Nr.3 eindigde met: “Het eigenaardige was dat hoe meer ik las (in de bijbel), hoemeer ik wilde lezen, er scheen een soort mysterieuze kracht van uit te gaan. En niet alleen werd ik gedrongen om meer te lezen, het begon ook iets te doen in mijn hart. Het was het begin van een ware strijd.” En hoe meer ik las, hoe meer ik aanvoelde dat God achter me aanzat. Toch was ik eigenlijk helemaal niet zeker of er wel een God was. Ik was nog nooit in een evangelische kerk geweest en wist niets af van het ware evangelie of de termen, behouden zijn, wedergeboren, enz. Maar dat innerlijke gevoel dat God me wilde hebben begon toe te nemen, en eigenaardig genoeg, ik kan het eigenlijk niet uitleggen, voelde ik ergens diep binnen in mij dat ik me aan Hem moest overgeven. Maar ook, en hoe ik daar bijkwam weet ik niet, wist ik dat als ik dat deed, Hij mij zou roepen om predikant te worden en daarvoor schrok ik me dood! De enige predikanten die ik ooit gekend had waren er in een vrijzinnige kerk, mannen met heel ernstige gezichten die niet lachten noch ooit een mop vertelden, waarvan ik juist zoveel hou. 🙂 Dat was het beeld dat ik had van een predikant, en dat nooit! Toch bleef ik doorlezen, ik kon gewoon niet stoppen, wat kwam, dat zie ik nu, doordat mijn moeder dagelijks voor mij bad. Veel later ontdekte ik dat zij een echte bekeringservaring gehad had op 16 jarige leeftijd, maar daar nooit over sprak omdat ze geen heilszekerheid had en ook omdat er over zulke dingen in haar kerk niet gesproken werd. Ik wist ook niet dat enkele studenten op een Bijbelcollege in Saskatchewan voor mij baden. Een van hen was de jonge man die mij gezegd had de bijbel te lezen, de broer van Martin, die voorheen mijn beste vriend was. Zij baden regelmatig voor hem en zijn wilde vriend. Ik wist toen ook niet dat één van die studenten, een jonge vrouw, later mijn vrouw zou worden, en zij wist niet dat de wilde vriend voor wie zij bad en wiens naam zij niet eens kende later haar man zou worden! (Ga naar Overpeinzingen)

 No.2 eindigde met: “Terugkijkend besef ik nu dat God toen al aan het werk was in mijn hart, mij naar de rand drijvende, zodat ik Hem zou zoeken en vinden. Ik weet nu ondertussen ook uit meer dan 50 jaar ervaring dat God veel meer bezig is dan wij beseffen, achter de schermen werkende.” Misschien is God ook aan het werk achter de schermen in uw leven. Misschien tracht Hij uw aandacht te krijgen. Misschien is Hij bezig u tot de rand van wanhoop te brengen, zodat u Hem zou zoeken en vinden. Gebeuren er vreemde onverklaarbare dingen in uw leven? Zou Hij dat kunnen zijn? Op een avond liep ik een café binnen waar de jukebox een hit lied aan het spelen was, “What am I living for, if not for you?” Dat pakte mij en liet mij maar niet los. “What am I living for?” “What am I living for?” (Waar leef ik voor, of, waar besta ik voor?) Ik ging terug naar de boerderij waar ik het laatst gewerkt had en kwam daar een jonge man tegen, de broer van wat was mijn beste vriend, maar met wie ik niet veel contact meer had omdat zijn ouders vonden dat ik een slechte invloed had op zijn leven. Deze jonge man zei tegen mij dat ik de bijbel eens moest lezen. Ik lachte, bijbel lezen is voor oude grootmoeders en kleine kinderen. Gedurende mijn studie tijd aan het Landbouw College, verbleef ik enige tijd bij mijn grootouders. Mijn grootvader had de gewoonte om iedere dag na het eten een hoofdstuk uit de bijbel te lezen, zoals dat de gewoonte was in vele Hollandse gezinnen, maar voor mij was dat het vervelendste en saaiste moment van de dag. Maar de woorden, “Je moet de bijbel lezen” bleven weerklinken in mijn hoofd. Uiteindelijk zocht ik het Nieuwe Testament op dat mijn moeder mij had gegeven bij mijn vertrek uit Holland. De helft van debladzij was in het Nederlands, de andere helft in het Engels. Ik begon er in te lezen , maar begreep er niet veel van. Het eigenaardige was dat hoe meer ik las, hoe meer ik wilde lezen, er scheen een soort mysterieuze kracht van uit te gaan. En niet alleen werd ik gedrongen om meer te lezen, het begon ook iets te doen in mijn hart. Het was het begin van een ware strijd. (Ga naar Overpeinzingen)

In juli zal het 53 jaar geleden zijn dat ik christen werd, of liever een volgeling van Jezus, want het woord christen betekent niet veel in deze tijd. Om u een klein beetje achtergrond te geven, ik ben in Nederland geboren (sorry Belgen, ik had daar niets mee te doen) met klompen aan en tulpen in mijn oren. 🙂  Ik heb de Tweede Wereldoorlog ervaren als een kleine bange jongen. Op 18 jarige leeftijd had ik een diploma van een Landbouwcollege op zak en emigreerde ik naar Canada. Waarom? In de eerste plaats omdat ik wou gaan boeren en dat was niet mogelijk in Nederland, een van dichtsbevolkte landen ter wereld, daarom ben ik zo lang geworden, men kan daar niet in de dikte groeien, alleen maar in de lengte, 🙂 De eerste twee jaren waren nogal wilde jaren met veel drank en alles wat daarbij komt. Ik heb eerst op twee boerderijen in Harriston, Ont. gewerkt en daarna in de huizenbouw in Walkerton, Ont. Maar ik werd daar moe van het leven en had het gevoel dat mijn leven leeg was en geen zin had. Ik verdiende goed, kreeg het op vrijdagavond, maar op maandagmorgen was het meeste al weer weg. Sommige van mijn vrienden waren getrouwd, hadden kinderen, waren ook al weer gescheiden en waren echt ongelukkig. Ik begon mij af te vragen of dit alles was dat het leven te bieden had, en begon ernstig te denken aan zelfdoding. Terugkijkend besef ik nu dat God toen al aan het werk was in mijn hart, mij naar de rand drijvende, zodat ik Hem zou zoeken en vinden. Ik weet nu ondertussen ook uit ervaring dat God veel meer bezig is dan wij beseffen, achter de schermen werkende.(Ga naar Overpeinzingen)