).

De laatste keer dat we in Canada waren was 1983. Nu keerden we terug voor verlof, ook wel genoemd “home assignment”, “thuisopdracht” in juli 1987. Maar deze maal was het anders omdat onze oudste dochter Rosa niet goed was. Zij was heel zwak en kon niet normaal functioneren. Toen ze in zuid Duitsland op Capernwray Bible School was, kreeg ze mononucleosis (mono). Omdat het niet op de juiste manier behandeld was geweest, werd het iets anders. Hier zijn Rosa’s eigen woorden, “Eindelijk, na acht jaar dokters te hebben bezocht in Belgie, Nederland, Duitsland en hier, werd vastgesteld dat ik M.E. ((Myalgic Encephalopathy, niet CVS. (Chronisch Vermoeidheid Syndrome). ( Maar voor sommige mensen is dat soortgelijk, extreem slopende CVS.) had. Zie, http://www.meassociation.org.uk/about/what-is-mecfs/

Allerlei mensen van alle leeftijden zijn aangedaan. Ernstige en slopende vermoeidheid, pijnlijke spieren en gewrichten, verstoorde slaaprust, maagstoringen, geheugenverlies en zwakke concentratie zijn alledaags. In vele gevallen is een virale infectie, zoals mononucleosis, de aanzet. Ook een operatie of een ongeluk kunnen het begin zijn, alhoewel sommige mensen een tragere verradelijke aanvang ervaren.

ME/CVS heeft al haar deel van controversie meegemaakt. Oorspronkelijk, en voor vele jaren, was er discussie of het wel echt een ziekte was. Alhoewel de situatie nog steeds niet perfect is, zijn vele invloedrijke organisaties (De Wereld Gezondheids Organisatie, Het departement van Sociale Veiligheid, het Departement van Gezondheid, het Koninklijke College van Geneesheren, Psychiaters en Artsen) het er nu over eens dat het wel degelijk een rieële ziekte is.

Ongeveer 30 jaar geleden was nog niet bij Rosa vastgesteld dat zij M.E. had en er was heel wat verwarring over wat haar nu eigenlijk scheelde. Het was een heel moeilijke tijd, terwijl wij hulp zochten, door zelfs naar een christelijke psychiater in de VS te gaan, die ons niet helpen kon. Ik bezocht ook een dokter in de omgeving van London, On. die zelf ook M.E. had maar die ons ook niet kon helpen. En dus huurden wij een appartement in Elmira en bleven wij bij Rosa, omdat wij het niet juist vonden haar in deze toestand alleen te laten. Maar het was moeilijk niet in België te kunnen zijn waar de Heer ons geroepen had te werken en dus bleven we bidden en Zijn wil zoeken.

Tegelijkertijd gaf de Heer allerlei mogelijkheden om Hem te dienen, zelfs in het starten van een nieuwe gemeente hier in Canada. Hij is getrouw en zegende ons wonderlijk, ondanks de moeilijke omstandigheden. Meer hierover de volgende maal……………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Door Marina’s kanker operatie, het trage herstel en de extra zorg die daar bij komt, plus mijn eigen oververmoeidheid, gaat dit een kortere editie zijn. Hopende dat jullie dit begrijpen.

We gaan nu verder met waar we gebleven waren in nr.162, waar ik sprak over de verschillende werkers die aan ons toegevoegd werden door de Heer. Ik zal daar later nog meer over zeggen, omdat er nog werkers bijkwamen en er ook enkele veranderingen waren.

De oorspronkelijke bedoeling echter van “Overpeinzingen” was niet zozeer een verhaal te schrijven over het werk, maar over ons persoonlijke leven, waar het werk natuurlijk deel van uit maakt. Het is “ons” verhaal, ons getuigenis over hoe wij de echtheid van God ervaren hebben, Zijn tegenwoordigheid, Zijn leiding, Zijn voorzieningen, Zijn bescherming, Zijn trouw en Zijn zegen.

Maar ik ga iets sneller moeten gaan anders raken we nooit aan het eind van het verhaal. In 1983 waren we in Canada geweest om familie, vrienden, onze thuisgemeente en andere gemeenten te bezoeken. Het was altijd zo bemoedigend deze vrienden te ontmoeten en ons samen te verheugen over what de Heer aan het doen was door hun gebed en steun. Maar nu in ’84 zijn we terug in de strijd in Belgie en er gebeurde van alles gedurende de volgende 3 tot 4 jaar. Er was veel te doen, evangelistie, opleiding van oudsten en leraars, enz. De gemeenten groeiden, wat een vreugde was, maar het ging niet altijd zonder pijn, zoals met alle groei.

Onze kinderen groeiden ook. Rosa, de oudste was naar Capernwray Bible School geweest, in Duitsland en Engeland. In ’84 bezocht onze tweede dochter, Lily de school in Duitsland, en in ’85 ging Rini naar de school in Duitsland en Engeland. Het was nogal kostelijk, maar wij vonden dat het de moeite waard was onze kinderen een goede basis te geven voordat ze de wereld introkken.

In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Our Jan.1 edition ended with, “Next week we’ll go back to where we left off, 1983………!”

No, we won’t go back to 1983 yet, as I have something to share that connects with last week. I quoted the apostle Paul when he said, “……one thing I do, forgetting those things which are behind and reaching forward to those things which are ahead.” In other words, forgetting the past and reaching out to the future. And what a “past” Paul had! Just imagine, he had persecuted Christians, had put them in prison and even had some murdered! Can you imagine the guilt he must have had? After his conversion he may have even met up with the children of some of these, whose lives may have been ruined, how did that make him feel? But he knew he could not undo what he had done, he could not change the past, and so, instead of wallowing in regret and thus ruining his life, he accepted God’s forgiveness and pressed on, and what a difference he made all over the world!

I sort of know how Paul must have felt. I have also made serious mistakes in the past, and I have some real regrets, but I also know I cannot turn the clock back or undo what I have done wrong. And the enemy of my soul is very clever and very persistent in bringing up the past and continually accusing me of my failures. And that can at times really paralyze me. I would think that some of my readers, or maybe even many of you also sit with guilt and regret as to the past. And you also know about those accusations of the enemy. And at times you just wished you could turn the clock back and undo what you have said or done, but that is not possible.

So what to do? First we need to confess to God what we have done wrong, and then accept His forgiveness. Secondly, we need to confess to the person or persons we have wronged. And thirdly we need to deal with the past once for all, as God did with our sins on the cross, where they were dealt with once for all and He remembers them no more, EVER! Let us not wallow in regret, it doesn’t change anything, except it will seriously hurt ourselves. Do what the apostle said, forget what’s behind and move forward.

What a tremendous way to begin a new year. The past is done, guilt is dealt with and now we move forward for God and our fellow human beings. Let’s seek to change the world as Paul, the murderer did. (Go to Musings).

 

Marina en ik willen alle lezers van onze “overpeinzingen” een heel gelukkig en gezegend Nieuw Jaar toewensen, met veel van Gods tegenwoordigheid, vrede en kracht. Mogen jullie werkelijk Gods zegen ervaren, terwijl jullie je toewijden aan Hem om Zijn goede en perfecte wil te doen.

Toen ik jaren geleden in Californie, USA woonde, ontmoette ik enkele jonge mensen die aan het Prairie Bijbel Instituut (PBI) in Three HIlls, Alberta hadden gestudeerd. Verschillende malen hoorde ik hen iets zeggen over Maxwell 1:1. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik hen wat ze daarmee bedoelden. Zij vertelden mij dat Dhr. Maxwell, de stichter van het instituut zo dikwijls een bepaalde boodschap gaf dat de studenten het Maxwell 1:1 hadden genoemd. Ik vroeg hen wat die boodschap was en zij antwoordden, “Be balanced” (Wees evenwichtig). Ik ben het volledig met hem eens. Het is heel belangrijk evenwichtig te zijn in ons leven en niet door te slaan, noch naar de ene kant, noch naar de andere, en het is zeer belangrijk om daar aan herinnerd te worden bij de start van een nieuw jaar.

Prediker 3:1-8 zegt het zo goed, “Alles heeft zijn uur en ieder ding onder de hemel zijn tijd; er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven; een tijd om te planten en een tijd om het geplante uit te rukken, enz. Ik wil graag twee belanrijke dingen vernoemen die we in gedachten dienen te houden aan het begin van 2016. De apostel Paulus schrijft aan de Filipenzen in hoofdstuk 3:13, “Broeders, ik voor mij acht niet, dat ik het reeds gegrepen heb, maar één ding doe ik: vergetende hetgeen achter mij ligt en mij uitstrekkende naar hetgeen voor mij ligt.” Ja, zeer zeker, het verleden vergeten en ons uitstrekken naar hetgeen voor ons ligt.

Tegelijkertijd legt de Bijbel heel veel nadruk op het herdenken. Keer op keer werden de Joden er aan herinnerd om te herdenken wat de Heer voor hen gedaan had, zie Deuteronomium. De psalmist zat diep in de put totdat hij zich herinnerde wat de Heer in het verleden gedaan had. Jezus vroeg ons aan Hem te blijven denken en stelde daarvoor het Avondmaal in.

Spreekt de Bijbel zichzelf dan tegen als Paulus zegt, “vergeten”, terwijl anderen zeggen, “herdenken.”? Nee, ik denk dat wat Paulus wil zeggen, is, dat we de slechte dingen uit het verleden moeten vergeten, zodat die ons niet teneer trekken, of zoals iemand gezegd heeft “het verleden is verleden omdat het verleden is.” De anderen bedoelen dat we het goede in herinnering brengen en er door bemoedigd worden. Beiden zijn waar, we hebben evenwicht nodig. Een goede manier om het Nieuwe Jaar te beginnen is om de slechte dingen van het verleden te vergeten en ons te concentreren op al de goede ervaringen die we gehad hebben, en dan God te danken en ons uit te strekken naar wat voor ons ligt: de Heer en een stervende wereld. Zorg dat u een verschil maakt!

Volgende week gaan we terug naar waar we waren, 1983…………..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Werd Jezus geboren op 25 december? Zeer zeker niet. Wanneer dan wel? Lees a.u.b., heel interessant en mooi.

Lukas 2:8, “En er waren herders in diezelfde landstreek, die zich ophielden in het veld en des nachts de wacht hielden over hun kudde.” In Israel is december ook een wintermaand en kan het koud zijn. Herders en schapen gaan dan niet buiten. Soms gingen ze uit de stal eind februari, maar zeker in maart/april, in Hebreeuws, de maand Nisan. Waarom hielden ze wacht over de kudde ‘s nachts? Omdat het de tijd van het jaar was, het voorjaar, wanneer de lammetjes geboren werden. Lammetjes worden niet door het gehele jaar geboren, alleen maar gedurende deze periode. En de lammetjes die bij Bethlehem geboren werden waren heel speciaal omdat zij gebruikt werden voor de tempel offeranden. Om die reden waren de herders, die priesters waren, heel voorzichtig met de geboorte van die lammeren. Jezus, Gods Lamb werd geboren in Bethlehem als het Lamb dat geoffered zou worden. Is het niet mooi dat de eerste mensen die Jezus zagen herders waren? Dus werd Jezus geboren in de maand Nisan, op onze kalender maart/april.

Maar kunnen we preciezer zijn? Jazeker, maar omdat dit niet te lang mag worden, moet ik mij beperken in mijn uitleg. Laat het volstaan te zeggen dat men de tijd kan uitmaken aan de sterren die een speciale opstelling hadden in het jaar 6 BC, hetgeen de magiers bewoog naar Israel te reizen. Ook komt men op een bepaalde tijd uit als men begint te rekenen bij de dienst van Zacharias, de vader van Johannes de Doper, in de tempel. En er zijn nog aanwijzingen. Er is bijvoorbeeld een manuscript van de vroegste gemeente in de archiven van het Vatikaan, met de zin dat Jezus in de maand Nisan geboren is, maar dit is gecensureerd.

Er zijn veel beelden van Jezus in het O.T., maar de meest volmaakte is de Tabernakel, God die onder ons woont. Joh.1:14, “Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond” (getabernakeld). De tabernakel werd in negen maanden gebouwd. Hoelang was Jezus in Maria’s baarmoeder? Negen maanden. Wanneer was de tabernakel volledig af? Op de eerste dag van Nisan, toen God deze datum instelde als het begin van het nieuwe jaar. Nisan betekent begin. Wanneer was Jezus geboren? Ik geloof op de eerste dag van Nisan van het jaar 6 BC, toen was er een nieuw begin, zelfs de kalender veranderde van BC naar AD.

Wanneer we Jezus geboren laten worden in ons, hetgeen de Bijbel de “wedergeboorte” noemt, is er een nieuw begin, “het oude is voorbijgegaan, zie het nieuwe is gekomen.” Weet u en hebt u ervaren waar ik over spreek? De datum van Zijn geboorte is eigenlijk niet zo heel belangrijk, maar of Hij geboren is in ons hart, dat wel………………..! (Ga naar Overpeinzingen).