MUSINGS OF AN “OLDER” MAN”. Nr.188

Standard

Nr.187 ended with, “I doubt whether this man had ever heard the gospel, but he sure did that afternoon as I did not beat around the bush, but as I was speaking I sure wondered what his response was going to be…………….!” (See richardandmarina.net).

A reception was held after the meeting and the Mayor came to me and thanked me for my words, he was very positive, incredible! His wife was really enthusiastic and thanked me several times, telling me how much she had enjoyed everything, especially my speech. I asked her whether she had a Bible, which she didn’t, so she went home with one. She told me that a few times while ironing clothes, she had watched the Evangelical Broadcast from Holland. The seed has been sown, eternity will reveal what has happened to it. In the entrance hall a plaque is on the wall with the words: “On May 5, 2000, this building of the Evangelical Christian Church was officially opened by Mr. Frank Beke, Mayor of the city of Ghent.” We praised God for this. And so, rejoicing in the Lord we went on with the work of the Lord.

When one is busy and has much to do, time just flies and two years were gone in no time. In August 2002 we went back to Canada for our 40th wedding anniversary. This time we had our second daughter Lily and her husband, Bart, plus their three daughters come over too, this was the first time for them. Our youngest daughter Rini was living in Israel at the time and was not able to come. Rosa, who was still fairly well at that time, together with Carol, Marina’s youngest sister, who lived in Chatham, ON, planned the whole party. It was such a wonderful time in every way and we all thanked God for His blessings.

While Lily, Bart and the three girls returned to Belgium, Marina and I stayed to speak in different assemblies in Ontario and then drive west, holding meetings along the way in Manitoba, Saskatchewan and Alberta, while also visiting family. The meetings and visits were all lined up and we were going to be starting out shortly after September 15, our wedding date. On that day we drove to an assembly in Ethel about 45 minutes from us. I was to speak there that morning. We started with the Lord’s Supper and different ones took part. Then the bread and cup were shared to remember the Lord Jesus. After that the collection plate was passed around to receive gifts of thanksgiving. Marina looked at me and saw that my head was down, my eyes were closed and my face was as white as a sheet and when she touched my arm, it felt as cold as ice. Thinking I had another heart attack, she jumped up and cried out, “My husband is dead……………!” (Go to Musings).

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.188.

Standard

Nr.187 eindigde met: “Ik twijfelde er aan of deze man ooit het echte evangelie gehoord had, maar hij hoorde dat zeker die namiddag en ik wond er geen doekjes om, maar, al sprekende vroeg ik me wel af wat zijn reactie ging zijn………………..!” (Zie richardandmarina.net).

Na de dienst volgde een receptie en de burgemeester kwam naar mij toe om mij te bedanken voor mijn toespraak, hij was heel positief, ongelooflijk! Zijn vrouw was geweldig enthousiast en bedankte me verschillende malen, terwijl ze me vertelde hoe ze van alles genoten had, vooral mijn toespraak. Ik vroeg haar of ze een Bijbel bezat, hetgeen niet het geval was, en dus ging ze naar huis met een Bijbel onder haar arm. Ze vertelde me dat ze soms als ze aan het strijken was naar de Nederlandse Evangelische Omroep luisterde. Het zaad was dus gezaaid en de eeuwigheid zal aantonen wat er mee gebeurd is. In de inkomhal van het gebouw hangt een gedenkplaat met de woorden: “Op 5 mei 2000 werd dit gebouw van de Evangelische Christengemeente officieel geopend door de heer Frank Beke, burgemeester van de stad Gent.” We dankten de Heer hiervoor en gingen verheugd door met het werk van de Heer.

Wanneer men veel te doen heeft, vliegt de tijd en voor ons waren twee jaren zo voorbij. In augustus van 2002 gingen wij terug naar Canada voor onze 40 jarige huwelijksverjaardag. Deze keer kwam onze tweede dochter Lily, met haar man Bart en hun drie dochters ook mee en voor de meisjes was dit de eerste maal. Onze jongste dochter Rini woonde in Israel en kon niet komen. Onze oudste dochter Rosa was toen nog tamelijk goed en samen met Marina’s jongste zuster Carol die in Chatham, ON woonde, organiseerde ze het hele gebeuren. Het was echt geweldig om zo samen feest te kunnen vieren en we dankten de Heer voor Zijn zegeningen.

Lily en haar gezin keerden terug naar België, terwijl Marina en ik in Canada bleven om verschillende gemeenten te bezoeken in Ontario en dan naar het westen te rijden, terwijl wij onderweg gemeenten bezochten in Manitoba, Saskatchewan en Alberta, en ook familieleden. De samenkomsten en bezoeken waren allemaal gepland en we zouden kort na 15 september, onze huwelijksverjaardag, vertrekken. Op die dag, 15 september dus, een zondag, reden we naar een gemeente in Ethel, ongeveer 45 minuten rijden. Ik zou daar die morgen prediken. We vierden eerst het avondmaal met deelname van verschillende mensen. Toen werden brood en beker rondgedeeld waarna er een inzameling werd gehouden om onze dankbaarheid te tonen. Marina keek naar mij en zag mij zitten met gebogen hoofd en ogen toe, terwijl ik spierwit was. Ze raakte mijn arm aan die zo koud was als ijs. Ze schrok geweldig en denkende aan een hartinfarct, sprong op en riep, “Mijn man is dood…………..!” (Ga naar Overpeinzingen).