Nr.12 eindigde met: “Ik ben gewoon heel blij dat wij op deze manier ontdekt hebben dat God echt is, echt bestaat en gebed verhoort! Meer hierover later.”

Niet alleen verstevigde deze ervaring mijn geloof in God die hoort en gebed verhoort, maar deze voorziening bevestigde ook dat ik op het juiste spoor zat. En nu kon het grote avontuur van het Bijbel College, de studie van Gods Woord en dan de prediking daarvan voor meer dan 50 jaar beginnen, wauw! Eigenlijk was het een beetje grappig, één van de redenen voor mijn emigratie naar Canada was het zoeken van avontuur. Wie zou denken dat studeren aan een Bijbel College een deel van een avontuur kon zijn. 🙂 Ik ging eigenlijk een beetje met gemengde gevoelens, ik wist dat dit Gods roeping was, maar ik had nooit veel van studeren gehouden en om nu opnieuw te beginnen….?! Maar nu was het Gods doen en dat maakte zo’n groot verschil. Ik was op weg om de schoonheid en kracht van Gods Woord, en van het Evangelie van de Here Jezus Christus te ontdekken. Ik besefte toen nog niet hoe dit mijn leven zou veranderen en mij zou motiveren om de levende God te dienen en de wonderlijke en krachtige boodschap te verkondigen, een boodschap die de test der tijd heeft doorstaan. Ik heb het mogen prediken in België en op conferenties in zo’n 12 andere Europese landen, als wel in Canada en de VS. En keer op keer heb ik getuige mogen zijn van kracht van deze boodschap die zoveel levens heeft veranderd. God zij geloofd!

En zo, tegen eind september zijn Henry, Martin en ik in Henry’s volgeladen VW Kever naar het Westen vertrokken voor zo’n bijna 3.000 km tocht naar een klein dorpje in het midden van de prairies van de provincie Saskatchewan. Het college bezat ook een boerderij die voorzag in voedselproducten. Gedurende een koude winternacht zijn mijn kamergenoot en ik naar de schuur van die boerderij gegaan en hebben een kalf meegenomen….! Meer daar over later.

Ik was een beetje overweldigd door de uitgestrektheid van de prairies en de provincie Saskatchewan. Voor de mensen in België, jullie landje past 21 maal in Saskatchewan. België heeft 11 miljoen inwoners. Moest je België 21 maal in Saskatchewan leggen, dan zouden daar 231 miljoen mensen wonen. Nu zijn het er een beetje over 1 miljoen, dus kun je je voorstellen hoe uigestrekt dit land is en hoeveel ruimte dat er is, zeker genoeg om mijn lange benen te strekken! (En vergeet het kalf niet). (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.11 eindigde met: “Ik kwam een zeker bedrag te kort. Wat moest ik doen? Mijn gebed was, “Heer, bent U er, bent U echt, kan ik echt op U vertrouwen? Het antwoord kwam op een totaal onverwachte wijze………!”

Ongeveer een week voordat we zouden vertrekken ging ik naar een samenkomst, één van de laatste. Na de samenkomst kwam een vrouw naar mij toe en gaf me een enveloppe en zei dat ze me dit moest geven. Ik had geen idee wie zij was en ook niet of dit van haar kwam of van iemand anders. Buiten in mijn auto opende ik de enveloppe en zag dat er geld in zat. Ik telde het, en niet te geloven, het was precies het bedrag dat ik nog nodig had! Ik viel bijna omver, hoe wist zij, of wie de schenker ook was, wat ik nog nodig had? Het was echt overdonderend, ongelooflijk! Nu, wanneer zoiets eenmaal gebeurd kan men spreken van toeval, maar als dit keer op keer gebeurd over meer dan 50 jaar, moet men tot de conclusie komen, God is er en Hij bestaat echt!

Nu, stel u voor, ik ben met mijn vrouw en drie dochters in 1971 naar Europa vertrokken zonder een salaris of vast inkomen. We hadden geen idee waar ons geld van zou komen. Onze thuisgemeente steunde ons tussen de 25 en 50% van wat we nodig hadden, maar waar ging de rest vandaan komen? Sommigen zullen zeggen dat het heel onverantwoord van mij was om dat te doen. Misschien, maar vergeet niet dat wij al 10 jaar zo geleefd hadden en dat de Heer keer op keer in onze noden voorzien had, en niet alleen financieel maar ook op ander gebied. Wij wisten dat Hij te vertrouwen was! We hebben nooit iemand om geld gevraagd, ook al hebben we zwakke momenten gehad, we zijn altijd naar Hem gegaan. En Hij heeft voorzien in onze noden en behoeften. Versta me niet verkeerd, ik veroordeel niemand die dit anders doet en die het nodig vind om een vast inkomen te hebben. Een ieder handelt volgens zijn geloof. Ik ben gewoon heel blij dat wij op deze manier ontdekt hebben dat God echt is, echt bestaat en gebed verhoort! Meer hierover later. (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.10 eindigde met: “Dus vertelde ik de Heer dat ik niet met rook verslaving stoppen kon, maar wel wilde, zou Hij mij kunnen helpen? En zo werd ik geconfronteerd met de eerste test van mij geloof, zou mijn geloof in God werkelijk een verschil kunnen maken…….?” Ik besloot te stoppen, maar nog een paar dagen te roken, en dat deed ik ook echt! J Maar daarna gooide ik het halve pakje dat nog over was op de mesthoop, waarna ik nooit meer een sigaret aangeraakt heb. Ik stond verbaasd hoe ik Gods aanwezigheid en kracht ervoer. Ik ontdekte toen en zou dat in de toekomst nog meer ontdekken dat iedere keer wanneer we een stap in gehoorzaamheid aan God nemen, Hij meer van zichzelf en van zijn kracht aan ons geeft. Geloven in God maakte een geweldig verschil! Mijn ervaring zal misschien niet veel voor u betekenen, maar voor mij, als jonge christen, dit was echt een wonder, vrijgemaakt te zijn van een verslaving die ik zelf niet had kunnen overwinnen.

En toen gebeurde er een tweede wonder, niet iets groots, maar iets dat de rest van mijn leven zou bepalen. Aangezien de Heer mij geroepen had in Zijn dienst te staan, geloofde ik dat ik Hem moest vertrouwen om in mijn noden te voorzien en nooit mensen om hulp te vragen. Zo was het nu ook, ik had geld nodig want ik had niet genoeg, maar ik sprak er met niemand over, behalve de Heer.

Gedurende deze tijd ging ik naar allerlei samenkomsten, las mijn Bijbel heel veel en groeide echt op geestelijk gebied. Christenen leerden mij kennen en mijn plannen om naar het Bijbel College te gaan. Verschillenden schonken mij een financiële gift zonder te weten hoe ik er financieel voorstond. Maar ongeveer een of twee weken voordat wij vertrokken had ik nog steeds niet voldoende om alles te betalen. Ik kwam een zeker bedrag te kort. Ik zal hier geen cijfers geven omdat de waarde van geld 52 jaar geleden zo anders was. Wat moest ik doen? Mijn gebed was, “Heer, bent U er, bent U echt, kan ik echt op u vertrouwen? Het antwoord kwam op een totaal onverwachte wijze………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.9 eindigde met: “We spraken en baden samen en schreven voor de toelatings- formulieren. De grote vraag was, zouden ze mij accepteren terwijl ik nog maar net christen geworden was, en dat niet alleen, maar waar ging ik het geld vandaan halen om het allemaal te kunnen betalen? Ik had niets………..!”

Wel, ik ging niet zitten wachten op de terugkeer van de toelatingsformulieren, omdat ik wist dat ik aangenomen zou worden. De Heer zou daar voor zorgen, aangezien Hij mij geroepen had! En dus begon ik plannen te maken om zo ongeveer half september samen met Martin en Henry naar Saskatchewan te rijden in Henry’s Volkswagen Kever. Ik vertelde de boer voor wie ik op dat ogenblik werkte dat ik dan zou vertrekken. Hij was nogal verbaasd dat zijn knecht ging studeren om predikant te worden. Ik denk dat hij het een soort grap vond en glimlachte maar. 🙂

Maar nu moest ik het financiële probleem aanpakken, waar ging ik het geld vandaan halen om te kunnen gaan? Ik had niets behalve wat kleine schulden! Ik kon nog een paar maanden werken en ik had een oude auto die ik verkopen kon, maar die wel niet veel zou opbrengen. Dus begon ik te bidden en de Heer om hulp te vragen. Ik herinnerde Hem aan het feit dat ik ging studeren omdat Hij mij geroepen had en vroeg Hem om op de een of andere manier te voorzien in mijn nood.

Het eerste wat Hij tegen mij zei was, dat ik moest stoppen met geld om te zetten in rook die ik de lucht in blies. Hoe wist ik dat Hij het was die me dat zei? Dat ga ik nu niet uitleggen, daar kom ik later wel een keer op terug. Ik rookte heel veel, wat nog al kostelijk was. Ik had al eerder verschillende malen geprobeerd te stoppen, maar het lukte niet. Alleen mensen die zelf verslaafd zijn of zijn geweest aan iets, weten wat ik bedoel. Nu pas op, ik veroordeel niemand die rookt, dat is een persoonlijke zaak, maar ik moest stoppen als ik wou dat de Heer zou voorzien. Dus vertelde ik de Heer dat ik niet stoppen kon, maar wel wilde, zou Hij mij kunnen helpen? En zo werd ik geconfronteerd met de eerste test van mij geloof, zou mijn geloof in God werkelijk een verschil kunnen maken………….? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.8 eindigde met: “Ik had afgedaan met mijn eigen leven te leiden en nu stond ik op het punt te ontdekken wat het betekent om de Heer mijn leven te laten leiden, opwindend, op zijn minst! Mijn eerste stappen van geloof en mijn eerste ervaring met een God die gebed verhoort en in mijn noden voorziet………..!”

Maar voordat ik begin te vertellen over mijn opwindend avontuur met God, heb ik eerst een kleine waarschuwing. Het is gebeurd dat nadat ik mijn verhaal ergens verteld heb, er iemand naar mij toegekomen is die zei, “Richard, jij doet mij twijfelen of ik wel christen ben want ik heb niet zo’n ervaring gehad als jij.” Pas op! Waarom hebben wij niet allemaal dezelfde ervaring? 1. Omdat we allemaal verschillend zijn, vooral ook psychologisch en daarom God en geestelijke dingen op verschillende manieren ervaren. 2. God handelt met een ieder verschillend. Denk maar aan Saulus, later Paulus in Hand.9 en Lydia in hand.16. Saulus had een verblindend licht van de hemel en hoorde de stem van Jezus, terwijl in Lydia’s geval er staat, “en de Here opende haar hart.” 3. Het ligt ook gedeeltelijk aan hoezeer we de Here weerstaan hebben en hoe intens onze overgave was. Saulus vocht tegen God, Lydia was een stille aanbidder. Ik vocht tegen de Heer, mijn vrouw nam Jezus aan toen ze nog een jong meisje was. Mijn ervaring was veel dramatischer dan de hare, maar zij is evenveel christen als ik!

Een van de belangrijkste redenen voor mijn weerstand tegen God was, omdat ik diep van binnen “wist” dat Hij mij zou roepen om te gaan prediken en daar was ik doodsbenauwd voor. Hoe wist ik dat? Ik weet het niet, ik “wist” dat gewoon. Dus hier was ik nu, en ik vroeg de Heer, hier ben ik, wat nu? Ik nam contact op met mijn vroegere vriend Martin en nog een jonge man, Henry die het eerste jaar van het Bijbel College in Saskatchewan al gedaan had. We spraken en baden samen en schreven voor de toelatingsformulieren. De grote vraag was, zouden ze mij accepteren terwijl ik nog maar net christen geworden was, en dat niet alleen, maar waar ging ik het geld vandaan halen om het allemaal te kunnen betalen? Ik had niets………..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.7 eindigde met: “Ik had een volkomen nieuw en vreugdevol leven ontdekt, ongelooflijk! En toch was er iets vreemds, iets wat ik niet begreep………!” Ik had nu geproefd van de gemeenschap met andere christenen en begon daarom naar iedere samenkomst te gaan die ik vinden kon, 3 keer op zondag en ook door de week. Ik kon er maar niet genoeg van krijgen, ik had een zodanige geestelijke honger! Maar in de predikingen hoorde ik nogal dikwijls dat we onze zonden moeten belijden en de Heer Jezus vragen om in ons hart te komen. Dat zat me dwars, want ziet u, dat had ik niet gedaan daar buiten op het veld. Ik had mijn zonden niet beleden en Jezus niet gevraagd om in mijn hart te komen. Ik had mij gewoon aan God overgegeven en Hem gezegd dat Hij mij hebben kon. En daarom vroeg ik me af of ik wel echt christen was. Tegelijkertijd, mijn ervaring van God en de geweldige verandering in mijn leven waren zo echt en zo radicaal dat er maar één verklaring voor was, een drieletter woordje, GOD.! Maar nu begrijp ik het. Ziet u, alle zonde, of het nu liegen, stelen, overspel of wat dan ook is, is ongehoorzaamheid aan God, het is opstandigheid tegen God. Romeinen 5:10 zegt dat wij vijanden van God zijn; opstandelingen, ook al zien we onszelf niet zo. En wat daar in het veld gebeurd was, was dat een rebel, een opstandeling zich overgegeven had aan God. Dat is wat echte bekering inhoudt. Wij hebben onszelf god gemaakt, wij doen wat wij willen, “ik, mij mezelf” de heilige Drievuldigheid van de mens! Bekering betekent dat we onszelf en ons leven overgeven aan God. Ik ontmoet veel mensen die zeggen dat ze christen zijn, maar dat ze weinig van God ervaren in hun leven, en ik geloof dat het misschien is door een gebrek aan overgave. O ja, ze hebben de Heer Jezus aangenomen, maar ze leven nog steeds hun leven zoals ze zelf willen. Hoe is dat met u? Ik had afgedaan met mijn eigen leven te leiden en nu stond ik op het punt te ontdekken wat het betekent om de Heer mijn leven te laten leiden, opwindend, op zijn minst! Mijn eerste stappen van geloof en mijn eerste ervaring met een God die gebed verhoort en in mijn noden voorziet………..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.6 eindigde met: “Het was pas toen ik naar een Youth for Christ samenkomst ging dat ik ontdekte wat er eigenlijk plaatsgevonden had……..!” Dat was voor mij de eerste evangelische samenkomst die ik bijwoonde en het was fantastisch! Het zingen and the atmosfeer waren geweldig, het raakte mij heel diep. Maar toen vroeg de leider voor getuigenissen. Dat woord, in het Engels ‘testimonies’, had ik nog nooit gehoord, het wordt niet gebruikt op de boerderij of in de huizenbouw waar ik gewerkt had J. Ik stootte de jongen naast mij aan en vroeg hem wat een ‘testimony’ (getuigenis) was. Hij vertelde mij dat mensen naar voren gaan en zeggen wat God voor hen betekende of wat Hij in hun leven gedaan had. “Mag ik ook gaan?” vroeg ik hem. “Zeker” antwoordde hij. Dus ging ik naar voren, een beetje trillende, nam de microfoon en vertelde de mensen dat ik ongeveer twee weken geleden op het veld mijn leven aan God had gegeven en dat Hij in mijn hart was gekomen en dat dit echt fantastisch was. Dat is alles wat ik zeggen kon en ik ging weer zitten. Na de samenkomst kwam er een oudere vrouw naar me toe, en ik kan je zeggen dat ze echt oud was, en ook ontzettend mager. Ze zag er uit alsof ze al halfweg in het graf was. Ze duwde me op een stoel, zette haar magere, knokige vinger op mijn borst en zei, “Nu, Richard, ben je behouden.” Ik keek haar stomverbaasd aan en vroeg, “Behouden, van wat?” Toen begon ze me het evangelie uit te leggen en te zeggen  dat ik gezondigd had, alsof ik dat al niet wist! Maar dat God Zijn Zoon gezonden had, Jezus, die voor mij aan het kruis gestorven was en geboet had voor mijn zonde. “En”, zei ze, “Jezus is ook opgestaan uit de doden en is nu in jou komen wonen.” Wauw, dat was geweldig goed nieuws, ik was er ondersteboven van! Natuurlijk vertelde ze me nog veel meer, waarna ik vol blijdschap naar huis reed. Ik had een volkomen nieuw en vreugdevol leven ontdekt, ongelooflijk! En toch was er iets vreemds, iets wat ik niet begreep………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.5 eindigde met: “Wat een transformatie! Zou dat zo kunnen blijven?” Ja, wat een verandering, gewoon ongelooflijk! Ik had inderdaad een nieuw “hart” gekregen, iets nieuws van binnen, nieuw leven, verbazingwekkend en het was zo echt! Opeens kon ik in zekere zin God “zien” en “voelen” en “horen” en “proeven” en begrijpen. Het was alsof ik een zesde zintuig had ontvangen. Te vergelijken met radiogolven in de kamer waar je bent, je kunt de muziek en stemmen niet horen, maar ze zijn er wel. Wanneer je de radio aanzet, hoor je de muziek en de stemmen. Wij kunnen de radiogolven niet ontvangen met onze 5 zintuigen, we hebben iets, een radio, buiten ons zelf nodig om die golven om te zetten in iets dat onze oren kunnen opvangen. Zo is het ook met God, we kunnen Hem niet waarnemen met onze 5 zintuigen, we hebben iets buiten onszelf nodig om Hem gewaar te worden. We hebben Zijn Geest nodig die in ons komt wonen en dan beginnen we God te ervaren. Mensen zeggen wel eens tegen mij, ik zie God niet, voel Hem niet, hoor Hem niet, ruik Hem niet, proef Hem niet en begrijp Hem ook niet. Ik zeg hen dan dat zij bewijzen wat de bijbel zegt, wanneer het spreekt over ons geestelijk dood zijn. Een dode kan niet zien, voelen, horen, ruiken, proeven of begrijpen. Ik werd levend en wat bracht dat een verandering teweeg. En het was zo echt! En dat nieuwe leven kende zo’n honger dat ik de bijbel bijna begon te verslinden. Maar ik werd ook gedrongen om over dat nieuwe leven te spreken. Sommige avonden reed ik met mijn auto de weg op en af om te zien of ik een lifter kon vinden zodat ik met hem over God kon spreken. De mensen in mijn omgeving begonnen de geweldige verandering in mijn leven op te merken en vroegen zich af wat er met die wilde vliegende Hollander was gebeurd. Zij zagen de verandering aan de buitenkant, maar ik was me veel meer bewust van de verandering in mijn binnenste. Tegelijkertijd wist ik eigenlijk niet wat er precies met mij gebeurd was. O, ik wist dat ik me aan God overgegeven had en dat Hij in mij gekomen was, maar voor de rest was ik nog echt onwetend. Het was pas toen ik naar een Youth for Christ samenkomst ging dat ik ontdekte wat er eigenlijk plaatsgevonden had……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.4 eindigde met: “Ik wist toen ook niet dat één van die studenten, een jonge vrouw, later mijn vrouw zou worden, en zij wist niet dat de wilde vriend voor wie zij bad en wiens naam zij zelfs niet kende later haar man zou worden!” Terug op de boerderij vond er een echte strijd plaats in mijn hart. De kleine, stille stem die zei, geef je over. Ik besefte toen heel goed dat God alles wou of niets, maar niet dat half en half gedoe. Hij is de Schepper en heeft recht op mij. Maar mijn respons was, Nee! En zo ging het dag na dag, Ja, Nee, Ja, Nee. Als ik ’s morgens opstond was het daar, Ja, Nee. Als ik de koeien aan het melken was, Ja, Nee. Op het veld, Ja, Nee. Waarom bleef ik maar Nee zeggen? Omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren als ik Ja zou zeggen. Later heb ik ontdekt dat er veel mensen zijn die zich niet aan God willen overgeven omdat ze bang zijn dat Hij hen iets heel moeilijks zal vragen. Maar de bijbel zegt dat God het goede met ons voor heeft. Om eerlijk te zijn, ik voelde me echt miserabel, en, om het verhaal kort te houden, op een dag, buiten op het veld heb ik mij eindelijk overgegeven en gezegd, Ja God, als U er werkelijk bent, U mag mij hebben en doen met mij wat Ge ook maar wilt. En toen gebeurde het wonder! De bijbel noemt het de (weder) nieuwe geboorte, hetgeen betekent, nieuw leven, en dat ervoer ik op wonderlijke wijze. Jezus zei dat zonder die nieuwe geboorte je niet zien kunt. En dat ervoer ik ook, plotseling kon ik zien, niet met mijn letterlijke ogen, maar met innerlijke ogen. God was er! Hoe had ik zo blind kunnen zijn? En God zegt ook in Zijn Woord, “Een nieuw hart zal ik u geven en een nieuwe geest in uw binnenste; het hart van steen zal Ik ….verwijderen en Ik zal u een hart van vlees geven.” En oh, dat was zo waar en echt! Voor jaren had ik geen traan laten vallen, mijn hart was hard geworden, maar nu huilde ik als een kleinkind. Wat een transformatie! Zou dat zo kunnen blijven? (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.3 eindigde met: “Het eigenaardige was dat hoe meer ik las (in de bijbel), hoemeer ik wilde lezen, er scheen een soort mysterieuze kracht van uit te gaan. En niet alleen werd ik gedrongen om meer te lezen, het begon ook iets te doen in mijn hart. Het was het begin van een ware strijd.” En hoe meer ik las, hoe meer ik aanvoelde dat God achter me aanzat. Toch was ik eigenlijk helemaal niet zeker of er wel een God was. Ik was nog nooit in een evangelische kerk geweest en wist niets af van het ware evangelie of de termen, behouden zijn, wedergeboren, enz. Maar dat innerlijke gevoel dat God me wilde hebben begon toe te nemen, en eigenaardig genoeg, ik kan het eigenlijk niet uitleggen, voelde ik ergens diep binnen in mij dat ik me aan Hem moest overgeven. Maar ook, en hoe ik daar bijkwam weet ik niet, wist ik dat als ik dat deed, Hij mij zou roepen om predikant te worden en daarvoor schrok ik me dood! De enige predikanten die ik ooit gekend had waren er in een vrijzinnige kerk, mannen met heel ernstige gezichten die niet lachten noch ooit een mop vertelden, waarvan ik juist zoveel hou. 🙂 Dat was het beeld dat ik had van een predikant, en dat nooit! Toch bleef ik doorlezen, ik kon gewoon niet stoppen, wat kwam, dat zie ik nu, doordat mijn moeder dagelijks voor mij bad. Veel later ontdekte ik dat zij een echte bekeringservaring gehad had op 16 jarige leeftijd, maar daar nooit over sprak omdat ze geen heilszekerheid had en ook omdat er over zulke dingen in haar kerk niet gesproken werd. Ik wist ook niet dat enkele studenten op een Bijbelcollege in Saskatchewan voor mij baden. Een van hen was de jonge man die mij gezegd had de bijbel te lezen, de broer van Martin, die voorheen mijn beste vriend was. Zij baden regelmatig voor hem en zijn wilde vriend. Ik wist toen ook niet dat één van die studenten, een jonge vrouw, later mijn vrouw zou worden, en zij wist niet dat de wilde vriend voor wie zij bad en wiens naam zij niet eens kende later haar man zou worden! (Ga naar Overpeinzingen)