Uncategorized

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.200. (The End).

Standard

Nr.199 ended with: “Next week will be episode 200 and the last one for the time being………..!” (See richardandmarina.net).

Yes, this will be the last episode of “Musings.” I started writing in February of  2013 and I began with this, “My wife and I were just married 50 years (in September 2012) and we have been serving the Lord together for all those years. We would like to share some of our experiences and answers to prayer with the purpose of showing that God is really real!”

So, how did we experience that God is really real? We have found it in His very real guidance, showing us when and where to move to. Also in the way He provided for us all these years, so often in miraculous ways. We have felt His presence and peace. And as the Word was preached, we have seen Him working in the hearts and lives of people, many becoming born again Christians, many lives and marriages being changed, just wonderful. In Bible studies, prayer meetings, church meetings, and conferences all over Europe, we have experienced the powerful working of His Spirit and we have been filled with the joy of the Lord. Oh yes, God is real indeed!

We would like to thank the Christians in Belgium for the joy they have brought to our hearts, how we miss them. We had expected to make a trip to Belgium by now, but due to poor health, this has not been possible. But we keep in touch by phone, Facebook and email. You are very dear to us.

We also want to take the opportunity here to thank the believers of our home church for all the years they have stood with us. And also other churches and Christians who have prayed for us and supported us financially. God has done great things in Belgium and Europe and this has been because of the teamwork of those going and others staying and supporting.

And we want to make mention that in all our comings and goings, and moving from place to place as God led us, our daughters Rosa, Lily and Renee were part of our work, helping in new Sunday schools, Bible clubs, camps and other activities. We are so thankful that all three know the Lord. Rosa lives across the road from us in her own apartment. Lily and her husband Bart are at present in South Africa for one year, after which they will return to Belgium. Their two oldest daughters are both married to Englishmen and the second daughter Kaat is expecting her first child in October of this year, 2016. The youngest daughter, Hanne is living in England too and continues her theological studies. Our youngest daughter Renee lives here in Elmira and works with mentally challenged people. The last time we were all together as a family was our 50th wedding anniversary in 2012.

And now I must close. We could have written so much more, but……..! I plan to continue to write stories and articles on Facebook and on our Blog, http://www.richardandmarina.net. When you go there and click on “Follow” you will get my next article in your email inbox.

A last thank you to all our readers and especially those who have sent us meaningful words and comments. May God bless you all.

Richard and Marina.

P.S. Your HONEST opinion, would it be worthwhile to put this, with some necessary changes of course, into book format? (rhaverkamp7@gmail.com)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.200. (Het Einde).

Standard

Nr.199 eindigde met: “Volgende week komt episode nr.200 en dat zal voor het ogenblik de laatste zijn………………!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, dit gaat de laatste episode van “Overpeinzingen” zijn. Ik ben in februari 2013 begonnen met het volgende te schrijven: “Mijn vrouw en ik waren onlangs 50 jaar getrouwd (september 2012) en hebben al die jaren samen de Heer gediend. We willen graag een aantal van onze ervaringen en antwoorden op gebed doorgeven om te tonen dat God echt, echt is!”

Nu, hoe hebben we ervaren dat God werkelijk echt is? We hebben het ervaren in Zijn speciale leiding i.v.m. waar en wanneer we moesten wonen. Ook hebben we het ondervonden in Zijn wonderlijke voorzieningen al deze jaren, zo dikwijls op miraculeuze wijze. We hebben Zijn aanwezigheid en vrede gevoeld. En terwijl we het Woord predikten, hebben we Hem zien werken in de harten en levens van mensen. Velen zijn wedergeboren christenen geworden, vele levens en huwelijken zijn veranderd, heel mooi. In Bijbelstudies, bidstonden, gemeentesamenkomsten, en in conferenties over heel Europa, hebben we de werking van de Heilige Geest ervaren en zijn we vervuld geweest met de vreugde van de Heer. Ja, heel zeker, God is werkelijk echt!

We willen zeer graag de christenen in België bedanken voor de vreugde die zij ons gebracht hebben. We missen hen geweldig en we hadden gehoopt een bezoek aan België te kunnen brengen, maar door onze gezondheidsproblemen is dat niet mogelijk geweest. Maar we blijven in contact door middel van email, Facebook en telefoon. De christenen daar liggen ons nauw aan het hart.

We willen ook van deze gelegenheid gebruik maken om de broeders en zusters van onze thuisgemeente te bedanken voor al de jaren dat ze ons bijgestaan hebben. En ook andere gemeenten en christenen die voor ons gebeden hebben en ons financieel ondersteund hebben. De Heer heeft grote dingen in België gedaan door hen die gegaan zijn en anderen die gebleven zijn en ondersteund hebben.

Ook willen we graag vernoemen dat in al ons komen en gaan, van plaats naar plaats, onze dochters Rosa, Lily en Rini deel hebben gehad in het werk door te helpen met zondagsscholen, Bijbel clubs, kampwerk en andere activiteiten. We zijn zo dankbaar dat alle drie de Heer kennen. Rosa woont in haar eigen appartement in dezelfde straat als wij. Lily en haar man, Bart zijn op het ogenblik voor een jaar in Zuid Afrika, waarna ze terugkeren naar België. Hun twee oudste dochters zijn getrouwd met Engelsmannen en de tweede dochter, Kaat, verwacht haar eerste kindje in oktober, 2016. De jongste dochter woont ook in Engeland en zet haar theologische studies voort. Onze jongste dochter, Rini, woont hier in Elmira en werkt met hulpbehoevende mensen.. De laatste keer dat we allemaal als familie samen waren was op onze 50-jarige huwelijksviering in 2012.

En nu moet ik afsluiten. We hadden nog zoveel meer kunnen schrijven……….! Ik ga blijven artikeltjes schrijven op Facebook en onze Blog http://www.richardandmarina.net. Als je daar naar toe gaat, klik dan op “Follow”, dan krijg je een email in je inbox iedere keer als ik iets post.

Een laatste woord van dank aan al onze lezers, vooral hen die bemoedigende opmerkingen gemaakt hebben. Moge de Heer jullie allen zegenen.

Richard en Marina.

P.S.  Uw EERLIJKE opinie, zou het de moeite waard zijn dit, met natuurlijk de nodige veranderingen, in boekvorm uit te geven? (rhaverkamp7@gmail.com)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.199.

Standard

Nr.198 ended with: “There were so many people going with the train that day, that they had to add two carriages. That took a little time, enough for us to get there and get on the train……..! Praise the Lord! And then we started laughing…..! And we still laugh when we think of that……!” (See richardandmarina.net).

From the train on the plane and off to Canada. Leaving our family behind was hard on all of us, but knowing we were all in the will of the Lord and in the hands of our God made a difference. And so we arrived in Canada on Thursday, October 15, 2009. For the first two weeks, we stayed with friends while our condo was being painted and new rugs were put in. I had rented a car to shop around for one. Because of my back problems I needed a car that sits quite high. New ones were too expensive and the right second hand one was hard to find. I don’t know how many car dealers I visited but I was sure getting tired. Saturday came and I drove to Guelph and, to make the story short, within half an hour I had found the right car for the right price, $500.- less than what I received for our car sold in Belgium, wonderful! Our daughter Rosa told me later that she had asked the Lord to “drop a car into my lap.” I believe He did, praise Him!

We moved into our condo and a couple weeks later our boxes from Belgium arrived. While the fridge, couch, bed and TV were bought new, the rest of the furniture was all second hand. We had a great time visiting Salvation Army stores in Kitchener/Waterloo, where we were able to pick up some real good things for a cheap price.

We have been her now for almost seven years, unbelievable how fast time goes. It was great to be able to make a 9000 km trip out West to visit Marina’s family and also friends and churches that had been supporting us from time to time. Except for the last 1½ years, I preached every Sunday and also at some weeknight meetings. Marina spent much of her time phoning and writing cards to folk in Belgium. Last year I had a serious breakdown and had to stop all activity, but slowly I am improving and preaching again. Marina had colon cancer surgery last year December but is now completely clean. She also received a new pacemaker, just in time. I had prostate surgery in May, which went well. We do not have the strength anymore which we used to have and that is frustrating at times, but we have to accept our limitations, this is life. The Lord continues to provide for us, at times in amazing ways, for which we praise Him.

Next week will be episode 200 and the last one for the time being………..! (Go to richardandmarina.net).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.198

Standard

Nr.197 ended with: “We agreed to meet a certain day, bring all our boxes and pack them into eight large and strong cartons our friend brought. But now, could we get everything into those………?” (See richardandmarina.net).

The day came when everything was ready to be packed and shipped. So we took all our boxes, small and bigger ones to our friend’s warehouse, where we started packing them into his eight cartons. We filled carton after carton, until we came to the last one, and now comes the surprise, the last carton was almost full, we had only one box left, the one with Marina’s accordion, and believe me or not, the accordion went in perfectly and there wasn’t any room left, really unbelievable, no one could have planned it better! Did we get help from above? I am sure!

Finally, Wednesday, the day before leaving on Thursday, October 15, 2009, arrived. We were taking the train from Ghent at 7.10 am, as going to the airport at that hour in the morning is very risky because of traffic jams. Our children Lily and her husband Bart, and Rini went along, as well as our youngest grandchild Hanne. They wanted to see us off at the airport. Bart and Lily were going to pick us up in the morning and drive us to the train station, while Rini went straight from her house. And so came the last night in that wonderful house. We did not have to clean it as our daughters were going to do that after we had left.

To be sure we had a good sleep, Marina and I took a light sleeping pill and went to bed. It was pitch dark in our bedroom as there were blinds over the windows. We must have been sound asleep when all at once I heard the door bell ring. I woke up and wondered who in the world would be there at this time of the night? When I opened the door, there were Bart and Lily with Hanne saying, “Dad, it is 6.45 am, we have to leave right now.” Marina and I had slept in and not heard the alarm. We have never gotten dressed so fast. We just left everything and jumped in the car and in my haste forgetting my wallet. Thinking we would never make it to the station in time, Lily phoned Rini to tell her to ask the station manager to hold the train until we had arrived. Of course, they never do that. But we were “lucky?” There were so many people going with the train that day, that they had to add two carriages. That took a little time, enough for us to get there and get on the train……..! Praise the Lord! And then we started laughing……….! And we still laugh when we think of that……..! (Go to Musings).

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.197.

Standard

Nr.196 ended with: “After more discussion with our friends there, a few days later I was on a plane to Toronto………….!” (See richardandmarina.net).

Why the hurry? Because there were others interested in this condo. Our friends had asked the person responsible, to wait and give me a chance to see it. I arrived in Toronto, was picked up and together with our friends went to see the place. I walked through it, took a good look at it and knew this was for us. The financial side had to be arranged which took time and then, on the fourth day I flew back to Belgium owning a condo in Elmira, praise the Lord! Marina and I decided not to move until the fall as I had a lot of speaking engagements lined up yet and we had to get rid of a lot of things. We had arrived in Belgium in December 1971 and were leaving in October 2009, so after 38 years there was a lot to leave there.

Just to mention this, we bought the condo in April and moved in the end of October, but from April until October another missionary couple, Les and Sharon Frey, who were working in Spain, were on furlough and were able to make use of our condo, it fitted all so well, praise God!

Quite a number of our churches in Belgium organized farewell parties for us, either alone or with a couple others, and there was a final farewell of all the churches together before we left. These meetings were wonderful but also painful, as we were saying goodbye to many spiritual children whom we dearly loved. Many were in tears, as we were at times. In one place a woman came to me in crying and telling me that her father had died just recently “and now, you, my spiritual father are leaving me too.” It wasn’t easy, but I assured her that we will meet again, if not down here, then “up there.”

I had quite a library, hundreds and hundreds of books, and since I could not take all of them with me to Canada, I took a number of boxes with books along to the meetings, put them out on tables and told the people they could take them and give whatever they wanted.

Slowly we were getting rid of things, selling some of our furniture and giving away some. Our daughters helped us pack boxes and boxes full of dishes, clothes, and many other things. We had all kinds and sizes of boxes. A friend had an export company and arranged the moving of our stuff by boat to Canada. We agreed to meet a certain day, bring all our boxes and pack them into eight large and strong cartons our friend brought. But now, could we get everything into those…………? (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.197

Standard

Nr.196 eindigde met: “Na meer overleg met onze vrienden daar, vloog ik een paar dagen later naar Toronto……….!” (Zie richardandmarina.net).

Waarom zo’n haast? Omdat er anderen waren die interesse hadden in deze condo. Onze vrienden hadden de verantwoordelijke gevraagd te wachten met de verkoop totdat ik het had kunnen zien. Ik arriveerde in Toronto, werd afgehaald en samen met mijn vrienden gingen we rechtstreeks naar het gebouw.  Ik liep rond en bekeek alles eens heel goed en wist ogenblikkelijk dat dit voor ons was. De financiële kant moest geregeld worden en dat duurde een paar dagen, maar op de vierde dag vloog ik terug naar België, als eigenaar van een mooie condo, loof de Heer. Marina en ik besloten om pas in de herfst te verhuizen daar ik nog een heel aantal spreekbeurten op de agenda had staan, en ook omdat we van heel wat spullen af moesten. We waren in België aangekomen in december van 1971 en we dachten te vertrekken in oktober van 2009, na 38 jaar was er heel wat verzameld.

Dit nog even, we kochten de condo in april en eind oktober gingen we er wonen. Van april tot oktober maakte een ander zendingsechtpaar, Les en Sharon Frey, die werkzaam zijn in Spanje, en op verlof waren, gebruik van onze condo, het paste allemaal zo mooi, prijs de Heer.

Verschillende gemeenten in België hielden afscheidsfeesten voor ons, soms alleen, of met twee of drie gemeenten samen. Er was een laatste afscheidsfeest van alle gemeenten voordat we vertrokken. Deze bijeenkomsten waren heel fijn, maar ook pijnlijk, omdat we afscheid namen van onze vele geestelijke kinderen die we zo liefhadden. Er vloeiden heel wat traantjes, zowel bij hen als bij ons. Een vrouw kwam naar me toe en vertelde dat haar vader pas gestorven was, “en nu ga jij, mijn geestelijke vader ook nog weg.” Het was niet makkelijk, maar ik verzekerde haar dat we elkaar zouden weerzien, indien niet hier, dan “hierboven.”

Ik had honderden en honderden boeken, en aangezien ik die niet allemaal mee kon nemen, laadde ik wat dozen met boeken die ik meenam naar deze samenkomsten en op tafels uitstalde. Ik zei tegen de mensen dat ze konden nemen wat ze wilden en er iets voor in een doos doen.

Langzaam aan werd ons huis leger doordat we dingen verkochten of weggaven. Onze dochters hielpen ons met het inpakken van dozen en nog eens dozen met keukenartikelen, serviezen, kleren en allerlei andere dingen. We gebruikten veel verschillende dozen, kleine, grote, lange enz. Een vriend van ons was exporteur en regelde de verzending van onze spullen per boot naar Canada. We kwamen overeen op een zekere dag naar zijn magazijn te komen met al onze dozen om ze in te pakken in de acht grote kartonnen die hij meebracht. Nu was de vraag, krijgen we al onze spullen in die acht dozen………? (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.196

Standard

Nr.195 ended with: “In 2008 we made a trip to Canada to see how the Lord would lead……….!” (See richardandmarina.net).

There were several reasons for why we were thinking of returning to Canada. Already mentioned was our physical condition, we were really tired, I guess the result of years going in overdrive. Another one was the fact that we did not feel right about being fully financially supported, while we were not able to be as active anymore. On top of that, our health insurance was running out, or in the case of Marina, had already run out. We were with a company in Canada that insured missionaries, but only up to the age of 70, then they were expected to return to Canada and be covered by government insurance. Our church graciously covered the monthly premiums. Staying in Belgium would mean getting private insurance which is very costly. And then, of course, there was our daughter Rosa, who, because of her debilitating illness, has had to be without us, without her sisters and her nieces and nephews for many years. We felt we should be near her now.

We prayed a lot about this and talked to the elders of our church. They were in agreement with our returning to Canada and were ready to give us a letter of commendation for full-time work in Canada. We also asked the advice of good friends who were in accord with our move back. Because of Marina no longer being covered by health insurance and having heart problems, we felt we should go ahead with planning our return. We were at perfect peace about all of this. So we started looking for a place to live and after driving all around Elmira I found a house on a quiet street that was up for sale. The elderly lady who owned the house showed me around and it looked real good. However, the next time I went to see her, there was a note on the door which said that she had changed her mind and was not selling. It was sort of disappointing, but we left it in the Lord’s hands and returned to Belgium.

In April 2009, we received a call from good friends in Elmira telling us that there was a condo for sale in a seniors building, which had 27 condos. Our friends took pictures of the condo and emailed them to us. We thought they looked great and were quite excited, even though some years ago we had visited other friends who were living in that building and I had told Marina afterwards that I would never want to live in a place like that! We really prayed about it and felt perfect peace. After more discussion with our friends there, a few days later I was on a plane to Toronto………….! (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.196

Standard

Nr.195 eindigde met: “In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………!” (Zie richardandmarina.net).

Er waren verschillende redenen waarom we dachten terug te keren naar Canada. Wat ik al vernoemd heb was onze lichamelijke conditie, we waren heel moe, waarschijnlijk het gevolg van jaren in de grote versnelling te hebben gereden. En dan was er ook het feit dat we het eigenlijk niet juist vonden dat we nog steeds volledig financieel gesteund werden, ook al waren we niet meer zo actief. Dan kwam er nog bij dat onze ziekteverzekering teneinde liep, en voor Marina was dat al zo. We waren bij een Canadese maatschappij die zendelingen verzekerde totdat ze 70 jaar waren, dan werden ze verwacht terug te keren naar Canada en van de overheidsverzekering gebruik te maken. De maandelijkse premies werden heel minzaam door onze gemeente gedekt. Marina was 71 en was dus niet langer verzekerd. In België  blijven zou betekenen dat we private verzekering moesten aanschaffen, hetgeen heel duur is. En dan was er onze oudste dochter Rosa, die door haar slopende ziekte al jaren alleen geweest was, zonder ons, haar zusters en neven en nichten. We vonden dat we nu bij haar in de buurt moesten zijn.

Er werd veel gebeden en we hadden een gesprek met de oudsten van onze gemeente. Ze gingen  volledig akkoord met onze terugkeer naar Canada. En ze waren bereid om ons een aanbevelingsbrief te geven voor voltijds werk hier in Canada. We vroegen ook advies aan goede vrienden. Omdat Marina niet langer verzekerd was en kampte met hartproblemen, vonden we dat we plannen moesten maken voor een verhuis. We hadden hier volledig vrede mee, en dus begonnen we te zoeken naar een huis. Na heel wat rond gereden te hebben in Elmira vonden we een huis te koop in een stille straat. De bejaarde eigenares toonde mij het huis en het zag er geschikt uit. Maar toen ik een dag later terug ging, hing er een briefje aan de deur waarop stond dat ze van gedachten veranderd was en afzag van de verkoop. Het was een teleurstelling maar we lieten de zaak in Gods handen en vlogen terug naar België.

In april 2009 kregen we telefoon van goede vrienden in Elmira die vertelden dat er een condo te koop was in een appartementsgebouw voor senioren. Het gebouw had 27 condos. Onze vrienden namen foto’s en e-mailden die naar ons. Het zag er allemaal heel goed uit en ook al had ik een aantal jaren geleden, nadat we vrienden bezocht hadden in dat gebouw, tegen Marina gezegd dat ik nooit in zoiets zou willen wonen, nu leek ons dat wel iets. Er werd hevig voor gebeden en we hadden er echte vrede mee. Na meer overleg met onze vrienden daar, vloog ik een paar dagen later naar Toronto……….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.195

Standard

Nr.194 ended with: “And then, finally, shortly before leaving for Canada, we moved into our “dream house” provided by the Lord, what a joy………!” (See richardandmarina.net).

It had been about 3 years since last being in Canada and now after several months of visiting family and friends there and preaching about 30 times, we returned to Belgium. But during the summer of 2006 we went back to Canada, and this time with our whole family as there was going to be a Funk (Marina’s) family reunion. It had been many years since the last one and our granddaughters had never yet met their Canadian relatives.

The Lord was so good to us and provided for us. We flew to Calgary, in Alberta, where one of Marina’s brothers had rented two cars for us. We drove to another brother of Marina who had a farm just out of Three Hills, AB. Our granddaughters were so impressed with the outstretched landscape and the long roads. While driving on one of those, one of the girls said, “Is this road never going to end?” Imagine their surprise when a day or so later we drove from the farm to the highway, turned left and stayed on that road for about 500 km through part of Alberta and Saskatchewan, and then turned right, into Pike Lake Provincial Park where the reunion was being held. It was a wonderful weekend indeed with at least 110 family members. Marina comes from a family of eleven children.

After the reunion, we drove back to Calgary and spent some time in the Rocky Mountains. Living in Belgium means being only a day’s drive from Switzerland and Austria. We find the Alps very beautiful, while the Rocky Mountains are very majestic. We were all very impressed with God’s wonderful creation.

Then our children and grandchildren flew back to Belgium, while Marina and I took a plane to Toronto to spend some time with our oldest daughter Rosa who, because of her illness, had not been able to be at the reunion. The next three years were spent in preaching, teaching, visiting and meeting with church leaders, while Marina continued with encouraging women, through visitation, and over the phone. At the same time, we were getting more and more tired and I was starting to find it difficult to deal with some of the problems, so we began to wonder about our future. There were some 24 churches now and quite a number of workers, so, should we continue in Belgium, even though we were not able to be as active anymore as before? Was it right for our home church and others to keep supporting us financially, should that support not rather go to younger workers?

In 2008 we made a trip to Canada to see how the Lord would lead…………! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.195

Standard

Nr.194 eindigde met: “En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……..! (Zie richardandmarina.net).

Het was ongeveer drie jaar geleden dat we nog in Canada geweest waren. Na enkele maanden van familie en vrienden bezoeken, en zo’n 30 keer gepredikt te hebben, keerden we terug naar België. Maar gedurende de zomer van 2006 waren we weer in Canada en deze maal met ons hele gezin, kinderen en kleinkinderen, omdat er een Funk (Marina’s) familiereünie ging plaatsvinden. De laatste keer was lang geleden en onze kleinkinderen hadden nog nooit hun Canadese familieleden ontmoet.

De Heer was zo goed en voorzag in alles. We vlogen naar Calgary in Alberta waar één van Marina’s broers twee auto’s voor ons had gehuurd. We reden naar een tweede broer die een boerderij had bij Three Hills, AB. Onze kleindochters waren zo onder de indruk van het uitgestrekte landschap en de lange wegen. Al rijdende zei één van hen, “Komt er nu nooit een eind aan deze weg?” Stel u voor hoe groot hun verbazing was toen we een paar dagen later van de boerderij naar de hoofdweg reden, links af sloegen en ongeveer 500 km op diezelfde weg bleven door een deel van Alberta en Saskatchewan om dan plots rechts af te slaan en aan te komen in het Pike Lake Provinciale Park waar de reünie plaats vond. Het was een fantastisch weekeind met ongeveer 110 mensen. Marina komt uit een gezin van elf kinderen.

Na de reünie reden we terug naar Calgary en brachten we enige tijd door in de Rocky Mountains. In België wonen betekent dat je maar een dag rijden van Zwitserland en Oostenrijk bent. We vinden de Alpen heel mooi, maar de Rocky Mountains heel majestueus. We waren allemaal zeer onder de indruk van Gods wonderbaarlijke schepping.

Onze kinderen en kleinkinderen vlogen terug naar België, terwijl Marina en ik een tussenstop maakten in Toronto om oudste dochter Rosa te zien, die omwille van haar ziekte niet op de reünie aanwezig kon zijn. De volgende drie jaren in België waren vol met predikingen, onderwijs geven, raad geven en samenkomen met gemeenteleiders. Marina bestede haar tijd aan het bemoedigen van vrouwen door hen te bezoeken en/of te bellen. Maar we begonnen ons meer en meer vermoeid te voelen en ik begon het steeds moeilijker te krijgen met sommige problemen. En zo begonnen we ons vragen te stellen over onze toekomst. Er waren zo’n 24 gemeenten en een heel aantal werkers, was het daarom nodig voor ons om in België te blijven? En was het wel juist dat we financiële steun van onze thuisgemeente en anderen bleven ontvangen terwijl we niet meer zo actief waren? Zou het niet beter naar jongere werkers gaan?

In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………! (Ga naar Overpeinzingen).