Nr.71 eindigde met: “ Maar in België spreken voor een grote groep…….?! (Zie Overpeinzingen)

Er waren geen grote groepen om voor te spreken, geen honderd mensen, in het begin zelfs geen tien. Kunt u begrijpen dat ik het moeilijk had het eerste jaar?
Maar eerst wil ik iets ophelderen. In episode 70 schreef ik, “ik vroeg de Heer waarom Hij mij in hemelsnaam naar België gebracht had, het was daar zo moeilijk. Ik was niet de juiste persoon voor zo’n land en zulke mensen.” Twee mensen vroegen mij, “Zijn wij dan zulke verschrikkelijke mensen?” Maar dat was niet wat ik bedoelde, natuurlijk niet; iedere nationaliteit heeft zijn positieve en negatieve kanten. Wat ik bedoelde met “zulke” mensen was het feit dat ze katholiek waren en ik had nog nooit echt met zulke mensen gewerkt. Ik hoop dat dit iets recht zet. Wij zijn echt van de Belgen gaan houden, en vooral natuurlijk, onze broeders en zuster in de Heer, en we missen hen geweldig!

Omdat er dus geen groepen waren om voor te spreken moest het van één tot één gaan, hetgeen moeilijk was voor mij, maar ik heb bijgeleerd, alhoewel het nooit gemakkelijk geworden is. Tegelijkertijd begon onze kleine gemeente te groeien en onze woonkamer begon voller te worden, vooral voordat de kinderen naar de slaapkamers gingen voor zondagsschool. Operatie Mobilisatie was actief in België en hield openlucht samenkomsten. Zij gaven ons de namen van enkele mensen die wat interesse schenen te tonen. Wij bezochten deze mensen, maar hoe hen geïnteresseerd te krijgen in een Boek dat ze nog nooit gezien hadden en waarvoor sommigen bang waren omdat hen verteld was dat het een protestants en gevaarlijk boek was? Maar mensen zijn nieuwsgierige wezens en dus volgden we Jezus’ voorbeeld en speelden in op hun nieuwsgierigheid. Ik stelde hen de vraag, wist u dat Jezus broers en zusters had? Gechoqueerd vroegen ze, “waar staat dat?” Ik toonde hen dan Marcus 6 waar het spreekt over Jezus’ vier broers, en zusters, in het meervoud. Maria had dus minstens 7 kinderen. Het was heel interessant de uitdrukking op hun gezicht te zien! De volgende vraag die ik stelde ging over…. de Paus…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.70 eindigde met: “Maar ik had dan ook drie dingen tegen….!” (Zie richardandmarina.net)

Wat ik nu schrijf is eigenlijk iets persoonlijks, maar ik wil het toch met u delen om u een idee te geven waarom ik zo ontmoedigd was op het vliegtuig terug van Noord Ierland waar ik zulk een gezegende tijd had gehad. Ziet ge, ik had drie dingen tegen,

Het eerste was het feit dat ik Nederlander was, of, zoals ze in België zeggen, “nen Hollander.” En er bestaat niet al teveel liefde tussen Belgen en Nederlanders. Veel grappen in Nederland gaan over de Belgen en de meesten in België over de Nederlanders. Ik heb het moeilijk de verleiding te weerstaan u er enkele te vertellen, ha! Ik was me er altijd zeer van bewust dat ik Nederlander was, zo gauw ik begon te spreken keken mensen naar mij omdat ze het accent herkenden. Dikwijls had ik mijn Canadese paspoort bij en als men dan vroeg waar ik vandaan kwam, zei ik, uit Canada. “U spreekt goed Nederlands” werd er dan gezegd, waarop ik dan antwoordde met, “Ja, dank u.” En dan kwam natuurlijk de vraag of ik misschien in Nederland gewoond had. En dan moest ik wel de waarheid vertellen, “Ik ben in Nederland geboren, maar echt waar, ik had daar niets mee te doen.” Dat deed het ijs smelten en ze lachten dan. Niettemin heb ik altijd dat gevoel van een Hollander te zijn bijgehouden, maar als mensen christen werden, bekeken ze me wel anders en dat was fijn!

In de tweede plaats had ik nog nooit in Canada met Katholieke mensen gewerkt. En omdat België meer dan 90% Katholiek was, vroeg ik me af waarom de Heer mij daar gebracht had. Ik wist heel weinig over het Katholieke geloof, maar ik heb heel snel bijgeleerd!

In de derde plaats, vond ik het moeilijk om met mensen persoonlijk te spreken. Ik ben een prediker, hoe groter de groep luisteraars, hoe beter het gaat, maar doe me met één persoon spreken en ik weet bijna niet wat ik zeggen moet. De Bijbel spreekt van de gave van evangelisatie, welke mijn vrouw en ik allebei hebben, maar terwijl ik de blijde boodschap aan een groep verkondig, legt zij het uit aan één persoon. Mijn medewerker Herb had ook die gave, zoals mijn vrouw en daarom maakten wij zo’n goed team. Maar in België spreken voor een grote groep…….?! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.69 eindigde met: “Toen kwam 1 april 1971……..!” (Zie richardandmarina.net)

Jawel, op 1 april 1972 hielden we onze eerst doopdienst met 3 nieuwe christenen die de Heer gehoorzaamden. Honderden en honderden en nog eens honderden zouden volgen. De volgende dag, op zondag, 2 april ontstond de eerste kleine gemeente in onze woonkamer, met 16 mensen, kinderen inbegrepen. Vijftien jaar later zouden er 20 gemeenten zijn over geheel Vlaams sprekend België, kleine en grote gemeenten, naar Europese normen. De Heer zegende op een wonderbaarlijke wijze en ik werd gevraagd om te komen spreken op conferenties in tenminste 12 andere Europese landen, omdat men zo onder de indruk was met wat er in België gebeurde en men wilde weten wat ons “geheim” was. Maar we hadden geen geheim, het was het werk van de Heer en wij waren daar op het juiste moment. Het enige wat wij hadden was de Bijbel, gebed en bovenal de Heilige Geest, die het werk deed door zwakke instrumenten. Had Jezus niet gezegd “Ik zal mijn gemeente bouwen?” Psalm 118:23, “Van de Heer is dit geschied, het is wonderlijk in onze ogen.”

Maar dat betekende niet dat het gemakkelijk was en dat alles vanzelf ging, in feite, gedurende dat eerste jaar had ik het zo moeilijk dat ik me afvroeg waarom de Heer mij hier gebracht had. God zij dank, kreeg ik dat jaar een verzoek van een vriend die met mij op Bijbel College gezeten had en die nu met een jeugdbeweging in Noord Ierland werkte, om te komen spreken op een jeugdweekend met zo’n 300 jonge mensen. Ik ging maar al te graag en wat maakten we een geweldige gezegende tijd mee. Het was zo goed om weer in het Engels te mogen prediken voor een grote groep jonge mensen. Ik was overgelukkig en de Heer werkte en vele levens werden aangeraakt. Zelfs een IRA terrorist kwam tot geloof en moest zich daarna uit vrees voor represailles verbergen. Maar toen ik terug naar huis vloog weende ik op het vliegtuig, ik was zo ontmoedigd en ik vroeg de Heer waarom Hij mij in hemelsnaam naar België gebracht had, het was daar zo moeilijk. Ik was niet de juiste persoon voor zo’n land en zulke mensen. Maar ik had dan ook drie dingen tegen……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.68 eindigde met: “Wat een geestelijke duisternis, het licht was uitgegaan! Wat een zendingsveld………! (Zie richardandmarina.net)

Op 23 december, 1971 verhuisden wij van Nederland naar België. Onze twee oudste dochters, Rosa, 7 en Lily, 5 hadden zich goed aangepast op de Nederlandse school die ze 4 maanden bezocht hadden. Zij waren heel blij en opgewonden Sinterklaas op zijn paard op 5 december voorbij ons huis te zien rijden terwijl enkele zwarte Pieten pepernoten rondstrooiden. In Canada komt Santa Claus met Kerst van de Noord Pool in een slee getrokken door rendieren. In Nederland komt Sinterklaas met een boot van Spanje en trekt dan te paard rond. Cadeautjes worden op 5 december gegeven en niet met Kerst.

De verhuis van Canada naar Nederland was een hele aanpassing, maar hetzelfde gold voor onze verhuis naar België. Alles was daar anders, zowel de mentaliteit, als de muntsoort, de winkels, de scholen, zelfs de taal. Hoewel ongeveer 6 miljoen Belgen Nederlands (Vlaams) spreken, worden er ook Franse woorden en uitdrukkingen gebruikt en heeft bijna ieder stad of streek zijn eigen dialect en accent. Men kan dikwijls aan het accent horen uit welke streek de persoon komt. De twee belangrijkste scholen waren de Katholieke en de Staatsscholen. Onze meisjes begonnen in een Staatsschool omdat die het dichts bij huis was. Zelfs onze jongste, Rini die 3 jaar was, moest naar school, kinderen in België beginnen op 2½ jarige leeftijd.
Van kinderen gesproken, Antwerpen had toen ongeveer een half miljoen inwoners en we ontdekten dat er maar één zondagsschool was. We spraken met de verantwoordelijke en merkten op dat zij toch wel heel veel kinderen moesten hebben. O ja, antwoordde zij, wel 26! Marina, met haar hart voor kinderen huilde, hoe was dat mogelijk? Spreek van een zendingsveld! En wat een uitdaging! U kunt u wel voorstellen dat er spoedig een tweede zondagsschool bijkwam, en raad eens waar? Onze dochters stonden zondag ‘s morgens vroeg op, maakten hun bed op en zetten alles gereed zodat hun slaapkamers gebruikt konden worden als zondagsschoolklassen. Wat een sensatie! Toen kwam 1 april 1971……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.67 eindigde met: “Maar er was nog een tweede iets dat ons geweldig choqueerde……..!”

Zoals eerder vernoemd gingen Herb en ik van deur tot deur om te ontdekken wat mensen hier geloofden. Door met heel veel mensen te spreken kwamen we tot de ontdekking dat deze mensen niet wisten waarom Jezus aan het kruis gestorven was. Dit klinkt u misschien vreemd in de oren, gezien België een katholiek (christelijk) land is, het is waarschijnlijk moeilijk te geloven maar toch waar. Ik herinner me dat ik op bezoek was bij een oudere vrouw, ze vertelde me dat ze 75 was en dat ze iedere dag van haar leven naar de mis was geweest, behalve het laatste jaar omwille van haar gezondheid. Er hing een kruisbeeld achter haar aan de muur en ik vroeg haar of ze geloofde dat Jezus aan het kruis gestorven was. Natuurlijk, antwoordde ze. Toen vroeg ik haar waarom Jezus aan het kruis gestorven was. Ze keek me aan en zei toen dat ze dat niet wist. Ik keek haar met grote verbazing aan en zei, u bent iedere dag van uw leven naar de kerk geweest en u weet niet waarom Jezus aan het kruis gestorven is? Nee, antwoordde ze. Ik zei, iedere keer in de mis hebt u de woorden gehoord, “Zie het Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt.” Ja, dat beaamde ze. Ik vroeg haar toen wat die woorden betekenden. Ze had geen idee en een beetje geïrriteerd antwoordde ze me, hoe moet ik dat nu weten, ik heb geen theologie gestudeerd? Ik was totaal verbluft en kon wel wenen. Hoe was dit mogelijk? Een lieve ziel die iedere dag van haar 75 jaar naar een “christelijke” kerk was geweest en die niet wist waarom Jezus aan het kruis gestorven was, gewoon ongelooflijk! Net zo ongelooflijk als wat een heel aantal mensen mij vertelden meer in Maria te geloven dan in Jezus. Wat een enorme geestelijke nood, en dat niet alleen in België maar in een groot deel van het zogenaamde “Christelijke” Europa. Wat een geestelijke duisternis, het licht was uitgegaan! Tegelijkertijd voelde ik mij opnieuw bevestigd in mijn roeping naar dit land en continent. Wat een zendingsveld………!(Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.66 eindigde met: “Het zal u verassen of zelfs choqueren als u hoort wat een katholiek seminarie professor die later bisschop werd mij vertelde……….! (Zie richardandmarina.net).

Het gebeurde op een Bijbelstudie bij iemand aan huis. Ongeveer 25 katholieke mensen waren aanwezig als ook de lokale priester die een seminarie professor meegebracht had. De priester was niet blij dat er mensen uit zijn kerk weggingen. Ik gaf een Bijbelstudie en na een aantal vragen beantwoord te hebben keerde ik mij tot de professor en vroeg hem of hij geloofde dat de Bijbel het woord van God was. Nee, antwoordde hij, ik geloof dat de Bijbel het woord van God bevat. Met andere woorden er staan dingen in die van God zijn, maar het bevat ook veel onjuiste historische feiten en wetenschappelijke onzin, vooral het O.T. Ik was even stil en zei toen tegen hem dat Jezus de Bijbel zag als het woord van God en dat Hij in Adam en Eva, Noah en de zonvloed, en andere zulke dingen geloofde.

Weet u wat voor antwoord de professor gaf? Hij zei, o maar natuurlijk, Jezus wist ook niet beter, Hij was een kind van zijn tijd, een eerste eeuw mens, en in die tijd wist men nog niet veel af van geschiedenis en wetenschap. Ik kan u vertellen dat ik ontdaan was en ik antwoordde hem dat ik moeilijk kon aanvaarden dat God de Vader zijn volmaakte Zoon zou toestaan allerlei historische fouten en wetenschappelijke onzin te verkondigen. Het werd heel stil in de kamer toen deze katholieke mensen hoorden wat hun seminarie professor, die later bisschop werd, geloofde. Ik besefte toen wat een zendingsveld België was. Maar tegelijkertijd had deze samenkomst een goed gevolg daar een aantal van deze mensen echte wedergeboren christenen werden.

Wat is mijn geloof dan toch anders. Ik geloof dat de Bijbel van kaft tot kaft het woord van God is en ik neem het zo letterlijk mogelijk. Pas op, ik zeg, zo letterlijk mogelijk, want dat is niet altijd mogelijk, bijvoorbeeld sommige uitspraken van Jezus, “Ik ben de deur,” of “Ik ben de ware wijnstok.” Maar zo is de Bijbel levendig en krachtig en kan het levens veranderen.

Maar er was nog een tweede iets dat ons geweldig choqueerde……..! (Ga naar Overpeinzingen)

 

 

Nr.65 eindigde met: “Herb en ik begonnen van deur tot deur te gaan om te zien wat mensen in België geloofden. Twee dingen verrasten ons geweldig, of moet ik zeggen, choqueerden ons………!”

Maar voordat ik daar over spreek wil ik eerst vermelden hoe verrast wij waren met de voorzieningen van de Heer. Wij waren uit Canada vertrokken zonder salaris of belofte van volledige steun. Onze thuisgemeente steunde ons maandelijks, maar dat was altijd minder dan de helft van wat wij nodig hadden. Waar ging de rest van komen? Wij hadden geen idee, maar we wisten dat we in de wil van de Heer waren en dat Hij zou voorzien. En nu dat we 6 maand in Europa waren, konden we werkelijk zeggen dat er iedere maand genoeg giften binnenkwamen, zelfs van mensen die we helemaal niet kenden, wonderlijk, geloofd zij de Heer. Hij is getrouw en er kan op Hem gerekend worden!

Wat waren nu die dingen die ons zo choqueerden? De eerste was het feit dat tenminste 90 tot 95% van de mensen nog nooit een Bijbel gezien hadden. Dat was voor ons werkelijk ongelooflijk voor een “Christelijk” land. Een buurvrouw vertelde ons dat haar vader vroeger een Bijbel had, maar die moest afstaan toen de locale priester op bezoek kwam. Ik heb datzelfde verschillende malen gehoord. Men vertelde ons dat de Bijbel een verboden boek was. Ik heb het opgezocht en dit gevonden: Op het Concilie van Trente werd de Bijbel op de lijst van verboden boeken geplaatst, en werd het mensen verboden de Bijbel te lezen zonder een vergunning van een katholieke bisschop. Het Concilie stelde: “Dat als iemand durft het te lezen of het in bezit heeft, zonder zulk een vergunning, hij geen absolutie kan ontvangen totdat hij het afgegeven heeft.” Voorgaande Concilies hadden dat standpunt ook zo ingenomen. Natuurlijk is dit nu veranderd en in katholieke scholen hebben de kinderen nu een Bijbel, maar er wordt hen meteen verteld dat de Bijbel vol fouten staat, hoe kan het dan vertrouwd worden? Het zal u verassen of zelfs choqueren als u hoort wat een katholiek seminarie professor die later bisschop werd mij vertelde……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.64 eindigde met: “……toen zij eenmaal een beetje ingeburgerd waren gingen wij hen verschillende malen bezoeken. Er werd veel samen gebeden en gesproken en langzaam aan begonnen wij Gods leiding te ervaren……….!” (Zie richardandmarina.net)

Het begon voor ons vieren duidelijk te worden dat de Heer ons aan het samenbrengen was om gemeentestichtend werk te doen in België. En nu hadden we inderdaad de drie dingen waarvoor we gebeden hadden: 1. Een sterke thuisgemeente, Wallenstein Bible Chapel. 2. Vele gebedspartners over heel Canada. En nu, 3. Bekwame medewerkers. En dus waren we klaar om naar België te verhuizen, heel blij te weten dat dit Gods wil voor ons was. België, in West Europa, zogenaamd christelijk Europa. We wisten dat er mensen in Canada waren die zich afvroegen waarom wij als zendelingen naar Europa waren gegaan. Afrika had zendelingen nodig, en Azië en Latijns Amerika, maar Europa? Was het evangelie niet van Europa gekomen? Waren er niet veel goede Amerikaanse predikanten die van Europa gekomen waren? Iemand heeft ooit eens gezegd, “Geen land is zo donker als waar het licht is uitgegaan.” Probeer het zelf maar eens, ga naar uw donkere slaapkamer en zie hoe snel uw ogen aan de duisternis wennen, maar doe het licht aan, en dan weer uit en het zal veel langer duren voordat u dingen zult onderscheiden in het duister. In Europa is het licht uitgegaan, toch in een groot deel, vooral het Katholieke deel.

We konden al snel een huis huren in Edegem, een buitenwijk van Antwerpen en zo zijn we op 23 december van Nederland naar België verhuisd. Het was opnieuw een hele aanpassing. Onze medewerkers, de Schindelka’s woonden op ongeveer 20 minuten van ons aan de andere kant van Antwerpen. We waren in contact gekomen met een kleine christengemeente in Mechelen, ten zuiden van Antwerpen en bezochten de samenkomsten daar voor een aantal maanden, terwijl we tegelijkertijd aan het evangeliseren waren in Antwerpen. Omdat Lillian Schindelka in België geboren was, waren er contacten met familie en een neef en zijn vrouw kwamen tot geloof. Herb en ik begonnen van deur tot deur te gaan om te zien wat mensen in België geloofden. Twee dingen verrasten ons geweldig, of moet ik zeggen, choqueerden ons………! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.63 eindigde met: “Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd  in gehoorzaamheid getrokken….en hij vertrok, zonder te weten waar hij komen zou.” Hij nam gewoon één stap, en dat deden wij ook. Het was heel opwindend, om het maar eenvoudig uit te drukken……!”

Familieleden kwamen ons afhalen op Schiphol en brachten ons naar de boerderij van een oom en tante in Gelderland waar we een week verbleven. Heel wonderlijk, er stonden drie kleine fietsjes voor onze meisjes. Ook al was ik in Nederland geboren, het voelde allemaal toch heel vreemd aan, en meer nog voor Marina en onze dochtertjes. Zij begonnen met Nederlands te leren en we hebben dikwijls moeten lachen. Bidden in het Nederlands leek ook zo vreemd, maar de Heer hoorde toch! 🙂

Na die week reden we naar ons appartement in een plaatsje ten zuiden van Amsterdam en woonden daar voor ongeveer zes maanden. We dienden in de kleine gemeente en hielden ook een Bijbelclub voor kinderen. Op een zekere morgen werd Marina wakker met een opgezwollen knie en kon ze er niet op staan of gaan. Ik was mijn stem kwijt doordat we drie jonge koppels van vrijdagavond tot zondagavond bij ons hadden gehad. We deden bijna aan een stuk door Bijbelstudie en sliepen weinig. De volgende dag hadden we Bijbelclub, maar omdat Marina niet kon lopen en ik niet kon spreken, droeg ik Marina met mijn goede benen naar de club en zij met haar goede stem en in eenvoudig Nederlands leerde de kinderen en zong met hen terwijl ze haar accordeon bespeelde. Fantastisch!

Een van mijn nichtjes nodigde ons uit terug naar de boerderij te komen om daar een jeugdweekend te houden. Ik gaf drie Bijbelstudies per dag, maar dat was een beetje teveel van het goede voor sommigen en we beseften dat het een volgende maal anders zou moeten.

In augustus kwam er een gezin uit Canada aan op Schiphol. Ik had bij hen gelogeerd toen ik samenkomsten in Edmonton, Alberta had gehouden. Herb en Lillian Schindelka en hun vier kinderen waren op weg naar België om daar evangelisatiewerk te doen. Wij brachten hen van Schiphol naar België en toen zij eenmaal een beetje ingeburgerd waren gingen wij hen verschillende malen bezoeken. Er werd veel samen gebeden en gesproken en langzaam aan begonnen wij Gods leiding te ervaren……….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

Nr.62 eindigde met: “En Ik zal u geven de schatten der duisternis en de rijkdommen der verborgen plaatsen.” En de Heer heeft ons vele, vele kostbare zielen in België gegeven, “schatten der duisternis” die in het Licht gekomen zijn……!” (Zie richardandmarina.net).

Op zondag, 6 juni reden een aantal families met ons mee naar het vliegveld in Toronto, wat echt bemoedigend en gezegend was. We gingen in geloof, vertrouwende op de Heer om ons te leiden en te voorzien in al onze noden. En we kunnen getuigen dat Hij echt getrouw is geweest in het voorzien in onze behoeften gedurende de 38 jaar in België. Het begon eigenlijk al voordat wij vertrokken. Marina’s oude getrouwe accordeon was versleten, het had geen zin hem mee te nemen. Ongeveer een week voor ons vertrek kregen we telefoon uit Toronto. Een zendingsechtpaar op terugweg naar Zuid Amerika moest plots in Canada blijven omdat de man een hersenbloeding had gekregen. Zij hadden een gloed nieuwe accordeon, maar hij kon het niet meer bespelen en gaf het aan ons. Wat een geschenk van de Heer! En wat is die veel gebruikt geweest in België, omdat er in het begin geen andere muziek instrumenten waren. En zo zagen we hoe de Heer voorzag op het juiste moment!

Wie zegt dat in God geloven en Hem dienen saai is? Het is het meest opwindende leven dat er bestaat, ook al is het lang niet altijd gemakkelijk. En we zagen niet alleen God voorzien in noden, maar we waren ook getuigen van hoe God harten en levens van honderden en nog eens honderden mensen veranderde in België, maar ook in andere landen in Europa, daar ik in vele conferenties in minstens 12 Europese landen gesproken heb en keer op keer Gods Geest aan het werk gezien heb.

We waren nu op weg naar Nederland, maar België was niet uit onze gedachten. Niettemin, we lieten ons stap voor stap leiden door de Heer. De woorden van Hebr.11:8 werden op ons hart gelegd, “Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd  in gehoorzaamheid getrokken….en hij vertrok, zonder te weten waar hij komen zou.” Hij nam gewoon één stap, en dat deden wij ook. Het was heel opwindend, om het maar eenvoudig uit te drukken……! (Ga naar Overpeinzingen)