Nr.152 eindigde met: “Gods Geest was bezig en iedere week kwamen er mensen tot geloof. Ik moet denken aan de woorden van Psalm 118:23, “”Van de Heere is dit geschied, het is wonderlijk in onze ogen.” Maar, …… er waren ook problemen…….! (Zie richardandmarina.net).

Natuurlijk waren er ook problemen, je kunt geen babietjes hebben zonder vuile luiers! En wij hadden veel christelijke “babietjes.” De Heer had hen gered en zij waren nu onderweg naar de hemel, maar God had veel meer in gedachten dan dat alleen. In Rom.8:29 staat er dat wij voorbestemd zijn om gelijkvormig te worden aan het beeld van Zijn Zoon. Met andere woorden, God wil kleine “jezusus” van ons maken. Kunt ge u voorstellen hoe een wereld vol met kleine “jezusus” er zou uit zien? De mens was oorspronkelijk geschapen naar Gods beeld, maar dat beeld was verscheurd door de zonde, daarom zond God een nieuw beeld, Zijn Zoon. Hij stierf voor ons, betaalde onze schuld, werd begraven en stond op uit de dood zodat Hij ons nieuw leven kon geven door de Heilige Geest. En nu werkt die Heilige Geest in ons om ons te vormen naar het beeld van Christus, hetgeen een levenslang process is en niet zo simpel.

Het is fantastisch dat mensen christenen worden, maar nu moeten er dingen in hun leven veranderen en dat kan soms wel eens pijnlijk en moeilijk zijn. Het is één ding iemand christen te zien worden, het is heel wat anders om die persoon te zien leven als Jezus, als een ware discipel van Hem. Het is als in een gezin, alle ouders weten dat het één ding is een nieuw babietje te hebben, maar het is heel wat anders dat kind op te voeden tot volwassenheid. Aangaande discipelschap, er kwam heel wat onderwijs en counseling aan te pas, maar het was altijd heel fijn mensen te zien groeien in hun geloof, te zien veranderen en ware discipelen worden.

Een van de instrumenten die de Heer gebruikt om ons te louteren is de Kerk of gemeente. Wanneer we wedergeboren christenen worden, beginnen we deel uit te maken van de universele Kerk van Christus, maar God verlangt ook dat we lid worden van een plaatselijke kerk of gemeente. Let maar eens op hoe dikwijls de gemeente vernoemd wordt in het N.T. Hebr.10 spreekt van “het niet verzuimen van onze bijeenkomst.” Iedere wedergeboren christen is als een ruwe diamant, maar net zoals een diamant geslepen moet worden, zo ook de christen. En dus plaatst God ons in de gemeente en onze ruwe kanten vrijven langs elkaar, hetgeen warmte veroorzaakt. En het kan soms zo heet worden dat de christen zegt, “Ik kom niet meer, ik kan alleen thuis ook wel geloven.” En dat is jammer, want hij of zij loopt daardoor weg van Gods louterings proces, waardoor Hij schitterende diamanten van ons wil maken.

Maar er was nog een reden waarom we problemen hadden………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.151 eindigde met: “Ja, God zelf was aan het werk, en wacht maar, er komt nog veel meer. En nu terugkijkende, dank ik de Heer dat wij deel mochten hebben aan Zijn wonderlijke werking………!” (Zie richardandmarina.net).

Er was echte vooruitgang. Nieuwe huisbijbelstudies werden opgestart en ik wist soms bijna niet waar ik eerst of laatst moest zijn. De man die gezegd had, “ge ziet me nooit weer” stelde zijn woonkamer ter beschikking voor een wekelijkse Bijbelstudie, wonderlijk, niet waar? Op een zekere avond zaten we met zo’n 20 mensen rond de lange tafel en de broer van deze man was aanwezig voor de eerste keer. Hij ging aan tafel zitten en ik legde een Bijbel voor hem neer. Hij schoof zijn stoel wat achteruit, alsof ik daar iets gevaarlijks had gelegd. Hij kwam weer aan tafel zitten en keek naar de Bijbel, nam het in zijn handen en bekeek het aan alle kanten en zei toen, “Is dit de Bijbel, de echte, want er zijn veel Bijbels, niet?” Hij vervolgde met te zeggen, “Dat is toch iets, dit is de eerste maal in mijn leven dat ik een Bijbel zie.” Ongelooflijk! Een echte heer van zo’n 35 jaar of zo, die in een “christelijk” land woonde en altijd naar de Kerk ging, en toch nog nooit een Bijbel had gezien. Hoe is het mogelijk? Hij werd een ware christen en een leider in de gemeente, wonderlijk!

Meestal duurde de studie zo’n 1½ uur, waarna er koffie geschonken werd en de vragen loskwamen. Wat zegt de Bijbel over de Paus? Is hij echt onfeilbaar? Hoe staat het met het bidden tot moeder Maria en de heiligen? Wat staat er in de Bijbel over het vagevuur? En hoe staat het met de miss? En zo ging het door en leek het alsof we nog een Bijbelstudie hielden. Ik toonde hen de teksten die antwoord gaven op hun vragen en zij stonden echt verbaasd over wat Gods woord leerde. Dit ging dikwijls door tot 12 uur ‘s avonds of zelfs 1 uur. Sommigen gingen vroeger naar huis, terwijl anderen bleven vragen stellen. Het waren opwindende avonden. Velen werden echt wedergeboren en na enige tijd gingen we dan op een zondagnamiddag naar Beerse voor een doopdienst. Eén echtpaar wist dat ze zich moesten laten dopen, maar voelden er nog niet voor en namen hun kampeerwagen en reden naar Frankrijk voor het weekend. Maar de wagen kreeg een mankement en ze moesten terugkeren naar huis en lieten zich de volgende dag dopen, prijs de Heer! Gods Geest was bezig en iedere week kwamen er mensen tot geloof. Ik moet denken aan de woorden van Psalm 118:23, “”Van de Heere is dit geschied, het is wonderlijk in onze ogen.” Maar, …….. er waren ook problemen………………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.150 eindigde met: “Na drie maanden zat deze kamer zo vol dat we genoodzaakt waren een tweede studie te beginnen in een andere plaats en woonkamer, maar dat is voor de volgende keer……….!” (Zie richardandmarina.net).

Een heel fijn echtpaar in de oude stad Ieper, in ‘Flanders Fields’, stelden hun woonkamer ter beschikking voor een wekelijkse Bijbelstudie. Aan het eind van de eerste wereldoorlog was er niets meer over van deze stad, maar het is herbouwd en men kan de stad binnengaan door de mooie Menenpoort waarop de namen van bijna 55.000 gevallen soldaten staan. Iedere avond sinds 1927 wordt om 20.00 uur de “Last Post” geblazen. Verschrikkelijke gevechten hebben in en om de stad plaats gevonden met honderd duizende doden, waardoor er bijna 150 begraafplaatsen zijn in en buiten de stad. Enkele hebben maar een handvol graven maar er is er één met 12.000.

Nu vond er een andere strijd plaats, een geestelijke. Een aantal mensen van de eerste Bijbelstudie kwamen naar deze nieuwe studie en brachten vrienden en familieleden mee. De man die gezegd had, “je ziet me nooit meer” was ook aanwezig en samen met zijn vrouw, werd een echte wedergeboren christen. Het duurde niet lang voordat de grote woonkamer al weer bijna vol zat. Wat een fantastische tijd was dat! Het is niet mogelijk alles te vertellen wat daar allemaal plaats vond, maar één ding komt op in mijn gedachten omdat het echt Gods tussenkomst aantoont. De studie werd op zondagavond gehouden en er was een avond dat ik niet kon komen omdat ik een andere afspraak had. Ik vroeg een lieve broeder van een andere gemeente om de studie te geven. Ik vroeg hem ook om niet de doop te vernoemen omdat er nieuwe mensen aanwezig gingen zijn, en dat zou hen kunnen afschrikken.

Wel, de broeder kwam en gaf zijn studie vanuit Jozua, de overtocht van de rivier de Jordaan. Een rivier betekent water en dus gaf hij een uitleg over de christelijke doop. Ik weet niet waarom hij dat deed en hoe het kon dat hij vergeten was wat ik hem gezegd had. De vrouw des huizes, die de twee nieuwe echtparen uitgenodigd had zat met haar hoofd in haar handen te bidden, zich afvragende hoe zij zouden reageren. Natijd werd er niets over gezegd, maar enige dagen later kwam zij deze mensen tegen en vroeg heel voorzichtig hoe zij de Bijbelstudie ervaren hadden, waarop zij antwoordden dat ze het heel goed gevonden hadden. Zij vroeg opnieuw heel voorzichtig wat zij van de uitleg over de doop gevonden hadden. Zij keken haar aan met een vragende uitdrukking op hun gezicht. En nu bleek dat zij daarvan niets gehoord hadden, heel wonderlijk, de Heer moet hun oren gesloten hebben voor dat deel! Ja, God zelf was aan het werk, en wacht maar, er komt nog veel meer. En nu terugkijkende, dank ik de Heer dat wij deel mochten hebben aan Zijn wonderlijke werking………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.149 eindigde met: “Ze kwamen overeen om mij vier avonden te laten komen. Ik reed naar huis, mij afvragende wie er de volgende week bij zou zijn……….!” (Zie richardandmarina.net).

Toen ik de week daarop bij Tony arriveerde, was ik verrast te zien dat allen terug waren gekomen behalve de man die gezegd had, “dit is tegen de Kerk, je ziet me hier nooit meer.” Maar een paar andere mensen waren meegekomen en dat was bemoedigend. Ik ging door met mijn studie in het Johannes evangelie en we hadden een gezegende tijd. Natuurlijk, zoals altijd, kwam de vraag weer naar boven, “hoe kunt u toch zo zeker zijn dat u naar de hemel gaat als u sterft. Bent u dan zoveel beter dan anderen? Hebt u dan zoveel goede werken gedaan?” En opnieuw, ook zoals altijd, moest ik van binnen glimlachen en tegelijkertijd medelijden hebben met deze oprechte godsdienstige mensen die geen zekerheid hadden aangaande hun eeuwige bestemming.

Wat een voorrecht hen het ware evangelie uit te leggen en hen te kunnen vertellen dat ik niet beter was dan wie dan ook en dat ik zeker ook niet genoeg goede werken had gedaan om mij een plaats in de hemel te verdienen. Ik toonde hen hoe dat Jezus op het kruis mijn schuld had betaald, en hoe dat vergeving en/of eeuwig leven Gods geschenk is. In Ef.2:8-9 staat er dat we behouden worden door genade, Gods onverdiende goedheid, door geloof, in wat Christus op het kruis gedaan heeft, en dat het niet uit onszelf is, het is een gave van God, niet uit werken, opdat niemand roeme. Niemad die in de hemel aankomt zal kunnen zeggen, “Ik ben hier want ik heb dit of dat gedaan.” Allen zullen uitroepen, “Wij zijn hier omdat Jezus voor ons gestorven is en opgestaan.”

“Ja maar, men heeft ons altijd voorgehouden dat we goede werken moeten doen om de hemel te verdienen” zei iemand. Ik antwoordde dat de Kerk de dingen heeft omgedraaid, ze zegt, doe goede werken en ge zult (misschien) naar de hemel gaan, terwijl de Bijbel leert dat de hemel Gods geschenk is, en wanneer we dat geschenk aanvaarden, we goede werken gaan doen om onze dankbaarheid te tonen. Ik voelde aan dat sommigen dit echt begrepen en ik moedigde hen aan hun zonden aan Jezus te belijden en Hem in hun hart aan te nemen als Gods geschenk.

De vier weken gingen snel voorbij en allen stemden in om door te gaan. En die studie ging door voor zo’n acht jaar en dikwijls waren er 40-50 mensen aanwezig. Na drie maanden zat deze kamer zo vol dat we genoodzaakt waren een tweede studie te beginnen in een andere plaats en woonkamer, maar dat is voor de volgende keer……….! (Ga naar Overpeinzingen).