Nr.101 eindigde met: “Maar er zou nog hard gewerkt moeten worden om het huisgedeelte van de molen woonklaar te maken. Er was echter één groot probleem..!” (Zie richardandmarina.net).

Ons huis in Antwerpen was gehuurd met een contract van 3 jaar. We konden er niet uit voordat die 3 jaren voorbij waren, anders zouden we minstens 3 maanden huur of zelfs meer moeten betalen. Dit is 42 jaar geleden, misschien zijn de contracten nu anders. Dit was een groot probleem voor ons, daar we niet veel geld bezaten en we iedere cent nodig hadden voor de renovatie van het huis in de molen in Beerse. Wat te doen? Na veel gebed en het besproken te hebben met onze medewerker, besloten hij en zijn vrouw het huis te huren. En dus gingen we samen naar de eigenaar en vertelden hem over onze verhuizing, en ook dat we een echtpaar hadden die zijn huis wilden huren en ons contract wilden overnemen. We hebben heel wat moeten praten, maar uiteindelijk besloot hij ons te laten gaan, daar wij altijd een goede relatie met hem gehad hadden en het huis in heel goede conditie gehouden hadden. God zij dank, wat een opluchting, we hoefden niets te betalen, geprezen zij de Heer!

En zo begonnen we aan de voorbereiding van onze verhuizing. Twee meisjes, juist uit “high school”, leden van onze Canadese thuisgemeente kwamen eind juni bij ons voor bijna 3 maanden. Ze hebben ons geweldig geholpen met onze verhuizing en eenmaal in Beerse, hebben ze de buitenmuren van de molen volledig afgeschraapt, schoon gemaakt en opnieuw geschilderd, wat een werk! We waren geweldig dankbaar voor hun inzet. Ze sliepen ’s nachts hoog in de toren en moesten twee nauwe trappen op om in hun “slaapkamer” te komen. Anderen hebben ons geholpen met het opknappen van het huisgedeelte, verven, behangen, nieuwe verwarming installeren, enz. Uiteindelijk was alles klaar en konden we er in trekken. Een van de eerste samenkomsten was een huwelijkdienst van een jong koppel uit Beerse, dat plaats vond in onze woonkamer. Het verliep allemaal heel goed, niet alleen de dienst maar ook een feestje natijd. Er werd nogal over gesproken in het dorp. Maar toen het feest afgelopen was en de mensen naar huis trokken gebeurde er iets heel tragisch…..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.100 eindigde met: “En dus zochten wij Gods aangezicht ivm een mogelijke verhuis en de oprichting van een nieuwe gemeente in Beerse. Hoe zou Hij ons leiden? Onze verwachting en opwinding groeiden………!” (Zie richardandmarina.net).

We baden, maar tegelijkertijd werd er ook hard gewerkt, niet alleen met het geven van Bijbelstudies en mensen bezoeken, maar ook met het renoveren van de molen in Beerse zodat we daar een nieuwe gemeente konden stichten. Er was heel veel werk, beginnende met het droogmaken van het gebouw. Het grote platte dak boven de zaal werd even met rust gelaten, er werd begonnen met de ronde toren die we al vlug droog hadden. Toen moest er geverfd worden, een nieuwe vloer en vloerbedekking gelegd worden en we waren klaar om daar samen te komen. Het was echt opwindend en we hadden hulp van mensen in en rond Beerse, uit Antwerpen en ook van nog verder weg.

De innerlijke overtuiging om te verhuizen nam toe, als ook de nood er voor, daar ik zoveel kilometers aflegde voor de studies en bezoeken in Beerse en Limburg. En door de groeiende interesse van mensen in Limburg was ik ook al aan het bidden en denken aan een gemeente daar. We baden veel, alleen, maar ook met anderen, en de bemoedigingen van anderen sterkten onze overtuiging. We lazen Gods woord, maar niets sprak onze overtuiging tegen, integendeel, hoe meer we het Woord lazen, hoe groter de innerlijke vrede dat we op het juiste pad waren. Ons aanhoudend gebed was, “Indien Gij zelf niet meegaat, doe ons van hier niet optrekken,” Exodus 33:15. En we meenden dat echt, het was niet een soort uitvlucht van, “O wel, als dit niet van de Heer is dan moet Hij ons maar stoppen.” Nee, het was de oprechte en constante roep van ons hart. Vele malen werd het besproken met onze medewerker en enkele mensen van de Antwerpse gemeente, en ze waren allemaal eenstemmig akkoord. En zo werd de beslissing genomen om in juli of augustus, nadat het schooljaar in juni afgesloten was, naar Beerse te verhuizen. Maar er zou nog hard gewerkt moeten worden om het huisgedeelte van de molen woonklaar te maken. Er was echter één groot problem…..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.99 eindigde met: “Het was heel laat toen we hun appartement verlieten en terug naar Beerse reden en ik doorreed naar Antwerpen waar een hele belangrijke beslissing genomen zou worden…….!” (Zie richardandmarina.net).

Maar voordat ik iets zeg over die belangrijke beslissing, laat me iets vertellen over het tweede bezoek met Martin en Lydie in Peer. Deze keer was er een Katholieke priester aanwezig. Ik mocht die man wel, ik vond hem sympathiek en eerlijk. Maar we ontdekten dat zijn kennis van de Bijbel echt beperkt was. Ik vroeg hem bijvoorbeeld of hij wist dat Jezus broers en zusters had. Dat was hem onbekend en ik toonde hem verschillende Bijbel passages die hij nog nooit gezien had. Ik vroeg hem ook of hij wist dat Petrus, volgens zijn geloof de eerste Paus, getrouwd was. Hij was heel verrast en ik toonde hem Marcus 1 waar Jezus Petrus’ schoonmoeder genas, wat natuurlijk inhield dat hij getrouwd was. We bleven zo een tijdje doorgaan totdat hij op een bepaald ogenblik toegaf dat hij in het seminarie nooit echt de Bijbel bestudeerd had, maar eigenlijk meer boeken over de Bijbel. Ik waardeerde zijn eerlijkheid. Het was weer laat toen ik vertrok en naar huis reed. Enige tijd later begon ik met een Bijbel studie in Peer en ook een iets meer zuidelijk in Zolder.

Maar omdat deze plaatsen nogal ver van Antwerpen lagen, legde ik heel wat kilometers af. Dit, gepaard gaande met het feit dat de gemeente in Antwerpen goed groeide, drong de vraag zich op of het niet tijd was om te verhuizen. We geloofden dat de Heer ons naar België gebracht had om gemeenten te stichten. Toen onze toekomstige medewerker, Henk Gelling uit Canada bij ons op bezoek was, kwam hij mee naar een bidstond. Daar baden wij en vroegen de Heer om in 10 jaar 10 gemeenten te stichten. Henk kon zijn oren niet geloven, maar de realiteit is dat er niet 10 gemeenten in 10 jaar ontstonden, maar 20 in 15 jaar. Gods Geest was aan het werk en wij hadden het voorrecht daaraan deel te mogen hebben. En dus zochten wij Gods aangezicht ivm een mogelijke verhuis en de oprichting van een nieuwe gemeente in Beerse. Hoe zou Hij ons leiden? Onze verwachting en opwinding groeiden………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.98 eindigde met: “Enige tijd later bezocht ik het echtpaar in Peer en dat bezoek was al net zo interessant, misschien zelfs meer……….!” (Zie richardandmarina.net).

Toen ik het huis waar ik met de twee echtparen samen was geweest verliet, vroeg de vriendin, laten we haar Leen noemen, die mij later vertelde dat ze die avond de Heer Jezus aangenomen had, of ik bij hen thuis zou willen komen, zij zouden dan familieleden en vrienden uitnodigen. Ik kom hier later op terug. Ik reed de hele weg naar huis met tranen in mijn ogen, de Heer dankende en lovende dat Hij mij geroepen had in Zijn dienst. Wat een vreugde zijn woord te prediken en leren aan mensen die nog nooit een Bijbel gezien hadden en het ware evangelie nog nooit gehoord hadden, en om dan zulk een mooie boodschap te mogen verkondigen. Ik voelde mij zo bevoorrecht! Ik kwam die avond na middernacht thuis, zoals dat zo dikwijls gebeurde. Ik was bijna nooit thuis voor 12 uur en heel dikwijls pas om 1, 2 of 3, en zelfs enkele malen om 4 en 5 uur ’s morgens. Maar het was de moeite waard! In de komende jaren zou ik zoveel mensen tot de Heer zien komen, zoveel veranderde levens en zoveel blijde gezichten; wat een vreugde, en niet alleen voor mij, maar ook in de hemel, zie Lucas 15.

Enige tijd later ging ik met het jonge koppel van dicht bij Beerse naar hun vrienden in Peer. De namen van die vrienden? Ik heb toestemming die te geven en ik zal u daar zo de reden voor geven. Het waren Martin en Lydie Symons. Wat een interessante avond! Het waren goede Katholieke mensen, maar als zovelen, een beetje gefrustreerd met de vele veranderingen in de Katholieke Kerk, een Kerk die altijd had beweerd de enige onveranderlijke Kerk te zijn. De vragen bleven maar komen terwijl ik hen de antwoorden in de Bijbel toonde. Ik had geen idee dat ik die avond in het huis was van een koppel, twee fantastische mensen die uiteindelijk onze eerste Vlaamse voltijdse werkers zouden worden. Daarom mag ik hun namen gebruiken. Het was heel laat toen we hun appartement verlieten en terug naar Beerse reden en ik doorreed naar Antwerpen waar een hele belangrijke beslissing genomen zou worden…….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.97 eindigde met: “Jullie zien dat misschien anders, dat is o.k. Wij hebben onze overtuiging en respecteren anderen die het anders zien.” (Zie richardandmarina.net).

We moeten nu even terug, naar de winter van ‘73/74. Wij woonden nog steeds in Edegem, een buitenwijk van Antwerpen. De gemeente in Antwerpen groeide en ging echt vooruit. Mijn medewerker was er heel actief en terwijl ik daar ook nog meewerkte, ging mijn aandacht meer en meer oostwaarts richting Beerse en nog verder. Ik had nu twee Bijbelstudies in Beerse en omgeving en ik was ook met twee studies begonnen in de provincie Limburg. Deze waren ontstaan door contacten van een jong echtpaar dicht bij Beerse. De man had een vriend in Peer, aan wie hij mij voorstelde, en hij had ook een oudere broer iets meer zuidelijk. Deze broer en zijn vrouw hadden mij uitgenodigd bij hen thuis en toen ik daar arriveerde, was er een tweede echtpaar, vrienden van hen, aanwezig.

Het werd een heel interessante avond en er werd goed geluisterd terwijl ik de Bijbel uitlegde. Eigenlijk was het een soort kleine Bijbelstudie, wat volledig nieuw was voor hen. Na ongeveer drie uur merkte ik op dat ik naar huis moest omdat ik nog zo’n 1½ moest rijden. Ik vroeg of ik de avond mocht afsluiten met gebed, zoals ik dat altijd deed in ieder huis dat ik bezocht. Het is me nooit geweigerd! Ik bad gewoon zoals altijd en toen ik “amen” zei was het heel stil. Ze keken mij aan en wisten niet wat te zeggen. Ik kon aanvoelen dat de Heilige Geest hen aangeraakt had en dat werd later ook duidelijk toen de vriendin mij vertelde dat terwijl ik aan het bidden was, zij aanvoelde dat dit echt was en dat ze dit nodig had, en ze heeft diezelfde avond nog de Heer Jezus aangenomen had. Ik wou opstaan. Maar plots kwamen de vragen, waarom ik het kruisteken niet gemaakt had en waarom ik het “Onze Vader” niet gebeden had en het “Wees Gegroet”? Er ging nog een uur voorbij om dit allemaal uitteleggen.

Enige tijd later bezocht ik het echtpaar in Peer en dat bezoek was al net zo interessant, misschien zelfs meer……….! (Zie richardandmarina.net).

Nr.96 eindigde met: “Maar er gebeurden gedurende die doopdiensten wel eens wat rare dingen……!” (Zie richardandmarina.net).

Even kort vooruit blikken. De vreemdste verhalen deden de ronde in het dorp ivm de doopdiensten. Ik hoorde dat er verteld werd dat wij mensen naakt doopten achter een opgehouden laken, stel je voor! Ik kan jullie verzekeren dat zoiets nooit gebeurd is. We zijn er wel één keer dicht bijgekomen. Wij gebruikten geen formele gewaden om mensen te dopen, we vertelden hen dat ze tot de Heer gekomen waren in hun gewone kleren en dat we ze ook zo zouden dopen. Maar iemand moet vergeten zijn een jonge man die pas christen geworden was te vertellen wat hij moest aanhebben, en plots zag ik hem uit de kleedkamer komen in zijn zwembroek. Ik keek mijn medewerker aan met een groot vraagteken op mijn gezicht, maar voordat we het wisten was hij al in het water en werd gedoopt. Ik ben er zeker van dat de engelen in de hemel geglimlacht hebben.

Op een andere keer kwam een tamelijk oudere ongetrouwde man om zich te laten dopen. Hij was glorieus tot de Heer gekomen nadat hij de R.K. Kerk ontgoocheld had verlaten. Ook deze maal moet iemand vergeten zijn om hem te vertellen wat hij aan moest hebben, en kwam hij uit de kleedkamer in heel mooie gestreepte pyjama’s. Geen probleem, ik denk dat opnieuw de engelen geglimlacht en gejuicht hebben, zich verheugende dat zulk een oude zondaar tot bekering gekomen was. Maar toen hij uit het water klom merkte ik dat het elastiek in zijn broek niet al te strak zat en zag ik zijn natte broek langzaam zakken. Ik sprong naar voren greep hem met één hand en zijn broek met de andere en alles verliep goed, we waren allemaal heel blij! Die doopdiensten waren echte feesten met broodjes en koffie natijd, en het “gonsde” er van mensen zoals mij gezegd was geweest. Het hoogste aantal op één zondagmiddag gedoopt was 34, prijs de Heer! Wij geloven dat de Bijbel leert dat de doop een beeld is van ons begraven zijn met Christus en het opstaan tot nieuw leven, en dat onderdompeling het beste beeld daarvan is. Jullie zien dat misschien anders, dat is o.k. Wij hebben onze overtuiging en respecteren anderen die het anders zien. (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.95 eindigde met: “Toen naar de molen met een gevoel van opwinding dat dit gebouw nu van ons was. Met een blij hart stapte ik de molen binnen en stond toen verschrikkelijk geschrokken stil…….!” (Zie richardandmarina.net).

De keren dat we de molen bezichtigd hadden was het altijd mooi weer geweest, of minstens droog, maar nu regende het pijpenstelen, het scheen met bakken uit de hemel te vallen. Ik parkeerde mijn auto en rende naar binnen om maar niet te nat te worden. Eenmaal binnen kon ik mijn ogen niet geloven, bijna overal was er water. In de grote zaal stonden er overal plasjes terwijl het water van het plafond droop. In de ronde ruimte liep het water langs de muren naar beneden. Ik ging kijken in het huis en daar kwam het water niet van boven maar van beneden. Grondwater kroop langzaam de muren op, het was een zielig gezicht. Ik keek nog eens rond en de moed zakte me in de schoenen. Mijn blijdschap was weg en een geweldige droefheid kwam over mij terwijl ontmoediging mijn hart vulde. Ik had geen zin om nog verder te kijken en ging naar huis mij afvragende of we wel de juiste beslissing genomen hadden om dit gebouw te huren.

Thuisgekomen deed ik mijn verhaal aan mijn vrouw die ook gechoqueerd was. Ik liep de trap op naar mijn studeerkamer en ging zitten met een soort gevoel van verdoving. Maar toen greep de gedachte mij om Gods woord te nemen. Ik was in mijn Bijbellezing bij Micha gekomen en las nu hoofdstuk 2 waar de laatste zin van vers 12 mij geweldig trof, het leek wel in vette letters gedrukt, “Het zal er gonzen van mensen.” Het woord gonzen deed mij denken aan het geluid dat men hoort bij een bijenkorf. Ik wist instinctief dat deze woorden op dit ogenblik voor mij bedoeld waren. U vraagt zich af hoe ik dit wist? Ik wist het gewoon, het was de innerlijke stem van de Heilige Geest. En ja hoor, deze woorden gingen in vervulling toen er later, keer op keer honderden mensen aanwezig waren om getuigen te zijn van de doop van vele nieuwe christenen in die molen. Maar er gebeurden gedurende die doopdiensten wel eens wat rare dingen…..……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.94 eindigde met: “We hielden een tijd van gebed en toen merkte iemand op dat de oude Molen in Beerse, tamelijk dicht bij het centrum te huur was. Een oude vervallen Molen als kerkgebouw………?

Een nieuwe gemeente/kerk in Beerse? Ik had het al enige tijd op mijn hart; vergeet niet dat wij geloofden dat de Heer ons naar België geleid had om gemeenten/kerken te stichten, niet zozeer gebouwen, ook al werden die noodzakelijk, maar vergaderingen van echte wedergeboren christenen. De woorden van Jezus in Mattheüs 16:18b waren voortdurend in mijn gedachten, “Ik zal mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen.” Mijn aanhoudend gebed was, “Heer, bouw Uw gemeente.” Ik was er zeker van dat dit het doel was van ons verblijf in dit land. Ik was ook overtuigd dat het stichten van gemeenten de beste en snelste manier was om de wereld te evangeliseren, zie de apostel Paulus’ bediening, en ook om de wereld te veranderen, omdat christenen het zout der aarde en het licht van de wereld zijn, Matt.5:13-14, en opgebouwd worden in plaatselijke gemeenten. En daarom was mijn hart zo ontroerd toen mensen in en om Beerse tot de Heer kwamen. En door deze christenen kwam ik in contact met mensen verder oostwaarts in de provincie Limburg, maar dat is voor later.

Enkelen van ons gingen met de eigenaar van de molen spreken. Hij gaf ons de sleutel zodat we het konden gaan bezichtigen. De wieken waren er af, maar de grote ronde toren stond er nog. Er waren verscheiden verdiepingen, gelijkvloers een grote ronde kamer en ook een tamelijk grote “zaal” waarin wel zo’n 200 mensen zouden kunnen zitten. Er was ook een woonplaats aan verbonden, een huis met twee slaapkamers. De hele constructie was in slechte conditie en er zou veel werk gedaan moeten worden, maar we zagen dat er grote mogelijkheden waren. We bekeken de plaats enkele malen en na veel gebed besloten om het te huren. De volgende maandagmorgen reed ik van Antwerpen naar de huisbaas om het contract te tekenen en de sleutel te ontvangen. Toen naar de molen met een gevoel van opwinding dat dit gebouw nu van ons was. Met een blij hart stapte ik de molen binnen en stond toen verschrikkelijk geschrokken stil…….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.93 eindigde met: “Ik zei heel stilletjes tegen haar, “Als u Gods woord niet leest om naar Hem te luisteren, zal Hij ook niet naar u luisteren, in feite walgt Hij van uw gebed.” Ik zag hoe ze wit werd in haar gezicht doordat de Heilige Geest haar in het hart trof………!”

Twee weken later na enkele Bijbelstudies en ernstige gesprekken, nam zij de Heer Jezus aan en werd een ware wedergeboren christen! Ja, Gods woord is krachtig! In Jeremia 23:29 staat er, “Is niet mijn woord zo: als een vuur, luidt het woord des Heren, of als een hamer, die een steenrots vermorzelt?” Ik heb geharde harten verbroken zien worden voor de Heer en tot Hem zien komen. Ik heb Gods woord argumenten zien opbranden en harten zien vernederd worden en voor Hem gebogen. In Efeziers 6:17 staat er dat Gods woord als een zwaard is en het treft ons in ons hart, zoals dat gebeurde op de Pinksterdag toen Petrus predikte in de kracht van de Heilige Geest, dat God de Jezus die zij gekruisigd hadden, opgewekt had. De mensen werden “diep in hun hart getroffen” en kwamen tot bekering en geloof. Ik zag dit gebeuren met deze vrouw, geweldig hoe krachtig Gods woord is. Vele malen heb ik dit zien gebeuren.

Heel dikwijls als ik met mensen in gesprek was, heb ik hen gevraagd of ze christen waren. Als ze bevestigend antwoordden vroeg ik hen of ze de Bijbel lazen. Bijna altijd was het antwoord negatief. Dan toonde ik hen Johannes 8:47, waar Jezus zegt, “Wie uit God is, hoort (leest) de woorden Gods; daarom hoort (leest) gij niet, omdat gij uit God niet zijt.” Keer op keer heb ik gezien hoe mensen “diep in hun hart getroffen” werden.

Terug nu naar Beerse. Omdat er toch een aantal mensen tot geloof kwamen, werd het evident dat er een gemeente moest komen. Op een avond toen we met een goede groep jonge gelovigen samen waren, spraken we hierover en ook over de nood aan een gebouw om in samen te komen. We hielden een tijd van gebed en toen merkte iemand op dat de oude Molen in Beerse, tamelijk dicht bij het centrum te huur was. Een oude vervallen Molen als kerkgebouw………? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.92 eindigde met: “En hoe staat het met u, heeft er al een revolutie in uw hart plaats gevonden?” (Zie richardandmarina.net).

Behalve de gemeente in Antwerpen hadden we nu ook twee Bijbelstudies, één in Beerse en de andere in een plaatsje ongeveer 8 km verder. Het was echt wonderlijk meer en meer mensen tot de Heer te zien komen, voornamelijk familieleden en vrienden van de mensen in de tweede studie. En dat, terwijl wij geen echte “evangelisatie” deden, zoals dat gewoonlijk gedaan wordt. We gingen niet langs de deuren, hielden geen tentsamenkomsten of campagnes, behalve enkele filmavonden. Hoe kwamen de mensen dan? Door degenen die de Heer hadden leren kennen. Laat me het zo zeggen, de levens van de mensen die werkelijk bekeerd werden, veranderden op zulke wijze dat het de aandacht van anderen trok. Het krachtigste getuigenis op aarde is het veranderde leven van een waarlijk bekeerde mens, iemand die zich volledig aan de Heer heeft overgegeven en vervuld is met Gods Geest en vreugde.

Hoe kan dit gebeuren? Door de kracht van het Woord van God en de Geest van God, die werkt in antwoord op gebed. Mijn vrouw en ik hadden al jaren gebeden en ik had ook vele, vele uren met een vriend doorgebracht in gebed. Daarbij hadden wij een fantastische thuisgemeente in Canada met veel biddende mensen. We waren ook door een groot gedeelte van Canada gereisd, overal gemeenten bezoekende om christenen op te roepen tot gebed voor onze toekomstige bediening in Europa. Eenmaal in België, begon ik Gods Woord te prediken en ontdekte ik opnieuw de kracht van dat Woord, niet alleen in samenkomsten maar ook in persoonlijke gesprekken met mensen. Ik herinner me dat ik een katholieke vrouw bezocht en haar vroeg of ze de Bijbel las. Ze antwoordde dat ze dat niet deed maar dat ze wel heel veel bad. Ik toonde haar Spreuken 28:9, “Wie zijn oor afwendt van het horen (lezen) der wet (Gods woord), diens gebed zelfs is een gruwel.” Ik zei heel stilletjes tegen haar, “Als u Gods woord niet leest om naar Hem te luisteren, zal Hij ook niet naar u luisteren, in feite walgt Hij van uw gebed.” Ik zag hoe ze wit werd in haar gezicht doordat de Heilige Geest haar in het hart trof………! (Ga naar Overpeinzingen).