MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.195

Standard

Nr.194 ended with: “And then, finally, shortly before leaving for Canada, we moved into our “dream house” provided by the Lord, what a joy………!” (See richardandmarina.net).

It had been about 3 years since last being in Canada and now after several months of visiting family and friends there and preaching about 30 times, we returned to Belgium. But during the summer of 2006 we went back to Canada, and this time with our whole family as there was going to be a Funk (Marina’s) family reunion. It had been many years since the last one and our granddaughters had never yet met their Canadian relatives.

The Lord was so good to us and provided for us. We flew to Calgary, in Alberta, where one of Marina’s brothers had rented two cars for us. We drove to another brother of Marina who had a farm just out of Three Hills, AB. Our granddaughters were so impressed with the outstretched landscape and the long roads. While driving on one of those, one of the girls said, “Is this road never going to end?” Imagine their surprise when a day or so later we drove from the farm to the highway, turned left and stayed on that road for about 500 km through part of Alberta and Saskatchewan, and then turned right, into Pike Lake Provincial Park where the reunion was being held. It was a wonderful weekend indeed with at least 110 family members. Marina comes from a family of eleven children.

After the reunion, we drove back to Calgary and spent some time in the Rocky Mountains. Living in Belgium means being only a day’s drive from Switzerland and Austria. We find the Alps very beautiful, while the Rocky Mountains are very majestic. We were all very impressed with God’s wonderful creation.

Then our children and grandchildren flew back to Belgium, while Marina and I took a plane to Toronto to spend some time with our oldest daughter Rosa who, because of her illness, had not been able to be at the reunion. The next three years were spent in preaching, teaching, visiting and meeting with church leaders, while Marina continued with encouraging women, through visitation, and over the phone. At the same time, we were getting more and more tired and I was starting to find it difficult to deal with some of the problems, so we began to wonder about our future. There were some 24 churches now and quite a number of workers, so, should we continue in Belgium, even though we were not able to be as active anymore as before? Was it right for our home church and others to keep supporting us financially, should that support not rather go to younger workers?

In 2008 we made a trip to Canada to see how the Lord would lead…………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.195

Standard

Nr.194 eindigde met: “En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……..! (Zie richardandmarina.net).

Het was ongeveer drie jaar geleden dat we nog in Canada geweest waren. Na enkele maanden van familie en vrienden bezoeken, en zo’n 30 keer gepredikt te hebben, keerden we terug naar België. Maar gedurende de zomer van 2006 waren we weer in Canada en deze maal met ons hele gezin, kinderen en kleinkinderen, omdat er een Funk (Marina’s) familiereünie ging plaatsvinden. De laatste keer was lang geleden en onze kleinkinderen hadden nog nooit hun Canadese familieleden ontmoet.

De Heer was zo goed en voorzag in alles. We vlogen naar Calgary in Alberta waar één van Marina’s broers twee auto’s voor ons had gehuurd. We reden naar een tweede broer die een boerderij had bij Three Hills, AB. Onze kleindochters waren zo onder de indruk van het uitgestrekte landschap en de lange wegen. Al rijdende zei één van hen, “Komt er nu nooit een eind aan deze weg?” Stel u voor hoe groot hun verbazing was toen we een paar dagen later van de boerderij naar de hoofdweg reden, links af sloegen en ongeveer 500 km op diezelfde weg bleven door een deel van Alberta en Saskatchewan om dan plots rechts af te slaan en aan te komen in het Pike Lake Provinciale Park waar de reünie plaats vond. Het was een fantastisch weekeind met ongeveer 110 mensen. Marina komt uit een gezin van elf kinderen.

Na de reünie reden we terug naar Calgary en brachten we enige tijd door in de Rocky Mountains. In België wonen betekent dat je maar een dag rijden van Zwitserland en Oostenrijk bent. We vinden de Alpen heel mooi, maar de Rocky Mountains heel majestueus. We waren allemaal zeer onder de indruk van Gods wonderbaarlijke schepping.

Onze kinderen en kleinkinderen vlogen terug naar België, terwijl Marina en ik een tussenstop maakten in Toronto om oudste dochter Rosa te zien, die omwille van haar ziekte niet op de reünie aanwezig kon zijn. De volgende drie jaren in België waren vol met predikingen, onderwijs geven, raad geven en samenkomen met gemeenteleiders. Marina bestede haar tijd aan het bemoedigen van vrouwen door hen te bezoeken en/of te bellen. Maar we begonnen ons meer en meer vermoeid te voelen en ik begon het steeds moeilijker te krijgen met sommige problemen. En zo begonnen we ons vragen te stellen over onze toekomst. Er waren zo’n 24 gemeenten en een heel aantal werkers, was het daarom nodig voor ons om in België te blijven? En was het wel juist dat we financiële steun van onze thuisgemeente en anderen bleven ontvangen terwijl we niet meer zo actief waren? Zou het niet beter naar jongere werkers gaan?

In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………! (Ga naar Overpeinzingen).