MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.103

Standard

Nr.102 ended with: “However when the wedding and the feast were over and people went home, something very tragic happened…….!” (See richardandmarina.net).

Because the wedding took place in the mill and not in the Catholic Church, the parents and other family members of the bride did not attend, which was very sad. But the groom’s parents and his grandfather were there, the grandfather remarking how he enjoyed the service. After the wedding, when the parents drove the grandfather home, a car from a side street ran a stop sign and they crashed into it, throwing the grandfather from the back seat onto the front windshield. They were all taken to hospital were the grandfather passed away some time later. We were all heartbroken! You can well imagine how this was talked about in the town, some even suggesting that this was God’s punishment for not marrying in the RC Church, how ridiculous! We really sorrowed with the family.

However, life went on and so did our little church. We had now started meeting in the round room of the mill. We came together in a very simple way, with a table in the middle on which a loaf of bread and a cup of wine were placed. We would have a time of singing first, after which the children went to their Sunday school rooms in our house and the adults would continue with readings from scripture, singing and praying, thus worshipping the Lord. Different ones would take part and it was wonderful to see and hear these young believers. The service would end with a short message. Teaching was given in Bible studies during the week. I wonder whether the early Christians did not meet like this. We know that in many parts of the world where there is no freedom of religion, Christians still meet in this way, in attics, in basements, in the woods and other secret places. We need to be thankful for and make good use of our freedom. Jesus said “I must work the works of Him who sent me while it is day; the night is coming when no one can work,” John 9:4. How we need to take these words to heart and follow His example!

But then something very strange happened…..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.103

Standard

Nr.102 eindigde met: “Maar toen het feest afgelopen was en de mensen naar huis trokken gebeurde er iets heel tragisch…..!” (Zie richardandmarina.net).

Omdat de huwelijksdienst plaats vond in de molen en niet in de Katholieke Kerk, wilden de ouders en andere familieleden van de bruid niet aanwezig zijn, wat heel droevig was. Maar de ouders en de grootvader van de bruidegom waren er wel, en de grootvader vertelde ons dat hij echt van de dienst genoten had. Maar toen de ouders hem natijd naar huis reden, kwam er een auto uit een zijstraat die een stopteken negeerde en zij er hard tegen aan botsten. Door de geweldige klap vloog de grootvader van de achterbank tegen de vooruit. Alle drie werden naar het ziekenhuis gebracht waar enige tijd later deze lieve man overleed. We waren er allemaal kapot van! U kunt zich wel voorstellen dat hier veel over gesproken werd in het dorp, er waren er zelfs die zeiden dat dit Gods straf was omdat ze niet in de kerk getrouwd waren, gewoonweg belachelijk! We leden en leefden met de familie mee.

Maar het leven ging door, en zo ook onze kleine gemeente. We kwamen nu samen in het rond van de molen, op een heel eenvoudige manier. Een tafel in het midden met daarop een brood en een glas wijn. Eerst werd er een tijdje gezongen, waarna de kinderen naar de zondagsschool in ons huis gingen, terwijl de anderen door bleven gaan met het voorlezen van Schriftgedeelten, gebeden en zang, op die manier de Heer aanbiddende. Er werd geëindigd met een korte boodschap. Onderwijs werd door de week op Bijbelstudies gegeven. Het was een echte vreugde jonge gelovigen te zien deelnemen aan dit alles. Ik vraag me af of de eerste christenen ook niet op deze wijze samenkwamen. Ik weet dat in vele delen van de wereld, waar er geen godsdienstvrijheid is, Gods kinderen op zulke manier bijeenkomen, op zolders, in kelders, in bossen en andere geheime plaatsen. Wij dienen dankbaar te zijn voor, en goed gebruik te maken van onze vrijheid. Jezus zei, “Wij moeten werken de werken desgenen, die Mij gezonden heeft, zolang het dag is; er komt een nacht, waarin niemand werken kan.” Laten we deze woorden ter harte nemen!

Maar toen gebeurde er iets heel vreemds……! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.102

Standard

Nr.101 ended with: “A lot of work would have to be done to the house part of the mill before we would be able to move in during July or August. However, there was one real problem……! (See richardandmarina.net)

Our house in Antwerp was rented with a 3 year contract. If we got out before the 3 years were , we would have to pay at least 3 months’ rent. This is 42 years ago, contracts may be different now. That was a real problem for us as we did not have much money, and we needed every cent to fix up the house in Beerse. What to do? After praying about this and talking it over with our co-worker, he and his wife decided to rent our house. So together we went to see the landlord to talk with him about our move. We told him that we had a couple who would like to rent the house and take over the contract. It took some talking, but after some time he decided to let us go, since we had been very nice to him and kept the house in a very good condition. Thank God, what a relief, not having to pay anything, praise the Lord!

And so we started getting things ready to move. Two youths, from our home church in Canada and just out of high school came over towards the end of June. The girls stayed with us for about 3 months. They were a tremendous help in getting ready for the move and then, after we had moved, they scraped off and cleaned the outside walls of the mill and repainted the whole place, what a job! How thankful we were for them. They slept high up in the round tower, going up two narrow stairs to their “bedroom.” Other people helped us fix up the house, painting, wall papering, putting in central heating, etc. Finally the place was ready and we moved in. One of the first services was the wedding of a young couple from Beerse, right in our living room. It went real well but caused a lot of talk in the town. However when the wedding and the feast were over and people went home, something very tragic happened…….! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.102

Standard

Nr.101 eindigde met: “Maar er zou nog hard gewerkt moeten worden om het huisgedeelte van de molen woonklaar te maken. Er was echter één groot probleem..!” (Zie richardandmarina.net).

Ons huis in Antwerpen was gehuurd met een contract van 3 jaar. We konden er niet uit voordat die 3 jaren voorbij waren, anders zouden we minstens 3 maanden huur of zelfs meer moeten betalen. Dit is 42 jaar geleden, misschien zijn de contracten nu anders. Dit was een groot probleem voor ons, daar we niet veel geld bezaten en we iedere cent nodig hadden voor de renovatie van het huis in de molen in Beerse. Wat te doen? Na veel gebed en het besproken te hebben met onze medewerker, besloten hij en zijn vrouw het huis te huren. En dus gingen we samen naar de eigenaar en vertelden hem over onze verhuizing, en ook dat we een echtpaar hadden die zijn huis wilden huren en ons contract wilden overnemen. We hebben heel wat moeten praten, maar uiteindelijk besloot hij ons te laten gaan, daar wij altijd een goede relatie met hem gehad hadden en het huis in heel goede conditie gehouden hadden. God zij dank, wat een opluchting, we hoefden niets te betalen, geprezen zij de Heer!

En zo begonnen we aan de voorbereiding van onze verhuizing. Twee meisjes, juist uit “high school”, leden van onze Canadese thuisgemeente kwamen eind juni bij ons voor bijna 3 maanden. Ze hebben ons geweldig geholpen met onze verhuizing en eenmaal in Beerse, hebben ze de buitenmuren van de molen volledig afgeschraapt, schoon gemaakt en opnieuw geschilderd, wat een werk! We waren geweldig dankbaar voor hun inzet. Ze sliepen ’s nachts hoog in de toren en moesten twee nauwe trappen op om in hun “slaapkamer” te komen. Anderen hebben ons geholpen met het opknappen van het huisgedeelte, verven, behangen, nieuwe verwarming installeren, enz. Uiteindelijk was alles klaar en konden we er in trekken. Een van de eerste samenkomsten was een huwelijkdienst van een jong koppel uit Beerse, dat plaats vond in onze woonkamer. Het verliep allemaal heel goed, niet alleen de dienst maar ook een feestje natijd. Er werd nogal over gesproken in het dorp. Maar toen het feest afgelopen was en de mensen naar huis trokken gebeurde er iets heel tragisch…..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.101

Standard

Nr.100 ended with: “And so we sought the Lord as to a possible move and the starting of a new church in Beerse! How would He lead? Excitement was growing.!” (See richardandmarina.net).

We prayed, but at the same time we worked hard, not only holding Bible studies and visiting people, but also fixing up the mill in Beerse so as to get it ready to start a new church. And work there was, beginning with fixing some of the places where the water was coming in. We did not start with the large flat roof above the hall, but worked on the round tower first, and we soon had the place dry. Then there was the painting, putting in a decent floor and floor covering and we were pretty well ready to start meeting there. It was exciting indeed! Several people from Antwerp helped and also some from in and around Beerse and from even further away.

The inner conviction for a move increased, as did the need, because of all the driving I did to Beerse and Limburg for studies and visitation. And because of the growing interest in Limburg, I already was praying and planning for a church there. We prayed much, alone and with others, and confirmation from others also strengthened our conviction. We read God’s word and nothing came up that seem to indicate that we were on the wrong path. The more we read the Word, the greater the inner peace. All the while praying the words of Exodus 33:15, “If Thy presence go not with us, carry us not up hence.” We really meant that, it wasn’t an easy way of saying, “Oh well, if the Lord doesn’t want us to move He’ll stop us.” No, it was the constant cry of our hearts. We discussed it time and again with our co-worker and some of the people of the Antwerp church and they were all in agreement and so the decision was made to move to Beerse after the children finished the school year in June. A lot of work would have to be done to the house part of the mill before we would be able to move in during July or August. However, there was one real problem……! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.101

Standard

Nr.100 eindigde met: “En dus zochten wij Gods aangezicht ivm een mogelijke verhuis en de oprichting van een nieuwe gemeente in Beerse. Hoe zou Hij ons leiden? Onze verwachting en opwinding groeiden………!” (Zie richardandmarina.net).

We baden, maar tegelijkertijd werd er ook hard gewerkt, niet alleen met het geven van Bijbelstudies en mensen bezoeken, maar ook met het renoveren van de molen in Beerse zodat we daar een nieuwe gemeente konden stichten. Er was heel veel werk, beginnende met het droogmaken van het gebouw. Het grote platte dak boven de zaal werd even met rust gelaten, er werd begonnen met de ronde toren die we al vlug droog hadden. Toen moest er geverfd worden, een nieuwe vloer en vloerbedekking gelegd worden en we waren klaar om daar samen te komen. Het was echt opwindend en we hadden hulp van mensen in en rond Beerse, uit Antwerpen en ook van nog verder weg.

De innerlijke overtuiging om te verhuizen nam toe, als ook de nood er voor, daar ik zoveel kilometers aflegde voor de studies en bezoeken in Beerse en Limburg. En door de groeiende interesse van mensen in Limburg was ik ook al aan het bidden en denken aan een gemeente daar. We baden veel, alleen, maar ook met anderen, en de bemoedigingen van anderen sterkten onze overtuiging. We lazen Gods woord, maar niets sprak onze overtuiging tegen, integendeel, hoe meer we het Woord lazen, hoe groter de innerlijke vrede dat we op het juiste pad waren. Ons aanhoudend gebed was, “Indien Gij zelf niet meegaat, doe ons van hier niet optrekken,” Exodus 33:15. En we meenden dat echt, het was niet een soort uitvlucht van, “O wel, als dit niet van de Heer is dan moet Hij ons maar stoppen.” Nee, het was de oprechte en constante roep van ons hart. Vele malen werd het besproken met onze medewerker en enkele mensen van de Antwerpse gemeente, en ze waren allemaal eenstemmig akkoord. En zo werd de beslissing genomen om in juli of augustus, nadat het schooljaar in juni afgesloten was, naar Beerse te verhuizen. Maar er zou nog hard gewerkt moeten worden om het huisgedeelte van de molen woonklaar te maken. Er was echter één groot problem…..! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.100

Standard

Nr.99 ended with: “It was late when we left their apartment and drove to Beerse and then on to Antwerp where a very important decision was going to be made……….!” (See richardandmarina.net).

But before I say anything more about this important decision, let me tell you about the next visit with Martin and Lydie in Peer. This time there was a Catholic priest present. I liked the man and found him very sympathetic and honest. But we discovered that he knew very little about the Bible. I asked him for example whether he knew that Jesus had brothers and sisters. He didn’t and I showed him several scriptures which he had never seen before. I also asked him whether he knew that Peter, according to his belief, the first Pope, was married. He was very surprised and I showed him Mark chapter 1 where Jesus healed Peter’s mother in law, which of course meant that he was married. We went on like that for a while and then he admitted that in seminary they had never really studied the Bible that much, but rather books about the Bible. I really appreciated his honesty. It was late again when I left the house. Sometime later a Bible study was started in the Peer area and also one a bit further south in Zolder.

Because of these studies in Limburg and in the Beerse area, I had to do a lot of driving. This, plus the fact that the work in Antwerp was doing great, the question arose as to whether we should not be moving. We believed the Lord had brought us to Belgium to start churches. In fact, when my future co-worker from Canada, Henk Gelling was visiting us, he came along to a prayer meeting where we prayed and asked the Lord to start 10 churches in 10 years. Henk couldn’t believe what he heard, but the reality is that not 10 churches were started in 10 years, but 20 in 15 years! God was at work and we were privileged to be part of that. And so we sought the Lord as to a possible move and the starting of a new church in Beerse! How would He lead? Excitement was growing……..! (Go to Musings).

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.100

Standard

Nr.99 eindigde met: “Het was heel laat toen we hun appartement verlieten en terug naar Beerse reden en ik doorreed naar Antwerpen waar een hele belangrijke beslissing genomen zou worden…….!” (Zie richardandmarina.net).

Maar voordat ik iets zeg over die belangrijke beslissing, laat me iets vertellen over het tweede bezoek met Martin en Lydie in Peer. Deze keer was er een Katholieke priester aanwezig. Ik mocht die man wel, ik vond hem sympathiek en eerlijk. Maar we ontdekten dat zijn kennis van de Bijbel echt beperkt was. Ik vroeg hem bijvoorbeeld of hij wist dat Jezus broers en zusters had. Dat was hem onbekend en ik toonde hem verschillende Bijbel passages die hij nog nooit gezien had. Ik vroeg hem ook of hij wist dat Petrus, volgens zijn geloof de eerste Paus, getrouwd was. Hij was heel verrast en ik toonde hem Marcus 1 waar Jezus Petrus’ schoonmoeder genas, wat natuurlijk inhield dat hij getrouwd was. We bleven zo een tijdje doorgaan totdat hij op een bepaald ogenblik toegaf dat hij in het seminarie nooit echt de Bijbel bestudeerd had, maar eigenlijk meer boeken over de Bijbel. Ik waardeerde zijn eerlijkheid. Het was weer laat toen ik vertrok en naar huis reed. Enige tijd later begon ik met een Bijbel studie in Peer en ook een iets meer zuidelijk in Zolder.

Maar omdat deze plaatsen nogal ver van Antwerpen lagen, legde ik heel wat kilometers af. Dit, gepaard gaande met het feit dat de gemeente in Antwerpen goed groeide, drong de vraag zich op of het niet tijd was om te verhuizen. We geloofden dat de Heer ons naar België gebracht had om gemeenten te stichten. Toen onze toekomstige medewerker, Henk Gelling uit Canada bij ons op bezoek was, kwam hij mee naar een bidstond. Daar baden wij en vroegen de Heer om in 10 jaar 10 gemeenten te stichten. Henk kon zijn oren niet geloven, maar de realiteit is dat er niet 10 gemeenten in 10 jaar ontstonden, maar 20 in 15 jaar. Gods Geest was aan het werk en wij hadden het voorrecht daaraan deel te mogen hebben. En dus zochten wij Gods aangezicht ivm een mogelijke verhuis en de oprichting van een nieuwe gemeente in Beerse. Hoe zou Hij ons leiden? Onze verwachting en opwinding groeiden………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.99

Standard

Nr.98 ended with: “Sometime later I visited the couple in Peer and that visit was just as interesting, maybe even more……!” (See richardandmarina.net).

When I left the home where I had met the two couples, the lady, let’s call her Leen, who later told me she had accepted the Lord that night, asked me to come to their home and they would invite relatives and friends. I will come back to this later. But that night I drove home almost all the way with tears in my eyes just praising and thanking the Lord that He had called me into this ministry. What a joy to teach and preach His word to people who had never seen a Bible and had never heard the true gospel, and to be able to present such a wonderful message. I felt so privileged! I came home much after midnight, as I often did, hardly ever before 12 o’clock and most of the time at 1, 2, 3 and a few times even at 4 and 5 o’clock in the morning. But it was worth it! In the years to come I would see so many come to know Him, so many transformations, so many happy faces, what a joy, not only for me but also in heaven, see Luke 15.

Sometime later I went with the young couple from close to Beerse to their friends in Peer. The names of these friends? I have permission to use them and I will tell you in a moment why, they were Martin and Lydie Symons. What an evening it was! They were good Catholic people, but as so many others, a bit confused as there were so many changes taking place in the Catholic Church, while this Church had always claimed to be the one and only true unchanging Church. The questions kept coming, while I showed them the answers in the Bible. I had no idea at that time that I was in the home of a couple, two wonderful people, who in time to come, would become our first Flemish full-time workers, that’s why I am allowed to use their names. It was late when we left their apartment and drove to Beerse and then on to Antwerp where a very important decision was going to be made……….! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.99

Standard

Nr.98 eindigde met: “Enige tijd later bezocht ik het echtpaar in Peer en dat bezoek was al net zo interessant, misschien zelfs meer……….!” (Zie richardandmarina.net).

Toen ik het huis waar ik met de twee echtparen samen was geweest verliet, vroeg de vriendin, laten we haar Leen noemen, die mij later vertelde dat ze die avond de Heer Jezus aangenomen had, of ik bij hen thuis zou willen komen, zij zouden dan familieleden en vrienden uitnodigen. Ik kom hier later op terug. Ik reed de hele weg naar huis met tranen in mijn ogen, de Heer dankende en lovende dat Hij mij geroepen had in Zijn dienst. Wat een vreugde zijn woord te prediken en leren aan mensen die nog nooit een Bijbel gezien hadden en het ware evangelie nog nooit gehoord hadden, en om dan zulk een mooie boodschap te mogen verkondigen. Ik voelde mij zo bevoorrecht! Ik kwam die avond na middernacht thuis, zoals dat zo dikwijls gebeurde. Ik was bijna nooit thuis voor 12 uur en heel dikwijls pas om 1, 2 of 3, en zelfs enkele malen om 4 en 5 uur ’s morgens. Maar het was de moeite waard! In de komende jaren zou ik zoveel mensen tot de Heer zien komen, zoveel veranderde levens en zoveel blijde gezichten; wat een vreugde, en niet alleen voor mij, maar ook in de hemel, zie Lucas 15.

Enige tijd later ging ik met het jonge koppel van dicht bij Beerse naar hun vrienden in Peer. De namen van die vrienden? Ik heb toestemming die te geven en ik zal u daar zo de reden voor geven. Het waren Martin en Lydie Symons. Wat een interessante avond! Het waren goede Katholieke mensen, maar als zovelen, een beetje gefrustreerd met de vele veranderingen in de Katholieke Kerk, een Kerk die altijd had beweerd de enige onveranderlijke Kerk te zijn. De vragen bleven maar komen terwijl ik hen de antwoorden in de Bijbel toonde. Ik had geen idee dat ik die avond in het huis was van een koppel, twee fantastische mensen die uiteindelijk onze eerste Vlaamse voltijdse werkers zouden worden. Daarom mag ik hun namen gebruiken. Het was heel laat toen we hun appartement verlieten en terug naar Beerse reden en ik doorreed naar Antwerpen waar een hele belangrijke beslissing genomen zou worden…….! (Ga naar Overpeinzingen)