MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.189

Standard

Nr.188 ended with, “Thinking I had another heart attack, she (Marina) jumped up and cried out, “My husband is dead………..!” (See richardandmarina.net).

No, I wasn’t dead. After a few moments I opened my eyes, lifted up my head and saw a lot of people standing around me. I asked, “Was I away for a bit?” They nodded their heads. I felt very weak and was trembling. Someone brought a glass of water and I slowly got to my feet, shaking quite a bit. Most of the people had gone downstairs for coffee and after a bit I went down too, with someone helping me. I realized that I wasn’t up to preaching and the folk told me to go to the hospital and get checked. I was still feeling pretty miserable, and so, Marina and I drove to the hospital in Listowel where a doctor examined me, concluding that it had not been a heart attack, I had fainted, likely due to overtiredness and the warm weather. The last 6 weeks had been very busy, first in Belgium getting everything arranged for the time we would be away. Then coming to Canada, and after settling in, having our 40th wedding feast with our family and Marina’s relatives living in Ontario. Our assembly also had a come and go tea for friends and others. The doctor had wanted to keep me in the hospital overnight, but I refused. Marina drove us home where I went to bed.

The next day I still felt very weak and tired and we realized that it was not possible to make the long trip out West now. So we phoned and emailed all our contacts and new dates were set. We were able to stay in a house in Gorrie, On. belonging to missionaries who were on the mission field right then. It was a very quiet place and we were able to get rested up and after I got my strength back, we started out for the West. We had a good trip, wonderful meetings and great times with family and friends. We returned to Elmira and after spending time with Rosa we flew back to Belgium.

We continued to help the assembly in Mariakerke, Ghent, while I also gave Bible studies and messages in other churches. Time was spent in meeting with men who were or would become elders in the churches. Marina was on the phone a lot encouraging people and she also spent much time writing cards and letters. Towards the end of August 2004, we drove to France to attend the yearly Foreign Workers Conference. We arrived at the large hotel where the conference was held and the organizers showed us a quiet room at the end of the hallway, at least they thought it was quiet! We arrived quite late and went straight to bed, but then…………..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.189.

Standard

Nr.188 eindigde met: “Ze (Marina) schrok geweldig en denkende aan een hartinfarct, sprong op en riep, “Mijn man is dood………!” (Zie richardandmarina.net).

Nee, ik was niet dood. Na enkele ogenblikken opende ik mijn ogen, keek op en zag een hele groep mensen rondom mij staan. Ik vroeg, “Ben ik even weg geweest?” Zij knikten. Ik voelde me heel zwak en ik trilde nogal. Iemand bracht een glas water en iets later stond ik al bevende op. De meeste mensen waren naar beneden gegaan om koffie te drinken en ik volgde even later met behulp van iemand. Ik  besefte dat ik die morgen niet zou prediken, ik voelde me nog steeds heel miserabel. De mensen moedigden mij aan naar het ziekenhuis te gaan om me te laten onderzoeken.

Marina en ik reden naar de kliniek in Listowel waar een dokter me onderzocht en concludeerde dat het geen hartinfarct was. Ik was flauwgevallen, waarschijnlijk door oververmoeidheid en de warmte. We hadden een heel drukke periode achter de rug. Eerst waren er de voorbereidingen in België voor ons vertrek naar Canada. Dan aankomen in Canada en uitpakken. Daarna ons 40 jarig huwelijksfeest met ons gezin en de familieleden van Marina die in Ontario woonden, en ook nog een “come and go tea” die onze thuisgemeente had georganiseerd. De dokter had er op aangedrongen in de kliniek te blijven tot de volgende dag, maar ik weigerde en Marina reed ons naar huis waar ik meteen naar bed ging.

De volgende morgen voelde ik me nog steeds heel zwak en vermoeid en we realiseerden ons dat het niet verstandig was nu die lange reis te ondernemen. We telefoneerden en emailden naar alle contacten en er werden nieuwe datums gepland. Er werd ons een huis van zendelingen, die op dat ogenblik op het zendingsveld waren, aangeboden in Gorrie, On. Het was een klein dorp en het was er heel stil. We konden daar echt uitrusten, en toen ik eenmaal mijn kracht terug had, begonnen we aan onze reis naar het westen. Die verliep heel goed en we hadden geweldige samenkomsten en fijne bezoeken met familie en vrienden. Toen terug naar Elmira en na tijd te hebben doorgebracht met Rosa, terug naar België.

We bleven de gemeente in Mariakerke helpen, terwijl ik ook Bijbelstudies en preken gaf in andere gemeenten. Ook kwam ik samen met mannen die of al oudsten waren of dat waarschijnlijk zouden worden in de toekomst. Marina belde met veel mensen om hen te bemoedigen en zij schreef ook veel kaartjes en brieven. Tegen eind augustus 2004, reden we naar Frankrijk voor de jaarlijkse Foreign Workers Conference. We arriveerden bij het hotel waar de conferentie gehouden werd en de organisatoren toonden ons een stille kamer, tenminste zij dachten dat die stil was, aan het eind van een lange hal. Wij waren tamelijk laat aangekomen en gingen bijna meteen naar bed, maar toen………………! (Ga naar Overpeinzingen).