OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.186.

Standard

Nieuwe versie, teveel spelfouten in de laatste. Ik heb geen Nederlandstalige speller op mijn laptop. Mijn oprechte excuses.

richardandmarina

Nr.185 eindigde met: “Het werd gekocht en de renovaties konden beginnen, maar er was één probleem, ons geld was bijna op, dus nu wat? We zouden spoedig ontdekken dat de Heer een paar verrassingen voor ons in petto had……..!” (Zie richardandmarina.net).

De eerste verrassing was dat er vier mannen kwamen van de Britse organisatie Brass Tacks, een organizatie met de volgende zendingsopdracht, “Ons doel is het werk van zendelingen en voltijdse werkers te verlichten door te helpen met het onderhoud van hun gebouwen. Wij bouwen of herstellen en vernieuwen bestaande gebouwen.” De vier broeders hielpen ons voor twee weken en dat volledig kosteloos. Zij verrichtten ontzettend veel werk en wisten hoe dingen aan te pakken. Ik weet werkelijk niet hoe we het ooit allemaal hadden kunnen doen zonder hen, het was een echte voorziening van de Heer.

De tweede verrassing was bijna niet te geloven. De vier mannen moedigden mij…

View original post 315 more words

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.186.

Standard

Nr.185 ended with, “The deal was made and now the renovations began, but there was one problem, we were pretty well out of money, so now what? We would soon find out that the Lord had a couple surprises for us………….!” (See richardandmarina.net).

The first surprise was four men coming from the UK organization Brass Tacks, an organization with the following mission: “Our mission is to relieve missionaries and full-time Christian workers of their maintenance, mechanical and building work. We build new or renovate existing buildings.” The four men helped us for two weeks free of charge. They did a tremendous amount of work and really knew what they were doing. I don’t know how we ever could have gotten things done without them, it was a real provision from the Lord.

The second surprise was almost unbelievable. These men encouraged me to write to another Christian organization in the UK which goal was to give financial support. Seeing that I had spoken in several churches and at a couple conferences in the UK, I was no stranger to them. I wrote them and told them very honestly what was going on and how that we had come to the end of our finances. Within a week or so I received a very, very large cheque, enough to cover almost all of the renovations. The Christians in Ghent were so surprised and amazed that people in England would send money to people they had never met. It was indeed the Lord providing for His children through His children. It was wonderful, but that’s how the body of Christ, the family of God works.

So, very much encouraged we carried on with the renovations, and a lot of work needed to be done. New floors, new ceilings, new roof, new toilets, new sewage, new electrical wiring and lights, etc. etc. I could write a book about it all. And all the work was done by our own people, except for the four men from England. Marina and I were planning a trip to Canada as it had already again been three years since the last time. We would be leaving in September and returning toward the end of the year or the beginning of next year. By the end of August the large hall was ready enough to hold a meeting there and so we did. For one Sunday morning we did not meet in the old building in Gentbrugge but in the new building and what a joyful meeting it was. The main work was done but there were so many smaller things still to be done, and very often they take the most time. The building would not be official opened until the next year and then there would be another totally different surprise……….! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.186.

Standard

Nr.185 eindigde met: “Het werd gekocht en de renovaties konden beginnen, maar er was één probleem, ons geld was bijna op, dus nu wat? We zouden spoedig ontdekken dat de Heer een paar verrassingen voor ons in petto had……..!” (Zie richardandmarina.net).

De eerste verrassing was dat er vier mannen kwamen van de Britse organisatie Brass Tacks, een organizatie met de volgende zendingsopdracht, “Ons doel is het werk van zendelingen en voltijdse werkers te verlichten door te helpen met het onderhoud van hun gebouwen. Wij bouwen of herstellen en vernieuwen bestaande gebouwen.” De vier broeders hielpen ons voor twee weken en dat volledig kosteloos. Zij verrichtten ontzettend veel werk en wisten hoe dingen aan te pakken. Ik weet werkelijk niet hoe we het ooit allemaal hadden kunnen doen zonder hen, het was een echte voorziening van de Heer.

De tweede verrassing was bijna niet te geloven. De vier mannen moedigden mij aan om naar een andere christelijke organisatie in de UK te schrijven wiens doel was financiele hulp te schenken. Aangezien ik al in verschillende gemeenten en op een paar conferenties in de UK gesproken had, was ik geen vreemde voor hen. Ik schreef hen heel eerlijk over onze situatie en onze nood. Binnen een week of zo ontving ik een zeer, zeer grote cheque, genoeg om bijna alle herstelkosten te dekken. De gelovigen in Gent stonden versteld en verwonderd dat christenen in Engeland zoveel geld stuurden naar mensen die ze nog nooit ontmoet hadden. Het was werkelijk de Heer die voorzag voor Zijn kinderen, door Zijn kinderen. Het was echt fantastisch, maar zo gaat het in het lichaam van Christus, in de familie van God.

En zo, zeer bemoedigd gingen wij door met het herstelwerk, en wat een werk! Nieuwe vloeren, een nieuw dak, nieuwe plafonds, nieuwe toiletten en riolering, nieuwe electrische bedrading overal, enz. enz. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. En al het werk werd gedaan door eigen mensen plus de vier bezoekers. Marina en ik waren van plan om voor enkele maanden naar Canada te gaan, daar het al weer drie jaar geleden was dat we daar geweest waren. We zouden begin september vertrekken en tegen het eind van het jaar, of gedurende het begin van het nieuwe jaar terugkeren. Eind augustus was de grote zaal klaar genoeg om er een bijeenkomst te houden en dat deden we dan ook. Op de zondagmorgen kwamen we daar samen in plaats van in het oude gebouw in Gentbrugge, en wat een geweldige vreugdevolle samenkomst dat was. Het grote werk was nu gedaan, maar er moesten nog heel veel kleinere dingen gedaan worden en die nemen dikwijls de meeste tijd. Het gebouw zou pas het volgende jaar officieel in gebruik gaan en dan zou zich een totaal andere verrassing aanbieden………………..! (Ga naar Overpeinzingen).