Nr.61 eindigde met: “In april, na afscheid genomen te hebben van Marina’s familie, reden we terug naar Drayton, ON en WBC om ons voor te bereiden op ons vertrek naar Europa…….!” (Zie Overpeinzingen).

Wij arriveerden in Ontario in april 1971. Marina en ik waren in september 1970 vier weken in Nederland geweest om voor een open deur te zoeken, maar we hadden niets gevonden. Enige tijd later kregen we contact met mijn eerste kamergenoot op het Bijbel College, Henry, en zijn vrouw Lillian die de Heer dienden in Nederland met de Bible Christian Union. Zij zouden voor 6 maanden naar Canada teruggaan en schreven ons om te vragen of wij in hun appartement wilden wonen en in hun kerk wilden dienen. We namen dit als Gods leiding en begonnen ons voor te bereiden om naar Nederland te verhuizen.

Ongeveer een maand voordat we vertrokken kreeg Marina longontsteking en ontdekten de dokters een plek op haar longen. Ik moest voor een week van speciale samenkomsten naar Peterborough. Onze dokter vond dat Marina naar het ziekenhuis moest, maar zij wou de kinderen niet achterlaten en bleef thuis. Ze was heel zwak en lag een deel van de dag op de sofa. Ze zei tegen de mensen die haar kwamen bezoeken dat ze zelf hun koffie moesten inschenken. Was dit nog eens een aanval van de vijand om ons tegen te houden? Ik dacht van wel! Overal in Canada waren er mensen voor haar aan het bidden. Toen ik eenmaal thuis was zei ik, “Plek of geen plek, we gaan.” Vier dagen voordat we vertrokken toonden de röntgenfoto’s dat de plek weg was, prijs de Heer! Maar omdat Marina nog zwak was kon ze op zondag, 6 juni, de dag waarop we naar Nederland vlogen, niet aanwezig zijn op de laatste zondagmorgen samenkomst. Die morgen gaf de Heer haar een tekst in Jesaja, hfdst.45:2-3, “Ik zelf zal vóór u uitgaan en de oneffenheden effenen; koperen deuren zal Ik verbreken en ijzeren grendels verbrijzelen. En Ik zal u geven de schatten der duisternis en de rijkdommen der verborgen plaatsen.” En de Heer heeft ons vele, vele kostbare zielen in België gegeven, “schatten der duisternis” die in het Licht gekomen zijn……! (Zie Overpeinzingen)

 

Nr.60 eindigde met: “En we voelden aan dat de Heer ons naar Europa zond om precies dat te doen. Wat een uitdaging! Zou dat echt kunnen gebeuren? Ik was er niet zo zeker van toen we eerst in België begonnen……!” (Zie: richardandmarina.net)

Meer hierover later. Maar nu, met welke zendingsorganisatie te gaan? We hadden hier veel voor gebeden, maar hadden geen leiding gekregen. We ontdekten dat de Open Broeder Gemeenten zo’n 1500 zendelingen over de gehele wereld hadden, zonder een zendingsorganisatie. Wat ze wel hadden waren Dienstverlenende Comités. Zo is er bijvoorbeeld in Toronto de Missionary Service Committee (MSC) en in de VS, Christian Missions in Many Lands (CMML). Deze Comités dienen de zendelingen en de gemeenten. Zij zijn erkend door de regering en kunnen belastingaftrekbare ontvangstbewijzen uitgeven. Zij hebben geen gezag over de zendelingen, daar zij geloven dat de zendelingen hun leiding rechtstreeks van de Heer moeten ontvangen. Wij kregen de overtuiging dat dit Gods weg was voor ons, onder Zijn leiding, zonder menselijke organisatie. Later in België zou blijken hoe belangrijk deze beslissing was geweest. We wisten nu hoe we moesten gaan, maar we hadden nood aan drie dingen: 1. Een sterke thuisgemeente. 2. De juiste medewerkers en 3. Veel biddende mensen. De Heer had ons al naar een geweldige gemeente geleid die ons geestelijk thuis geworden was. We bleven bidden dat de Heer zou voorzien in de juiste medewerkers en we begonnen te zoeken naar echte gebedspartners.

Tegen eind oktober reden we voor de laatste keer naar het Westen. We huurden een klein huis in Herbert, Sask. En van daaruit bezocht ik gemeenten in Sask. en Alberta. Ik hield een maand lang evangelisatiesamenkomsten in Edmonton, Alta. terwijl ik logeerde bij een familie die later naar België zou verhuizen en onze eerste medewerkers zouden worden. We bezochten ook Vancouver, BC en logeerden daar in een appartement dat speciaal voor zendelingen was ingericht. Onze meisjes hadden een heel fine tijd daar, terwijl ik een heel aantal gemeenten in en rond Vancouver bezocht. Overal beloofden mensen voor ons en ons toekomstige werk in Europa te bidden. In april, na afscheid genomen te hebben van Marina’s familie, reden we terug naar Drayton, ON en WBC om ons voor te bereiden op ons vertrek naar Europa…….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.59 eindigde met: “Tegelijkertijd was ik niet tevreden en er knaagde iets aan mij…..!” (Zie: richardandmarina.net)

Tot nu toe was ik voornamelijk actief met evangelisatiesamenkomsten en Bijbelstudies, waardoor mensen Christenen werden. Na afloop vertrok ik dan naar een andere plaats terwijl ik de verantwoordelijkheid voor het onderwijzen van deze jonge christenen aan anderen overliet. Maar Jezus had gezegd dat we discipelen moesten maken, echte volgelingen van Hem, en niet alleen maar christenen. En toen vond ik dat vers in Mattheüs dat mij zo raakte. Jezus zei daar, “Ik zal mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen” hfdst.16:18b. Als ik mensen vraag waarom Jezus op aarde gekomen is, antwoorden ze meestal met, “Om ons Gods liefde te tonen”, of “Om God aan ons te openbaren”, of  “Om voor onze zonden te sterven”, enz. En dat is allemaal juist, maar in Mattheüs zei Hij dat Hij “Zijn gemeente zou bouwen.” Wat bedoelde Hij daarmee?

In het Oude Testament gebruikte God het Joodse volk als zijn instrument. Hij openbaarde zich aan hen en zij waren verantwoordelijk om die openbaring door te geven aan de volkeren om hen heen. Maar zij hebben gefaald en God heeft hen opzij gezet, tenminste voor het ogenblik. Toen kwam Jezus als Gods openbaring en Hij was de volmaakte openbaring van God. Hij kon werkelijk zeggen, “Hij die Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.” Joh.14:9b. Hij stierf aan het kruis en betaalde onze schuld waardoor Hij ons nu vergeving kan schenken. Hij stond op uit de dood en kan ons nu nieuw leven geven. Aan allen die Hem aangenomen hebben geeft Hij het recht om kinderen Gods te zijn, Joh.1:12, en zij vormen nu de wereldwijde gemeente van God, die nu Gods instrument is. Deze universele gemeente bestaat uit miljoenen plaatselijke gemeenten over de gehele wereld. Wij begonnen te beseffen dat de Heer niet alleen wilde dat wij evangeliseerden, maar dat wij plaatselijke gemeenten dienden te stichten die Gods instrumenten in een zieke en zondige wereld zouden zijn. En we voelden aan dat de Heer ons naar Europa zond om precies dat te doen. Wat een uitdaging! Zou dat echt kunnen gebeuren? Ik was er niet zo zeker van toen we eerst in België begonnen……! (Zie: Overpeinzingen)

Nr.58 eindigde met: “Marina en ik beslisten om dit de volgende zondag aan de gehele gemeente bekend te maken, maar toen we die zondag naar de kerk reden hadden we een auto ongeluk..…!”

Na een lange droge periode, had het die morgen geregend. Er moet olie of iets anders de weg glad gemaakt hebben, want plots terwijl ik een andere auto inhaalde, begon onze auto te zwenken en draaide volledig op de weg om en vloog toen achterwaarts een ondiepe sloot in, eindigende tegen de omheining van een weiland. Het was een absoluut wonder dat we geen andere auto, of paard en wagentje geraakt hadden, want we bevonden ons in een Mennonieten streek met veel wagentjes op de weg, plus auto’s in beide richtingen. Niemand geraakt en niemand gewond, hoe was het mogelijk? Uit de auto gestapt zagen we dat een achterband geklapt was. Dat had onze auto doen zwenken. Geen echte beschadigingen behalve wat krassen van de omheining. Mensen hielpen ons de auto terug op de weg te duwen en na de banden verwisseld te hebben reden we door naar onze kerk, waar ik vroeg om het lied “A thousand, a thousand thanksgivings” te zingen. Wonderlijk dat dit gebeurde op de dag dat wij aan de gemeente gingen meedelen dat wij als zendelingen naar Europa gingen. Was het een nieuwe poging van de vijand om ons tegen te houden? De Bijbel zegt dat we in een geestelijke strijd verwikkeld zijn. Zelfs de Heer Jezus werd door Satan aangevallen voordat Hij zijn dienst begon.

Ik had evangelisatiesamenkomsten gehouden in verschillende plaatsen, waaronder de, als ik het zo zeggen mag, “fameuze Moorefield samenkomsten” waar honderden mensen naar toe kwamen. Zelfs nu, na meer dan 40 jaar kom ik nog mensen tegen die over die samenkomsten spreken. Er kwamen ook heel wat kinderen en in een aparte zaal gebruikte Marina haar accordeon om met de kinderen te zingen en hen Bijbelse verhalen te leren. Een aantal mensen en kinderen namen de Heer Jezus aan en velen ontvingen ook heilszekerheid. Het was een echt gezegende tijd en we ervoeren de werking van Gods Geest, een klein voorproefje van wat er later in België zou gebeuren. Tegelijkertijd was ik niet tevreden en er knaagde iets aan mij…..!  (Zie: Overpeinzingen)

Nr.57 eindigde met: “Maar na vier weken vlogen wij terug naar Canada, een beetje ontmoedigd omdat er niets gebeurd was. Wij begonnen ons af te vragen of we wel op het juiste pad waren…!”

Na onze thuiskomst en de blijde hereniging met onze dochtertjes, begonnen Marina en ik te bidden als nooit tevoren. We waren zo zeker dat we naar Europa moesten, maar er was geen open deur gevonden. Hadden we het zo mis? We hadden met de Aboriginals in noord Saskatchewan gewerkt en vroegen ons nu af of de Heer ons misschien daar wilde hebben. En zo knielden Marina en ik enkele malen per dag bij onze sofa en vroegen de Heer om leiding.

Op een zekere donderdagavond kwam ik thuis van een samenkomst en zei tegen Marina dat we zo niet langer verder konden. Ik nam een vel papier, trok er in het midden een lijn op van boven naar onder, waarna ik aan de linkerkant een lijst begon te maken van redenen waarom we in Canada zouden blijven werken, en aan de rechterkant waarom we naar Europa zouden gaan. Toen ik klaar was, waren er 3 redenen aan de linkerkant en 23 aan de rechterkant. Ik keek naar Marina en zei, “Waar bidden we eigenlijk nog voor, het is zo overduidelijk.” En zo werd de uiteindelijke beslissing genomen en begonnen we ons voor te bereiden om naar Europa te gaan.

Ik nam kontact op met de oudsten van WBC en vroeg of ik met hen kon samenkomen. Wij hadden besloten dat als één van de oudsten er tegen was, wij zouden wachten. Toen ik met hen samenkwam en hen vertelde van ons verlangen en onze beslissing, begonnen enkelen van hen te glimlachen. Ik vroeg mij af of ze met mij zaten te lachen. Toen zij de verwonderde uitdrukking op mijn gezicht zagen, legden zij uit dat zij glimlachten omdat zij al op ons hadden zitten wachten, daar zij eenstemmig al enige tijd overtuigd waren dat wij naar Europa moesten. Prijs de Heer. Marina en ik beslisten om dit de volgende zondag aan de gehele gemeente bekend te maken, maar toen we die zondag naar de kerk reden hadden we een auto ongeluk……! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.56 eindigde met: “We ontvingen genoeg om van te leven, maar hadden niets extra en toen onze drie meisjes vroegen voor driewielertjes hebben we dat in gebed bij de Heer gebracht. Enkele dagen later kregen we telefoon……..!”

Ik nam op en een vrouwenstem vroeg hoe het met ons ging en of wij ook een driewielertje konden gebruiken. Zeer verrast antwoordde ik, “ja, ik denk van wel!” Zij vroeg om bij haar te komen. Daar aangekomen nam zij mij mee naar de garage en tot mijn grote verbazing stonden daar drie tweedehandse driewielertjes, ongelooflijk! Ik vroeg hoeveel zij kosten, en zei antwoordde “niets.” Ik nam ze mee naar huis en zonder ze onze dochtertjes te tonen kocht ik eerst wat verf en na ze schoongemaakt te hebben, verfde ik ze en zagen ze er uit als nieuw. Je had onze meisjes moeten zien, wat een opwinding! Na samen de Heer gedankt te hebben sprongen ze erop en daar gingen ze, ons achterlatende met tranen in de ogen. Opnieuw hadden we ervaren dat God zelfs geïnteresseerd is in de kleine dingen van ons leven. Wat een wonderlijke hemelse Vader hebben wij toch!

Terwijl wij doorgingen met onze dienst voor de Heer in die streek, door het houden van evangelisatiesamenkomsten, huis-Bijbelstudies, sommigen met in de buurt wonende Nederlanders, prediken in gemeenten, enz, bleef de last op ons hart voor Europa groeien. Op iedere bidstond bij WBC bleven wij gebed vragen voor Europa. Uiteindelijk besloten wij een reis te maken naar Nederland om “het land te verkennen” en te zien of de Heer ergens een open deur zou geven. Goede vrienden boden aan voor onze dochtertjes te zorgen, waarna Marina en ik naar het land dat ik meer dan 12 jaar geleden verlaten had te vliegen. Het was geweldig mijn familie na al die tijd weer te zien en hen Marina te laten ontmoeten. Mijn jongere broer en zijn vrouw hadden een Volkswagen Kever en reden met ons door heel Nederland, naar familie, gemeenten en speciale samenkomsten, terwijl wij voordurend aan het bidden waren dat de Heer een deur voor ons zou openen. Maar na vier weken vlogen wij terug naar Canada, een beetje ontmoedigd omdat er niets gebeurd was. Wij begonnen ons af te vragen of we wel op het juiste pad waren…….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.55 eindigde met: “Wij begonnen heel sterk Gods leiding te ervaren ivm ons toekomstig zendingswerk in Europa. Bepaalde dingen begonnen duidelijk te worden en wij zagen Nederland en België dichterbij komen.. ………!”

Wij genoten echt van de gemeenschap bij WBC. Een Open Broeder Gemeente verschilt wat van andere kerken, ik zeg niet ze beter is, gewoon anders. Er waren drie dingen die mij echt raakten en waarmee ik het volledig eens was. 1. Ik geloof dat de Bijbel leert dat er een meervoud van leiders of oudsten in een gemeente moeten zijn, niet één man. Voorgangers worden dikwijls gezien als een speciale groep van mensen, op een beetje hoger niveau dan de leken, zoiets als priesters in de Katholieke Kerk en in het O.T. Begrijp me niet verkeerd, ik veroordeel geen voorgangers en ik dank God voor iedere man die zich geroepen voelt voorganger te zijn, maar ik heb me nooit goed gevoeld als DE voorganger van een kerk.

2. Ik geloof dat de Bijbel leert dat alle N.Testamentische gelovigen priesters zijn. De meeste evangelische gemeenten geloven dat, maar het wordt over het algemeen niet omgezet in de praktijk.

3. Ik geloof dat we het voorbeeld van de eerste christenen dienen te volgen en iedere zondag communie, avondmaal of het “breken van het brood” dienen te vieren. Deze drie dingen werden bij WBC geloofd, geleerd en in de praktijk gebracht. Ik heb altijd geloofd dat hoe dichter wij bij de leer en praktijk van de eerste kerk konden blijven, hoe beter. Deze overtuiging heeft later veel zegen gebracht in het werk in België. Ik realiseerde dat de Heer ons dingen toonde en ons aan het voorbereiden was voor onze toekomstige bediening in Europa.

Ondertussen bleven we doorgaan met evangelisatiesamenkomsten en predikingen. De oudsten van WBC droegen ons op aan het werk van de Heer, hetgeen inhield dat wij steun ontvingen van WBC zoals de Heer voorzag, en dat dit aan andere gemeenten bekendgemaakt werd, waarvan wij dan ook af en toe wat steun ontvingen. Wij bleven op de Heer vertrouwen om in onze noden te voorzien en maakten die noden nooit bekend. We ontvingen genoeg om van te leven, maar hadden niets extra en toen onze drie meisjes vroegen voor driewielertjes hebben we dat in gebed bij de Heer gebracht. Enkele dagen later kregen we telefoon……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.54 eindigde met: “Enkele mensen van Wallenstein Bible Chapel, een Open Broeder Vergadering, waren aanwezig. Natuurlijk wisten wij toen nog niet wat een belangrijke rol deze kerk zou hebben in onze toekomst…..!”

Toen onze tijd er op zat in Singhampton, zijn we met onze drie lieve dochters die 1½ , 3½ en 5 jaar waren naar een huis op een boerderij in Drayton verhuisd, omdat we Wallenstein Bible Chapel, van nu aan WBC genoemd, wilden leren kennen. We hadden een aantal van de leden en oudsten ontmoet op sommige van mijn evangelisatiesamenkomsten. Een van de oudsten was na een samenkomst naar mij toegekomen, had zijn vinger op mijn borst gedrukt en gezegd, “Jij bent een van ons”, waarmee hij bedoelde dat ik geloofde en leerde wat zij ook geloofden en leerden. Een van de eerste samenkomsten die wij bijwoonden in die kerk was een doopdienst op een zondagnamiddag. De plaats was overvol en mijn vrouw en ik en onze drie meisjes zaten op de laatste rij. Terwijl er een aantal liederen werden gezongen, kwamen twee oudsten naar mij toe en vertelden mij dat de spreker niet was komen opdagen, of ik prediken kon? Ik vroeg hen nog twee liederen te zingen terwijl ik in een kamertje van achteren de Heer om een boodschap zou vragen. En de Heer deed dat, ik predikte van Johannes 6 en de Heer stond mij echt bij, ik zal dat nooit vergeten. Natuurlijk kende iedereen ons nu.

Wij voelden ons echt welkom hier en geloofden dat dit de kerk of gemeente was waarvan wij deel dienden uit te maken. Kort daarop werden wij in de gemeenschap opgenomen, zoiets als lidmaatschap in andere kerken. Ik ging door met het houden van evangelisatiesamenkomsten. Marina hield een Vakantiebijbelschool in het gebouw van de United Church in Drayton. Gedurende drie weken van samenkomsten in Clinton, kwamen enkele mensen tot geloof, waaronder Beryl Gelling, de vrouw van Henk Gelling die iets later in een samenkomst in de VS de Heer aanvaardde. Kort daarna lieten zij zich dopen in een rivier, maar iemand anders moest prediken omdat ik mijn stem kwijt was.

Wij begonnen heel sterk Gods leiding te ervaren ivm ons toekomstig zendingswerk in Europa. Bepaalde dingen begonnen duidelijk te worden en wij zagen Nederland en België dichterbij komen.. ………! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.53 eindigde met: “Toch interessant om te vernoemen dat door ons werk in België er nu 5 echtparen en een alleenstaande vrouw zendelingen zijn in Afrika, die meer verwezenlijken dan ik alleen had kunnen doen.” Gods wonderbaarlijke wegen! Toen kwam er een belangrijke man op bezoek………!”

Hij was de locale vertegenwoordiger van de Missionary Kerk denominatie. Hij had van mij gehoord en kwam vragen of ik tijdelijk voorganger wilde zijn van hun twee landelijke kerken bij Singhampton, Ontario, ten zuiden van Collingwood. Zij zaten te wachten op een jonge man die studeerde aan hun seminarie en over 9 maanden in die kerken voorganger ging worden. We raadpleegden de Heer, en aangezien we nog geen duidelijke leiding hadden ivm ons toekomstig zendingswerk in Europa antwoordden wij hem positief. De denominatie had een huis in Singhampton waar wij introkken. We verbleven daar tot juni 1969 en hadden een heel gezegende tijd. ’s Zondags ’s morgens predikte ik eerst in de ene kerk en reed dan naar de andere om daar te spreken. s’ Avonds hadden we een bijeenkomst met de twee gemeenten samen. Marina gaf zondagsschoolles en hield Bijbelclubs.

Tegelijkertijd hield ik ook evangelisatiesamenkomsten in enkele plaatsen. De Missionary kerk in Palmerston vroeg voor een week van samenkomsten. Een aantal Nederlanders uit Drayton kwamen luisteren en enkelen kwamen tot geloof. Een man vertelde mij dat toen hij de volgende dag aan het melken was, hij niet kon stoppen met het zingen van “Zijn naam is wonderbaar.” Een echte bekering! Een echtpaar vertelde mij nog onlangs dat zij aanwezig waren geweest toen het licht uitging terwijl ik aan het prediken was. Later hoorden we dat een dronkaard tegen een elektriciteitspaal gereden was. Iemand bracht mij een zaklamp en ik bleef gewoon doorspreken. Zij waren daar zo verbaasd over omdat hun dominees meestal de preek voorlazen. Toen ze naar huis reden zei de man tegen zijn vrouw, of wij zijn echte christenen of hij. Later ontdekten ze dat ze niet echt christen waren en namen zij de Heer aan. Het was door deze Nederlanders dat ik een paar samenkomsten hield in Drayton. Enkele mensen van Wallenstein Bible Chapel, een Open Broeder Vergadering, waren aanwezig. Natuurlijk wisten wij toen nog niet wat een belangrijke rol deze kerk zou hebben in onze toekomst…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.52 eindigde met: “Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken….!”

Maar waar naar toe? We waren in contact gebleven met vrienden rond Harriston, Ontario, de streek waar ik Christen geworden was. De boer en zijn vrouw waarvoor ik gewerkt had waren beiden overleden. Zijn broers bewerkten het land, maar het huis stond leeg. Ik sprak met hen en zij zeiden dat we het huis renteloos mochten gebruiken, wat wij zagen als een echte voorziening van de Heer. Ik heb wat gewerkt voor hen en ik had ook verschillende andere baantjes, zoals het verven van huizen, om ons kleine gezinnetje te onderhouden. Als al vernoemd, wij wisten waar de Heer ons hebben wilde, maar we zaten nog te wachten op duidelijke leiding ivm de detailles. Op het Bijbel College had ik een heel sterke ingeving gehad, de woorden kwamen als een flits, “De tijd komt dat je Bijbelstudies zult geven in huiskamers over heel het land.” Ik veronderstelde dat Nederland dat land was daar ik een last op mijn hart had voor mijn vaderland.

Marina had een gelijkaardige ervaring terwijl zij op het Instituut van Kinderevangelisatie in Holland, Michigan, USA was. Ik zal het haar in haar eigen woorden laten vertellen. “Een Kinderevangelisatie zendelinge die in België werkte kwam voor de studenten spreken over de grote nood in dat land. Zij zei dat voor elke zendeling in België er 200 in de Belgische Kongo waren. Ik was echt geraakt door wat zei vertelde en de nood in dat land. ’s Nachts sprak de Heer tot mij in een droom en terwijl Hij een hamer van een rechter boven mijn hoofd hield, waarmee ik dacht dat Hij mij een tik op mijn hoofd ging geven, zei Hij, “Zie waar Ik je hebben wil, in België.” Dit kwam als een geweldige schok voor mij omdat ik altijd naar Afrika had willen gaan. Maar de Heer had andere plannen. Toch interessant om te vernoemen dat door ons werk in België er nu 5 echtparen en een alleenstaande vrouw zendelingen zijn in Afrika, die meer verwezenlijken dan ik alleen had kunnen doen.” Gods wonderbaarlijke wegen! Toen kwam er een belangrijke man op bezoek………! (Ga naar Overpeinzingen)