MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.183.

Standard

Nr.182 ended with, “After ten days I was allowed to go home, but not for long, we didn’t know then that I would soon be back here…………..!” (See richardandmarina.net).

My cardiologist had told me that I had lost 20% of my heart and needed to rest a lot and take it easy. It was very difficult for me to have to cancel a whole lot of Bible studies and speaking engagements. My dear wife Marina, sure looked after me well. One afternoon I was pulling some weeds from our lawn and while bent over I turned a bit and heard a pop in my lower back and as I straightened out it started hurting, but it wasn’t too bad and I could sit and bear it while we had company from Antwerp.

But when I got up the next morning and was putting on a sock, something popped again, and this time it really hurt. When I stood up I could not get my left foot down to the floor. It was really bad. Marina phoned the doctor who came and gave me a needle for the pain. He looked at me and said, “I have never seen anyone so white.” For a whole week I lay in bed with my legs high up on pillows, but it did not improve and so the doctor called an ambulance which took me back to the hospital. I was there for a week while they did some tests and came to the conclusion that I had a herniated disc in my lower back and I needed surgery. The day after the operation, in the evening, an alarm sounded and the nurse quickly turned the end of my bed up so that my head was lowered and my feet up. Blood was taken and soon the news came that I had a second heart attack. So back to intensive care. After about ten days I was allowed to go home but had to stay in bed. And to keep the story short, altogether I was flat on my back for 55 days. “God never promised us an easy journey, but He has promised a safe arrival.” 🙂

However, while I was laid up, the work of the Lord continued, people were still being saved and added to the churches. But things were changing, the first 20 or so years had been the pioneers phase when many came to the Lord and many assemblies were started, but now we entered into the stabilizing phase. More structure was needed, leaders had to be trained and believers needed to grow. As exciting as the conversion of many people had been, this phase, seeing people mature and becoming active in Sunday school work, camp activities, leadership in the church and other activities was just as rewarding. Jesus was building His church in Belgium, step by step, and that, right then, without me, wonderful…………….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.183.

Standard

Nr.182 eindigde met: “Na tien dagen mocht ik naar huis, maar niet voor lang, wij wisten toen niet dat we hier spoedig zouden terug zijn…………!” (Zie richardandmarina.net).

De cardioloog had mij verteld dat ik 20% van mijn hart kwijt was en het dus rustig aan moest doen. Ik vond het moeilijk een heel aantal Bijbelstudies en predikingen te moeten afzeggen. Mijn lieve echtgenote zorgde goed voor mij. Op een namiddag stond ik gebukt wat onkruid te trekken, toen ik mij al bukkende wat draaide, hoorde ik een soort plof in mijn onderrug. Ik stond recht en voelde een doffe pijn daar, maar het viel mee en het was dragelijk toen we bezoek kregen uit Antwerpen.

Maar toen ik de volgende morgen op het bed zittende mijn kous wou aandoen, schoot de pijn door mijn rug en toen ik rechtop stond kon ik mijn linkervoet niet op de grond krijgen. Het was echt erg. Marina belde de dokter die mij een spuit voor de pijn gaf. Hij keek mij aan en zei toen, “Ik heb nog nooit iemand zo wit gezien.” Ik heb een hele week met mijn benen op hoge kussens in bed gelegen, maar het beterde niet en dus kwam de dokter terug en belde een ambulance die mij terug bracht naar de kliniek. Ik verbleef daar voor een week terwijl ze foto’s en zo namen en tot de conclusie kwamen dat ik een hernia had en geopereerd moest worden. De dag na de operatie lag ik ‘s avonds in bed en ging er plotseling een alarm af. De verpleegster draaide het voeteneind van mijn bed omhoog, waardoor mijn hoofd lager was. Er werd bloed afgenomen en kort daarop kwam het nieuws dat ik een tweede hartinfarct had. En dus terug naar de intensieve afdeling. Na tien dagen mocht ik weer naar huis maar moest in bed blijven. Om het verhaal kort te houden, in het geheel lag ik 55 dagen op mijn rug. “God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst.” 🙂

Tegelijkertijd, terwijl ik voor enige tijd uitgeschakeld was ging het werk van de Heer door. Er kwamen nog steeds mensen tot geloof en werden aan de gemeenten toegevoegd. Maar toch waren dingen aan het veranderen. De eerste 20 jaar was de pioniersfase geweest waarin velen tot de Heer kwamen en veel gemeenten gesticht werden, maar nu kwamen we aan de stabilizerende fase. Er was meer structuur nodig, de gelovigen moesten groeien en leiders dienden gevormd te worden. De bekering van zoveel mensen was natuurlijk geweldig geweest, maar deze fase, waarin mensen en gemeenten tot volwassenheid kwamen en velen actief werden in zondagsschool werk, kamp activiteiten, leiderschap in de gemeente en andere activiteiten was ook echt belonend. Jezus was Zijn gemeente in Belgie aan het bouwen, stap voor stap, en op dat ogenblik, zonder mijn inbreng, geweldig……………! (Ga naar Overpeinzingen).