MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.160.

Standard

Nr.159 ended with: “We have to honestly admit that there are many things about God and His ways we don’t understand, but we know that He is and “that He is a rewarder of them that diligently seek Him.” Hebr.11:6. He has proven Himself many a time to us, we’ll tell you more later……………….!” (See richardandmarina.net).

Over the years I have learned to not go by the things which I don’t understand, and there are many, but rather to go by what I do understand, and I understand a lot. I have found that when I walk in the light that I have, more light is given and more is understood.

Last month I wrote 1982, ten years in Belgium and 16 churches started, all praise to God. But as with children, it’s one thing to have a baby, but quite another to raise that child to maturity. So also with individual Christians and with churches. Starting a new church is exciting, but then after a while the difficult work starts, teaching these new believers to get along with each other. That’s exciting too, but it is also a lot of work and takes a lot of time. And we had three daughters who were now getting into their teenage years. I cut back on some of my activities and started on Saturday evenings taking Rosa, the oldest one, together with a few of her friends out to go bowling or to music concerts, even a couple in Holland, always ending the evening with good old Belgian French fries!

In the fall of 1981 Rosa went to Bodenseehof Capernwray Bible school in southern Germany for the winter semester. There she became ill and should have come home, but she enjoyed the time there so much that she stayed and actually never fully recovered from the mononucleosis. In the spring of ’82 she went to spring school in England (Capernwray Bible school), and then in the fall of that year she went to work at a Christian youth hostel, called Ebenezer in Amsterdam for 9 months.

On May 18, my birthday, friends took us out for the noon meal and then for a walk in the woods. There I all at once collapsed and an ambulance was called and I was in the hospital for four days. I had a real burn-out, which was not surprising after having gone in overdrive for some ten years. I had to stop my activities and we went to Canada from July until December ’83. In the fall Rosa went to Prairie Bible Institute in Three Hills, Alberta for a year. She tried going back in 1984 but her health had gone very much downhill and she had to return home after a couple months as she just could not continue.

We were back in Belgium end 1983 and continued to witness the work of God’s Holy Spirit in the lives of people, and the growth of His church, exciting indeed…………! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.160.

Standard

Nr.159 eindigde met: “We geven eerlijk toe dar er veel dingen zijn ivm God en Zijn wegen die we niet begrijpen, maar we weten dat Hij er is en dat “Hij een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken.” Hebr.11:6. Hij heeft zichzelf vele malen aan ons bewezen, en we vertellen u daar later nog wel meer over…….!” (Zie richardandmarina.net).

Door de jaren heen heb ik geleerd niet af te gaan op de dingen die ik niet begrijp, en dat zijn er heel wat, maar op hetgeen ik wel begrijp, en dat is heel wat! Ik heb ontdekt dat als ik in het licht wandel dat ik al heb, er meer licht gegeven wordt en ik ook meer begrijp.

Verleden maand shreef ik 1982, tien jaar België en 16 gemeenten gesticht, alle eer aan de Heer! Maar het gaat zoals met kinderen, het is één ding een kindje te krijgen, maar heel iets anders die op te voeden tot volwassenheid. Zo ook met christenen en met gemeenten. Een nieuwe gemeente opstarten is opwindend, maar dan begint na enige tijd de moeilijke taak om die jonge gelovigen te leren met elkaar om te gaan. Dat is ook opwindend, maar tegelijkertijd is het veel werk en neemt het heel wat tijd in beslag. En we hadden drie dochters die de teenage jaren ingingen. Ik begon wat van mijn activiteiten terug te schroeven om tijd te hebben Rosa, onze oudste dochter, met enkele vriendinnen uit te nemen op zaterdagavond en te gaan bowlen of naar muziekgroepen te gaan luistern, zelfs een paar maal in Nederland, terwijl we de avond altijd beeindigden met goede Belgische frietjes!

In de herfst van 1981 woonde Rosa het winter semester van Bodenseehof Capernwray Bijbelschool in Zuid Duitsland bij. Zij is daar ziek geworden en had eigenlijk thuis moeten komen, maar zij genoot zo van haar tijd daar dat ze gebleven is tot het eind en daardoor is ze nooit volledig hersteld van de mononucleosis. In het voorjaar van ’82 ging ze naar de Capernwray Spring school in Engeland en daarna in de herfst werkte ze 9 maanden in Ebenezer, een jeugdtehuis in Amsterdam.

Vrienden namen ons uit eten voor mijn verjaardag op 18 mei, waarna we gingen wandelen in het bos. Daar zakte ik plots in elkaar en een ambulance bracht me naar een ziekenhuis waar ik vier dagen verbleef. Ik had een echte burn-out, hetgeen niet verwonderlijk was na tien jaar in de grote versnelling te hebben gewerkt. Ik moest stoppen met het werk en we gingen naar Canada in juli ’83 en kwamen terug in België in december van dat jaar. In september vetrok Rosa naar het Prairie Bible Instituut in Three Hills, Alberta en studeerde daar voor een jaar. Ze ging terug in ’84, maar omdat haar gezondheid bergaf was gegaan moest ze na enkele maanden stoppen en kwam ze terug thuis.

Eind ’83 kwamen we terug naar België en waren we getuigen van het werk van Gods Geest in de levens van mensen, en in de groei van de gemeenten, erg opwindend…………….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.159.

Standard

Nr.158 ended with: “You see, our God is alive and well, He is real indeed, what about yours……….?” (See richardandmarina.net).

Yes, God is real indeed, we experienced that in so many different ways, small ones and large ones. We experienced that in the inward peace He gave us, in guiding us in such wonderful ways, in the conversion of so many people, different kinds of people, and the changes that happened in their lives. But also in our financial situation to which I have referred before, but to which I want to come back now as we had been in Belgium for more than 10 years. As you may know we did not have a set salary, we lived from gifts of the Lord’s people in Canada and a few in the USA. We trusted God to move the hearts of people. During those years the value of the dollar in regards to the Belgian Frank, now replaced by the Euro, changed quite a bit.

I think it was during our second year that the Canadian dollar was worth about 74 francs, but it didn’t stay there very long. It started going down to 50 francs and then to around 40, where it stayed for quite some time. Before the Euro came, in the dollar had gone down to 22 francs, can you imagine? And now comes the amazing thing, as the value of the dollar went down, our support went up and more and larger gifts came in, without our supporters realizing what was going on. It was really incredible. I have to be honest, as the dollar went down, we worried at times as to what would happen to us, but time and again, more support came in to make up for the loss, really amazing. We discovered that there was indeed Someone working behind the scenes and directing all this, praise God!

And this has continued through the years right up to the present. I will tell you more later. But it hasn’t always been easy and we have known difficult times too, we have not always been able to buy what we would have liked to have had, but He never promised to meet all our wants, He did promise to meet all our needs, and He has been faithful, and we thank and praise Him, as well as the people who allowed themselves to be used by Him to help us.

We have to honestly admit that there are many things about God and His ways we don’t understand, but we know that He is and “that He is a rewarder of them that diligently seek Him.” Hebr.11:6. He has proven Himself many a time to us and we’ll tell you more later……………….! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.159.

Standard

Nr.158 eindigde met: “Ziet u, onze God leeft en bestaat echt, Hij is er werkelijk! Hoe staat het met de uwe…………………..?” (Zie richardandmarina.net).

Ja, onze God leeft, Hij is er werkelijk. We hebben dat al zovele malen en op zovele manieren ervaren, in kleine en grote dingen. De innerlijke vrede die Hij ons geeft, Zijn specifieke leiding in onze levens, de wonderlijke bekering van zovelen, van allerlei verschillende mensen en de veranderingen in hun levens. Maar zeer zeker ook op financieel gebied waar ik al eerder over geschreven heb, maar waar ik nu toch nog even op wil terugkomen omdat we nu meer dan 10 jaar in België zijn. Zoals u waarschijnlijk weet hadden wij geen vast salaris maar leefden we van de giften van Gods kinderen in Canada en een paar in de VS. We vertrouwden op God om de harten van zijn kinderen aan te raken. Gedurende die jaren is de koers van de dollar ten opzichte van de Belgische Frank, nu vervangen door de Euro, nogal veranderd.

Ik geloof dat gedurende onze tweede jaar in Belgie wij op een bepaald ogenblik 74 frank kregen voor een dollar, maar dat bleef niet lang zo. Het begon te zakken naar 50 frank en later naar rond de 40, waar het lange tijd is gebleven. Net voordat de Euro zijn intrede deed stond de dollar op 22 frank, stel u voor. En nu komt het wonderlijke, terwijl de waarde van de dollar zakte, ging onze steun omhoog en kwamen er meer en grotere giften binnen zonder dat de schenkers beseften wat er gaande was. Het was echt ongelooflijk! Ik moet eerlijk bekennen dat we ons soms zorgen maakten als we de waarde van de dollar opnieuw zagen zakken, maar keer op keer kwam er meer steun binnen om het verlies goed te maken. We ontdekten dat er wel degelijk Iemand achter de schermen bezig was en dit allemaal stuurde, geloofd zij de Heer!

En dit is zo blijven doorgaan tot op heden toe. Ik zal u later nog meer vertellen. Tegelijkertijd is het niet altijd makkelijk geweest en we hebben moeilijke tijden gekend. We hebben niet altijd kunnen kopen wat we graag hadden willen hebben, maar Hij heeft ons ook nooit beloofd om aan al onze wensen te voldoen, maar wel aan al onze noden, en Hij is altijd getrouw geweest en we danken en prijzen Hem, alsook de mensen die zich door Hem hebben laten gebruiken om ons te helpen.

We geven eerlijk toe dar er veel dingen zijn ivm God en Zijn wegen die we niet begrijpen, maar we weten dat Hij er is en dat “Hij een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken.” Hebr.11:6. Hij heeft zichzelf vele malen aan ons bewezen, en we vertellen u daar later nog wel meer over…….! (Ga naar Overpeizingen).

“Who needs the church?”

Standard

“Who needs the church?”

“I have Jesus, I don’t need the church.” I have heard this said, and that hurts me. Jesus says in Matt.18, “I will build my Church.” Many people when you ask them why Jesus came to earth will answer, “to die on the cross.” And of course, that is true, but why did He have to die on the cross? To pay for our sin, to redeem us and then to build His Church. He died, rose again, went back to heaven and on the day of Pentecost sent His Holy Spirit, for what purpose? To build His Church. The whole book of Acts is about the building of the church. The start and growth of the church and churches. Nine of the N.T. epistles are written to local churches, three to church workers and most of the rest to church members, so how can one miss the church, or say, “I don’t need the church?”

The church is one of God’s instruments to mold and make us into the image of His Son. He puts all Christians, imperfect and broken people, together in the church as rough diamonds who need to be cut. And that cutting happens when we rub shoulders with each other. But when one slides two rough sides along each other, it gets warm, and sometimes so hot that people say, “I’m not going to church anymore,” and they stay home, not realizing that they are running away from God’s pruning process, too bad.

So if you are a true born again Christian, I hope you will be an active member of a local church and that you will take to heart the words of Hebrews 10:24-25, “And let us consider one another in order to stir up love and good works, not forsaking the assembling of ourselves together, as is the manner of some, but exhorting one another, and so much the more as you see the Day approaching.” And that is certainly true now in our time.

One more thing, the church is Christ’s bride. How do you think Jesus feels when you turn away from, or have no respect for His bride?

“Wie heeft de Kerk/Gemeente nu nog nodig?”

Standard

“Wie heeft de Kerk/Gemeente nu nog nodig?”

“Ik heb Jezus, ik heb de Kerk/Gemeente niet nodig.” Ik heb dit al heel wat malen gehoord en het doet me pijn. Jezus zegt in Matt.16, “Ik zal mijn Gemeente bouwen.” Veel mensen antwoorden op de vraag waarom Jezus naar de aarde kwam met, “om aan het kruis te sterven.” En dat is natuurlijk waar, maar waarom moest Hij op het kruis sterven? Om voor onze zonden te boeten, om ons te verlossen en om dan Zijn Gemeente te bouwen. Hij stierf, stond op uit de dood, keerde terug naar de hemel en zond de Heilige Geest op de dag van Pinksteren, met welk doel? Zijn Gemeente te bouwen! Het hele boek Handelingen gaat over de bouw van zijn Gemeente, het begin en de groei van de Gemeente en de gemeenten. Negen N.T. brieven zijn geschreven aan plaatselijke gemeenten, drie aan gemeentewerkers en de rest aan gemeenteleden, hoe kan men dan de gemeente missen of zeggen, “Ik heb de Gemeente niet nodig?”

De gemeente is één van Gods instrumenten om ons te vormen en ons te maken naar het beeld van Zijn Zoon. Hij brengt alle christenen, onvolmaakte en gebroken mensen, samen in de gemeente als ruwe diamanten die geslepen moeten worden. En dat gebeurd wanneer onze schouders langs elkaar wrijven. Maar wanneer men twee ruwe kanten langs elkaar wrijft, ontstaat er warmte, en soms kan het dan zo heet worden, dat de christen zegt, “ik ga niet meer naar de gemeente” en hij of zij blijft thuis, niet beseffende dat hij/zij het snoeingsprocess van God ontloopt, zo jammer!

Dus als u een echte wedergeboren christen bent, dan hoop ik dat u een actief lid zult zijn van een plaatselijke gemeente en dat u de woorden van Hebr.10:24-25 ter harte zult nemen, “En laten wij op elkander acht geven om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Wij moeten onze eigen bijeenkomst niet verzuimen, zoals sommigen dat gewoon zijn, maar elkander aansporen, en dat des te meer, naarmate gij de dag ziet naderen.” En dat is zeker relevant in onze tijd nu.

Nog één ding, de Gemeente is de bruid van Christus. Hoe denkt u dat Jezus zich voelt wanneer wij ons afkeren van, en geen respect hebben voor Zijn bruid?

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.158.

Standard

Nr.157 ended with: “There we sat, out in the nowhere, and no other car on the road and no house in sight……………!” (See richardandmarina.net)

It was getting cold in the car as we sat there hoping someone would come by, but it looked like there was nobody else travelling during that cold night. I looked at Marina and said, “Let’s pray.” Someone may remark, what good will that do and what can God do in such a situation? But I prayed and asked the Lord for help. The moment I said “Amen”, a thought flashed through my head and I almost shouted at Marina, “Do you have the thermos with you?” “Yes” she said, “the big one, it’s in the back seat.” “What’s in it?” I asked, she said “hot water.” I said “hot water, what for?” She answered, “I have some packages of instant soup with me and I can make you a cup of hot soup.” Hah, forget about the soup. I got out of the car, took the thermos and poured some of that hot water over the diesel filter, and sure enough, the diesel became fluid again. I waited a bit and turned the key, and praise the Lord, the car started.

We began driving but after about 15 km it stalled again. I poured more hot water over the filter and way we went again. I think I did this three or four times and then we came upon a lonely service station. The fuel tank was still more than half full, so I explained to the attendant what our problem was and he said to put in at least 15 liters of gasoline and then fill up the rest of the tank with diesel. He said the gasoline will keep the diesel from freezing and it won’t hurt the motor. So off we went and after many hours of driving through the night with hardly any other cars on the road, we arrived home safely, very tired, but extremely thankful.

There is no doubt in my mind that the Lord answered our prayer. I had barely finished saying “Amen” and the thought flashed through my mind, the thermos. I didn’t even know we had it with us. I know it was the Lord, as I have had more of these experiences. You see, our God is alive and well, He is real indeed, what about yours……………………? (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.158.

Standard

Nr.157 eindigde met: “En daar stonden we dan, in het uitgestrekte niets, geen auto op de baan en geen huis in zicht……………!”

Het begon koud te worden in de auto terwijl we hoopten dat er iemand langs zou komen, maar er scheen niemand anders aan het reizen te zijn op zo’n koude avond. Ik keek Marina aan en zei, “Laten we bidden.” Nu zal iemand misschien opmerken, wat heeft dat voor zin, wat kan God nu in zo’n situatie doen? Maar ik bad en vroeg de Heer om hulp. Op het moment dat ik “Amen” zei, schoot er een gedachte door mijn hoofd en zei ik nogal luid tegen Marina, “hebben wij een thermos bij?” “Ja,” zei ze, “de grote, hij staat achterin.” Ik vroeg haar wat er in zat, “heet water”, zei ze. “Heet water, waarvoor?” “O” zei ze, “ik heb pakjes soep bij en ik kan je een kop hete soep geven.” Ha, vergeet die soep maar. Ik sprong uit de auto, greep de thermos, deed de motorkap open en goot wat van dat hete water over het dieselfilter, en ja hoor, de diesel werd weer vloeibaar. Ik wachtte een beetje en draaide toen de sleutel in het contact om en de wagen startte, prijs de Heer.

We konden weer rijden, maar zo’n 15 km verder stotterde de auto opnieuw en viel weer stil. Ik goot opnieuw wat van dat hete water over het filter en daar gingen we weer. Ik denk dat ik dat  drie of vier maal gedaan heb en toen zagen we een eenzaam benzinestation. Onze brandstoftank zat nog meer dan half vol; ik legde aan de bediende uit wat ons pobleem was. Hij zei dat we zo’n 15 liter benzine in de tank moesten doen en dan verder opvullen met diesel. Hij legde uit dat de benzine de diesel zou behoeden van te bevriezen en dat het de motor geen schade zou aanbrengen. Wij gedaan wat hij gezegd had en daar gingen dan weer. Na vele uren rijden zonder bijna iemand anders te zien, kwamen we veilig thuis aan, heel moe, maar geweldig dankbaar.

Ik twijfel er niet aan dat de Heer ons gebed verhoord heeft. Ik had nog maar net “Amen” gezegd of de gedachte vloog door mijn hoofd., de thermos. Ik wist niet eens dat we er een bij hadden. Ik weet dat het de Heer was, ik heb al meer zulke ervaringen gehad. Ziet u, onze God leeft en bestaat echt, Hij is er werkelijk! Hoe staat het met de uwe…………………..? (Ga naar Overpeinzingen).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.157.

Standard

Nr.156 ended with: “Our home was often a busy place, three churches were started in our living room, and mom and dad were pretty involved, which wasn’t always so easy for our children……!” (See richardandmarina.net).

Moving several times was difficult for our children, because of change of schools, surroundings, friends, etc. When a new church was started in our home, on Sunday mornings the girls would have to get up in time to clean up their rooms and make their beds, because the rooms were used for Sunday school. Mom was on the phone quite a bit and Dad was away a lot. Many an evening when I left home to visit or give a Bible study somewhere, I would thank the Lord that He had given me girls and not boys, because if it had been boys, I would have had to stay home to play ball with them, but girls were the mother’s responsibility. That, of course, was totally wrong thinking, I realize that now, but not at that time. I understand now that girls need their father just as much as their mother.

And that’s not the only mistake I made as a father. I have apologized to our daughters, and one day when I was talking to one of them and said that I was so sorry, and that I had made so many mistakes, and that I wished I could do it all over again, she smiled and answered, “Oh Dad, if you had to do it all over, you would make other mistakes.” She has three daughters herself and knows that perfect parents don’t exist, and neither perfect kids. Before I had children I used to tell parents how to raise their children, but once I had my own, it was quite another story.

However, there are positive sides to being a missionary child too, learning and becoming fluent in a second language. Living in another culture, which broadens one’s mind. Travelling, both back to the home country for furloughs and seeing the grandparents, other family members and old friends again. But also enjoying holiday times in Europe. Besides the yearly one week Foreign Workers Conference, usually in France, we had also spent two weeks one summer in Switzerland using a camper that had been loaned to us by a dear Christian brother. And another summer we spent two weeks in a house of missionary friends in Austria, while they went camping with a tent. Great times!

All three girls attended Capernwray Bible School, Rosa and Renee the winter session in southern Germany and the Spring session in England, while Lily only attended the winter session in Germany. We would take them down in September and pick them up for the Christmas holidays, after which we would take them back again. One time, after having taken one of the girls back the beginning of January, driving home late at night on a very, very lonely road in southern Germany, with a temperature of minus 20 Celsius, our small diesel car stalled, the filter was frozen. There we sat, out in the nowhere, and no other car on the road and no house in sight……………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.157.

Standard

Nr.156 eindigde met: “Ons huis was dikwijls een drukke plaats, drie gemeenten ontstonden in onze woonkamer, en vader en moeder waren nogal bezet, hetgeen niet altijd zo plezierig was voor onze kinderen……..!” (Zie richardandmarina.net).

Verschillende malen verhuizen was moeilijk voor onze kinderen, verandering van school, omgeving, vrienden, enz. Als er een nieuwe gemeente gestart werd in ons huis, moesten de meisjes ‘s zondag ‘s morgens op tijd opstaan, hun kamer opruimen en hun bed opmaken, omdat die kamers gebruikt werden voor de zondagsschool. Moeder was dikwijls aan het telefoneren en vader was veel van huis. Menige avond als ik van huis wegreed voor een Bijbelstudie of huisbezoek, dankte ik de Heer dat hij mij meisjes had gegeven en niet jongens, want met jongens had ik thuis moeten blijven om met hen te voetballen, maar meisjes waren de moeders verantwoordelijkheid. Dat was natuurlijk volledig verkeerd denken, ik besef dat nu, maar toen niet. Ik begrijp nu dat meisjes hun vader net zo nodig hebben als hun moeder.

En dat was niet de enige fout die ik als vader gemaakt heb. Ik heb mij verontschuldigd tegenover mijn dochters en toen ik met één van hen aan het spreken was, vertelde ik haar dat ik zo’n spijt had dat ik geen betere vader was geweest en dat ik zoveel fouten gemaakt had en dat ik wou dat ik het helemaal over kon doen. Zij glimlachte en zei, “Och Pa, als ge het moest over doen zoudt ge andere fouten maken.” Zij heeft zelf drie dochters en weet dat er geen volmaakte ouders bestaan, en ook geen perfecte kinderen. Voordat ik kinderen had heb ik mensen dikwijls verteld hoe ze hun kinderen moesten opvoeden, maar toen ik er eenmaal zelf had, werd het een heel ander verhaal!

Maar er zijn ook postieve kanten voor een zendelingen kind, een andere taal leren en die vloeiend kunnen spreken. In een andere cultuur leven, hetgeen het denken verbreed. Reizen, naar het thuisland en voor verlof perioden en grootouders terug zien, zowel als neven en nichten en oude vrienden. En ook fijne vakanties in Europa. Naast de jaarlijkse Foreign Workers Conference van een week, meestal in Frankrijk, mochten wij ook gedurende een zomer voor twee weken in Zwitseland kamperen met een kampeerwagen van een geliefde broeder in de Heer. En we konden gedurende een andere zomer twee weken doorbrengen in het huis van bevriende zendelingen in Oostenrijk die zelf met een tent gingen kamperen. Fijne tijden!

Alle drie meisjes zijn één voor één naar de Capernwray Bijbelschool geweest, Rosa en Rini de winterklassen in het zuiden van Duitsland en ook de voorjaarsklassen in Engeland, terwijl Lily alleen in Duitsland geweest is. Wij brachten hen dan in september en haalden hen op voor de Kerstvakantie en brachten hen dan weer terug. Nadat we één van hen teruggebracht hadden begin january en we ‘s avonds laat terug naar huis reden op een heel, heel eenzame weg in zuid Duitsland, met een temperatuur van min 20 graden Celcius, stopte plots onze kleine dieselwagen, het dieselfilter was bevroren. En daar stonden we dan, in het uitgestrekte niets, geen auto op de baan en geen huis in zicht……………! (Ga naar Overpeinzingen).