Nr.80 eindigde met: “In onze huis Bijbelstudies begon ik dingen te onderwijzen die heel wat katholieke mensen choqueerde….….!” (Zie richardandmarina.net)

Gedurende de eerste twee jaar of zo gebruikte ik het Marcus evangelie in de huis Bijbelstudies, maar dat bevredigde me niet en ik maakte daarom 10 studies uit de eerste 3 hoofdstukken van het Johannes evangelie. Studies over, “Hoe weten we dat er een God is?” En, “De Bijbel?” En, “Wat is zonde?” En “Het Lam Gods.” Na de studie over zonde voelden mensen zich tamelijk schuldig, wat goed was natuurlijk, want nu wilden ze weten wat de oplossing was. Aan de hand van Joh.1:29, “Zie het Lam Gods dat de zonde der wereld wegneemt” legde ik hen het evangelie uit.

De eerste verassing die ze kregen was het feit dat we niet behouden worden door goede werken, iets dat door alle religies geleerd wordt, behalve het christelijke geloof, ook al verschillen ze over wat die goede werken inhouden. Ze zeggen allemaal, “Je moet iets doen”, terwijl het evangelie zegt, “Het is gedaan.” Vergeving is een gave van God. Eeuwig leven is een geschenk waarvoor Jezus betaald heeft op het kruis, toen Hij uitriep, “Het is voldaan” of, het is betaald! Dikwijls kreeg ik dan de reactie van, “U bedoelt dat we er niets voor moeten doen?” Mijn antwoord, “Nee, behalve dat we onze zonden erkennen en belijden, en Jezus, Gods gave aanvaarden.”

De tweede verassing was het feit dat we zeker kunnen zijn van het eeuwige leven. Als ik de mensen vroeg of ze naar de hemel zouden gaan wanneer ze kwamen te sterven, was het antwoord bijna altijd, “Ik hoop het.” Waarop ik dan zei, “Ik ben 100% zeker dat ik naar de hemel ga als ik sterf.” Zij keken mij dan stomverbaasd aan en vroegen, “Denkt u werkelijk dat u beter bent dan wij?” Ik antwoordde dan, “Nee, het heeft niets te doen met beter zijn; ik weet dat ik net zo zondig ben als iedereen, maar ik weet ook dat Jezus voor mijn zonden gestorven is en mijn schuld betaald heeft, en ik heb Hem aangenomen en God heeft mij aangenomen.”

De derde verassing, of moet ik zeggen schok die ze kregen was wanneer ik hen enkele passages in de Hebreeën brief toonde……….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.79 eindigde met: “Er stond een mooie, jonge vrouw aan de deur van de gemeente die bijna iedereen die binnenkwam begroette…………..!” (Zie richardandmarina.net)

Wij hadden vrienden vanuit Canada, Henk en Beryl Gelling, bij ons op bezoek, die meegekomen waren naar de doopdienst. Toen Henk het gebouw wilde binnengaan, begroette de jonge vrouw hem op de Belgische manier met drie kussen. Henk kwam naar mij toe met een grote grijns op zijn gezicht en vroeg, “Doen ze dit altijd?” Ik zei, “Ja, toch dikwijls.” Hij antwoordde, “Ik geloof dat ik mij geroepen voel om naar België te komen.” We lachten eens goed en hadden een geweldige doopdienst met veel vreugde en lof aan de Heer voor wat Hij gedaan had in de levens van deze nieuwe gelovigen. Henk en Beryl kwamen uiteindelijk naar België en werden onze dierbare medewerkers, maar dit had echt niets te doen met de drie kussen! 🙂 

Wat deden we nadat mensen gedoopt waren? We verwezen hen opnieuw naar het boek Handelingen en samen ontdekten we dat de jonge christenen toen samenkwamen op de eerste dag van de week om “brood te breken,” zie Hand.20:7. Dus begonnen wij ook op zondagmorgen samen te komen met een kleine groep rond onze tafel met een brood en beker wijn er op. Enkele liederen werden gezongen begeleid door Marina op haar accordeon. Daarna gingen de kinderen voor zondagschool naar onze slaapkamers en werden door Marina en de vrouw van onze medewerker onderwezen met Bijbel verhalen. Marina had op een bepaald ogenblik 12 kinderen in een kleine slaapkamer, nogal opeen gepakt!

De samenkomst in de woonkamer werd voortgezet met een dankgebed, een Bijbelgedeelte, een lied, meer dankgebeden, nog wat Bijbelgedeelten en liederen, enz. Verschillende mensen namen deel. Er werd gedankt voor het brood dat dan rond ging naar iedereen, een dankgebed voor de beker die dan ook doorgegeven werd. Daarna werd er een boodschap uit de Bijbel gegeven. Het was allemaal heel eenvoudig en toch zo mooi. En de Heer zegende en meer mensen kwamen tot geloof doordat de Heilige Geest vrijheid had om te werken.

In onze huis Bijbelstudies begon ik dingen te onderwijzen die heel wat katholieke mensen choqueerde….….! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.78 eindigde met: “Wij bleven voor hem bidden en vroegen de Heer in te grijpen in zijn leven. Op een zaterdagavond belde hij mij en met bevende stem vroeg of ik onmiddellijk kon komen, wat ik dan ook meteen deed……!” (Zie richardandmarina.net)

Hij liet mij binnen en zijn gezicht was lijkbleek. Hij vertelde dat hij had die dag twee auto ongelukken had gehad. ’s Morgens was hij met zijn auto over de kop gegaan, die totaal vernield was. Tegen de avond was hij met een andere wagen gecrasht. Het wonderlijke was dat hij helemaal niet gewond geraakt was, ongelooflijk. Maar hij was natuurlijk geweldig ontdaan, daar beide ongelukken dodelijk hadden kunnen zijn. Hij was nu bereid zijn leven aan God te geven en de Heer Jezus aan te nemen, wonderlijk! Soms moet God drastische middelen gebruiken om mensen op hun knieën te krijgen om hen tot Zichzelf te trekken.

Wat gebeurde er met mensen nadat ze echte christenen waren geworden? Het was geweldig om met jonge bekeerlingen die niets van de Bijbel afwisten te werken. Nadat ze de Heer aangenomen hadden vroegen ze dikwijls, “Wat moeten we nu doen?” Ik zei hen dan Handelingen te lezen om te zien wat jonge christenen in de dagen van de apostelen deden. De volgende keer dat we samen waren vroeg ik dan wat ze ontdekt hadden. Dikwijls, met een verlegen glimlach op hun gezicht antwoordden ze, “Ze lieten zich dopen.” Dan moest ik glimlachen en zei, “Wel, waar wachten jullie op?” En dus werd er een doopdienst gepland. Hun bereidheid om de Heer te gehoorzamen toonde aan dat hun bekering echt was.

Aangezien wij geloven dat de Bijbel de doop door onderdompeling leert, en wij geen watertank in ons gebouw hadden, maakten wij gebruik van andere kerken. Op een keer gingen we met een hele groep naar het gebouw van een Frans sprekende gemeente in Brussel. En terwijl in Noord Amerika familieleden en vrienden elkaar omhelzen wanneer ze elkaar ontmoeten, wordt er in sommige Europese landen gekust. Zo ook in België, en je geeft en krijgt dan drie kussen, de eerst op de ene wang, de tweede op de andere en dan weer opnieuw op de eerste. Er stond een mooie, jonge vrouw aan de deur van de gemeente die bijna iedereen die binnenkwam begroette…………..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.77 eindigde met: “Keer op keer hebben we zo Gods voorziening ervaren, zowel in kleine als ook in grote dingen, echt ongelooflijk! Denkt u dat er een God is………………?”

In nr.75 schreef ik het volgende: “Maar er was iets anders dat wonderlijk was, zelfs nog meer dan Gods voorzieningen, en dat was de verandering die we zagen in de mensen die christenen werden.” Ik zou jullie zo graag voorbeeld na voorbeeld willen geven van dierbare mensen die de Heer aannamen en wedergeboren werden, maar dat is gewoon niet mogelijk. Daarbij, ik zou wel eens bepaalde mensen kunnen vergeten, die zich zouden afvragen waarom zij niet vermeld werden. Daarom vernoem ik er maar enkele zonder namen te gebruiken.

We kwamen in contact met een gezin met vier kinderen. De moeder was echt geïnteresseerd en keek soms naar de TV programma’s van de Evangelische Omroep in Nederland en heeft daardoor de Heer aangenomen. Wij werden uitgenodigd bij haar thuis en konden een beetje later daar met een Bijbelstudie beginnen met zo’n 7 of 8 mensen, waarvan twee echtparen buren waren. De vrouw des huizes die de Heer aanvaard had begon ook met haar kinderen naar onze zondagmorgensamenkomsten te komen. Haar man had geen interesse en was op zondagmorgen bezig met sporten, maar hij was wel aanwezig op de Bijbelstudie. Op één zulk een avond gaf ik uitleg over de noodzaak van de wedergeboorte. Hij lachte en zei, “Als ik ooit wedergeboren wordt, zal het met een keizersnee moeten gebeuren”, waarmee wij allemaal moesten lachen.

Het heeft een tijd geduurd, maar hij heeft uiteindelijk de Heer aanvaard en begon zelfs mee te komen op zondagmorgen. Heel wat later werd hij oudste in de Antwerpse gemeente en was een echte geestelijke leider. Hij en zijn vrouw waren ook geweldig betrokken bij ons kampwerk. Het was fantastisch Gods werk te zien in hun levens, niet alleen dat ze christenen werden, maar dat ze zo groeiden in de Heer en bekwame instrumenten werden in Zijn handen. Enkele van de buren werden ook christen, maar één man bleef zich maar verzetten. Wij bleven voor hem bidden en vroegen de Heer in te grijpen in zijn leven. Op een zaterdagavond belde hij mij en met bevende stem vroeg of ik onmiddellijk kon komen, wat ik dan ook meteen deed……! (Zie Overpeinzingen)