MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.191

Standard

Nr.190 ended with, “Saturday night at 11.45 pm Marina felt miserable again and I took her blood pressure which was 83/33 (normal = 120/80) and her pulse 22 (normal = 70)……………!” (See richardandmarina.net).

Without hesitation, in the car, and to the hospital. I told the nurses about her blood pressure and heart rate. They immediately took her to the intensive care unit where they hooked her up to a monitor, gave her intravenous and kept checking her. A nurse told me to go home and get some rest, “your wife is in good hands.” The next day, Sunday morning, on my way to church to preach, I saw Marina and she told me that the night before an alarm had sounded and a nurse came running over. Marina saw that her heart beat on the monitor was just a little flicker. The nurse said she was going to get a doctor. Marina told her she was fine, in God’s hands and not worried as she was not afraid to die. She then passed out and woke up Sunday morning feeling better. She said she had no idea what they had done with her during the night, but she was not in heaven, but still in the intensive care unit. At church, I asked the Christians to pray for her. The next day a pacemaker was put in and soon she was much better. It had been a close call, I almost lost her, but the Lord had kept her and we praised Him.

We went back to our activities, but we both felt that we did not have the energy like before and started wondering and praying about our future. We felt the time might come that we may have to return to Canada, as we did not think it right for our home church and others who were supporting us, to continue, while we were not able to do what we used to do and that it would be better for our support to go to new and younger missionaries. We didn’t know what the future held, so we wondered about selling our house and renting another so that, if we had to all at once leave, we wouldn’t have the hassle of getting rid of our house then.

During the summer of 2005, on a Friday afternoon, we had a realtor come to discuss the matter with him. He was willing to sell our house and we told him the amount we wanted for it. He smiled and told us that we would never get that, seeing it was such an old house. He promised to be back on Monday morning to take pictures to put on his website, but Monday morning came and he did not show up, instead, a lady rang our doorbell. We had no idea that several miracles were about to happen……….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE ” MAN. Nr.191

Standard

Nr.190 eindigde met: “Zaterdagavond om 23.45u voelde Marina zich heel miserabel. Ik nam haar bloeddruk die 8/3 was (normaal = 12/8) en haar pols was 22 (normaal = 70)……..! (Zie richardandmarina.net).

Zonder te aarzelen stapten we in de auto en reden naar de kliniek. Ik toonde de verpleegsters Marina’s bloeddruk en pols. Ze brachten haar onmiddellijk naar de intensieve afdeling waar ze aangesloten werd aan een monitor en intraveneus kreeg. Ze vertelden me om maar naar huis te gaan en te gaan slapen, “uw vrouw is in goede handen.” De volgende morgen, zondag, op weg naar de gemeente waar ik die morgen prediken moest, ging ik eerst naar Marina. Ze vertelde me dat er ‘s avonds een alarm afgegaan was en ze had gezien dat er op het hartmonitor maar een klein flikkertje was. Een verpleegster kwam snel aanlopen en ging een dokter halen. Marina zei tegen haar zich geen zorgen te maken omdat ze in Gods handen was en niet bang was om te sterven. Toen verloor ze het bewustzijn en werd de volgende morgen pas wakker terwijl ze zich beter voelde. Ze vertelde me dat ze geen idee had wat ze die nacht met haar gedaan hadden, maar toen ze wakker werd was ze niet in de hemel maar nog op de intensieve afdeling. Ik vroeg de christenen in de gemeente voor haar te bidden. De volgende dag kreeg Marina een pacemaker en spoedig was ze heel wat beter. Het was op het nippertje geweest, ik had haar bijna verloren, maar de Heer had haar bewaard en we prezen Hem.

Terwijl we onze activiteiten terug opnamen voelden we allebei dat we niet meer de energie van vroeger hadden en we begonnen ons af te vragen, wat van de toekomst? We beseften dat er een mogelijke terugkeer naar Canada in het verschiet lag, vooral omdat we het niet helemaal juist vonden dat onze thuisgemeenten en anderen die ons steunden, dit bleven doen, ook al konden wij niet meer doen waarvoor we uitgezonden waren. We vonden dat die steun beter naar jongere zendelingen kon gaan. We vroegen ons af of het niet beter zou zijn ons huis nu te verkopen en een ander huis te huren, zodat, moest er plotseling iets gebeuren, we niet meer dat hele gedoe van een huis verkopen voor ons hadden.

Op een vrijdagnamiddag in de zomer van 2005, lieten we een makelaar komen om hierover te spreken. Hij was bereid ons huis te verkopen en we vertelden hem de prijs die we hoopten te krijgen. Hij glimlachte en zei dat we dat nooit zouden krijgen, daar het een oud huis was. Hij beloofde maandagmorgen terug te komen om foto’s te nemen voor zijn website, maar hij daagde  die maandagmorgen niet op, in plaats daarvan belde een vrouw aan. We hadden geen idee dat we op het punt stonden enkele wonderen te ervaren………! (Ga naar Overpeinzingen ).