Nr.151 eindigde met: “Ja, God zelf was aan het werk, en wacht maar, er komt nog veel meer. En nu terugkijkende, dank ik de Heer dat wij deel mochten hebben aan Zijn wonderlijke werking………!” (Zie richardandmarina.net).

Er was echte vooruitgang. Nieuwe huisbijbelstudies werden opgestart en ik wist soms bijna niet waar ik eerst of laatst moest zijn. De man die gezegd had, “ge ziet me nooit weer” stelde zijn woonkamer ter beschikking voor een wekelijkse Bijbelstudie, wonderlijk, niet waar? Op een zekere avond zaten we met zo’n 20 mensen rond de lange tafel en de broer van deze man was aanwezig voor de eerste keer. Hij ging aan tafel zitten en ik legde een Bijbel voor hem neer. Hij schoof zijn stoel wat achteruit, alsof ik daar iets gevaarlijks had gelegd. Hij kwam weer aan tafel zitten en keek naar de Bijbel, nam het in zijn handen en bekeek het aan alle kanten en zei toen, “Is dit de Bijbel, de echte, want er zijn veel Bijbels, niet?” Hij vervolgde met te zeggen, “Dat is toch iets, dit is de eerste maal in mijn leven dat ik een Bijbel zie.” Ongelooflijk! Een echte heer van zo’n 35 jaar of zo, die in een “christelijk” land woonde en altijd naar de Kerk ging, en toch nog nooit een Bijbel had gezien. Hoe is het mogelijk? Hij werd een ware christen en een leider in de gemeente, wonderlijk!

Meestal duurde de studie zo’n 1½ uur, waarna er koffie geschonken werd en de vragen loskwamen. Wat zegt de Bijbel over de Paus? Is hij echt onfeilbaar? Hoe staat het met het bidden tot moeder Maria en de heiligen? Wat staat er in de Bijbel over het vagevuur? En hoe staat het met de miss? En zo ging het door en leek het alsof we nog een Bijbelstudie hielden. Ik toonde hen de teksten die antwoord gaven op hun vragen en zij stonden echt verbaasd over wat Gods woord leerde. Dit ging dikwijls door tot 12 uur ‘s avonds of zelfs 1 uur. Sommigen gingen vroeger naar huis, terwijl anderen bleven vragen stellen. Het waren opwindende avonden. Velen werden echt wedergeboren en na enige tijd gingen we dan op een zondagnamiddag naar Beerse voor een doopdienst. Eén echtpaar wist dat ze zich moesten laten dopen, maar voelden er nog niet voor en namen hun kampeerwagen en reden naar Frankrijk voor het weekend. Maar de wagen kreeg een mankement en ze moesten terugkeren naar huis en lieten zich de volgende dag dopen, prijs de Heer! Gods Geest was bezig en iedere week kwamen er mensen tot geloof. Ik moet denken aan de woorden van Psalm 118:23, “”Van de Heere is dit geschied, het is wonderlijk in onze ogen.” Maar, …….. er waren ook problemen………………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.150 eindigde met: “Na drie maanden zat deze kamer zo vol dat we genoodzaakt waren een tweede studie te beginnen in een andere plaats en woonkamer, maar dat is voor de volgende keer……….!” (Zie richardandmarina.net).

Een heel fijn echtpaar in de oude stad Ieper, in ‘Flanders Fields’, stelden hun woonkamer ter beschikking voor een wekelijkse Bijbelstudie. Aan het eind van de eerste wereldoorlog was er niets meer over van deze stad, maar het is herbouwd en men kan de stad binnengaan door de mooie Menenpoort waarop de namen van bijna 55.000 gevallen soldaten staan. Iedere avond sinds 1927 wordt om 20.00 uur de “Last Post” geblazen. Verschrikkelijke gevechten hebben in en om de stad plaats gevonden met honderd duizende doden, waardoor er bijna 150 begraafplaatsen zijn in en buiten de stad. Enkele hebben maar een handvol graven maar er is er één met 12.000.

Nu vond er een andere strijd plaats, een geestelijke. Een aantal mensen van de eerste Bijbelstudie kwamen naar deze nieuwe studie en brachten vrienden en familieleden mee. De man die gezegd had, “je ziet me nooit meer” was ook aanwezig en samen met zijn vrouw, werd een echte wedergeboren christen. Het duurde niet lang voordat de grote woonkamer al weer bijna vol zat. Wat een fantastische tijd was dat! Het is niet mogelijk alles te vertellen wat daar allemaal plaats vond, maar één ding komt op in mijn gedachten omdat het echt Gods tussenkomst aantoont. De studie werd op zondagavond gehouden en er was een avond dat ik niet kon komen omdat ik een andere afspraak had. Ik vroeg een lieve broeder van een andere gemeente om de studie te geven. Ik vroeg hem ook om niet de doop te vernoemen omdat er nieuwe mensen aanwezig gingen zijn, en dat zou hen kunnen afschrikken.

Wel, de broeder kwam en gaf zijn studie vanuit Jozua, de overtocht van de rivier de Jordaan. Een rivier betekent water en dus gaf hij een uitleg over de christelijke doop. Ik weet niet waarom hij dat deed en hoe het kon dat hij vergeten was wat ik hem gezegd had. De vrouw des huizes, die de twee nieuwe echtparen uitgenodigd had zat met haar hoofd in haar handen te bidden, zich afvragende hoe zij zouden reageren. Natijd werd er niets over gezegd, maar enige dagen later kwam zij deze mensen tegen en vroeg heel voorzichtig hoe zij de Bijbelstudie ervaren hadden, waarop zij antwoordden dat ze het heel goed gevonden hadden. Zij vroeg opnieuw heel voorzichtig wat zij van de uitleg over de doop gevonden hadden. Zij keken haar aan met een vragende uitdrukking op hun gezicht. En nu bleek dat zij daarvan niets gehoord hadden, heel wonderlijk, de Heer moet hun oren gesloten hebben voor dat deel! Ja, God zelf was aan het werk, en wacht maar, er komt nog veel meer. En nu terugkijkende, dank ik de Heer dat wij deel mochten hebben aan Zijn wonderlijke werking………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.149 eindigde met: “Ze kwamen overeen om mij vier avonden te laten komen. Ik reed naar huis, mij afvragende wie er de volgende week bij zou zijn……….!” (Zie richardandmarina.net).

Toen ik de week daarop bij Tony arriveerde, was ik verrast te zien dat allen terug waren gekomen behalve de man die gezegd had, “dit is tegen de Kerk, je ziet me hier nooit meer.” Maar een paar andere mensen waren meegekomen en dat was bemoedigend. Ik ging door met mijn studie in het Johannes evangelie en we hadden een gezegende tijd. Natuurlijk, zoals altijd, kwam de vraag weer naar boven, “hoe kunt u toch zo zeker zijn dat u naar de hemel gaat als u sterft. Bent u dan zoveel beter dan anderen? Hebt u dan zoveel goede werken gedaan?” En opnieuw, ook zoals altijd, moest ik van binnen glimlachen en tegelijkertijd medelijden hebben met deze oprechte godsdienstige mensen die geen zekerheid hadden aangaande hun eeuwige bestemming.

Wat een voorrecht hen het ware evangelie uit te leggen en hen te kunnen vertellen dat ik niet beter was dan wie dan ook en dat ik zeker ook niet genoeg goede werken had gedaan om mij een plaats in de hemel te verdienen. Ik toonde hen hoe dat Jezus op het kruis mijn schuld had betaald, en hoe dat vergeving en/of eeuwig leven Gods geschenk is. In Ef.2:8-9 staat er dat we behouden worden door genade, Gods onverdiende goedheid, door geloof, in wat Christus op het kruis gedaan heeft, en dat het niet uit onszelf is, het is een gave van God, niet uit werken, opdat niemand roeme. Niemad die in de hemel aankomt zal kunnen zeggen, “Ik ben hier want ik heb dit of dat gedaan.” Allen zullen uitroepen, “Wij zijn hier omdat Jezus voor ons gestorven is en opgestaan.”

“Ja maar, men heeft ons altijd voorgehouden dat we goede werken moeten doen om de hemel te verdienen” zei iemand. Ik antwoordde dat de Kerk de dingen heeft omgedraaid, ze zegt, doe goede werken en ge zult (misschien) naar de hemel gaan, terwijl de Bijbel leert dat de hemel Gods geschenk is, en wanneer we dat geschenk aanvaarden, we goede werken gaan doen om onze dankbaarheid te tonen. Ik voelde aan dat sommigen dit echt begrepen en ik moedigde hen aan hun zonden aan Jezus te belijden en Hem in hun hart aan te nemen als Gods geschenk.

De vier weken gingen snel voorbij en allen stemden in om door te gaan. En die studie ging door voor zo’n acht jaar en dikwijls waren er 40-50 mensen aanwezig. Na drie maanden zat deze kamer zo vol dat we genoodzaakt waren een tweede studie te beginnen in een andere plaats en woonkamer, maar dat is voor de volgende keer……….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.148 eindigde met: “Ik krijg nu nog tranen in mij ogen als ik aan die dag terug denk, ik voelde Gods aanwezigheid. En er zou nog veel gebeuren, binnen 5 jaar zouden er 5 nieuwe gemeenten zijn in West Vlaanderen met vele, vele nieuwe christenen en het begon allemaal in deze woonkamer, ongelooflijk! Jammer dat ik nu stoppen moet, ik vertel u meer de volgende keer…….!” (Zie richardandmarina.net).

Voordat ik vertrok zei ik tegen Tony en Christiane dat zij Bijbelstudie nodig hadden en ik bood aan om iedere week te komen om hen Bijbeluitleg te geven, waar zij wel voor te vinden waren. Maar er was één voorwaarde, ik zei tegen Tony dat hij al zijn broers en zusters moest uitnodigen om er bij te zijn. Hij was de jongste van een gezin met acht kinderen. Hij lachtte hardop en antwoordde dat er niemand zou komen, want zei hij, “ze zijn allemaal voor mij aan het bidden dat ik terug naar de Kerk zou gaan”, aangezien hij niet meer ging en nogal een zekere reputatie had. Ik vertrok met de overeenkomst dat zij de familieleden zouden uitnodigen en ik reed als een blijde man naar huis, maar me wel afvragende wat hier van komen zou.

We hadden een datum gezet en toen ik die avond arrveerde waren er acht mensen aanwezig, of wel broers en zusters, of hun partners. Enige tijd later ontdekte ik dat ze gekomen waren omwille van de geweldige verandering in Tony’s leven, dat had hen nieuwsgierig gemaakt. En ze waren dan ook gekomen om te zien wat die transformatie teweeg gebracht had. Ik stelde mezelf voor en gaf iedereen een Bijbel. Voor de meesten, misschien wel allemaal, was dit de eerste maal dat ze een Bijbel in handen kregen. Ik legde hen een deel van het eerste hoofdstuk van het evangelie van Johannes uit en vroeg toen of ze vragen hadden. Het was even stil en toen zei een van hen, “Dit is toch wonderlijk, zo hebben we de Bijbel nog nooit horen uitleggen.” Een schoonbroer van Tony zei, “Dit is tegen de Katholieke Kerk, je gaat mij hier nooit meer zien.” En hij kwam ook niet terug tot een aantal maanden later en hij is nu oudste in één van de gemeenten, wonderlijk! Het eigenaardige was dat ik niets over de Kerk gezegd had, ik had die zelfs niet vernoemd.

We hadden nog een korte discussie, niet erg lang want de meesten hadden tijd nodig om alles wat ze die avond gehoord hadden te verwerken. Ik sloot af met gebed en deed toen een voorstel, ik zei, “wat zou u er van denken moest ik nu eens vier weken achtereen komen om u de Bijbel uit te leggen, waarna u kunt beslissen of u door wilt gaan, of, als u het niet eens bent met wat ik leer, te stoppen en u zult mij nooit meer weer zien.” Ze kwamen overeen om mij vier avonden te laten komen. Ik reed naar huis, mij afvragende wie er de volgende week bij zou zijn……….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.147 eindigde met: “En dus, met een beetje een bezwaard hart ging ik opnieuw, mij afvragende wat ik deze maal te horen zou krijgen! Ik had nooit kunnen raden waar dit uiteindelijk toe zou leiden, wacht maar tot u dat hoort…………..!” (Zie richardandmarina).

Toen ik bij Tony’s huis aankwam, ging de deur wijd open en kreeg ik een warm welkom. De koffie was weer heel goed en ik genoot er echt van. Deze keer was Tony niets aan het eten en verstond ik hem veel beter. We kwamen aan de praat over de Bijbel en ik bemerkte een geweldige interesse en ik voelde aan dat God in zijn hart aan het werk was. De giftige bomen kwamen ter sprake en hij vroeg zich af waarom zijn varkentje gestorven was en hij niet. Ik legde hem eerst uit dat toen Eva zei dat ze mochten eten van alle bomen behalve die van kennis van goed en kwaad, zij dit sprak voor de zondeval, voordat zij zondigden en alles nog “zeer goed” was. Maar nadat zij rebelleerden en God ongehoorzaam waren, werd de ganse schepping aangeraakt en geruineerd. In Gen.3 staat er dat de aarde vervloekt was en dorens en distels zou voortbrengen.

Toen vertelde ik hem dat er twee mogelijkheden waren waarom hem niets ernstigs overkomen was. Het ene was misschien omdat hij lichamelijk heel sterk was. Het tweede, God had een wonder bewerkt en hem beschermd, omdat hij het in onschuld gedaan had en omdat de Heer nog plannen met hem had. Ik zei dat ik in dat laatste geloofde, God had hem behoed om hem een kans te geven wedergeboren te worden en een instrument in Gods handen te zijn. Terwijl ik hem aankeek en naar hem luisterde, vroeg ik me af of hij al niet wedergeboren was, ook al kende hij het ware evangelie nog niet. Is dat dan mogelijk? Wel, dat is wat er met mij gebeurd is, ik kende het evangelie ook niet, ik heb me gewoon volledig aan de Heer overgegeven en een geweldige verandering nam plaats. Twee weken later vertelde iemand mij dat ik wedergeboren was en ik vroeg wat dat betekende. Toen men mij het evangelie uitlegde, was ik er echt opgewonden over. Ik heb ondertussen geleerd dat God in de eerste plaats niet geinteresserd is wat we in ons hoofd hebben, maar in ons hart. Ik had een geweldige fijne tijd met Tony en Christiane. Ik krijg nu nog tranen in mij ogen als ik aan die dag terug denk, ik voelde Gods aanwezigheid. En er zou nog veel gebeuren, binnen 5 jaar zouden er 5 nieuwe gemeenten zijn in West Vlaanderen met vele, vele nieuwe christenen en het begon allemaal in deze woonkamer, ongelooflijk! Jammer dat ik nu stoppen moet, ik vertel u meer de volgende keer…….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.146 eindigde met: “Maar nu, hoe staat het met West Vlaanderen? Wel, ik kreeg een telefoontje van Ingrid, de dokters vrouw in Peer……!” (Zie richardandmarina.net).

Wonderlijk, wat een klein telefoontje al niet teweeg kan brengen! Ingrid belde mij om te vragen of ik een echtpaar in West Vlaanderen kon bezoeken. De vrouw, laat ik haar Christiane noemen, was een penvriendin. Een keer per jaar gingen zij en haar man, ik noem hem Tony, voor een weekeind bij Ingrid en Phillip in Peer op bezoek. Zij waren daar juist geweest en de dokter en zijn vrouw hadden met hen over de Bijbel gesproken, en zo gingen zij naar huis met een Bijbel in hun bezit. Nu belde Ingrid om te zeggen dat Tony de Bijbel aan het lezen was en of ik hem en zijn vrouw kon bezoeken. Ik zei dat ik mijn best zou doen en legde neer. Maar, eerlijk gezegd, ik was er niet zo blij mee, ik had al zoveel te doen en nu ook nog naar West Vlaanderen gaan? Het leek gewoon een beetje teveel.

Maar ik ging toch en ik mocht binnenkomen. Christiane zette heel goede koffie waarvan ik echt genoot, terwijl Tony mij vertelde over zijn ervaring met de Bijbel. Hij was een raap of wortel, ik weet het niet meer, aan het eten, en zo met zijn mond half vol en op zijn West Vlaams, was hij tegen mij bezig. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hem moeilijk kon verstaan, vooral ook omdat zijn verhaal zo vreemd klonk. Hij vertelde me hoe hij de Bijbel vanaf het begin was gaan lezen en begrepen had dat God ons bomen en planten als voedsel had gegeven. In Genesis hoofdstuk drie zegt Eva dat ze van alle bomen mochten eten behalve van de boom van kennis van goed en kwaad. Tony had een lange tuin met achter in wat bomen en struiken, waarvan er enkele heel giftig waren. Aangezien God gezegd had dat we van alle bomen mochten eten, dacht hij dat eens uit te proberen en at wat van dat giftige spul en gaf er ook van aan een klein varken, een big in zijn schuurtje. Dat stierf nog diezelfde dag, maar Tony, behalve wat krampen of zo, was o.k. Ik begreep het niet helemaal en kon ook zijn redenering niet goed volgen, maar op de een of andere manier kwam hij tot de conclusie dat de Bijbel het woord van God was. Ik kom hier later nog op terug.

Na enige tijd, na mijn koffie opgedronken te hebben, vertrok ik. Terwijl ik naar huis reed vertelde ik de Heer dat ik niet wist wat ik hier van denken moest en dat Hij maar voor deze mensen moest zorgen. Maar enige tijd later belde Ingrid opnieuw en vroeg of ik hen nog eens kon bezoeken want ze schenen echt geinteresseerd te zijn. En dus, met een beetje een bezwaard hart ging opnieuw, mij afvragende wat ik deze maal te horen zou krijgen! Ik had nooit kunnen raden waar dit uiteindelijk toe zou leiden, wacht maar tot u dat hoort…………..! (ga naar Overpeinzingen).

Nr.146 eindigde met: “Maar laten we nu eens teruggaan naar Oost Vlaanderen, en ja, ook naar West Vlaanderen, (Flanders Fields), waar wonderlijke dingen aan het gebeuren waren……….!

U zult wel begrijpen dat met al wat er gaande was, wij een druk leven hadden, met het rijden naar Beerse, Limburg, Eeklo, Maldegem, Gent en nog andere plaatsen, voor Bijbelstudies, prediking en mensen bezoeken. Daarom waren we heel blij dat de Heer medewerkers zond om te helpen. Het is wat moeilijk om alles in chronologische order te schrijven en ik zal dan ook een beetje heen en terug gaan. Ik vernoemde in de vorige aflevering dat Martin en Lydie Symons in 1981 voltijds voor de Heer gingen werken. Nu gaan we iets terug naar eind 1979 toen de Heer een echtpaar met twee kinderen uit de VS stuurde om met ons samen te werken. Ik was begin januari ’79 naar Texas gegaan om hen te bezoeken en alles te bespreken, en ik predikte daar ook in enkele gemeenten. Het was heel koud in België.

Wij hadden een wastafel in onze slaapkamer, maar geen verwarming. Op zekere morgen werd Marina wakker en hoorde ze water lopen en ontdekte dat de waterleiding door het vriezen gesprongen was. Het water liep langs de muur naar beneden en onze grote woonkamer stond onder water en het tapijt was volledig doorweekt. Er liep water onder de voordeur naar buiten en vormde daar een laag ijs, en ik zat in Texas. Marina belde een vriend die meteen kwam en de waterleiding afsloot. Toen probeerde zij en onze drie dochters om het water op te nemen met handdoeken en andere middelen, maar dat was niet te doen. God zij dank, die avond kwamen enkele nieuwe christenen voor de bidstond en zij hielpen. Alle meubels moesten verzet worden en het tapijt werd opgerold en over een dik touw gehangen in een schuurtje achter ons huis, wat een werk! Toen ik terugkeerde van de VS stond alles terug op zijn plaats. God zij dank voor een goede vrouw en bereidwillige vrienden.

Nadat Hal en Marion in Belgie gearriveerd waren, verbleven zij eerst een tijdje bij ons totdat ze een huis gehuurd hadden in Gentbrugge. Natuurlijk was het een hele aanpassing voor hen, komende van de tweede grootste staat in de VS, naar het kleine, dicht bevolkte België. En het was natuurlijk ook niet eenvoudig voor hen om de taal te leren, maar ze hebben dat goed gedaan en waren spoedig heel betrokken bij het werk van de Heer. Meer over hen later.

Maar nu, hoe staat het met West Vlaanderen? Wel, ik kreeg een telefoontje van Ingrid, de dokters vrouw in Peer……! (GA naar Overpeinzingen).

Nr.144 eindigde met: “Tot nu toe waren de werkers allemaal buitenlanders, maar nu had de Heer iets anders in gedachten! Aangrijpend…………….!” (Zie richardandmarina.net).

Sta me toe Martin en Lydie Symons te herintroduceren, de eersten die in Peer de Heer aanvaard hebben en echt wedergeboren zijn geworden, zie nr.99. Zij hebben hun huis opengesteld voor Bijbelstudies en ik heb vele fijne tijden met hen meegemaakt. Een aantal mensen is in hun huis tot geloof gekomen, vooral ook jongeren. Nadat de gemeente Peer was gestart is Martin een van de leiders geworden. Hij werkte voor een meteorologisch instituut en had een heel flexibel werkschema waardoor hij vele uren kon studeren. Beiden, Martin en Lydie waren (en zijn nog) heel actief en samen met nog een echtpaar hebben zij een drugsrehabilitatie programma opgesteld, wat uiteindelijk geleid heeft tot een bediening die nu Bethesda genoemd wordt, maar door iemand anders geleid wordt.

In 1979 sprak ik met hen over de mogelijkheid om voltijds voor de Heer te gaan werken, maar ze waren er nog niet klaar voor. We bleven hiervoor bidden en in 1981 hebben ze de stap genomen. Martin stopte met zijn werk en begon voltijds de Heer te dienen, vertrouwende op Hem om in al hun noden te voorzien zoals wij zendelingen leefden. Dit was een echte geloofsstap, zoals u zich wel zult kunnen voorstellen, en familie en vrienden hadden zo hun twijfels hierover. Dit was gewoon ongehoord, een goede baan te verlaten en “kerk werk’ te gaan doen zonder salaris?! Maar de Heer was getrouw en voorzag in hun noden, ook al hebben ze moeilijke momenten gekend. Maar nu kunnen ze beamen wat de apostel Paulus gezegd heeft, “Niet dat ik dit zeg, als zou ik gebrek lijden; want ik heb geleerd met de omstandigheden, waarin ik verkeer, genoegen te nemen. In elk opzicht en in alle dingen ben ik ingewijd, zowel in verzadigd worden als in honger lijden, zowel in overvloed als in gebrek.” Fil.4:11-12.

Ik moet zeggen dat ik geweldig veel respect heb voor Martin en Lydie en ik kan gewoon niet ophouden met de Heer voor hen en hun trouw in de bediening te danken! Wij ervaren geweldige vreugde wanneer mensen de Heer persoonlijk leren kennen. We ervaren die vreugde ook wanneer deze mensen groeien in hun geloof en volwassen christenen worden die verantwoordelijkheden op zich nemen zoals het geven van zondagschool of Bijbelstudies, het leiden van gemeenten, van jeugd en kampen, enz. En onze vreugde is nog groter wanneer sommigen de roeping van God aanvaarden om Hem voltijds te gaan dienen. En Martin en Lydie werden niet de enige Vlaamse voltijdse werkers, anderen volgden, in feite, er zijn nu meer Vlaamse werkers dan buitenlandse, prijs de Heer!

Maar laten we nu eens teruggaan naar Oost Vlaanderen, en ja, ook naar West Vlaanderen, (Flanders Fields), waar wonderlijke dingen aan het gebeuren waren…………..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.143 eindigde met: “Maakt u deel uit van een gemeente of kerk met zulk een visie? Indien niet, spreek met uw kerkleiders hierover en bemoedig hen hierin. Geweldige dingen kunnen dan gebeuren, zoals we zagen in Limburg……….!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, laten we nu eens teruggaan naar Limburg want er waren daar interessante ontwikkelingen. Terwijl er echt vooruitgang was in Oost Vlaanderen, zagen we dat ook in Limburg. Ik ging daar nog steeds regelmatig, en ook naar Beerse, omdat onze goede vrienden, Martin en Marjorie Luesink aanvoelden dat ze terug moesten keren naar Canada, waar Martin voor een jaar voor Henk’s boerderij zorgde, waarna ze verhuisden naar Regina, Saskatchewan, omdat Marjorie zich verantwoordelijk voelde om voor haar zieke moeder te zorgen. Martin werkte voor het Canadian Bible College daar. Ze hebben vijf kinderen grootgebracht waarvan de oudste dochter nu met haar man de Heer dient in Griekenland, en de jongste dochter de vrouw is van een voorganger in Alberta. Maar hun vertrek uit Beerse zorgde natuurlijk voor extra werk voor mij. Ik kom hier later nog op terug.

Henk en Beryl Gelling keerden in 1978 terug naar Canada, nadat de driejarige periode waartoe zij zich verbonden hadden, afgelopen was. Maar omdat de Koersel gemeente nog jong en tamelijk klein was, besloten de Gelling’s, samen met de oudsten van hun gemeente, om naar Belgie terug te gaan voor nog eens een periode van drie jaar. Tegen 1980 echter beseften zij dat ze heel wat langer in Belgie zouden blijven en besloten zij naar Canada te gaan om hun boerderij te verkopen. Ik herinner me nog dat Henk zoiets zei als, “Wat zijn kippen vergeleken met de eeuwigheid van mensen?” Zij keerden terug naar Belgie in juli 1981 en zijn daar nog tot op deze dag, 30 juli, 2015, prijs de Heer. Ik heb ontzettend veel respect voor hen, voor hun overgave en opoffering en we hebben de Heer toen voor hen en hun dienst gedankt en doen dat nog steeds.

En zoals het werk in Oost Vlaanderen groeide, gebeurde dat ook in Limburg. Gedurende deze tijd kwam een ander echtpaar, John en Marga den Boer uit Nederland, die met de Belgische Evangelische Zending werkten, met ons in contact en zij besloten met ons te gaan samenwerken. De Heer zegende hun werk en drie kleine gemeenten werden gesticht, waarvan na enkele jaren twee van deze samensmolten en er dus nu twee blijven doorgaan. In 1996 besloten zij terug met de BEZ te gaan werken, wat ze tot op heden nog doen.

Tot nu toe waren de werkers allemaal buitenlanders, maar nu had de Heer iets anders in gedachten! Aangrijpend…………….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.142 eindigde met: “Misschien moeten we daar opnieuw naar terug, of gaan we in de toekomst door vervolging gedwongen worden om daar naar terug te gaan, zoals dat nu al het geval is in vele delen van de wereld. Zijn we ons daarop aan het voorbereiden……………?” (Zie richardandmarina.net).

Ja, inderdaad, die woonkamerevangelisatie werkte echt. Mensen die liever niet naar een tentsamenkomst in het midden van het dorp kwamen, of staan luisteren bij een openluchtsamenkomst, waar iedereen hen kon zien, hadden er geen probleem mee om naar iemands woonkamer te komen. We begonnen dikwijls met een kleine groep die al snel groeide en zo groot werd dat er gesplitst moest worden en zo werd er een nieuwe studie ergens anders begonnen. Zo ging het ook, tenminste in het begin, met het stichten van gemeenten. Om ons huis in Lovendegem te gebruiken als voorbeeld, we begonnen met een Bijbelstudie die groeide tot een gemeente. Toen er meer en meer mensen aan de gemeente toegevoegd werden, werd ons huis te klein en verhuisden we naar een gebouw in Eeklo.

Omdat er een aantal mensen van Ghent naar Eeklo kwamen, begon ik met een Bijbelstudie in Ghent en spoedig hadden we genoeg mensen om daar een gemeente in iemands woonkamer te beginnen. Toen die groep groeide moesten we een gebouw huren. Tegelijkertijd groeide de Eeklo gemeente aan en begon ik een Bijbelstudie met een aantal mensen die in Maldegem woonden. Die groep groeide en de nieuwe gelovigen kwamen naar Eeklo voor de zondagdienst. Na enige tijd splitsten zij zich af van Eeklo om een nieuwe gemeente in Maldegem te beginnen.

Onze zondagsamenkomst was heel eenvoudig, er werd gezongen, zondagschool gehouden en we hadden communie, wat ook wel het Avondmaal genoemd werd of het “Breken van het brood.” Verschillende mensen namen deel en nadat het brood en de wijn waren rondgedeeld werd er door iemand een korte boodschap gegeven. Omdat iedereen aangemoedigd werd om actief deel te nemen, hadden we geen voorganger nodig en konden nieuwe gemeenten snel gestart worden. Onderwijs werd door de week in de Bijbelstudies gegeven.

De meeste gemeenten kwamen tot stand door een goede en gezonde afsplitsing van een bestaande gemeente. Vanaf het begin vertelde ik de mensen dat het Gods wil was dat wij baby’tjes zouden hebben, nieuwe christenen, maar ook nieuwe gemeenten. Ik geloof dat nog steeds, en iedere gemeente of kerk zou moeten streven naar het stichten van wat een “dochter” gemeente genoemd wordt. Ieder gemeente zou een “moeder” gemeente moeten zijn. Gemeentestichting is de beste en snelste manier om de wereld te evangeliseren, en de wereld dient hard nodig geëvangeliseerd te worden, het is zulk een troep overal en alleen God kan de dingen veranderen ten goede als we Hem toelaten, maar er moet visie zijn. Heeft Jezus niet gezegd, “Ik zal mijn gemeente bouwen?” Maakt u deel uit van een gemeente of kerk met zulk een visie? Indien niet, spreek met uw kerkleiders hierover en bemoedig hen hierin. Geweldige dingen kunnen dan gebeuren, zoals we zagen in Limburg……….! (Ga naar Overpeinzingen).